η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών.

 pirates

 

Θα ξεκινήσω ανάποδα. Οχι από την αρχή, αλλά από το τέλος της διαδρομής για την μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα με την μορφή που την ξέραμε εως τώρα. Κάθε «τέλος εποχής» αυτοπροσδιορίζεται κατά έναν περίεργο τρόπο από έναν πρακτικό «συμβολισμό».  Για την χώρα μας ένας τέτοιος συμβολισμός αποτελεί η στιγμή της κατεδάφισης των studio ηχογράφησης της columbia. To ποιοί πήραν την απόφαση για την συγκεκριμένη ενέργεια αποκτά τεράστια σημασία. Είναι οι σημερινοί ιδιοκτήτες -οι απόγονοι του ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑ- του χώρου που έγινε η  κατεδάφιση, όπου στεγαζόντουσαν γραφεία, αποθήκες και τα studio της Ελληνικής μουσικής αυτοκρατορίας που «έχτισε» ο ίδιος. Για ποιόν λόγο έγινε αυτό; Μά φυσικά για να φτιαχθεί ένα μεγάλο συγκρότημα πολυτελέστατων κατοικιών. Το να γκρεμιστεί μέσα σε μία νύχτα, με ευθύνη του υπουργείου πολιτισμού που δεν «ήξερε» και δεν «κατάλαβε» ότι χάνεται στην κυριολεξία ένα μουσείο τέχνης το οποίο «μεγάλωσε» μουσικά γενιές και γενιές και το οποίο φιλοξένησε συνθέτες και μουσικούς που σφράγισαν με την παρουσία τους την ιστορική διαδρομή της νεώτερης Ελλάδας, αποτελεί την οπτική γωνία με την οποία χρόνια τώρα βλέπουν οι δισκογραφικές εταιρείες και το Ελληνικό κράτος το «βιομηχανικό προιόν» που ακούει στο όνομα μουσική.

Υπηρετώντας αυτόν τον χώρο τα τελευταία είκοσι χρόνια σχεδόν, από την πλευρά των «συνεργατών» όπως αποκαλούσαν οι δισκογραφικές εταιρείες τους ιδιοκτήτες δισκοπωλείων και το απασχολούμενο προσωπικό τους, είχα την τύχη να αποκτήσω εμπειρία για το πώς σκέφτονται και λειτουργούν τα μονοπώλια, πώς ρυθμίζονται οι  νόμοι της «ελεύθερης αγοράς» του συγκεκριμένου προιόντος. Είχα την τύχη να συνειδητοποιήσω από πολύ «πρώτο χέρι» το παντελώς ηλίθιο της σημασίας του όρου «υγιής ανταγωνισμός».
Το εκπληκτικό με τον συγκεκριμένο χώρο είναι, ότι κάθε πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία αποτελεί από μόνη της ένα μονοπώλιο ! Ολα αυτά τα μονοπώλια συγκροτούν ένα καρτέλ που διαμορφώνει απόλυτα και εντελώς αυθαίρετα όχι μόνο την τιμή του προιόντος  – πράγμα παράνομο απο την Ευρωπαική νομοθεσία- αλλά και την διαχρονική εξέλιξη σε καθαρά πολιτιστικό επίπεδο της μουσικής κουλτούρας και διαπαιδαγώγησης του ευρύτερου παγκόσμιου μουσικού κοινού. Με λίγα λόγια οι δισκογραφικές εταιρείες προσπαθουν να «επιβάλλουν» μέσω συγκεκριμένων τρόπων προώθησης, το είδος της μουσικής που θα ακούει ο ακροατής και εν δυνάμει καταναλωτής.

Πόσοι από εμάς έχουν συνειδητοποιήσει ότι στην ουσία δεν υπάρχει -παρά στο ελάχιστο-  ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των εταιρειών; Στα σούπερ μάρκετ μπορείς να βρείς και να συγκρίνεις τιμές μεταξύ βασικών αγαθών. Συγκρίνεις τις τιμές στο αλεύρι λόγου χάρη, συγκρίνεις τις τιμές στο γάλα, στα γιαούρτια, σε όλα τα είδη.
Στην μουσική βιομηχανία δεν υπάρχουν τέτοιοι νόμοι. Γιατί ο κάθε καλλιτέχνης, μουσικός, ερμηνευτής, συνθέτης μπορεί να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας μόνο σε μια εταιρεία, και η δουλειά του μπορεί να εκδωθεί μόνο από την εταιρεία που έχει τα δικαιώματα του για όσο χρόνο διαρκεί το συνήθως αποικιοκρατικό συμβολαιο που καλείται να υπογράψει κυρίως ο νεοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης. Με λίγα λογια η κάθε εταιρεία κατέχει στην κυριότητα της ένα μοναδικό προιόν που αποκλείεται να το βρείς από κάπου αλλού για να μπορείς να συγκρίνεις τιμές.

Δανειζομαι στην τύχη ένα όνομα. Γιάννη Πάριος. Γνωστός και μη εξαιρετέος. Εκατομμύρια πωλήσεις στην καριέρα του σε δίσκους, κασσέτες, CD και τώρα DVD.  Εαν θέλεις να ακούσεις την νέα μουσική δουλεία του συγκεκριμένου καλιτέχνη μπορείς να την προμηθευτείς μόνο από την MINOS-EMI. Από πουθενά αλλού. Καμία άλλη εταιρεία δεν έχει τα δικαιώματα του. Εαν θέλεις να ακούσεις τον Παχάλη Τερζή, μόνο από την SONY-BMG. Από πουθενά αλλού. Εαν γουστάρει το παιδί σου να ακούσει το τραγούδι του Ρουβά, που θα μας εκποσωπήσει στην EUROVISION, μπορεί να το αγοράσει ο καταναλωτής αλλά και η επιχείρηση που θα του το προσφέρει μόνο από την UNIVERSAL. Απο πουθενά αλλού!  Μια ωραία πρωία λοιπόν συνεδριάζει το Διοικητικό συμβούλιο του I.F.P.I. που αποτελείται από τους διευθυντές των Εν Ελλάδι δισκογραφικών εταιρειών και μεταξύ άλλων, συζητάνε και το θέμα των τιμών. Πρώτη τον χορό των αυξήσεων ξεκινάει η MINOS-EMI. Η ναυαρχίδα της Ελληνικής μουσικής βιομηχανίας είτε στο Ελληνικό, είτε στο διεθνές ρεπερτόριο γιατί καλύπτει το 60% περίπου της παραγωγής στην Ελληνική μουσική βιομηχανία.  Είναι ο λεγόμενος «καινούργιος τιμοκατάλογος» που έν ήδοι κυβερνητικού διατάγματος αποστέλεται σε όλους τους «συνεργάτες». Σε λιγότερο από μια εβδομάδα ακολουθούν «νέοι τιμοκατάλογοι» από σχεδόν όλες τις υπόλοιπες δισκογραφικές εταιρείες. Με αυτόν τον τρόπο το cd το βρήκα σαν εμπόρευμα στα εννέα ευρώ( 2.700 δρχ. τότε…) περίπου -οι νέες κυκλοφορίες- το 1989, και τα άφησα στα είκοσι δύο ευρώ !!! το 2008. Μια αδικαιολόγητη αύξηση του 150% περίπου. Και να σκεφτεί κανείς ότι η τιμή του cd, στις νέες κυκλοφορίες σταθεροποιήθηκε στα δεκαοχτώ με είκοσι ευρώ από το 2.000 !!!. Εαν δεν είναι αυτός ο ορισμός του καρτέλ, τότε ποιός είναι ;

