τηλεοπτικός διάλογος για την επανάσταση της 25ης μαρτίου.

                                               από την εφημερίδα «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ»   topontiki.gr

 Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε  MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πούμε πχ βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά):

Τρέμη: «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης: «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες-δεσποτάδες-καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».

Τσίμας: «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής: «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο …κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα».

Τρέμη: «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε; (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).

Κολοκοτρώνης: «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε».

Τρέμη: «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε ;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).

Πρετεντέρης: «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ, γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».

Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).

Τρέμη: «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε σφάξε μας αγά μου ν’ αγιάσουμε. Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»

Κολοκοτρώνης: (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).

Καψής: «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μού έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται φιλική εταιρεία. Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές . φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».

Τσίμας: «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο ;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).

Πρετεντέρης: «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών.»

Τρέμη: «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ’ όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά ;»

Κολοκοτρώνης: (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).

Τρέμη: «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11 στην Ανατροπή ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή.»

το παραπάνω κείμενο μου ήρθε στο email του blog. Δεν κατάφερα να μάθω τον δημιουργό του.

οι φυλές των γηπέδων και ο ρόλος της συντεταγμένης πολιτείας.

δεν ομιλώ, δεν βλέπω, δεν ακούω...


Πολλά γράφτηκαν και ακόμα πιο πολλά ειπώθηκαν για όσα συνέβησαν την περασμένη Κυριακή στο Ο.Α.Κ.Α.
Δεν ενδιαφέρομαι να περιγράψω τον ρόλο της ΕΛ.ΑΣ. και των Μ.Α.Τ. γιατί είναι σαν να σου δείχνουν το φεγγάρι και εσύ να κοιτάς το δάκτυλο. Περισσότερο δημιουργούν και συμμετέχουν στα επεισόδια παρά τα περιορίζουν. Για τις φυλές των γηπέδων αποτελούν το αναπόσπαστο
alter ego στην έλξη των αντιθέτων. Με ενδιαφέρει όμως ιδιαίτερα να εστιάσω στις λειτουργίες των Π.Α.Ε., της πολιτικής ηγεσίας και στις ευθύνες που προκύπτουν.

Θυμηθείτε πέρυσι, σχεδόν ένα χρόνο πριν, τα γεγονότα του τελικού κυπέλου Ελλάδος. Και τότε υποτίθεται πως η πολιτεία σε συνεργασία με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία θα νομοθετούσε, θα έβρισκε τους υπαίτιους, θα έκανε κάθαρση στο χώρο του ποδοσφαίρου. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος και συνέβησαν πολύ χειρότερα. Είναι δεδομένο ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας και δεν θέλει και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Η δυναμική του έχει ξεπεράσει την εξουσία της πάνω στον συγκεκριμένο χώρο προ πολλού. Δεν θέλει να το αντιμετωπίσει γιατί επί της ουσίας θα πρέπει να αναλύσει τα αίτια της ήττας του πολιτικού συστήματος στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο.

