η απατηλή ματαιοδοξία της εξουσίας.

Πρόκειται απλά περί ηλίθιων εάν πιστεύουν ότι με νυκτερινούς εφόδους όπως οι «μπράβοι» σε νυκτερινά κέντρα μπορούν να διαλύσουν το κίνημα της πλατείας. Μπορείς να ξηλώσεις (προσωρινά) τις σκηνές, δεν μπορείς όμως να διαλύσεις την οργή, την αγανάκτηση και την αποφασιστικότητα. Γιατί πολύ απλά, είναι συναισθήματα που φωλιάζουν στα μυαλά, στις ψυχές, στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Πόσο βαθιά απολίτικοι, νεοσυντηρητικοί και με αποκλίνουσες κοινωνικές συμπεριφορές μπορεί να αυτοπροσδιορίζονται οι «μπροστινοί» της κυβέρνησης τύπου Καμίνη και οι υπόλοιποι χρηματοδοτούμενοι κυβερνητικοί δημοσιογραφίσκοι; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις ότι όσο δεν εκλείπουν οι βαθύτερες αιτίες που γενούν τις κινητοποιήσεις και τα κινήματα όσους τόνους χημικά και «δημοσιογραφική λάσπη» να ρίξεις αυτά θα είναι εκεί περισσότερα οργισμένα και αποφασισμένα όσο ποτέ άλλοτε.  

Βιώνουμε κάτι σαν την νηνεμία πριν την θύελλα. Είναι σαν να βρισκόμαστε στο κέντρο μιας «λευκής καταιγίδας».

Advertisements

η χαμένη τιμή της ελληνικής αστικής δημοκρατίας.

Μορφές βίας υπάρχουν πολλές, τόσες ώστε πολλές φορές να διαμορφώνουν ακόμη και την καθημερινότητα μας. Όμως, όπως σαφώς αποδείχθηκε ιστορικά από την πορεία   συγκρότησης των σύγχρονων κοινωνιών «ο Καπιταλισμός είναι η απεχθέστερη μορφή βίας οργανωμένη σε Κράτος». Ας αναλογιστούμε λοιπόν τι συμβαίνει στις κοινωνίες όπου επικρατεί ο Νεοφιλελευθερισμός, η απεχθέστερη μορφή του Καπιταλισμού. Εάν υποθέσουμε ότι αρχίζουν να δημιουργούνται οι πολιτικές συνθήκες εκείνες που σηματοδοτούν πανευρωπαϊκά αλλά και παγκόσμια το τέλος του θεσμού «Έθνος – κράτος», οι συνθήκες αυτές δείχνουν να σχηματοποιούνται, να παίρνουν σάρκα και οστά, σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, μέσω του «Ελληνικού πειράματος». Προφανώς ο Μίλτον Φρίντμαν από την κόλαση στην οποία θα βρίσκεται (η μήπως  από τον παράδεισο;)  πανηγυρίζει, γιατί θεωρεί ότι είναι ο νικητής του «πρώτου γύρου».

Στην χώρα μας τους εκπροσώπους της «σχολής του Σικάγο», στην ουσία τα δύο κόμματα εξουσίας, τα δημοσιογραφικά φερέφωνα τους και ο ΣΕΒ, τους θυμόμαστε από τα μέσα της δεκαετίας του 90 να ζητούν «λιγότερο κράτος». Προφανώς δεν εννοούσαν να αποδομήσουν την συγκεντρωτική οργανωτική δομή του κράτους προς όφελος της Άμεσης Δημοκρατίας, της αυτοοργάνωσης των πολιτών και της αυτοδιεύθυνσης του εργατικού κινήματος, αλλά την υιοθέτηση τριών απαράβατων όρων για την υλοποίηση των στόχων τους : Εξάλειψη της δημόσιας σφαίρας – απόλυτη ελευθερία κινήσεων στις πολυεθνικές εταιρείες – ανύπαρκτες δημόσιες δαπάνες.

Ο λεγόμενος και «καταστροφικός καπιταλισμός» στήνει την κυριαρχία του, ιδεολογική και οικονομική πάνω στις καταστροφές ενός τόπου, φυσικές και οικονομικές. Πολύ εύστοχα έχει εντοπίσει μέσω της μακροοικονομίας τις αέναες πηγές συσσώρευσης κεφαλαίου και κέρδους που δεν είναι πια το απλό εμπόριο αλλά αυτό που ονομάζουμε «δημόσια σφαίρα» ενός κράτους και το «δικαίωμα ιδιοποίηση» της δηλαδή της ενέργειας, των επικοινωνιών, της υγείας, της εκπαίδευσης, της παραγωγής πρωτογενούς τεχνολογίας, ακόμα και τις φυσικές ιδιαιτερότητες της.  Μέχρι τώρα είχαμε φαινόμενα οικονομικής επίθεσης μακριά από την ιστορική μητρόπολη του καπιταλισμού, την κεντρική Ευρώπη. Όμως το σχέδιο άλλαξε και ήρθε η ώρα της Ευρώπης. Αρχικά από την περιφέρεια της και όχι φυσικά απευθείας στον σκληρό πυρήνα της. Οι επιθέσεις αυτές πιθανότατα θα επιφέρουν ένα ντόμινο οικονομικής κατάρρευσης στις περισσότερες περιφερειακές  χώρες κυρίως του Νότου. Στην ουσία αυτό που επιχειρείται στην περίπτωση μας, είναι η εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θα ορίζεται από την συμμαχία μεταξύ παντοδύναμων οικονομικά εταιρειών και μια τάξη διεφθαρμένων πολιτικών με τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα τους εξαιρετικά δυσδιάκριτες. Αυτούς τους πολιτικούς, τους έχουμε δώσει στην χώρα μας την εξαιρετική πράγματι ταυτότητα των «προθύμων». Η μέθοδος η οποία επιλέγεται σε αυτές τις περιπτώσεις τόσο από το Δ.Ν.Τ. όσο και από την «Ευρωπαϊκή πατέντα» της ΤΡΟΙΚΑΣ σήμερα, δεν είναι άλλη από τα σαρωτικά προγράμματα προώθησης της «ελεύθερης αγοράς» εν μέσω «θεραπείας – σοκ» ή «αγωγής σοκ». Η επικράτηση του συγκεκριμένου πλάνου, εκτός από την οικονομική κατάρρευση της κοινωνίας που το υφίσταται ή που δεν φάνηκε ικανή να το ανατρέψει, ακολουθεί αφενός η απώλεια της «εθνικής κυριαρχίας» και αφετέρου η μετατροπή της κοινωνίας σε ένα απέραντο στρατόπεδο εταιρικού κορπορατισμού η οποία καθίσταται έτοιμη να απολέσει ακόμα και τις μνήμες της ιστορικής ταυτότητας της, καθώς τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της θα προετοιμάζουν τους αυριανούς υπαλλήλους των πολυεθνικών και όχι ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες με ανεπτυγμένο κοινωνικό και ιστορικό κριτήριο.

 Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο γελοιωδέστερος και πιο επικίνδυνος Έλληνας πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης, αυτό το ανδρείκελο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, ανακαλύπτει εκ νέου την «βία», που υφίστανται οι «πρόθυμοι» του εξ αιτίας της γενικής αγανάκτησης για την υπερψήφιση του «μεσοπρόθεσμού», την στιγμή που επί δικής του κυβερνήσεως έχει καταπατηθεί κάθε έννοια Συντάγματος, έχει διαστρεβλωθεί κάθε επίκληση της «αστικής Δημοκρατίας», έχει υποβαθμισθεί στον έσχατο βαθμό  το Ελληνικό κοινοβούλιο για την λειτουργία του οποίου έχει χυθεί αίμα. Στην ουσία η «υπερψήφιση» αυτή συντελέστηκε δια πυρός και σιδήρου, εν μέσω στρατιωτικού σχεδιασμού αντιμετώπισης των εκδηλώσεων δυσαρέσκειας από τον Ελληνικό λαό, δίνοντας την εντολή στις ορδές των οργάνων καταστολής να κτυπούν αδιακρίτως και να διεξάγουν χημικό πόλεμο  στο κέντρο της Αθήνας για ένα ολόκληρο 48ωρο. Αυτός λοιπόν ο θρασύτατος υποκινητής κάθε είδους βίας (ψυχικής και σωματικής) θυμήθηκε σε διάγγελμα του για την «βία» να αναφερθεί στον Βολταίρο και τον Διαφωτισμό. Ο tempora o mores !!!.

Με βάση τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης του, ας γνωρίζει ότι αποτελεί έναν από τους βασικούς εχθρούς του Διαφωτισμού. Ποιά άραγε χαρακτηριστικά του μπορεί να επικαλεστεί αυτός και η κυβέρνηση του; Μήπως το κοινωνικό συμβόλαιο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ που προέτρεπε σε μια Ευρώπη η οποία θα υποστήριξε πρωτίστως τα δικαιώματα του ανθρώπου και όχι της «αγοράς» όπως συμβαίνει σήμερα; Μήπως την εναντίωση των εκφραστών του στις απολυταρχικές κυβερνήσεις οι οποίες αποφασίζουν ερήμην και ενάντια της λαϊκής βούλησης; Μήπως ο όρος ότι «η κοινωνία και οι πολίτες της αναζητάνε οικονομικές αλλαγές που θα τους φέρουν στο προσκήνιο της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας τους»; Μήπως η επίκληση για «ισότητα αντί ταξικών διαφορών»; Η μήπως μέσω της επιχειρούμενης σήμερα διάλυσης της «αστικής τάξης»;

