30+5…και ακόμα «είμαστε άοπλοι…είμαστε άοπλοι…»

1-cf80cebfcebbcf85cf84ceb5cf87cebdceb5ceb9cebf

Άοπλοι ήμασταν και στις 21 Απριλίου 1967, όταν τα τανκς των Συνταγματαρχών έκοβαν βόλτες στο Σύνταγμα χωρίς την παραμικρή ενόχληση. Άοπλοι και σε βαθύ ύπνο, όταν οι φασισιτικές καρικατούρες του Ιερού Συνδέσμου Ελλήνων Αξιωματικών σχεδίαζαν επι μήνες το συγκεκριμένο πραξικόπημα. Μου φαίνεται ότι άοπλοι είμαστε και τώρα. Άοπλο και το 28% των εργαζομένων που ζει με μισθούς γύρω στα 700 ευρώ, άοπλοι μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού που αναγκάζεται να δανείζετε από τις τράπεζες για να μπορεί να συντηρεί την οικογένεια του ή την μικρή ιδιωτική επιχείρηση που παλεύει με νύχια και δόντια να μην την «κλείσει». Άοπλοι μπροστά στην τακτική που ακολουθεί η τραγική ΓΣΕΕ με αυξήσεις ενός ευρώ την ημέρα, έκθαμβοι απέναντι στην «κατεχόμενη» Ελλάδα της μονής Βατοπεδίου, άοπλοι και χωρίς άμυνα απέναντι στον έλεγχο του νου και της σκέψης που επιχειρείται απο τους καναλάρχες. Άοπλοι απέναντι στα 28 δις που χαρίζει η κυβέρνηση στο τραπεζικό σύστημα για να μπορεί να μας δανείζει περισσότερο, ευκολότερα, δημιουργώντας έτσι μια νέα γενιά τραπεζικών σκλάβων.

Και ύστερα ήρθαν τα αφιερώματα των τηλεοπτικών σταθμών. Μεταξύ θλίψης και βαρεμάρας, όπως πάντα τα τελευταία χρόνια. Μια ωριαία αφύπνιση εν μέσω διαχρονικού λήθαργου. Οι φοιτητές εκείνου του καιρού, παρελαύνουν από τις οθόνες μας τριανταπέντε χρόνια ασταμάτητα. Κάποιοι από αυτούς πρόλαβαν στο ενδιάμεσο να παρελάσουν από Υπουργεία, έγιναν διαχειριστές της εξουσίας, «ανήκουν στο στελεχικό δυναμικό του κράτους» , «απορρόφησαν» -με την πλήρη έννοια του όρου- ευρωπαικά κονδύλια, έστειλαν τα ΜΑΤ να δείρουν εργαζόμενους και φοιτητές, τους ίδιους φοιτητές που «ψάχνουν» με την σειρά τους, το «δικό» τους πολυτεχνείο. Το «πολυτεχνείο» της γενιάς τους.
Και επειδή όλα τα δάκτυλα του χεριού δεν είναι τα ίδια, αρκετοί σεβάστηκαν εκείνη την νύχτα. Εκείνες τις ώρες, που ένοιωσαν περισότερο άνθρωποι παρά ποτε. Σεβάστηκαν την παρουσία τους στον συγκεκριμένο τόπο, τον συγκεκριμένο χρόνο. Εκείνη η αλληλουχία χρόνου και τόπου σημάδεψε για τα καλά την ζωή τους. 
Από πολλούς όμως χρησιμοποιήθηκε αναλόγως των περιστάσεων.  Ίσως και κάποιοι, συγκινήθηκαν με την δήλωση της τραγουδίστριας των JEFERSON AIRPLANE, GRACE SLICK που είπε απευθυνόμενη στο κοινό της στα μεσα της δεκαετίας του 70, ότι » αφού δεν κάναμε επανάσταση, τουλάχιστον ας πλουτίσουμε από αυτήν.»
Όλους αυτούς λοιπόν, του θαυμαστές της GRACE SLICK, προτείνω να τους διαγράψουμε από την μνήμη μας. Δεν αξίζει τον κόπο να ασχολούμαστε μαζί τους, αποτελούν φαντάσματα του παρελθόντος, και ας μην τους αφήσουμε να στοιχειώνουν το μέλλον μας. Σήμερα τα συνθήματα που ακούστηκαν τριανταπέντε χρόνια πριν, είναι τόσο επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε.
» ΨΩΜΙ «; …..σε λιγο καιρό δεν θα υπάρχει για όλους…
» ΠΑΙΔΕΙΑ «; ….σε λίγο καιρό προνόμιο μόνο για όσους διαθέτουν άφθονο χρήμα. 
» ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ » ;….. για ακόμα μια φορά τόσοι λίγοι θεωρούν σκλάβους τους, τόσους πολλούς. Η ολική ψευδαίσθηση του…» είμαι ελεύθερος » …Φτάνει να κάνω ότι θέλεις . Είμαι ελεύθερος να δανείζομαι από τις τράπεζες, ελεύθερος να καταναλώνω, ελεύθερος να δουλεύω όσο μπορώ παραπάνω, ελεύθερος να ξεσπάω τις Κυριακές στα γήπεδα, ελεύθερος να σπουδάζω εάν έχω πολλά λεφτά, γενικά ελεύθερος εάν κινούμαι εντός » ορίων » , και φυσικά ελεύθερος να μην σκέπτομαι.