 Η προσωπική μου άποψη είναι ότι την αποκλειστική ευθύνη για την βία στα γήπεδα την έχουν οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες. Τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών αυτών, ειδικά των λεγόμενων «μεγάλων ομάδων», εξαρτώνται  άμεσα από την δυναμική των οργανωμένων συνδέσμων οπαδών. Φυσικά κανείς από τις Π.Α.Ε δεν μπορεί να εναντιωθεί στους συνδέσμους αυτούς. Αποτελούν πλέον οργανωμένους στρατούς με συγκεκριμένη δομή και ιεραρχία. Παλαιότερα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80 οι οργανωμένοι οπαδοί αντιμετωπίζονταν από τους διοικούντες ως ένα «γραφικό φαινόμενο». Στην συνέχεια, με το πέρασμα των χρόνων και ενώ ο τρόπος οργάνωσης τους άλλαζε ραγδαία κατά τα αγγλικά πρότυπα, οι διοικούντες αποφάσισαν να τους «χρησιμοποιήσουν» για να εδραιώσουν την παρουσία τους στην προεδρία ή στην διοίκηση της ομάδας. Έγιναν οι «δικοί τους άνθρωποι». Στις μέρες μας ουδείς μπορεί να τους αντιμετωπίσει, καθώς η παρουσία ακόμα και των πιο μεγάλων επιχειρηματικών ή αθλητικών ονομάτων στα διοικητικά συμβούλια των Π.Α.Ε. εξαρτάται κυρίως από την συναίνεση των οργανωμένων οπαδών. Ποιος από όλους αυτούς που έχουν συμφέροντα από το ποδόσφαιρο και χρησιμοποιούν  το άθλημα για οικονομικούς ή πολιτικούς λόγους θα τολμήσει να εναντιωθεί ή θα αποπειραθεί να ελέγξει αυτούς τους συνδέσμους. Ένας βραχυπρόθεσμος ή μακροπρόθεσμος πόλεμος εναντίον του θα τον αναγκάσει σε παραίτηση αργά ή γρήγορα, πράξη αντίθετη με τα συμφέροντα του. Βέβαια οι Σύνδεσμοι αυτοί (κυρίως οι σκληροί πυρήνες τους) έχουν απωλέσει προ πολλού κάθε ίχνος ρομαντικών χαρακτηριστικών που διέπουν την σχέση ενός οπαδού με την ομάδα της καρδιάς του. Σε πολλές περιπτώσεις ενδιαφέρονται να συνδιοικούν με τους παράγοντες της ομάδας ή να επιβάλουν την δυναμική τους ως αναπόσπαστο κομμάτι στην λειτουργία της Π.Α.Ε.
Έτσι δημιουργείται μια σχέση ανοχής με πολύ λεπτές ισορροπίες. Κατά βάθος οι ίδιοι οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες εξέθρεψαν και ανέχτηκαν το συγκεκριμένο φαινόμενο με αποτέλεσμα μέσα από μια διαρκή εξελικτική-εκφυλιστική πορεία σύμφυτη με την κοινωνική κρίση των τελευταίων ετών να γιγαντώσει, να αυτονομοποιηθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από κάθε έλεγχο. 

Ο ρόλος της πολιτείας στο συγκεκριμένο ζήτημα εκτός από «διακριτικός», είναι τουλάχιστον αόρατος για να μην πω ανύπαρκτος. Για να παρέμβει δραστικά το κράτος, δηλαδή η πολιτική ηγεσία και το πολιτικό προσωπικό θα πρέπει πρώτα απ όλα να εναντιωθούν στις πρακτικές και στις στρατηγικές των Π.Α.Ε που υποθάλπουν ή ανέχονται τα φαινόμενα οπαδικής βίας και αυτό δεν το θέλει κανείς γιατί οι ψήφοι που προέρχονται από τον συγκεκριμένο χώρο μπορούν να κρίνουν την θέση ενός βουλευτή, ενός δημάρχου ή ενός απλού δημοτικού συμβούλου. Επιλέγουν λοιπόν απλά να νομοθετούν για το θεαθήναι ενώ στην πράξη οι νόμοι αυτοί παύουν να ισχύουν.