Μεταφερόμαστε Χριστούγεννα του 1995(;). Συνήθως στις εορταστικές περιόδους της αγοράς, στην δισκογραφία κυκλοφορούν όλες οι νέες μουσικές δουλειές των γνωστών ονομάτων. Τότε βέβαια δεν υπήρχε κρίση. Θα σας καταθέσω μια μαρτυρία για το πώς οι ίδιες οι εταιρείες δημιούργησαν με την πολιτική τους την κρίση στην δισκογραφική αγορά, πρίν καν αυτή επεκταθεί σε όλους τους τομείς. Τότε είμαι μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου συλλόγου δισκοπολών, που αντιπροσωπεύει περίπου 200 μικρομεσαία δισκοπωλεία από τον Εβρο εώς την Κρήτη. Εννοείται πως η τότε αλυσίδα δισκοπωλείων «METROPOLIS» αλλά και τα μεγάλα δισκοπωλεία της Θεσσαλονίκης «ΠΑΤΣΗΣ» αρνούνται να γίνουν μέλη στον σύλλογο μας γιατί θέλουν να έχουν «μεγαλύτερα περιθώρια ευελιξίας στις κατ’ ιδία διαπραγματεύσεις με τις εταιρείες» όπως μας δηλώθηκε. Κατανοητό αυτό. Εκείνη την εποχή λοιπόν το cd με βάση τους νέους τιμοκαταλόγους που μας έστειλαν, παρουσίαζε μια αύξηση μέσα σε πέντε χρόνια 100%. Αρχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε σαν σύλλογος πιά. Παίρνω τηλέφωνο τον οικονομικό διευθυντή της ΜΙΝΟΣ και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος :

Kύριε τάδε μου (σημ. συντάκτη…που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα σου ρε κερατά…) δεν καταλαβαίνετε ότι η συγκεκριμένη οικονομικη πολιτική που ακολουθείτε με τις συνεχόμενες αυξήσεις θα επιφέρει μεγάλο πρόβλημα στην αγορά; Δεν καταλαβαίνετε ότι το συγκεκριμένο προιόν έχει ανάγκη από μια διαφορετική αντιμετώπιση ;

– Και τι θέλετε να κάνουμε. Οταν πέφτουν οι πωλήσεις εμείς αυξάνουμε τις τιμές για να ισοσκελίσουμε τον ισολογισμό της εταιρείας. Σε ένα μήνα είμαστε υποχρεωμένοι να παρουσιάσουμε το ισολογισμό βάσειτων οικονομικών στόχων που μας έβαλαν οι απ’ έξω. ( Οπου οι «απ’ έξω» στην συγκεκριμένη περίπτωση βάζεται τον οικονομικό διευθυντή της EMI στην Αγγλία που μοιράζει τους οικονομικούς στόχους της κάθε χρονιάς στους εδώ διευθυντές των θυγατρικών. Η ΕΜΙ έχει ήδη εξαγοράσει την ΜΙΝΩΣ στην εποχή που αναφέρομαι.)

Μα είναι λογική αυτή που μου λέτε; Πως εμείς θα δώσουμε στον καταναλωτή ένα cd στην τιμή των 16 και 17 ευρώ ; Δεν καταλαβένεται ότι εμείς τα μαγαζιά θα πληρώσουμε την πολιτική σας και οι καταναλωτές θα γυρίσουν την πλάτη σε όλους μας ;

– Τι να σου κάνω εγώ; Οποιο μαγαζί θέλει ας μην αγοράσει τον Πάριο. Ο καταναλωτής που θέλει να τον αγοράσει, θα τον βρεί στο επόμενο μαγαζί, αλλά και συλογικά να μου πείς ότι δεν θα τον αγοράσετε θα το δώσουμε στα μεγάλα μαγαζιά και στις «αλυσίδες». Εσείς θα χάσετε. Πάριο έχουμε μόνο εμείς, και εμείς καθορίζουμε τις τιμές.

Τέλος διαλόγου. Εκβιασμός είπατε; Εχει και συνέχεια !

Kατα αρχάς να ζητήσω συγνώμη προκαταβολικά, δεν θυμάμαι εάν όλα αυτά έγιναν το 94, το 95, ή το 96. Οπως θα δείτε έχει μικρή σημασία. Τα πρώτα σημάδια λοιπόν της πτώσης στις πωλήσεις ηχογραφημάτων δεν άργησαν να φανούν. Λογικό, εάν σκεφθεί κανείς ότι ακόμη και σήμερα χρειάζεται ενα ημερομίσθιο του βασικού μισθού για να αγοράσει κανείς ένα cd!. Αμέσως μετά από εκείνον τον διάλογο και το τέλος της εορταστικής περιόδου, πραγματοποιούμε γενική συνέλευση σαν σύλλογος και αποφασίζουμε να αντιδράσουμε. Κανονίζουμε να δούμε όσους διευθυντές μπορούμε ξεχωριστά τον καθένα στην αρχή, να επισκεφθούμε το σωματείο των Ελλήνων Τραγουδιστών, να επισκεφθούμε τον τότε υφυπουργό εμπορίου Κ. Χρυσοχοίδη, να διοργανώσουμε μια κεντρική εκδήλωση στο Θέατρο ΠΑΛΛΑΣ για να ενημερώσουμε τον κόσμο για την πολιτική των εταιρειών και τέλος να παραστούμε στην επόμενη συνεδρίαση του I.F.P.I. και να συζητήσουμε τα προβλήματα της μουσικής βιομηχανίας παρουσία όλων των διευθυντών των δισκογραφικών εταιρειών. Και ήρθε η ώρα να μιλήσω με ονόματα. Προσωπικά συμμετέχω σε δύο συναντήσεις στην αρχή. Με τον κ. ΜΙΛΤΟ ΚΑΡΑΤΖΑ τότε διευθυντή της BMG ο οποίος ήταν και ο πρόεδρος του Δ.Σ. του τότε I.F.P.I. και στην συνέχεια με τον κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΠΟ ο οποίος ήταν διευθυντής της Ελληνικής MUSIC-BOX που τότε πρόσφατα είχε συγχωνευτεί με την ΛΥΡΑ, μια από τις ιστορικότερες Ελληνικές εταιρείες της μουσικής βιομηχανίας  που αποτελούσε το αντίπαλο δέος για τις πολυεθνικές εταιρείες στην εγχώρια μουσική αγορά. Υποσχέσεις και από τους δύο, κυρίως όμως από τον κ. ΚΑΠΠΟ για υποστήριξη των αιτημάτων μας, στο επερχόμενη κρίσιμη συνεδρίαση. Συνάντηση με τον Χρυσοχοίδη και δευσμεσή του ότι θα εξετάσει το αίτημα μας για μείωση του ΦΠΑ στα μουσικά είδη από 18% σε 8%. Αυτομάτως θα είχαμε μια μείωση τιμής της τάξης του 10%. Υποσχόμαστε και εμείς σαν σύλλογος να πιέσουμε τις εταιρείες και τα μέλης μας για περαιτέρω μείωση των τιμών. Συναντάμε εκπροσώπους από τους τραγουδιστές, όπως ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΡΝΑ και ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ. Πλήρης ταύτιση απόψεων, ενώ μας διαβεβαιώνουν ότι και εκείνοι αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με την μη καταβολή των πνευματικών δικαιωμάτων από τις δουλειές τους, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα λογιστήρια των εταιρειών δεν τους επιτρέπουν να δουν στοιχεία πωλήσεων από τους δίσκους τους !!! Διοργανώνουμε με την υποστήριξη τους, μια καταπληκτική συζήτηση-μουσική εκδήλωση σε ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο ΠΑΛΛΑΣ που την ονομάζουμε «για την χαμένη «τιμή» του Ελληνικού τραγουδιού». Το μουσικό μέρος της εκδήλωσης απ’ ότι θυμάμαι καλύπτει η ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ και ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ. Ενημερώνουμε τον κόσμο για τις ενέργειες μας και για τα προβλήματα της Ελληνικής δισκογραφίας, προσπαθώντας να αναδείξουμε την πολιτιστική διάσταση του προβλήματος  και ότι σαν προιόν καλλιτεχνικής έμπνευσης διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα άψυχα εμπορικά προιόντα, απαιτώντας παράλληλα την δραστική μείωση των τιμών έτσι ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμο σε κάθε σπίτι και κοινωνική τάξη.