Τι κάνουμε λοιπόν για όλα αυτά που μας ενοχλούν; Κατ αρχάς ας είμαστε σίγουροι, ότι όσο οξύνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις, «πολυτεχνεία» θα δούμε και στις μέρες μας, κάτω από άλλες συνθήκες;…ναι ! …οργανωμένα με διαφορετικούς τρόπους; …το πιθανότερο !
Το επόμενο που προτείνω, είναι να μην βαρεθούμε την Δευτέρα το μεσημέρι. Είναι απόλυτη ανάγκη να σηκωθούμε από τους καναπέδες, και να συμμετέχουμε όλοι στην πορεία. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε στο «μπλοκ» κάποιου συγκεκριμένου κόμματος εάν δεν θέλουμε. Είναι όμως απόλυτη ανάγκη να είμαστε εκεί, ως απλοί ενεργοί πολίτες, ώς πολίτες που δεν ενδιαφερόμαστε μόνο για την πάρτη μας. Γιατί αυτό σε λίγο καιρό δεν θα φτάνει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε «δέντρα» του ίδιου «δάσους». Σε περίπτωση πυρκαγιάς, οι φλόγες δεν κάνουν διάκριση ποιά δέντρα θα καούν. Ας είμαστε εκεί λοιπόν…έτσι σαν βόλτα, όχι σαν επαναστατικό καθήκον. Γιατί κάτι μας ενοχλεί μέσα μας βρε παιδί μου, γιατι κάτι πρέπει να κάνουμε τώρα, γιατί πνίγομαι…και πρέπει να το φωνάξω, γιατί δεν γουστάρω το «μέλλον» που αποφασίζεται για εμάς αλλά χωρίς εμάς, γιατί στο κάτω – κάτω της γραφής αφορά την ζωή μου διάολε….και την ζωή των παιδιών μου. Γιατί δεν γουστάρω να είμαι παθητικός δέκτης των εξελίξεων. Εκει λοιπόν, στην πορεία της Δευτέρας, πιασμένος χέρι – χέρι με το έτερο μου ήμισυ, απέναντι στα αμήχανα βλέμματα των μπάτσων που διψούν για αίμα και συλλήψεις, απέναντι στα συνεργεία των καναλιών που διψούν για βία και ολονύκτια επεισόδια, απέναντι σε μιά κοινωνία που βουλιάζει στην απάθεια του καναπέ, στην θεοποίηση του ΕΓΩ.
ΕΜΕΙΣ λοιπόν, η κοινωνία των πολιτών πρέπει να είμαστε εκεί. Γιατί τελικά η σιωπή είναι συνενοχή. Γιατι πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να είμαστε άοπλοι !!!

Advertisements

3 comments on “30+5…και ακόμα «είμαστε άοπλοι…είμαστε άοπλοι…»

  1. Ο/Η VagelisR λέει:

    Στον καλό μου φίλο θα ήθελα να του επισημάνω ότι δεν είμαστε άοπλοι. Αρκει να συγκεντρωθουμε, είμαστε πολλοί αλλά σκόρπιοι, να σκεφτούμε και να το συνειδητοποιήσουμε. Τα όπλα είναι στα χέρια μας. Μη δεχόμαστε να θεωρούμαστε άοπλοι επειδη μας το λένε οι φυλλάδες, οι καναλάρχες, ο προιστάμενος, ο διευθυντής. Αυτοί πληρώνονται για να εκτελούν αυτή την εντολή. Έχουμε όλα τα όπλα στα χέρια μας αλλα δεν θέλουμε να το δούμε. Ας καθίσουμε και ας σκεφτούμε τι θα αντιμετώπιζε η κακομοίρα η τράπεζα αν για ένα διάστημα ή και για πάντα, δεν χρησιμοποιούσαμε την κάρτα της.
    Για ποιό λόγο να πάρουμε ένα ακόμα δάνειο για να αποκτήσουμε κάτι καλύτερο απο αυτό που έχουμε και μας ικανοποιεί? Ο έμπορος που στο μαγαζί του ορίζει τις τιμές λές και ζεί σε άλλη χώρα. Οι ΔΕΚΟ αν αποφασίζαμε όλοι να μην τους πληρώνουμε. Οι παροχείς καυσίμων που αντι να τους μπουκοτάρουμε με τις τιμες που βάζουν σκεφτόμαστε μη και δεν έχουμε καύσιμο και τρέχουμε σαν σε συσίτιο. Τα κόμματα που όλο υποσχονται αλλά στο βάθος γελάνε και ψυθυρίζουν….τους δουλέψαμε και πάλι….μας πίστεψαν. Και τόσα άλλα φίλε μου που υπάρχουν γύρω στην καθημερινότητά μας.
    Το Πολυτεχνείο φίλε πέρασε το σύνθημα στο λαό ότι με την ενότητα και τη πάλη θα κέρδιζε τη ελευθερία του. Και όχι μόνο. Γύρω απο τους φοιτητές συσπειρώθηκαν εργάτες, αγρότες, υπάλληλοι. Ο λαός με τον λαό. Καιρός είναι να δημιουργήσουμε αν θέλουμε το δικό μας Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο είναι φάρος και θα δείχνει πάντα το δρόμο. Αρκεί να θέλεις να δείς το φάρο και να μην σκεφτείς το κόστος. Έρχονται γενιές πίσω απο εμάς. Ας τους δείξουμε ότι είμαστε εδώ για αυτούς. Ας πάρουμε τα παιδιά μας και ας τα πάμε στο προαύλιο. Να κάτσουμε να τους πούμε και σίγουρα θα μας ακούσουν. Τα ΜΜΕ θα κάνουν κάθε προσπάθεια να μας εμποδίσουν και φέτος.
    Ισως μια επίσκεψη να μας πείσει ότι έχουμε όπλα.

  2. Ο/Η yiannis63 λέει:

    Φίλε VageliR όλα όσα αναφέρεις σαν μέτρα αντίδρασης, σαμποτάρισμα σε ΔΕΚΟ, τράπεζες, διανομείς καυσίμων, εμπορικά καρτέλ που διαμορφώνουν τιμές, όλα αυτά λοιπόν για να μπορέσουν να δρομολογηθούν απαιτείται μεγάλο κομάτι του Ελληνικού πληθυσμού να είναι σκεπτόμενο και πολιτικά συνειδητοποιημενο. Δεν εννοώ κομματικά ενταγμένο. Το «πολιτικά συνειδητοποιημένο» που ανέφερα, σημαίνει αφύπνιση της συλλογικής συνείδησης. Σημαίνει ότι το άτομο-πολίτης αντιλαμβάνεται την ευθύνη που έχει τόσο απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, όσο και στις επόμενες γενιές που θα πρέπει να μπουν στην παραγωγή και να οργανώσουν τον τρόπο ζωής τους. Μόνο που αυτός ο τρόπος ζωής θα είναι άρηκτα δεμένος με τον τρόπο διαχείρησης της εξουσίας είτε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, είτε σε επίπεδο δήμου και γειτονιάς. Για να αντιληφθεί όμως κάποιος την συγκεκριμένη ευθύνη, πρέπει να διαθέτει ευαισθητοποιημένα κοινωνικά αντανακλαστικά. Είναι θέμα παιδείας ; Είναι θέμα κουλτούρας ; Είναι και τα δύο ; Γεγονός είναι ότι υπάρχει μια πλήρη αδιαφορία απο τον απλό κόσμο για τις μελλοντικές εξελίξεις και κυρίως για τις ραγδαίες οικονομικές εξελίξεις, οι οποίες θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο τις μέχρι σήμερα κοινωνικές σταθερές. Αυτή η απάθεια μου έδωσε την αφορμή να γράψω το συγκεκριμένο κείμενο. Γιατί απλά όποιος αδιαφορεί για τις εξελίξεις και τον τρόπο αντίδρασης της κοινωνίας απέναντι σε αυτές, είναι και θα συνεχίσει να είναι ΑΟΠΛΟΣ. Και ναι…η πρόταση σου με τα παιδιά στο προαύλιο χώρο του πολυτεχνείου, είναι ότι πιο ριζοσπάστικο έχω ακούσει τις τελευταίες ημέρες. 🙂 Σε χαιρετώ !

  3. Ο/Η rokos λέει:

    Θα ήθελα να πω κάτι. Λένε ότι οι νέοι πάσχουν σήμερα γιατί δεν τους αφήσαμε -παρακαταθήκη- έναν όμορφο κόσμο, με αξίες, έναν όμορφο τρόπο να ζεις, η κοινωνία είναι σκατά, δεν υπάρχει αγάπη, ανιδιοτέλεια κλπ. Γιατί αγαπητέ νέε μου εγώ σε άλλο κόσμο μεγάλωσα; (Είμαι γονιός). Οι δικοί μου οι γονείς με άλλες αξίες και με περισσή αγάπη με μεγάλωσαν; Ακριβώς γι’ αυτό λοιπόν, (και επειδή είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος) αποφάσισα να μην γίνω σαν αυτούς. Και από τότε που με θυμάμαι προσπαθώ -με καθημερινή προσπάθεια- και διαφυλάσσω τα σωστά μου, τις αξίες μου. Θέλεις σκοπό και όραμα; Ιδού: γίνει το αντίθετο από αυτό που γίνανε οι άλλοι και δεν σου αρέσει.

    Και μην ακούω «τι να το κάνω να παραμείνω εγώ αγνός όταν κανείς δεν το καταλαβαίνει», γιατί φίλε μου όλοι περιμένουν από τους άλλους να αρχίσουν. Ή θέλεις όραμα κι αξία ή μείνε στην επιφανειακή ζωούλα σου και μην διαμαρτύρεσαι.

    Επίσης, συνομιλώντας με άπειρους ανθρώπους που «κατά βάθος» δεν είναι πονηροί, δεν φοβούνται και αφήνονται να ζήσουν, πιστεύουν («κατά βάθος») στις ανθρώπινες σχέσεις και στο μοιράζομαι, δεν είναι υλιστές, επιφανειακοί τύποι, πιστεύουν λοιπόν, ότι η ζωή τους κάνει, δεν είναι έτσι.. (Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια να πω:) Δεν μπορείς να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, αν ήσουν δεν θα μπορούσες να μην είσαι το άλλο. Εγώ τουλάχιστον γι’ αυτό δεν μπορώ να «προσαρμοστώ» -παρότι αρκετές φορές, από κούραση, προσπάθησα να γίνω ένα με το συρμό. Δεν είναι η σπουδαιότητα των αξιών -άλλωστε για όλους είναι σπουδαία τα σπουδαία, δεν βλέπω κάτι να τους πιέζει να τα διασφαλίσουν- δεν μπορώ να μην τις ακολουθώ, γιατί αυτή είμαι εγώ. Δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο.

    Ένα τελευταίο και κλείνω το «διάγγελμα», στις σπάνιες φορές που βλέπω τηλεόραση άκουσα έναν νεαρό, γύρω στα 17, να μιλάει για κάποια χρήματα που μάζεψε το σχολείο του για την UNISEF. Είπε λοιπόν ο 17 ετών νεαρός: «για μένα ήταν ολόκληρο το χαρτζιλίκι μου, ενώ θα έπρεπε χρήματα να δίνουν οι κυβερνήσεις». (…) «εύχομαι τουλάχιστον τα χρήματα που μαζέψαμε να πάνε σ’ αυτούς που τα έχουν ανάγκη». Πραγματικά δεν ντρέπομαι που έχουμε καταντήσει έτσι σαν κοινωνία (πότε δηλαδή ήταν καλύτερη;), το πραγματικά θλιβερό στην προκειμένη είναι ότι το παιδί βλέπει με αυτά τα μάτια τα πράγματα.

    Είναι στο χέρι σου ν’ αφήσεις την καρδιά σου αμόλυντη, αγνή, όλο αγάπη και αισιοδοξία. Κανείς δεν σου βάζει το μαχαίρι στο λαιμό. Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να ‘σαι.

    (Το κείμενο αυτό το έστειλα σε πολλά blogs. Επειδή δεν έχουμε έδρα να μιλάμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουμε).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s