Ένα απλό μέτρο που θα μπορούσε να θεσπίσει η συντεταγμένη πολιτεία είναι η υποχρεωτική κατάθεση στο αρμόδιο πρωτοδικείο του καταστατικού λειτουργίας των κεντρικών οπαδικών συνδέσμων. Εκεί προφανώς θα αναγράφονται και τα ονόματα των υπευθύνων, δηλαδή των μελών του Δ.Σ. που αντιπροσωπεύουν τους συγκεκριμένους συνδέσμους. Για να καταλάβετε πως λειτουργεί το σύστημα πρέπει να πούμε ότι, πριν από κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα ένα συγκεκριμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της εκάστοτε Π.Α.Ε αναλαμβάνει την ευθύνη για την διαχείριση και την απόδοση χιλιάδων εισιτηρίων μαζικά (ειδικά στα ντέρμπυ) στους κεντρικούς συνδέσμους των οργανωμένων οπαδών. Τα υπόλοιπα εισιτήρια διατίθενται σε απλούς μεμονωμένους φιλάθλους από τα ταμεία των Π.Α.Ε.  Ο συγκεκριμένος σύμβουλος της διοίκησης σε συνεργασία με τους υπαλλήλους που εργάζονται στο τμήμα διαχείρισης των εισιτηρίων μοιράζουν χιλιάδες εισιτήρια αποκλειστικά στα κεντρικά γραφεία των συνδέσμων αυτών, που αφορούν συγκεκριμένες θύρες, ενώ στην συνέχεια τα εισιτήρια αυτά μοιράζονται από τον κεντρικό σύνδεσμο στα τοπικά παραρτήματα (club) τους. Στην διαδρομή αυτή χάνεται κάθε έλεγχος. Το που ακριβώς καταλήγουν αυτά τα εισιτήρια προφανώς δεν ενδιαφέρει κανέναν γιατί όλοι εισπράττουν τα ποσοστά  από την πώληση τους και έτσι όλες οι πλευρές είναι ικανοποιημένες. Το θέμα είναι βέβαια ότι στην Π.Α.Ε. ξέρουν ακριβώς τα ονόματα αλλά και τις διευθύνσεις των ατόμων τα οποία αντιπροσωπεύοντας τους συνδέσμους πήραν αυτά τα χιλιάδες εισιτήρια. Είναι τα ίδια ακριβώς άτομα που μεσοβδόμαδα ή λίγο πριν τον αγώνα θα έρθουν στο τμήμα διαχείρισης να αποδώσουν το κόστος  των πωληθέντων εισιτηρίων.  Πως συμβαίνει λοιπόν όταν ξεκινάνε επεισόδια στις συγκεκριμένες θύρες στις οποίες διατέθηκαν εισιτήρια από συγκεκριμένους ανθρώπους μέσα σε συγκεκριμένους συνδέσμους ο αρμόδιος εισαγγελέας να μην μπορεί να σκεφτεί το εξής απλό, δηλαδή μια επικοινωνία με την Π.Α.Ε. που είχε την ευθύνη διεξαγωγής του αγώνα στο οποίο συνέβησαν τα επεισόδια για να πληροφορηθεί ποια φυσικά πρόσωπα είχαν την ευθύνη τόσο εκ μέρους  της Π.Α.Ε  όσο και εκ μέρους των συνδέσμων στην διαχείριση και στην διανομή των εισιτηρίων στις συγκεκριμένες θύρες. Είναι τόσο απλό. Συγκεκριμένοι άνθρωποι ανέλαβαν την ευθύνη και μοίρασαν τα συγκεκριμένα εισιτήρια σε οπαδούς που προσήλθαν στις συγκεκριμένες θύρες από τις οποίες ξεκίνησαν τα επεισόδια. Τι δεν μπορεί να καταλάβει η πολιτεία;

 Και όμως τίποτα απολύτως δεν πρόκειται να διαταράξει τις ισορροπίες του συστήματος αυτού. Σε μια παρωδία διαδικασίας η αθλητική δικαιοσύνη θα καλέσει την Π.Α.Ε που ευθύνεται για τα επεισόδια σε απολογία. Θα ακουστούν δικαιολογίες που υποβιβάζουν την νοημοσύνη του ανθρώπου. Όλοι θα τις ανεχτούν γιατί πρέπει να συνεχιστούν οι «παραγωγικές διαδικασίες». Η Π.Α.Ε. να πουλάει εισιτήρια και να έχει τον «διοικητικό» πυρήνα των οργανωμένων οπαδών ικανοποιημένο και οι σύνδεσμοι να βάζουν «καπέλο» στα εισιτήρια αποκομίζοντας ένα πολύ καλό ποσοστό κέρδους επιδεικνύοντας-υπενθυμίζοντας παράλληλα την δύναμη τους τόσο στους διοικούντες της ομάδας που υποστηρίζουν όσο και στους οπαδούς της αντιπάλου ομάδος. Θα ανακοινωθούν ποινές (χρηματικές και κάποιοι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών) που μετά από την συνηθισμένη έφεση της Π.Α.Ε που καταδικάστηκε θα πέσουν στο μισό. Πολύ σύντομα οι ίδιοι εκπρόσωποι των συνδέσμων θα πηγαίνουν στους ίδιους συμβούλους της Π.Α.Ε να παίρνουν τα ίδια εισιτήρια για τις ίδιες θύρες. Ουδείς διανοείται να σπάσει την αρχή της «ανωνυμίας». Κάτι σαν ομερτά καθετοποιημένη σε όλα τα επίπεδα.