Μετά από όλα αυτά έρχεται η μέρα της κρίσης. Μια πενταμελής επιτροπή του συλλόγου μας, μεταξύ αυτών και εγώ, συμμετέχουμε στην συνεδρίαση του ΔΣ του IFPI. Συμμετέχουν οι κ.κ. ΚΑΡΑΤΖΑΣ, ΚΑΠΠΟΣ, ΙΩΑΝΝΟΥ από την UNIVERSAL και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ – ο γνωστός μουσικός παραγωγός- τότε διευθυντής της VIRGIN.
Toυς διευθυντές της MINOS – EMI και της SONY δεν τους θυμάμαι. Η ατμόσφαιρα είναι από εχθρική εώς πολεμική. Μας δηλώνουν απερίφραστα, ότι εαν μειωθεί το ΦΠΑ σε 8% την άλλη μέρα θα βγούν όλες οι εταιρείες μαζί και θα ανακοινώσουν νέες αυξήσεις των προιόντων τους της τάξης του 10% !!!. Αρνούνται οποιαδήποτε μείωση τιμών, ενώ θυμάμαι τον κ. ΙΩΑΝΝΟΥ σηκωμένο όρθιο, να φωνάζει και να λέει «δεν θα κάνετε εσείς ότι θέλετε, εμείς θα καθορίσουμε τις τιμές, είναι δικά μας τα προιόντα και όποιος γουστάρει ας αγοράζει». Αυτός ήταν ο ρόλος του σκληρού «μπάτσου». Δείτε  τώρα και τον ρόλο του καλού «μπάτσου». Απο τον διευθυντή της ΜΙΝΩΣ ή της SONY (δυστυχώς αυτή την λεπτομέρεια δεν την θυμάμαι καλά…) να μας λέει… «ελάτε ρε παιδιά ας βρούμε μια λύση, αφού έτσι και αλλιώς το σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον τα μισά σας μέλη θα ακολουθήσουν την πολιτική μας, με κάποιες «παροχές» επιπλέον που θα τους δώσουμε, ενώ άμεσος στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τις μεγάλες λιανικές αλυσίδες του προιόντος μας, να ανοίξουν και άλλα σημεία πώλησης σε μεγάλους δήμους. Είναι κρίμα εσείς να «πεταχτέιτε έξω» από την αγορά». Ωμός εκβιασμός είπατε ;

Οσοι είχαν πεί ότι θα μας υποστηρίξουν είχαν πιεί το αμίλητο νερό, ενώ ακόμα θυμάμαι τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΤΡΙΔΗ επί τρείς ώρες που κράτησε η κουβέντα, να έχει σκύψει το κεφάλι του, να μην καταφέρνει να αρθρώσει μία λέξη και να μην συμμετέχει καθόλου στην συζήτηση. Προφανώς διαφωνούσε απόλυτα με αυτά που έλεγαν οι συνάδελφοι του, αλλά που θάρρος να διαφωνήσει ανοικτά μαζί τους. Μεγάλη υπόθεση η καρέκλα του Διευθυντή σε δισκογραφική εταιρεία.

Ουτε καταλάβαμε πώς πέρασε ο χρόνος της συνάντησης. Φύγαμε εντελώς απογοητευμένοι από αυτά που ακούσαμε. Μετά από έναν μήνα περίπου, κάναμε γενική συνέλευση στο κτήριο της ΓΕΣΕΒΕ με πάνω από 100 μέλη από όλη την Ελλάδα. Εκεί, σε αυτήν την συνέλευση απλά επικυρώθηκε ο «θάνατος του εμποράκου». Κοινώς «όσο αντέξει ο καθένας μας». Προφανώς είχαν προηγηθεί τηλεφωνήματα από ανθρώπους των εταιρειών σε συγκεκριμένα μαγαζιά, στους πιό «παλιούς» του χώρου και άρχισαν οι τοποθετήσεις του στύλ «έχω οικογένεια να ζήσω, δεν μπορώ στα πενήντα μου να τα βάλω με τις εταιρείες»…«κοιτάχτε να συμβιβάσετε τα πράγματα»….«να πάρουμε τις εκπτώσεις που μας δίνουν»…χωρίς η πλειοψηφία των μελών να έχει την διάθεση να αντιληφθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό έκπτωσης ή μια παράταση πληρωμής κατά ένα μήνα, αλλά γενικότερα πρόβλημα της οικονομικής πολιτικής των εταιρειών και ότι σύντομα θα το βρίσκαμε μπροστά μας. Μια πρόταση που έγινε για την διερεύνηση δυνατοτήτων μήπως σαν σύλλογος φτιάξουμε έναν δικό μας συναιτερισμό στο πλαίσιο της κοινής αγοράς του προιόντος από τις εταιρείες, μαζικά  από όλα τα μέλη του συλλόγου, διεκδικώντας έτσι καλύτερες τιμές, αποδοκιμάστηκε εν τη γενέσει του.

Ουσιαστικά από τα τέλη της δεκαετίας του 90 αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Αυτό έρχεται σαν αποτέλεσμα των βραχυπρόθεσμων οικονομικών πολιτικών των δισκογραφικών εταιρειών που ενδιαφέρονται μόνο για άμεσα αποτελέσματα στα «κλεισίματα» των ισολογισμών χωρίς επί της ουσίας να υπάρχει μακροπρόθεσμη πολιτική για την προστασία του προιόντος. Τότε βέβαια ξεκινάει και η τεχνολογική έκρηξη του «κατεβάσματος» μουσικής από το internet, αλλά σας πληροφορώ ότι οι εταιρείες απλά παρακολουθούν χωρίς να μπορούν να επέμβουν στο συγκεκριμένο φαινόμενο. Η αντίδραση τους στην κρίση είναι σπασμωδική.  Αρχίζουν να πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές με τον σορό, μουσικά προιόντα σε εφημερίδες και περιοδικά. Οσο η αγορά των cd γονατίζει και τα μικρομεσαία μαγαζία κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, αρχίζουν να αναζητούν νέα σημεία πώλησης. Τα βρίσκουν στα σουπερμάρκετ, χρηματοδοτούν νέες αλυσίδες πολυκαταστημάτων, μοιράζουν αφιδώς τα προιόντα τους στα περίπτερα, αρχίζει η πώληση μουσικών κομματιών σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.  Η πτώση όμως συνεχίζεται. Αρχίζουν οι απολύσεις προσωπικού, περικοπές μισθών, υπερωρίες δεν πληρώνονται πουθενά, μειώνουν τα κόστη της παραγωγής του προιόντος, πνευματικά δικαιώματα μόνο στα «πρώτα» ονόματα αποδίδονται, κλείνουν τις αποθήκες τους στις οποίες δούλευαν εκατοντάδες άνθρωποι, πουλάνε περιουσιακά τους στοιχεία μέχρι και τα  αυτοκίνητα διανομής, διαλύουν τα δίκτυα διανομής τους, ξενοικιάζουν γραφεία μετακομίζοντας σε μικρότερα και τέλος συγχωνεύονται μεταξύ τους. Η ζημιά όμως έχει γίνει και είναι ανεπανόρθωτη. Το προιόν έχει ευτελιστεί, έχει χάσει την «μαγεία» του, ενώ οι καλές μουσικές δουλειές είναι πλέον ελάχιστες. Και εδώ αναρωτιέται κανείς : Που πήγαν όλα αυτά τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων σε καθαρά κέρδη που την περίοδο 1970-1990 συσώρευσε η Ελληνική μουσική βιομηχανία;
Αλήστου μνήμης, η προσωπική μαρτυρία πρώην διευθυντή Ελληνικου Ρεπερτορίου της ΜΙΝΩΣ να μου λέει ότι «όταν έπεσε η χούντα και μπορούσαμε να ακούμε ελεύθερα ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΜΑΝΟ ΛΟΙΖΟ, ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ,  πήγαμε και ανοίξαμε τις κλειδωμένες αποθήκες της εταιρείας. Χιλιάδες δίσκοι και κασσέτες βρέθηκαν εκεί.  Είχαν φτιαχθεί πριν από το πραξικόπημα. Τα καθαρίσαμε και τα πουλήσαμε με τιμές του 75 και του 76 ενώ αυτά είχαν φτιαχθεί δέκα χρόνια πρίν. Μιλάμε για τεράστιο κέρδος. Το πολιτικό τραγούδι μέχρι το 85 μας άφησε τεράστια ποσά». Είπατε κάτι;