Και επειδή εικάζω πως οι συγκεκριμένοι, Πρωθυπουργός και «πρόθυμοι» πρέπει να είναι εντελώς ανιστόρητοι, σαν θιασώτες της «λειτουργικής άποψης», θα τους αφιερώσω ένα απόσπασμα το οποίο τους προτείνω να το διαβάσουν προσεκτικά, από το «Περί του κοινωνικού συμβολαίου ή αρχές του πολιτικού δικαίου» του Ρουσσώ: “Οι φορείς της εκτελεστικής εξουσίας δεν είναι αφέντες του λαού, μα υπάλληλοί του. Ο λαός πρέπει να μπορεί να τους διορίζει και να τους απολύει όποτε θέλει. Δεν υπάρχει θέμα να συμβληθούν με το λαό, πρέπει να τον υπακούσουν”.

Συνεπώς μπαίνει άμεσα το θέμα της «απόλυσης» από τον Ελληνικό λαό της πιο επικίνδυνης κυβέρνησης για τα συμφέροντα του τόπου της τελευταίας 35ετίας.  Σε διαφορετική περίπτωση…

Επίθεση δέχτηκε η ιστοσελίδα της Βουλής.

Η «επίθεση» έγινε από την ομάδα Real Democracy Reverse Engineering. Αναρτήθηκαν κώδικες πρόσβασης και δεδομένων της ιστοσελίδας του Κοινοβουλίου.  Συνοδεύτηκε από ένα εκτενές κείμενο, το οποίο αναφέρει:

«Σχεδόν 40 χρόνια από τότε που ήσουν πάνω στα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Τίμιος και δίκαιος ο αγώνας σου τότε. Τότε που σαν νέος είχες όνειρα και μέλλον. Εγώ πάλι, δεν έχω τίποτα. Μου πήρες τα όνειρα και το μέλλον.

Δεν μιλάω στους πολιτικούς. Αυτοί είναι ανάξιοι λόγου εδώ και χρόνια. Σε εσένα που τους βγάζεις μιλάω. Το ξέρεις πως είναι ανίκανοι, αλλά τους ξαναβγάζεις. Τους βγάζεις γιατί είναι γιοί, ανιψιοί και κόρες. Γιατί έχεις μείνει ακόμα στον εθνικό διχασμό.

Γιατί το λέει το κόμμα. Γιατί βολεύτηκες εσύ και το τεμπέλικο παιδί σου στο δημόσιο. Αλλα γιατί να νοιαστείς; Όλα πήγαιναν καλά. Τα είχες όλα. Τον φραπέ σου, την ομάδα σου, τα μεσημεριανάδικα σου και ένα βουλευτή να γλείφεις.

Και τώρα πέφτεις από τα σύννεφα… Φταίνε οι ξένοι λες. Φταίνε οι άλλοι. Παντα οι άλλοι. Ποτέ εσύ! Τα βάρη από τα δικά σου λάθη τα φορτώνεις σε εμένα. Στην γενιά των είκοσι και των τριάντα.

Τη γενιά που δουλεύει για 600 ευρώ, και περιμένεις να σου πληρώσει τον φουσκωμένο μισθό, την σύνταξη και το εφάπαξ. Που περιμένεις να σου συντηρεί τον γιόκα σου, μην τυχόν και χάσει την δουλειά του στο δημόσιο και αναγκαστεί επιτέλους να παράγει.

Για εμένα προφανώς δεν σε νοιάζει. Εγώ είμαι πολίτης β’ κατηγορίας. Άλλωστε είμαι εδώ μόνο για να σε συντηρώ.

Αρκετά οι επιλογές σου, μου παγίδεψαν το μέλλον. Όταν έρθει η ώρα να ψηφίσεις, κάτσε στο σπίτι σου. Άσε εμένα να αποφασίσω για εμένα, χωρίς τον κομματικό σου «θόρυβο».

@300

Γίνεστε τσαρλατάνοι όταν κόβετε με ευκολία τις συντάξεις των 400 ευρώ, αλλά τρέμετε μην χάσετε το κομματικό σας κράτος.

Είναι εξοργιστικό να διαμαρτύρεστε για τα αυγά και τα γιαούρτια ως μορφή βίας, όταν τα ΜΑΤ σαπίζουν τον κόσμο στο ξύλο.

Υ.Γ. Κάτι που οι σύγχρονοι «υπερπατριώτες» ίσως μπορούν να απαντήσουν..

Κάτι ψιθύριζε χαμογελώντας ο Markus Wolf πριν ξεψυχήσει. Αναρωτιόταν πως γράφεται η «Νίκη» στα Βελγικά»..