Και η συντεταγμένη πολιτεία; Η πολιτική ηγεσία; Προφανώς και αυτή ικανοποιημένη εκφράζεται μέσω της απίστευτης δήλωσης του υπουργού πολιτισμού Κου Γερουλάνου ο οποίος στα τέλη Αυγούστου του περασμένου έτους, εν μέσω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, σε ερώτηση δημοσιογράφου απήντησε το εξής απλό:  «Μα είναι κοινωνική ανάγκη να ξεκινήσει άμεσα το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου». Είναι ανάγκη λοιπόν η συσσωρευμένη οργή του κόσμου και ειδικά της νεολαίας να ξεσπά με αυτό τον τρόπο σε συγκεκριμένους περιχαρακωμένους χώρους, στα γήπεδα, στο όνομα της ποδοσφαιρικής ομάδας στα ιερά και στα όσια του εμβλήματος της. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ομάδα, ο οργανωμένος σύνδεσμος μετατρέπεται σε «επαναστατικό υποκείμενο»  με χώρο δράσης αποκλειστικά το γήπεδο. Ο εχθρός είτε είναι ο αντίπαλος οπαδός είτε η ΕΛ.ΑΣ. ανάλογα με την περίπτωση.  Έτσι ακυρώνεται οποιαδήποτε ευρύτερη κοινωνική συνειδητοποίηση, οποιαδήποτε συλλογική και προσωπική ταύτιση όσων δρουν μέσω του συγκεκριμένου «υποκειμένου» με τις συλλογικές δράσεις αντίστασης του λαού και των εργαζομένων. Ο στόχος επετεύχθη. Όλοι ικανοποιημένοι. Και εις άλλα με υγεία… μέχρι τα επόμενα συνήθη γηπεδικά επεισόδια που για μια ακόμη φορά θα «χυθεί άπλετο φως», θα «μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο» και θα «αναζητηθούν οι υπεύθυνοι».

 

 

καλή επιτυχία στις εσωκομματικές εκλογές βαγγέλη μου…

ΠΑΜΕ !!!   όπως είχε πεί και ο προηγούμενος από εσένα…
Και ο τελευταίος ας κλείσει την πόρτα παιδιά……

οι φωτο από την πεντανόστιμη

Το «κίνημα της πατάτας».

Το «κίνημα της πατάτας», η αυτοοργάνωση της κοινωνίας και η Αριστερά.

ένα κείμενο του φίλου Μπάμπη Μπιλίνη.

«Τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν θα μπορέσουμε να τα λύσουμε αν μείνουμε στο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε». Α. Αϊνστάιν.

 Ας αρχίσουμε από τα αυτονόητα. Πολιτική χωρίς κοινωνική αναφορά δεν μπορεί να υπάρξει. Πολύ δε περισσότερο αριστερά ερήμην των κινημάτων είναι μουσειακό είδος. Τα κινήματα είναι το οξυγόνο, που τροφοδοτεί την Αριστερά. Είναι αυτό που την ανανεώνει με ιδέες και πρωτοπόρες δράσεις, που εμπλουτίζει και επικαιροποιεί τον προγραμματικό της λόγο.  

 Για να ξεπεράσει την κρίση ο «καπιταλισμός του καζίνου» είναι υποχρεωμένος να καταστρέψει μέρος του κεφαλαίου και της εργασίας κηρύσσοντας τον πόλεμο στην κοινωνία. Η ποσότητα του χρήματος μειώνεται και το χρήμα που κυκλοφορεί δεν αλλάζει γρήγορα χέρια. Απέναντι σε αυτό τον πόλεμο η κοινωνία απαντά με το δικό της όπλο, την Αυτοοργάνωση και τη Δημοκρατία. Αυτό δημιουργεί εμπλοκή στο οικονομικό σύστημα των αγορών, που απειλείται με απορρύθμιση.