Για να σας «φτιάξω» λίγο περισσότερο ακόμα, να σας πώ ότι οι δισκογραφικές πληρώνουν μειωμένη φορολογία. Πώς γίνεται αυτό ; Το κράτος παρέχει το δικαίωμα κάθε χρόνο να φτιάχνεται ένα πρωτόκολο καταστροφής «άχρηστων εμπορευμάτων». Το λεγόμενο stock. Οι εταιρείες λοιπόν καταστρέφουν ότι «σαβούρα» τους έχει μείνει από παλαιότερες αποτυχημένες εμπορικά κυκλοφορίες, και το ποσό που αντιστοιχεί στο κατεστραμένο υλικό, αφαιρείται αμέσως από το ποσό που καλούνται να πληρώσουν κάθε χρόνο στην Εφορία. Καλό;

Την δεκαετία του 60 υπήρχαν καταγεγραμμένα γύρω στα 700 καταστήματα δίσκων σε όλη την Ελλάδα. Αυτήν την στιγμή δεν γνωρίζω εάν έχουν μείνει πάνω από 100 μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε όλη την χώρα. Ακόμα και οι  «μεγάλες αλυσίδες » αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας. Οι παλιοί τους σύμμαχοι, τους έχουν εγκαταλείψει. Ομηρικοί καυγάδες ξεσπούν μεταξύ τους,  γιατί οι εταιρείες προσπαθούν να πάρουν πίσω τις παροχές που τους έδωσαν, σε εκπτώσεις, παρατάσεις πληρωμών και παρακαταθήκες εμπορευμάτων

Τα Virgin Megastore κλείνουν το ένα μετά το άλλο.

Τα Virgin Megastore κλείνουν το ένα μετά το άλλο.

Η λογική της απληστίας του κέρδους  κατά την περίοδο της «χρυσής εποχής» της Ελληνικής Δισκογραφίας και οι τακτικές των τελευταίων ετών κατά την περίοδο της κρίσης είχαν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Με ποιά λογική ένας δίσκος cd του Μάνου Χατζιδάκη – Το χαμόγελο της τζοκόντας ας πούμε – μετά από περίπου σαράντα χρόνια από την αρχική του έκδοση και έχοντας πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 3.000.000 αντίτυπα !!!…συνεχίζει να βρίσκεται στην κατηγορία Top Price της ξεφτιλισμένης MINOS-EMI και να πωλείται σήμερα στην τιμή των 17 ευρώ περίπου; Μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες «απάτες» στην ιστορία της βιομηχανίας. Είναι τα αποτελέσματα της αυτορρύθμισης της αγοράς από τα μονοπώλια των δισκογραφικών εταιρειών.

Και οι υπόλοιποι ενδιαφερόμενοι ( καλλιτέχνες – δισκοπώλες ) που είναι ;  Πουθενά !!! Ο καθένας στο μαγαζάκι του να περισσώσει ότι μπορεί. Οι μαγαζάτορες να προσπαθούν να ελειχθούν «κατά μόνας», ενώ η πλειοψηφία των καλλιτεχνών να κυνηγάει ένα καλό συμβόλαιο, με καλούς συνθέτες που θα τους δώσει μια πρόσκαιρη επιτυχία ανεβάζοντας έτσι έστω και προσωρινά τα νυχτοκάματα τους στις βραδυνές πίστες. Ολοι τους καταλαβαίνουν ότι είναι αναλώσιμα προιόντα και προσπαθούν να εκμεταλευτούν το γεγονός αυτό, για όσο ακόμα τα φώτα της διασημότητας θα «πέφτουν» επάνω τους. Ακόμα και νέοι καλλιτέχνες, νέα συγκροτήματα δίνουν γή και ύδωρ στις δισκογραφικές για λίγο glamour, λίγη φήμη, λίγη δημοσιότητα. Τα παλιά «βαριά» ονόματα έχουν αποσυρθεί και κάνουν μάλλον περιοδικές εμφανίσεις στην μουσική σκηνή του τόπου. Ετσι και αλλιώς δεν έχουν ανάγκη. Οι ίδιες οι εταιρείες δεν έχουν ανάγκη πιά. Υπάρχει όπως λένε «χρονικός ορίζοντας ανάκαμψης». Και μην σας φαίνεται περίεργο. Στήνουν τα δικά τους μαγαζιά στο internet. Αυτό σημαίνει δραστική μείωση του κόστου παραγωγής, λόγω μη κατασκευής φυσικού προιόντος. Σημαίνει βέβαια περισσότερες απολύσεις και νέα αποικιοκρατικά συμβόλαια προς τους καλλιτέχνες. Αλλά ποιός νοιάζεται ; Μήπως το κράτος ; Αυτό παρακολουθεί απλά την αυτορρύθμιση της αγοράς.  Η ιστορία θα επαναλειφθεί. Μοναδική διέξοδος σε όλα αυτά φαντάζει να είναι η διακίνηση του μουσικού προιόντος από τους ίδιους τους δημιουργούς του στο internet. Χωρίς μεσάζοντες, χωρίς νταβάδες στην έμπνευση και στην δημιουργία. Για τον καταναλωτή καλό θα ήταν να στηρίξει τέτοιες προσπάθειες και κυρίως να στηρίξει μικρά επιλεγμένα δισκοπωλεία που έχουν εξειδίκευση στο ρεπερτόριο τους, σε ποιοτική μουσική από τον Ελληνικό και διεθνή χώρο. Για τους υπόλοιπους κατεβάστε άφοβα ότι θέλετε από το internet, χωρίς  να δίνεται σημασία στο ηλίθιο σλόγκαν «η πειρατεία σκοτώνει την μουσική». Οι εταιρείες την δολοφόνησαν πολύ πριν εμφανισθεί η «πειρατεία».

Advertisements

πάσχα…ελλήνων πάσχα.

από το σημερινό ΠΟΝΤΙΚΙ

mixalos1

 

arni1

Τα καταφέραμε ! Φτάνουμε σιγά-σιγά στο Πάσχα. Καλύτερα να μην αντιμετωπίσουμε την όλη κατάσταση με πνεύμα «συναίνεσης και ψυχραιμίας» σαν τον συμπαθητικό τετράποδο στην ακριβώς πιο πάνω φωτογραφία μας. Σκεφθείτε ότι μπορεί να έχουμε την ίδια τύχη…Για ακόμα μια φορά λέω να διαφωνήσω με τον κύριο Μίχαλο. Προτιμώ να χάσω τελείως την σταύρωση μου.

