Μπερλινγκουέρ, ένας Ευρωπαίος κοµµουνιστής.

 Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ υπήρξε αναµ­φισβήτητα ο πλέον χαρισµατικός ηγέ­της που ανέδειξε το ευρωπαϊκό κοµ­µουνιστικό κίνηµα στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές του 1980. Υπήρξε γόνος εύπο­ρης αριστοκρατικής οικογένειας – έφερε µάλιστα και τον τίτλο του µαρκησίου -, τα µέλη της οποίας φηµίζονταν για την καλλιέργειά τους αλλά και τις προοδευτικές αντιφασιστικές τους αντιλήψεις και δράσεις. Γεννήθηκε στο Σάσαρι της Σαρδηνίας στις 25 Μαΐου του 1922 και εγκολπώθηκε από τα γεννοφάσκια του τις οικογενειακές αρχές. Ο Μπερλινγκουέρ έγινε µέλος του παράνοµου τό­τε Ιταλικού Κοµµουνιστικού Κόµµατος για να ανα­δειχτεί σε σύντοµο χρονικό διάστηµα γραµµατέ­ας της οργάνωσης της κοµµουνιστικής νεολαίας της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ήταν η εποχή που κορυφωνόταν ο Δεύτερος Παγκόσµιος Πόλεµος. Το 1944, στη διάρκεια της κυβέρνησης του στρα­τάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο, ο Μπερλινγκουέρ συνε­λήφθη επειδή συµµετείχε σε µια διαδήλωση και φυλακίστηκε για τρεις µήνες, διάστηµα ικανό για να λάβει τις τελικές του αποφάσεις που θα σφράγιζαν το µέλλον του: Να εγκαταλείψει τις νοµικές του σπουδές και να αφοσιωθεί ολόψυχα στην πο­λιτική δράση στο πλευρό των κοµµουνιστών. Εκεί­νη τη χρονιά ο Μπερλινγκουέρ γνωρίστηκε µε τον γενικό γραµµατέα του IKK Παλµίρο Τολιάτι. Ως ενεργό µέλος του κόµµατος ανέβαινε στην ιεραρ­χία του, µια ανέλιξη που τον έφερε το 1948 να γί­νει ένα από τα ηγετικά στελέχη του κόµµατος.

διαβάστε την συνέχεια του άρθρου στο pontiki.gr

Advertisements

Ποια ανάπτυξη ρε «απίθανοι» τύποι;

    

 

 

 

 

 

Είναι να απορεί κανείς με το θράσος ορισμένων όπως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος που ξαφνικά θυμήθηκαν την «ανάπτυξη» και τις περίφημες «διορθωτικές πολιτικές». Είναι ακριβώς οι ίδιοι απίθανοι τύποι που με τις υπογραφές τους και βάσει των πολιτικών που υιοθέτησαν οδήγησαν την χώρα σε ύφεση της τάξεως του 6%. Σήμερα διαπιστώνουν την ανάγκη να «ξανασυζητήσουν» το όλο πρόβλημα με την Κα Μέρκελ. Ας μας πούνε όμως εάν συμφωνούν με τις πρόσφατες προτάσεις της περί «ανάπτυξης» μέσω «Ελεύθερων Οικονομικών Ζωνών». Γιατί τηρούν απόλυτη σιωπή στο θέμα αυτό; Τους ενδιαφέρει ένα τέτοιο είδος «ανάπτυξης»;