 Η κοινωνική αλληλεγγύη δημιουργεί παράλληλες ουτοπικές πραγματικότητες και οάσεις μέσα στο σύστημα, οδηγώντας έτσι στην πραγματική ουτοπία, στην ριζική αλλαγή του. Προτάσσει τη Δημοκρατία, ως πολιτισμική βάση λειτουργίας της κοινωνίας από την οικονομία των παγκοσμιοποιημένων αγορών, ρίχνοντας στο καναβάτσο πρακτικές, όπως αυτές που ζούμε, δηλαδή να συμπιέζονται μέχρι καταστρατήγησης οι δημοκρατικές διαδικασίες μπροστά στο φόβο των αγορών. Βλέπε εκκλήσεις του, και συνταγματολόγου, υπουργού οικονομικών να τελειώνουν όπως – όπως οι διαδικασίες της Βουλής Κυριακή βράδυ για να προλάβει το άνοιγμα των αγορών Δευτέρα πρωί ή να καταστρατηγούνται συνταγματικές πρόνοιες για το κοινωνικό αγαθό/ηλεκτροδότηση  με ειδικά τέλη/χαράτσια στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος.

 Οι φτωχοί άνθρωποι, οι νεόπτωχοι, για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέσα στον τυφώνα του νεοφιλελευθερισμού και της κρίσης δημιουργούν τα δικά τους δίκτυα, που στηρίζονται στο δίκαιο, ηθικό εμπόριο και στην τοπική γεωργία της εγγύτητας.

 Το Ηθικό Εμπόριο υπήρξε μέρος της κουλτούρας που αναπτύχθηκε από τα πολιτικά κινήματα αμφισβήτησης των δεκαετιών 1960, 1970, 1980 αλλά και της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς. Ξεκίνησε ως αίτημα για δικαιότερες εμπορικές συμφωνίες μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών και των αναπτυσσόμενων του «τρίτου κόσμου». Γρήγορα επεκτάθηκε με τον εμπλουτισμό της αριστερής σκέψης και σε αγώνα ενίσχυσης των περιθωριοποιημένων παραγωγών στις ίδιες τις αναπτυγμένες χώρες ενάντια στις επιλογές των πολυεθνικών των τροφίμων, που κυριάρχησαν στην παγκοσμιοποιημένη αγορά.

Μαζί με την ενίσχυση των παραγωγών μπήκαν και άλλοι στόχοι και αιτήματα, όπως οι καλύτερες συνθήκες εργασίας των εργατών στις τοπικές παραγωγικές μονάδες, οι επενδύσεις των κερδών στις τοπικές κοινωνίες και όχι η τοποθέτηση τους σε μακρινούς «παράκτιους» φορολογικούς παραδείσους, ο σεβασμός στο περιβάλλον, στη βιοποικιλότητα και στα ανθρώπινα δικαιώματα, που αποτελούν αναπόσπαστα συστατικά για το ηθικό εμπόριο.

 Το «κίνημα της πατάτας» ενταγμένο στα πλαίσια του δίκαιου, ηθικού εμπορίου και στη γεωργία της εγγύτητας και των τοπικών ποικιλιών αποτελεί ένα γνήσιο λαϊκό κίνημα, που εμπλουτίζει με τις δράσεις του την προγραμματική πληρότητα της αριστεράς προς μια ριζική αλλαγή του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου: την αυτοοργάνωση παραγωγών – καταναλωτών με στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών. Αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του δρόμου για την μετάβαση  από την «Οικονομία των Αγορών» και τη διαρκή λιτότητα  στη «Οικονομία των Αναγκών», με   συμμετοχή των πολιτών και με δημοκρατία.

 

 

κάτι δείχνει να αλλάζει, ή μήπως όχι;

 

Πλησιάζει η ημερομηνία ανακοίνωσης για την διεξαγωγή των εθνικών εκλογών και το παρακράτος προβάρει τα γιορτινά του ρούχα. Φαίνεται ότι, επικρατεί προβληματισμός στις τάξεις της «εθνοσωτηρίου κυβερνήσεως» καθώς από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις προκύπτει ότι ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος στρέφεται προς τα αριστερά κόμματα (ανεξαρτήτως προτιμήσεως) κυρίως λόγω της λαϊκής οργής απέναντι στους πρώην και νυν διαχειριστές της εξουσίας. Παράλληλα, στις ιδεολογικές παρυφές των κομμάτων που στηρίζουν την «εθνοσωτήριο» σχηματίζονται νέοι πολιτικοί σχηματισμοί ικανοί να τραυματίσουν ακόμη περισσότερα τα ήδη καταρρακωμένα ποσοστά των δύο (πρώην) μεγάλων κομμάτων. Κάτι δείχνει να αλλάζει στο πολιτικό τοπίο. Ή μήπως όχι;