Για να είμαι στο πνεύμα των ημερών… Εαν πρόκεται να ταξιδεύσετε με αυτοκίνητο θυμηθείτε ότι στους δρόμους κυκλοφορούν και άλλοι εκτός από εσάς. Αποτελεί ένα απλό μέσο μεταφοράς και όχι μέσο επίδειξης της προσωπικότητας μας. Επίσης έχετε κατά νου ότι εκτός από την κρίση και την παραπαίουσα κυβέρνηση καραδοκεί και η χοληστερίνη !

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

κομματόσκυλο σε δράση !!!

Βίντεο ΣΟΚ. Κάμερα συλλαμβάνει κομματόσκυλο να κατεβάζει αφίσες κεντροαριστερής παράταξης, σε Εκπαιδευτικό ‘Ίδρυμα της χώρας μας, με απίστευτο μένος … Να ποιοί είναι οι προβοκάτορες της άκρας αριστεράς, κατά τον Θεόδωρο Πάγκαλο !!!

 

Για την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ 10-11-12 απριλίου.

cf83cf85cf81ceb9ceb6ceb1

 Σε προηγούμενο post με τίτλο Εργατική αντεπίθεση-Γενική απεργία, είχε κατατεθεί το εξής σχόλιο από την φίλη taspa :

«Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κεφαλαιοποίησε την υπεροχή των ποσοστών του, έχασε την όσμωση με την κοινωνία της εργασίας, καιρός να το καταλάβει, οι αγώνες είναι μπροστά και οι πολίτες περιμένουν να μας δούν δίπλα, στη δουλειά, στο χωράφι, στο γραφείο, με ξεκάθαρο λόγο και απλό, κατανοητό να πούμε τις προθέσεις μας το πρόγραμμα μας.
Εμείς θα μείνουμε αριστεροί γιατί είναι το αξιακό μας  ΣΤΑΤΟΥΣ, η χώρα όμως δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει την αριστερά.
Την αριστερά της καθημερινότητας
.»

Διαλέγω αυτό το μικρό κείμενο για εισαγωγή στην προσπάθεια μου να αναδείξω τον προβληματισμό που υπάρχει σε πολλά μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ για το μέλλον της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στη χώρα μας. Μία πρώτη απόπειρα  «ανάγνωσης» αποκαλύπτει δύο κυρίαρχα στοιχεία. Την προσωρινή «κόπωση» στις λειτουργίες του ΣΥΡΙΖΑ και την αγωνία για την απαραίτητη «φυγή προς τα εμπρός». Προσωπικά φύσει αισιόδοξος πιστεύω ότι ενώ ο απολογισμός δράσης είναι πλούσιος, πρέπει στο άμεσο μέλλον να γίνουν ακόμα περισσότερα. Πρόσφατα, ειπώθηκε κάτι ενδιαφέρον σε μια φιλική κουβέντα που είχα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχει διαδικασίες που να θυμίζουν «Γιορτή της Δημοκρατίας». Σωστό. Δεν αντιλέγω. Θα συμπληρώσω όμως ότι Γιορτή της Δημοκρατίας χωρίς μαζική συμμετοχή των μελών σε διαδικασίες τέτοιες που να προστατεύονται και να ενθαρρύνονται πρωτοβουλίες, δεν γίνεται. Συνήθως η μαζική συμμετοχή είναι η ασφαλιστική δικλίδα ότι η παραγωγή πολιτικής γίνεται από τα κάτω. Δηλαδή από τα μέλη των τοπικών πολιτικών επιτροπών. Εκεί που κτυπάει η «καρδιά» του ΣΥΡΙΖΑ και κάθε υγιούς αριστερού πολιτικού οργανισμού. Εκεί που γίνεται η περίφημη όσμωση με την κοινωνία και τα προβλήματα της, εκεί όπου οι εμπειρίες από  τις παρεμβάσεις μας σε κινηματικό επίπεδο στους χώρους δουλειάς και στην γειτονιά μας πρέπει να μετατρέπονται σε παραγωγή θεωρίας και πολιτικής.

Στη προηγούμενη συνδιάσκεψη που έγινε στο Σ.Ε.Φ. παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις ομιλίες αρκετών ανένταχτων -ιδίως από την Επαρχία- που συμμετέχουν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ομιλίες αυτές είχαν ένα κεντρικό σημείο αναφοράς. Την αγωνία για τις διαδικασίες μέσω των οποίων θα μπορέσει να εκφραστεί η πολιτική τους άποψη έτσι ώστε μετά την απαραίτητη σύνθεση να μετουσιωθεί σε θεωρεία και κινηματική δράση.
Την αγωνία δηλαδή του να φανούν «χρήσιμοι» -όλο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό- σε ένα νέο πολιτικό υποκείμενο της Αριστεράς που φαίνεται να παίρνει σάρκα και οστά. Προσωπικά θεωρώ τους ανένταχτους στον ΣΥΡΙΖΑ ως μια συνιστώσα ιδιαίτερης σημασίας γιατί καταγράφει ένα σύνολο κόσμου που ανήκει στην Αριστερά, δεν συμμετέχει σε κομματικές διαδικασίες, έχουν αναφορά σε αριστερό παρελθόν, ίσως για κάποιο διάστημα η σχέση τους με την Αριστερά να δοκιμάστηκε, τώρα όμως είναι εδώ, έτοιμοι να συμβάλουν στην ανοικοδόμηση μιας νέας πολιτικής συμμαχίας που την θεωρούν και δική τους προσωπική υπόθεση. Είναι όλος αυτός ο κόσμος που ψάχναμε να βρούμε στις πορείες και στις συγκεντρώσεις λίγα χρόνια πρίν και τους βλέπουμε τώρα ξανά σε διαδικασίες και κινητοποιήσεις όπως αυτές που έγιναν τον Δεκέμβρη που μας πέρασε. Ζήτημα πρώτο λοιπόν να προστατευθούν οι αγωνίες τους.

Δεν επέλεξα τυχαία να αναφερθώ στους ανένταχτους. Ενα χρόνο μέτα την πρώτη πανελλαδική συνδιάσκεψη θεωρώ ότι η ίδια αγωνία αποτελεί πλέον κοινό γνωρισμα όλων των συνιστωσών που συμβάλουν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι προφανές ότι έχουν -κατά την γνώμη μου- εξαντληθεί τα όρια λειτουργίας με την σημερινή μορφή. Μάθαμε να «μπουσουλάμε», πρέπει να «περπατήσουμε», γιατί στο άμεσο μέλλον θα χρειαστεί να «τρέξουμε». Θεωρώ την δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που βιώνουμε, ιστορική συγκυρία για την Ριζοσπαστική Αριστερά να αναδιατάξει τις δυνάμεις της και να αρθρώσει την Αριστερή εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση. Να ηγεμονεύσει πολιτικά την διαμόρφωση του νέου κοινωνικού μοντέλου που έχει ανάγκη η Ευρωπαική κοινότητα. Να αναδείξει το γεγονός ότι μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή. Την Ευρώπη των λαών, των εργαζομένων, των κοινωνικών δικαιωμάτων, της ισότητας των δύο φύλλων, των μεταναστών, των αποκλεισμένων από την παραγωγική διαδικασία. Αυτή η Ευρώπη θα αγωνιά και θα σκέφτεται το «περίσευμα» ανθρώπων που γεννάει το καπιταλιστικό σύστημα ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης και θα βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με τις χρηματιστηριακές  αγορές, τις τραπεζικές αγορές και τους μηχανισμούς δημιουργίας των συμφώνων σταθερότητας. Ακριβώς είκοσι χρόνια μετά την κατάρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την αναδίπλωση των δυνάμεων μας, παρουσιάζεται τώρα η ευκαιρία να ξαναβγούμε μπροστά, να ξαναμιλήσουμε για την επικαιρότητα και την τελική νίκη του σοσιαλισμού, ως το αναπόφευκτο στην διαχρονική σύκρουση κεφαλαίου-εργασίας. Δεν πρέπει αυτάρεσκα να μας ικανοποιεί το γεγονός ότι είμαστε μια «αυτονόητη ήπειρος της παγκόσμιας πολιτικής γεωγραφίας» που λόγω της κρίσης επικαιροποιείται ξανά η ύπαρξη της. Αυτό έχει κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα είναι το πως αυτή η «ήπειρος» θα αποτελέσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαμόρφωση ενός νέου παγκόσμιου πολιτικού χάρτη.

Τα δύο τελευταία χρόνια «έκρυβαν» δύσκολες και απότομες στροφές στον δρόμο της επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ στην επικαιρότητα της πολιτικής σκηνής . Παρ’ όλα αυτά με τις λιγότερες δυνατές αναταράξεις καταφέραμε να φτάσουμε στον πρώτο σταθμό απολογισμού. Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αγώνων ενάντια σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, συμμετείχε σε κινήματα και αγώνες, βρέθηκε έξω από τράπεζες, μέσα σε σχολεία και πανεπιστήμια, στήριξε εργατικά συλλαλητήρια και εργατικές απεργίες. Κυρίως όμως στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων τον Δεκέμβρη δίπλα στην εξεγερμένη νεολαία, προσπάθησε να αρθρώσει έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο αναλύοντας το συγκεκριμένο φαινόμενο από την πλευρά των εξεγερμένων, και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία για όλους εμάς που ζήσαμε τα γεγονότα, κατανόησε τις ειδικές ευαισθησίες ενός αυθόρμητου νεολαίστικου κινήματος αμφισβήτησης και διαφοροποιήθηκε από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις του Ελληνικού κοινοβουλίου που επέλεξαν τον στρουθοκαμηλισμό της κοινοβουλευτικής ευπρέπειας και την ικανοποίηση των φοβικών αντανακλαστικών της εκλογικής τους πελατείας. Αρνήθηκε να συμμετάσχει στο συγκεκριμένο παιχνίδι «καταστολής εφηβικών ονείρων» και γι αυτό το λόγο στοχοποιήθηκε, συκοφαντήθηκε και λοιδωρήθηκε από τα υπόλοιπα κόμματα. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Δεν λέει όμως και τίποτα εαν δεν συνεχίσουμε σταθερά και αταλάντευτα στον ίδιο δρόμο. Το πολιτικό κόστος του να λές την αλήθεια το βιώνουμε καθημερινά. Οι λάτρεις των γκάλοπ και τα διευθυντικά στελέχη των ΜΜΕ που αποτελούν τους συνδιαχειριστές της εξουσίας τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση ενώ  οι υπάλληλοι τους μοιράζουν απλόχερα «συγχαρητήρια» νομιμοφροσύνης στους «αδέξιους εραστές» του «ομαλού πολιτικού βίου». Τελικά η επιλογή του να «διαφέρεις» σε δύσκολες στιγμές στην νεοελληνική πολιτική ιστορία του τόπου, έχει μεγάλο κόστος, εμπεριέχει όμως και το στοιχείο της περηφάνιας για τον πολιτικό χώρο που βρίσκεσαι, ακριβώς γιατί…όπως λέει και ο ποιητής «αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό»

Φτάνουμε στο «δια ταύτα». Η αλήθεια είναι ότι εδώ και κάποιο διάστημα παρατηρείται μια «κόπωση» συνοδευόμενη από  φαινόμενα μερικής αποσυσπείρωσης. Αδρανοποίησης θα έλεγα καλύτερα. Το ανησυχητικό είναι ότι αυτή η αδρανοποίηση παρατηρείται στην βάση του εποικοδομήματος, δηλαδή σε αρκετές πολιτικές επιτροπές πόλεων και γειτονιών. Αυτό συμβαίνει γιατί η αρχική εκλογική και πολιτική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταφράστηκε σε συγκροτημένο πολιτικό ρεύμα, παραμένοντας κυρίως μια εκλογική συμμαχία. Η εσωτερική ζωή του ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται αναδιαμόρφωση, ενώ οι πολιτικές του λειτουργίες χρειάζονται άμεση αναβάθμιση. Η λογική της «αναγκαστικής» ομοφωνίας  σε όλες τις αποφάσεις πολλές φορές οδηγούν σε παραλυτικές ισορροπίες. Θέματα που πρέπει να λυθούν άμεσα, αναβάλλονται και «πάμε παρακάτω» χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι τα ίδια θέματα, θα τα βρούμε και πάλι μπροστά μας στο μέλλον. Η λογική της συμμετοχής δια αντιπροσώπων αποδυναμώνει την δυναμική των γενικών συνελεύσεων, με αποτέλεσμα η παραγωγή πολιτικής να αποτελεί αποκλειστική υπόθεση των κεντρικών πολιτικών οργάνων. Με λίγα λόγια έφθασε η ώρα για το επόμενο βήμα, του ΣΥΡΙΖΑ των μελών, των δημοψηφισμάτων, του ΣΥΡΙΖΑ που θα στοχεύει στην δυναμική και πολυάριθμη εκπροσώπηση του «άλλου μισού του ουρανού» σε όλα τα όργανα (προερχόμενος από την συνιστώσα του ΣΥΝ θεωρώ αδιανόητο στην πολιτική του γραμματεία να υπάρχει μόνο μια γυναίκα), της ριζοσπαστικής οικολογικής άποψης, της επιλογής μέσω ψηφοφοριών όλων όσων εκπροσωπούν τον ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικά πολιτικά όργανα, χωρίς να αποκλείεται καμία συνιστώσα, της εναλλαγής των προσώπων σε όλες τις θέσεις, του ΣΥΡΙΖΑ της συμμετοχικής δημοκρατίας και όχι των αποκλεισμών, όλοι και όλες με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Και αυτό γιατί πρέπει να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους της πολιτικής λειτουργίας όλων των συνιστωσών σε μορφές κινηματικής δράσης εντός των πλαισίων του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσουμε τα απαραίτητα συντροφικά αντανακλαστικά στις πολιτικές μας σχέσεις, οικοδομώντας  κάτι παραπάνω από μια εκλογική συμμαχία πολιτικών συνιστωσών. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι υπόθεση ποσοτικής καταμέτρησης μελών των συνιστωσών, αλλά ένα εργαστήρι ριζοσπαστικών αριστερών πολιτικών ιδεών που πρέπει όμως να αποκτήσει κοινές δομές παρέμβασης στα κινήματα και στους κοινωνικούς χώρους. Η συγκρότηση αυτών των δομών εναπόκειται στην λειτουργία των τοπικών πολιτικών επιτροπών, οι οποίες μέσα από γενικές συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, θα διαχειρίζονται τοπικά θέματα, ενώ σε ζητήματα μείζονος πολιτικής σημασίας θα πρέπει να οργανώνονται γενικές συνελεύσεις σε νομαρχιακό επίπεδο. Να διερευθυνθεί το ζήτημα της δημιουργίας και ψήφισης από τις τοπικές πολιτικές επιτροπές, με βάση και τον γεωγραφικό προσδιορισμό, ενός ενδιάμεσου οργάνου (Πανελλαδικής συντονιστικής επιτροπής με διευρυμένη σύνθεση).
 Η κεντρική πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υποδέχεται τις εισηγήσεις και τα ψηφίσματα των γενικών συνελεύσεων και της Πανελλαδικής συντονιστικής επιτροπής, και αυτός να είναι ο μπούσουλας των αποφάσεων της, σε πλήρη συνεργασία με την κοινοβουλευτική ομάδα του Ελληνικού και Ευρωπαικού κοινοβουλίου. Τέλος, πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους στον μέγιστο βαθμό, ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν, όχι αυτόνομες προσωπικότητες, ή απλούς εκπροσώπους των συνιστωσών, αλλά βουλευτές που μεταφέρουν την πολιτική του όλου ΣΥΡΙΖΑ μέσω του κοινού προγράμματος, χωρίς να θολώνουν την δυναμική του.

Πρόσφατα, το Ευρωπαικό κοινοβούλιο έφερε προς ψήφιση, ένα τερατώδες πολιτικό κείμενο που προσπαθεί να συσχετίσει τον υπαρκτό σοσιαλισμό με τον ναζισμό. Φυσικά με την στήριξη της Ευρωπαικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση σε κανέναν μας. Είναι ο φόβος και η αγωνία στην προσπάθεια τους, να αποποιηθούν τις πολιτικές τους ευθύνες και να νομιμοποιήσουν στην συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη την οικονομική και κοινωνική κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν μέσω των μηχανισμών που ελέγχουν, προσπαθώντας παράλληλα να αποδομήσουν την έννοια της επικαιρότητας και της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού. Να μην τους αφήσουμε!!! Ο κύριος Αλμούνια δήλωσε πώς φοβάται ότι από το φθινόπωρο και μετά όλες οι κυβερνήσεις των κρατών της Ευρώπης θα αντιμετωπίσουν ένα «καυτό» χειμώνα. Ας επαληθεύσουμε τους φόβους του, και ας του κάνουμε δώρο τον πιο «καυτό» χειμώνα της ζωής του !

θεόδωρος πάγκαλος: ο λαθρομετανάστης του πολιτικού συστήματος.

Θέλει πραγματικά πολύ γερά νεύρα για να σηκώνεσαι Κυριακάτικα, έτοιμος για έναν όμορφο πρωινό περίπατο και ξαφνικά το μάτι σου να πέφτει σε συνέντευξη του Πάγκαλου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Θέλει ακόμα μεγαλύτερο κουράγιο για να την διαβάσεις. Εάν ο συγκεκριμένος «σοσιαλαθρομετανάστης» δεν είναι ένας απλός βλάξ (που δεν είναι, γιατί προσωπικά τον θεωρώ εφυέστατο) τότε σίγουρα είναι ένας κοινός συκοφάντης ή ένας ανεξέλεγκτος υπερφίαλος, είτε απλά πρόκειται περί ενός «στημένου» πολιορκητικού κριού εκ μέρους του μηχανισμού συκοφαντικής  προπαγάνδισης κατά της Αριστεράς. Η αλήθεια είναι ότι προχωρώντας προς τις Ευρωεκλογές τέτοιου είδους λεκτικές επιθέσεις εκ μέρους του μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ πρός την Αριστερά θα πληθαίνουν. Εχει γίνει επιλογή, τον μηχανισμό αυτόν να τον εκπροσωπεί ο κύριος Πάγκαλος. Εάν βέβαια είναι «ανεξέλεγκτος», αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν και αποδεικνύει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πόσο ικανός ηγέτης είναι ο Γιώργος Παπανδρέου στο να «χαλιναγωγεί» τις προσωπικές πολιτικές στελεχών του, που εκθέτουν τις απόψεις του περί προοδευτικών συνεργασιών.

cf80ceb1ceb3cebaceb1cebbcebfcf82

  Δεν αναφέρομαι στους προσωπικούς και απολίτικους χαρακτηρισμούς που απευθύνει μέσω της συνέντευξης του κατά του Αλέξη Τσίπρα ( …«Αυτά βρίσκονται στην αγριεμένη φαντασία νεαρών με εξάψεις»…) και κατά του Αλέκου Αλαβάνου (…« ή ακόμα χειρότερα στην φαντασία ανθρώπων που ποτέ δεν ωρίμασαν πνευματικά και πολιτικά όπως είναι ο Αλαβάνος. Αυτά είναι ψυχονευροτικές εκδηλώσεις που έχουν τα όρια τους.» )

Είναι σαφές ότι δεν μπορείς να έχεις αντίλογο με πολιτικά επιχειρήματα  απέναντι σε τέτοιες απόψεις, απολίτικες και ειπωμένες με σκοπό να μειώσουν την προσωπικότητα των ανθρώπων της Αριστεράς. Κινούνται στα όρια της γραφικότητας τόσο οι δηλώσεις όσο και ο συγκεκριμένος βουλευτής ενός κατά τα άλλα «Σοσιαλιστικού Κινήματος». Εκεί που ο κύριος Πάγκαλος γίνεται επικίνδυνος και όχι απλά γραφικός είναι η παρακάτω δήλωση του στην ίδια συνέντευξη. Aπολαύστε τον, αναφερόμενος στο πανεπιστημιακό άσυλο : « Στην Ελλάδα υπάρχουν θύλακοι όπου το πολίτευμα δεν λειτουργεί. Και αυτό γίνεται με την υποστήριξη δύο κοινοβουλευτικών κομμάτων, του ΣΥΝ και του ΚΚΕ. Είναι απαράδεκτο και θα οδηγήσει σε πολύ επικίνδυνες εξελίξεις. Αν η κυβέρνηση δεν εφαρμόσει τον νόμο, τότε θα εφαρμόσουν τον νόμο αυτοδικώντας οι πολίτες »…
Και όμως…το παραλήρημα έχει και συνέχεια αναφερόμενος στο μεταναστευτικό πρόβλημα…« Ας απελαθούν συμβολικά μερικοί λαθρομετανάστες, για να μην γίνει η Ελλάδα παράδεισος υποδοχής των λαθρομεταναστών…»

Στο σημείο αυτό, ο συγκεκριμένος «σοσιαλαθρομετανάστης» αγγίζει τα όρια του φασισμού και του ρατσισμού. Με το δίκιο του ο «μέγιστος» Αδωνις Γεωργιάδης την δευτέρα το βράδυ δήλωνε ότι « Επιτέλους ο κύριος Πάγκαλος έρχεται στα λόγια μου…»

Ενας ακόμα «αγανακτισμένος πολίτης» ;  Κοινός προβοκάτορας ; Γραφικός συκοφάντης ;  ή μήπως το διαχρονικό γνώρισμα στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας να «κλείνουν» το μάτι στους δεξιούς νοικοκυραίους και στα συντηρητικά, φοβικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας όταν αυτή βρίσκεται σε κρίση ;  Αποτελεί ευρύτερη επιλογή του πολιτικού χώρου τον οποίο εκπροσωπεί στο Ελληνικό κοινοβούλιο;  Μήπως ηγείται ομάδας που έχει αναλάβει με τον συγκεκριμένο τρόπο την εργολαβία του «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» με την Αριστερά ;  Γιατί ο εκπρόσωπος τύπου του «κινήματος» δεν έχει τουλάχιστον την ευθυξία να «πάρει αποστάσεις» από  τις συγκεκριμένες δηλώσεις; Τις υιοθετεί; Θεωρεί ότι πράγματι οι «αγανακτισμένοι πολίτες» σε ρόλο δυνάμεων κρατικής καταστολής πρέπει να «ξυλοφορτώσουν» τους Αριστερούς νεολαίους για να λειτουργήσει καλύτερα η Δημοκρατία μας ; Θεωρεί ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα λύνεται με κάποιες χιλιάδες απελάσεις και με μέτρα τύπου Μπερλουσκόνι ; Θεωρεί ότι ο συγκεκριμένος λαθρομετανάστης του προσωπικού του αυτοπροσδιορισμού ως σοσιαλιστής και ως εκ τούτου «σοσιαλαθρομετανάστης» εκφράζει απλά και μόνο «προσωπικές απόψεις» ;  Μήπως αυτές οι προσωπικές «αναζητήσεις» του κυρίου Πάγκαλου εκφράζονται καλύτερα από τον ΛΑ.Ο.Σ. ;
Μια τελευταία ερώτηση έχω, για τους εντός της Αριστεράς «πάγιους εραστές» της σοσιαλδημοκρατίας. Στην «συγκυβέρνηση» ή στην «ψήφο ανοχής» προς το ΠΑΣΟΚ ο συγκεκριμένος βουλευτής ποιό Υπουργείο θα διαχειριστεί ;  Το Υπουργείο σωμάτων ασφαλείας ; Το Υπουργείο Παιδείας ή το Υπουργείο Εσωτερικών;
Η δική μου πρόταση είναι να αναλάβει στην ΚΥΠ το Α2. Ο συγκεκριμένος ρόλος θα του πάει «γάντι».

γιαγκούλας, νταβέλης, εγκληματικότητα και κράτος [από την φουστανέλλα στο τζην].

listosimoria1

Είναι τετριμμένο να πούμε ότι η έκρηξη των ληστειων [κυριως], ευνοει την αυξηση της καταστολης και της συσπειρωσης του »μεσου» πολιτη γυρω από το κρατος/νονο με τα γνωστα αποτελεσματα στο κοινωνικο και πολιτικο πεδιο. Σηματοδοτει όμως  ως αντικειμενικο χαρακτηριστικο  και μια μεταλλαγη της οργανωσης της κοινωνιας σε όλα τα επιπεδα εκφρασης της, από τις σχεσεις εξουσιας, τις ταξικες συμπλοκες, τις παραγωγικες σχεσεις και εν γενει τη φυση και τον χαρακτηρα των κοινωνικων σχεσεων από το οικονομικο πεδιο εως την κουλτουρα και τις διαπροσωπικες διαπλοκες και στασεις ζωης. Τα φαινομενα που ζουμε σημερα όχι μονο δεν επεσαν από τον ουρανο ,  αλλα προυπηρξαν στην Ελλαδα  με μεγαλη ενταση, από την ιδρυση του νεοελληνικου κρατους μεχρι τα μεσα του 20ου αιωνα.   Αφορμη  ,  η μη ενταξη στους κατασταλτικους μηχ/σμους παλαιων πολεμιστων κάθε ειδους από τη Βαυβαρικη διοικηση του Οθωνα  και η ακραια παραγωγικη ενδεια της χωρας.

Ομαδες από αυτους αποτελεσαν την πρωτη γενια ληστοκρατων, και την πιο »αθωα» ισως , αφου στην συνεχεια συνδεθηκαν με τσιφλικαδες για την κατατρομοκρατηση των φτωχων αγροτων, την παραστρατιωτικη ασπιδα διαφορων πολιτικων της εποχης και δυναμη κρουσης μεγαλοτσελιγγαδων για την βιαιη καταληψη πλουσιων αγροτολιβαδικων εκτασεων που ανηκαν σε μικρες ορεινες κοινοτητες για αιωνες, εγιναν όμως τροχοπεδη για την νεα δυναμικη αστικη ταξη  εως οτου μετα τους Βαλκανικους πολεμους [κυριως]  κυνηγηθηκαν απηνως από τις κυβερνησεις Βενιζελου.

Σπουδαια γεγονοτα αποτυπωθηκαν στο δημοτικο μας τραγουδι , με ολη την υπερβολη και τον θαυμασμο που χαρακτηριζει την δημωδη ποιηση.  Δειγματα των γεγονοτων αυτων είναι η εξαιρετικη περιγραφη της επιθεσης μεγαλοτσελιγκα από το Αγρινιο με τον ιδιωτικο του στρατο για την καταληψη της Κωστηλατας, περιφημου οροπεδιου των Τζουμερκων στα 2000 μ. υψομετρο, που αντιμετωπιστηκαν επιτυχως [από γυναικες μαλιστα…….] οπλισμενες με γεωργικα εργαλεια και τα γνωστα Ηπειρωτικα κοντοξυλα.  Θρυλικη παραμενει επισης και η ομαδα του Θυμιου Γακη , που απηγαγε την Ευδοκια Αβερωφ, κορη του πλουσιωτερου Μετσοβιτη τσελιγκα .  Τα λυτρα που εισπραχθηκαν, ισοδυναμουσαν το βαρος της Ευδοκιας σε χρυσες λιρες  όπως περιγραφεται στο εξαιρετικο τσαμικο »βασιλαρχοντισσα» που χορευεται ως τις μερες μας. Ενδιαφερον παρουσιαζει η συνεχεια της υποθεσης, καθως ο Γακης κατεφυγε στην Προυσσα, εγινε ο ιδιος τσιφλικας και μετα την αφιξη του Ελληνικου στρατου το 1919 οργανωσε »ιδιοις εξοδοις» παραστρατιωτικο σωμα εθελοντων. Μετα την καταστροφη του μετωπου πεθανε παμφτωχος στα Τρικαλα…. Διασημοι επισης ως τις μερες μας παρεμειναν οι Γιαγκουλας, Νταβελης, Κακαραπης, Αρβανιτακης, οικογενεια Κουμπαιων κλπ. Ο πρωτος απαγχονιστηκε μετα τους Βαλκανικους από το ειδικο σωμα του Χανιωτη λοχαγου Βολανη, ο δε Τακος Αρβανιτακης ξεσηκωσε σαλο στην Ευρωπη και προκάλεσε τον ναυτικο αποκλεισμο στον Πειραια [….]  αφου απηγαγε και τελικα δολοφονησε διπλωματες με τις οικογενειες τους που επισκεφθηκαν το Σουνιο να δουν την ανατολη του 1900. Στην ιστορια εμεινε ως η »Σφαγη στο Δηλεσι» και υπευθυνη θεωρηθηκε από τους Ευρωπαιους η Ελληνικη κυβερνηση για κακους χειρισμους αλλα και για υποπτες σχεσεις του λησταρχου με τον Υπουργο Στρατιωτικων Σκουζε.

Σηματοδοτηση της μεταφορας πλουτου από την υπαιθρο στην πολη και την αναπτυξη του καπιταλισμου στην χωρα , αποτελει και η πρωτη ληστεια τραπεζας στην Πρεβεζα από την συμμορια των Κουμπαιων με τα κλασσικα »τομυγκαν» της εποχης , τον δυτικο ρουχισμο των ληστων [γκρι κοστουμια , ρεμπουμπλικες κλπ. ], καθαρες απομιμησεις των Αμερικανων μαφιοζων, από ανθρωπους που μεχρι προτινος λυμαινονταν την Ηπειρωτικη υπαιθρο.

Φτανοντας μεχρι την κατοχη οπου το ΕΑΜ βρηκε απομειναρια ζωοκλεφτων κυριως, και ειτε με το καλο ειτε με το αγριο ενεταξε καποιους στον αγωνα. Συμβολικα αναφερω τη βιβλικη μορφη του μπαρμπα Τσεκουρα [φωτο Σ.Μελετζη] που αναδειχθηκε ενας από τους γενναιοτερους πολεμιστες της Ρουμελης. Τελικως αυτοι οι ανθρωποι υπηρξαν και εξεγερμενοι και εξουσιαστες  λαικοι αγωνιστες και οργανα του βαθεως κρατους , »αγιοι» και »διαβολοι» θυτες και θυματα του Ελληνικου κοινωνικου σχηματισμου . Κατι αναμεσα στην ρομαντικη εξιδανικευση του Γαλλου περιηγητη στο βιβλιο του  »Οι βασιλεις των ορεων» και των κρατικων εγγραφων της εποχης. Αναμενοντας το επομενο επεισοδιο στο σιριαλ  »Αφοι Παλαιοκωστα» ας αναλογιστουμε μηπως αποτελουν ένα απομειναρι από αυτό που αποκαλουν οι ιστορικοι  » Η Ληστοκρατια στην Ελλαδα».