Τους ενδιαφέρει δηλαδή η πιθανότητα κατά την οποία το ελληνικό κράτος σε κάποια τμήματα της περιφέρειας του δεν θα έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να παρεμβαίνει;  Η δημιουργία ανεξάρτητων οικονομικών νησίδων εντός της ελληνικής επικράτειας όπου Γερμανικές εταιρείες (κατά κύριο λόγο) αλλά και οι λοιποί συνεργάτες τους θα λειτουργούν σε «ελεύθερο» από οποιαδήποτε φορολογική υποχρέωση περιβάλλον, σε σχέση με τις ελληνικές εταιρείες που θα δραστηριοποιούνται στην ακριβώς διπλανή πόλη από την ζώνη αυτή, ενώ οι μισθοί των εργαζομένων θα καθορίζονται με απόλυτη ελευθερία κινήσεων από τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών αυτών χωρίς να ισχύει καμιά απολύτως δέσμευση; Τον ενδιαφέρει τον Κο Σαμαρά μια τέτοια ανάπτυξη για την χώρα μας; Το ρωτάω γιατί η Ν.Δ. είναι μέλος του Ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος στο οποίο προΐσταται η Μέρκελ. Υπάρχει άραγε κάποια κρυφή συμφωνία μεταξύ τους;

 Σταθερή οικονομική ανάπτυξη για μια χώρα νοείται το σύστημα εκείνο που βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο όλων ανεξαιρέτως των πολιτών. Συνεπώς το να δημιουργηθούν «στρατόπεδα συγκέντρωσης εργαζομένων» αυτό μπορεί να είναι μέσα στην φιλοσοφία της Κας Μέρκελ, όμως κανείς σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να την επικαλείται ως πολιτική η οποία εφαρμόζεται προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Είναι προφανές ότι η Γερμανίδα καγκελάριος δεν επιθυμεί οικονομικά ανεξάρτητες και εθνικά κυρίαρχες κρατικές οντότητες μέσα στην Ευρωζώνη. Δεν επιθυμεί «σκληρούς συμπαίχτες». Επιθυμεί μόνο υποταγμένα κράτη-δορυφόρους, σε πλήρη οικονομική εξάρτηση από τις πολιτικές της, για να τα διατηρεί με οξυγόνο στην ζωή μετατρέποντας τα αφενός σε «ορυχεία εξόρυξης» τους εθνικού τους πλούτου και αφετέρου σε ιμάντα μεταφοράς του στις τράπεζες του Βερολίνου. Είναι η πιο αυθεντική εκπρόσωπος της νεοφιλελεύθερης οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το ζήτημα είναι αν οι εγχώριοι πολιτικοί της σύμμαχοι ενστερνίζονται τις ίδιες ιδέες. Εαν ισχύει αυτό τότε είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από την Καγκελάριο. 

 

Η «βίαιη ωρίμανση» της Αριστεράς

Πριν από λίγες μέρες άκουσα τον Γιάννη Δραγασάκη σε συνέντευξη του στο Ρ/Σ ΚΟΚΚΙΝΟ να χρησιμοποιεί την συγκεκριμένη έκφραση. Είναι πραγματικά ότι πιο ρεαλιστικό άκουσα τον τελευταίο καιρό. Να υποθέσω όμως ότι ο χρόνος πιέζει αφόρητα. Έχουμε στην διάθεση μας λιγότερο από ένα μήνα για να αποκτήσει σάρκα και οστά η συγκεκριμένη στρατηγική. Γιατί τώρα πια δεν μας φτάνουν μόνο οι ψήφοι αποδοκιμασίας κατά του μέχρι πρότινος κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Θα πρέπει να συνδυαστούν, να προστεθούν στην δυναμική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περισσότεροι ψήφοι επιδοκιμασίας μιας διεξοδικής και συγκεκριμένης εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.

Έχει ήδη διαμορφωθεί ένα πολιτικό μέτωπο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να «αναχαιτίσει» την δυναμική αυτή. Πρόκειται για μια ανήθικη, χωρίς πολιτικές αρχές, συκοφαντική επίθεση. Οι «λύκοι» επιχειρούν τώρα να φορέσουν τον μανδύα του «προβάτου». Όμως ο έλληνας πολίτης δεν είναι λωτοφάγος.

Οι «αιθεροβάμονες» προφανώς ξαφνιάστηκαν και από την γεμάτη εμπάθεια επίθεση του Κ.Κ.Ε. Τους καλωσορίζω στην σκληρή πραγματικότητα. Η εμμονή σε φαντασιακές λογικές ιδιαίτερα σε περιόδους βαθιάς κοινωνικής κρίσης αποδυναμώνουν οποιαδήποτε προσπάθεια ευρύτερης ανάλυσης της.  Εάν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις τα ποσοστά του Κ.Κ.Ε. στις επόμενες εκλογές θα αντιστοιχούν πλήρως με τον σκληρό και αδιαπέραστο πυρήνα των φίλων και μελών του κόμματος οπότε δεν ξέρω πόσο εποικοδομητικό θα είναι να επιμένει κανείς στην προοπτική μιας «κυβερνητικής συνεργασίας» με τους μηχανισμούς του Περισσού. Θα συμφωνήσω ότι οι αναφορές στην συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων πρέπει πρωτίστως να ακουμπούν στην «κοινή λογική» του αριστερού ψηφοφόρου.  

Κατά τα άλλα ο μόνος πραγματικός σύμμαχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στις επόμενες εκλογές είναι ο έλληνας πολίτης που πλήττεται άμεσα από τα αποτελέσματα των πολιτικών του μνημονίου. Αυτόν θα πρέπει να πείσει και σε αυτόν θα πρέπει να απολογηθεί για τυχόν παραλείψεις. Το απόλυτο όπλο στην επικοινωνία μαζί του είναι η κατάθεση της αλήθειας και η ανάλυση της σκληρής πραγματικότητας. Η αλήθεια ήταν ανέκαθεν επαναστατική και ο μόνος σίγουρος τρόπος για να οικοδομήσεις σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στην αριστερά και στον λαό.  Η ειδοποιός διαφορά της αριστεράς με το πολιτικό κατεστημένο της χώρας είναι ότι χωρίς την ενεργό συμμετοχή και στήριξη του απλού έλληνα πολίτη στο «κυβερνητικό έργο» μιας αριστερής πλειοψηφίας είναι σχεδόν ακατόρθωτο να συντελεστούν οποιεσδήποτε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει απόλυτη ανάγκη ο τόπος. Το «σχεδόν» έχει να κάνει με την πιθανότητα εγκαθίδρυσης στην εξουσία μιας κομματικής και γραφειοκρατικής νομενκλατούρας που θα διοικεί δήθεν στο όνομα του απλού λαού και θα παράγει μεταρρυθμιστικό έργο προς όφελος μιας νέας ολιγαρχίας άσχετα με την ονοματοδότηση που θα επιλεχθεί για να την καλύπτει. Αλλά ας μην κινδυνολογούμε τέτοιες ώρες.  

Ας πούμε λοιπόν στον κόσμο ότι πρέπει να γίνει ένα πλήρες σάρωμα στις επαχθείς νοοτροπίες τις οποίες εγκατέστησαν στην χώρα μας οι κυβερνήσεις των τελευταίων σαράντα (και βάλε) ετών. Ότι στην ουσία θα πρόκειται περί της απαραίτητης συνολικής επανεκκίνησης της σύγχρονης Ιστορίας της χώρας. Γιατί χωρίς αυτή την ολική επανεκκίνηση πολύ φοβάμαι ότι θα διαρραγούν οι όποιοι σύνδεσμοι μας ενώνουν με την ιστορική διαδρομή του λαού μας.  Ας μιλήσουμε για την ουσιώδη ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, για την σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα και την εργατική αριστοκρατία. Για την ανατροπή της σχέσης που διέπει σήμερα το κράτος με τον πολίτη, όπου στις μέρες μας το νεοφιλελεύθερο κράτος είναι ο εχθρός του πολίτη και ο πολίτης προσπαθεί να ξεφύγει και να ξεγελάσει του μηχανισμούς του αμυνόμενος απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των οικονομικών μέτρων. Ας του πούμε όμως ότι για να επανέλθουμε σε εποχές πραγματικής ανάπτυξης και ευημερίας θα πρέπει πρώτα να ισορροπήσουμε ως οικονομία στις παρούσες συνθήκες. Και ότι αυτό αποκλείει οποιοδήποτε σενάριο επιστροφής στην δραχμή ή εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί μια αδύναμη και απομονωμένη οικονομία, μη ανταποδοτική στον απλό ελληνικό λαό, όχι μόνο δεν θα μπορέσει να ισορροπήσει αλλά ούτε ακόμα και αυτά τα σύγχρονα σύνορα της χώρας δεν θα μπορέσει να διασφαλίσει στα πλαίσια ενός σκληρού γεωοικονομικού και γεωστρατηγικού ανταγωνισμού που εξελίσσεται στην ευρύτερη περιοχή μας. Η διαφορά με τον γεωοικονομικό πόλεμο του Γερμανικού πολιτικού και οικονομικού ιερατείου που μας απειλεί είναι ότι εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι δυνατόν να οργανωθούν οι απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες που θα αποτελέσουν ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης απέναντι στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα.

Ας απευθυνθούμε στον πολίτη για να του πούμε ότι εμείς σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε το σύγχρονο ελληνικό κράτος, λάφυρο ή δέσμιο των συμφερόντων του κόμματος που κυβερνά και ότι η κυβερνώσα αριστερά δεν θα δημιουργήσει νέες κομματικές στρατιές δημοσίων υπαλλήλων. Αντίθετα θα προσπαθήσει να οργανώσει καλύτερα και να αναβαθμίσει την λειτουργία του δημοσίου τομέα πάντα σε απόλυτη σύμπνοια και συνεργασία με τους εργαζομένους  και ότι θα φανεί αμείλικτη σε φαινόμενα διαφθοράς που στην ουσία αφαιρούν την δυνατότητα από τον παραγόμενο πλούτο του έλληνα πολίτη να αναδιανεμηθεί ισότιμα και ισόρροπα προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Γιατί η μεγάλη μάχη με τους βάρβαρους νεοκαπιταλιστές είναι η εξυγίανση και η ενδυνάμωση της λειτουργίας της δημόσιας σφαίρας απέναντι στα σχέδια  τους για πλήρη άλωση του δημόσιου κοινωνικού πλούτου.

Ας του πούμε ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν γίνονται οικονομικά θαύματα. Αλλά ότι σταδιακά μέσω ενός, επιτέλους, δίκαιου και μόνιμου φορολογικού συστήματος είναι δυνατόν ο κόσμος της εργασίας να ανακτήσει την αξιοπρέπεια του και την πίστη του σε μελλοντικούς σχεδιασμούς ειδικά σε ότι αφορά την νεολαία. Ότι προφανώς τα «χρυσά κουτάλια» του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. μας τελείωσαν οριστικά και ότι η θεωρεία της «καμένης γης» που αναλάμβαναν ο ένας από τον άλλο δεν μας αφορά.  Ότι τα δανεικά πάνω σε δανεικά σε ότι αφορά την λειτουργία του ιδιωτικού αλλά και του δημόσιου τομέα είναι η σίγουρη συνταγή της καταστροφής. Ότι όταν δεν παράγεις και μόνο καταναλώνεις (με δανεικά και αυτό) δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να μην σκάσει η «φούσκα». Ότι η τακτική του «εύκολου και γρήγορου κέρδους» δεν μπορεί να συνεχίζεται διαχρονικά και να επικαλείται ως μέσο «ανάπτυξης». Ας προτάξουμε ως το απαραίτητο όπλο για την (οικονομική και πολιτιστική) παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας την δημιουργία μιας σύγχρονης «βαριάς βιομηχανίας» που κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να έχει άλλη μορφή από την ανάδειξη της παιδείας και τη ιστορίας αυτού του τόπου που θα πρέπει να αποτελέσουν το αναπόσπαστο κομμάτι μιας διαφορετικής, εναλλακτικής τουριστικής βιομηχανίας.

Η σύνεση και η μετριοπάθεια πρέπει να ακολουθεί κάθε μας βήμα ως κοινωνία από εδώ και πέρα. Η ανασυγκρότηση και η ανασύνθεση των λόγων και των έργων μας αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την ωρίμανση (βίαιη ή μη) της Αριστεράς. Το σίγουρο είναι ότι η μεγάλη μάχη για την Αριστερά θα κριθεί στο πεδίο της διαφορετικότητας που προκύπτει από την φιλοσοφία και την κουλτούρα της με στόχο την συγκρότηση μιας διαφορετικής κοινωνικής συνεκτικότητας από αυτή που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Καθαρά χέρια και καθαρές συνειδήσεις χρειάζεται να πρωταγωνιστήσουν στην μάχη αυτή. Σε καμία περίπτωση δεν θα είναι εύκολη. Θα αποτελέσει όμως τον μόνο σίγουρο δρόμο που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε τα δύο τελευταία χρόνια με ευθύνη του πολιτικού πτώματος του δικομματισμού και των οικονομικών συμφερόντων που βασίστηκαν πάνω σε αυτό.       

Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…

Το πρόβλημα με την ΔΗΜ.ΑΡ. είναι ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα διαμορφώθηκαν οι δύο «ψυχές» της. Η ιστορική αναγκαιότητα των καιρών επιτάχυνε την διαμόρφωση αυτή και θα ορίσει τις αναμενόμενες εσωτερικές εξελίξεις στον συγκεκριμένο χώρο. Η μία «ψυχή» θα εξακολουθήσει να φλερτάρει επίμονα με την κυβερνητική σοσιαλδημοκρατία των καιρών μας θέτοντας αδιάλειπτα το θέμα της συνδιαχείρισης της εξουσίας, προσπαθώντας να καλύψει το κενό που αφήνει το «πολιτικό πτώμα» του ΠΑ.ΣΟ.Κ χρησιμοποιώντας πρωτογενές υλικό από την φθαρμένη σάρκα του. Η άλλη «ψυχή» της παράταξης θα προσεγγίζει την λογική της μετωπικής κυβερνώσας αριστεράς με τις όποιες επιφυλάξεις αλλά και την διάθεση για αναγκαίες συνθέσεις που πιθανά θα προκύψουν στον χώρο πέριξ του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Εάν ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στον νέο πολιτικό χάρτη της χώρας μας έτσι όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση προκύπτει το συμπέρασμα πως οι δύο αυτές «ψυχές» δεν θα μπορέσουν να ισορροπήσουν σε ενιαίο πολιτικό χώρο. Και αυτό γιατί όλο το φάσμα που καλύπτει τον χώρο της Αριστεράς έχει ήδη σχηματοποιηθεί και καθιερωθεί, ενώ υπάρχει σε εξέλιξη η απόπειρα πολιτικής «νεκρανάστασης» της εγχώριας κυβερνώσας σοσιαλδημοκρατίας. Το δίλλημα είναι διττό. Είτε παρεμβαίνει στην διαμόρφωση ενός Αριστερού ενιαίου μετώπου σε συνεργασία με τους Οικολόγους-Πράσινους, είτε θα επιχειρήσει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαδικασία της «νεκρανάστασης». Ενδιάμεσος χώρος πολύ φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξει. Εκτός εάν προτιμηθεί η «ζωή στην εντατική» δηλαδή η επιβίωση στο όριο πάντα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.  

Προσωπική μου άποψη είναι ότι η πλειοψηφούσα τάση αυτή την στιγμή σκέπτεται ανελλιπώς με ποιόν τρόπο θα αποκαταστήσει την «χαμένη τιμή» της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, θεωρώντας πρωτίστως ότι τα ευρωπαϊκά εκλογικά μηνύματα συμβάλουν θετικά προς αυτή την κατεύθυνση χωρίς ωστόσο να υπολογίζει την ελληνική ιδιαιτερότητα των τριών τελευταίων χρόνων. Δεν ήταν τυχαία η επιλογή της «διερευνητικής  επαφής» του κόμματος και η εμφάνιση του στον διάλογο μεταξύ των προθύμων για την συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Προφανώς ούτε και η «σύμπτωση απόψεων» με ΠΑ.ΣΟ.Κ – Ν.Δ. για τον σχηματισμό κυβέρνησης μέχρι το 2014. Οι προσπάθειες αυτές αναδεικνύουν την απόφαση της πλειοψηφίας δια της σταδιακής ολίσθησης να «εκπαιδευθούν» και να «συνηθίσουν» στελέχη, φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος στην ιδέα ότι πρέπει να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει πολιτικά (εάν εξακολουθεί να συνδέει) οτιδήποτε θυμίζει το πρόσφατο παρελθόν της συμμετοχής στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Προς το παρόν είναι βολικό να καλύπτονται πίσω από την «αναγκαστική συμμετοχή» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στην κυβέρνηση. Όμως, το άλλοθι αυτό σύντομα θα καταρρεύσει. Εκτός από το αβάσιμο του επιχειρήματος σύντομα θα κληθούν να κάνουν το επόμενο βήμα. Γιατί η απροσδιόριστη εμμονή στην καταγγελία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ο ετεροπροσδιορισμός ως προς τις απόψεις και τις επιλογές του δεν αποτελούν επαρκές πολιτικό πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορεί ένα κόμμα να διαμορφώσει τις μακροπρόθεσμες επιλογές του. Ως εκ τούτου θα πρέπει να κινηθεί είτε δεξιόστροφα, είτε αριστερόστροφα από την σημερινή θέση που κατέχει στον πολιτικό χάρτη. Σε διαφορετική περίπτωση σύντομα θα οδηγηθεί σε καθεστώς πλήρους προγραμματικής παραλυσίας.

Ο μοναδικός συνδετικός κρίκος που κρατάει έστω και δύσκολα τις λεπτές εσωτερικές ισορροπίες είναι το πρόσωπο του Φώτη Κουβέλη. Θεωρώ δύσκολο να παραμείνει «άφθαρτος» και «αναλλοίωτος» στο πέρασμα του χρόνου. Από την στιγμή που αργά ή γρήγορα θα τέθει θέμα διαδοχής ή θέμα αποσαφήνισης της πολιτικής γράμμης ο «πολιτικός χρόνος» για τον σημερινό πρόεδρο θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα.

Η επόμενη εβδομάδα θα είναι πλούσια σε εξελίξεις σε όλο ανεξαιρέτως το πολιτικό φάσμα. Για όποιον αποκωδικοποίησε την χθεσινή πολιτική συμπεριφορά του Αντώνη Σαμαρά θα κατάλαβε ότι πρόκειται περί «ειλημμένης απόφασης» η αντικατάσταση του. Είναι απίστευτο πως το «σύνδρομο της ήττας» συντροφεύει πάντα τις προσπάθειες του. Μεταξύ μας, όταν έχεις επιλέξει για κύριο συνεργάτη τον Μιχελάκη δεν δικαιούσαι να απορείς.  Ο δε «βουλιμικός» με την εξουσία Βενιζέλος μέσα σε μια νύχτα κατήργησε όλα τα εκλεγμένα όργανα (από Πολιτικό Συμβούλιο μέχρι Νομαρχιακές Επιτροπές) του ΠΑ.ΣΟ.Κ. χρεώνοντας με αυτό τον τρόπο την εκλογική συντριβή στους «στρατιώτες» και όχι στον «στρατηγό». Πρόκειται για την επιτομή του αυταρχισμού και του φασισμού.  

Πιθανά η προσωρινή(;) κατάρρευση του δικομματισμού να ανοίξει νέες διεργασίες και στην Αριστερά. Αρκεί να μην χάσει το ραντεβού με την Ιστορία για μια ακόμη φορά.  Το ραντεβού αυτό δίνεται σπάνια και χωρίς να υπολογίζεται ο βαθμός της ωριμότητας και της ετοιμότητας. Σε κάθε περίπτωση οι καιροί δεν περιμένουν.