Προσωρινά, διαπιστώνουμε ότι είναι η κατάλληλη ώρα να αναλάβει δράση το «βαθύ…απύθμενο κράτος». Δεν γίνεται να αφεθούν στην τύχη τους τόσο σοβαρά ζητήματα. Μπορεί να προκύψουν «ατυχήματα». Όπως π.χ. το γεγονός της πλήρους εκλογικής αποδοκιμασίας του δικομματισμού και η ριζική αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος μέσω των εκλογών. Ότι πιο Δημοκρατικό, ότι πιο Ριζοσπαστικό.

Ναι, αλλά, σε εποχές Δ.Π.Ε. (Δημοκρατίες Περιορισμένων Ελευθεριών) ή (Δημοκρατία Περιορισμένης Ευθύνης) και Δ.Ν.Τ. αυτές οι εξελίξεις θεωρούνται «επικίνδυνα ατυχήματα». Συνεπώς ξεκινά η εφαρμογή του παλαιού και καλού οργανωμένου σχεδίου της «στρατηγικής της έντασης». Το ζητούμενο από πλευράς των «εγκεφάλων» οι οποίοι διαχειρίζονται την στρατηγική αυτή είναι το εξής: Να μην διεξαχθεί η προεκλογική περίοδο σε κλίμα πολιτικής ομαλότητας και νηφαλιότητας. Γιατί αν συμβεί αυτό, πιθανά ο Έλληνας ψηφοφόρος, και λόγω της ιδιάζουσας πολιτικής κατάστασης, να καταφέρει να σκεφτεί ελεύθερα, καθαρά, αλλά κυρίως να καταφέρει να ξεμπλοκαριστεί ψυχολογικά. Έτσι, με μια σειρά από απίθανες, κακοστημένες, πολλές φορές επικίνδυνες προβοκάτσιες, δημιουργείται αρχικά κλίμα έντασης που στην συνέχεια μετατρέπεται σε μαζική τρόμο-υστερία, όπου κυριαρχεί καθημερινά το «κλίμα αβεβαιότητας», η μεγάλη «πολιτική αστάθεια», και φυσικά ο πανταχού παρών «κίνδυνος της χρεοκοπίας» που θα απειλήσουν τον τόπο στις επερχόμενες εκλογές εάν δεν υπερψηφισθούν οι δοκιμασμένες και συγκεκριμένες «συνεπείς – εθνοσωτήριες» αστικές κοινοβουλευτικές δυνάμεις.

Ο δρόμος προς τις εκλογές θα είναι μακρύς ενώ παράλληλα δεν θα είναι ούτε εύκολος, ούτε ομαλός. Μια και ζούμε στην εποχή των τεράτων πιθανά να δούμε και άλλες περιπτώσεις τυφλών βομβιστικών επιθέσεων από διάφορα απίθανα «Αντάρτικα πόλεων». Πιθανά να δούμε επεισόδια, τραμπουκισμούς, ότι μπορεί να χαρακτηρίσει μία σύντομη «τεχνητή» περίοδο πολιτικής αναταραχής σε μια βραχύβια προεκλογική διαδικασία. Είπαμε, το ζητούμενο είναι ο Έλληνας ψηφοφόρος την Κυριακή των εκλογών να φτάσει (εάν φτάσει) μπροστά στην κάλπη, Θολωμένος, ανήσυχος, φοβισμένος, τρομοκρατημένος για την επόμενη μέρα, έτσι ώστε για μια ακόμη φορά να κλαπεί η ψήφος του υπό το καθεστώς της ΒΙΑΣ.

Έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, όχι μόνο στην Ελλάδα. Και ο Αδόλφος με νόμιμες εκλογές πήρε την εξουσία. Αυτό που μαθαίνουμε είναι ότι οι εποχές των τεράτων αναπαράγονται διαχρονικά.

Ο στόχος σε κάθε περίπτωση είναι διπλός: Ή φτάνουμε στις εκλογές με τους «όρους» μας ή δεν φτάνουμε καθόλου…

Πιθανά μια «μικρή αναβολή» να εξυπηρετεί…

Και αυτό έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν…