δεν θα γίνεις «έλληνας» ποτέ…

….τήν τε γὰρ πόλιν κοινὴν παρέχομεν, και οὐκ ἔστιν ὅτε ξενηλασίαις ἀπείργομέν τινα ἢ μαθήματος ἢ θεάματος» (Την πόλη μας την παρέχουμε ανοιχτή, και ποτέ δεν αποκλείουμε κανέναν διώχνοντας τους ξένους από οποιοδήποτε μάθημα ή θέαμα…)- Περικλέους Επιτάφιος Λόγος, Θουκυδίδου Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, εδάφιο 39.

Το ιδιαίτερο σε αυτή την παράγραφο έχει να κάνει κυρίως με το γεγονός ότι σκιαγραφεί μία από τις μεθόδους προετοιμασίας της Δημοκρατικής Αθήνας για τον επερχόμενο πόλεμο με την ολιγαρχική Σπάρτη, κατά το έτος 431 Π.Χ.

Δεν έχει κανείς την απαίτηση οι «Ελληνόπαιδες» των επίλεκτων δυνάμεων να έχουν διαβάσει Θουκυδίδη. Δεν περιμένει κανείς ότι αυτοί οι απίστευτοι τύποι είναι γνώστες της Ελληνικής ιστορίας. Τους αρέσει απλά να την χρησιμοποιούν αποσπασματικά και κατά το δοκούν.  Μείζονος σημασίας θέμα όμως, προκύπτει με τις δηλώσεις συγκάλυψης τύπου «απλά…δεν έπρεπε να τα λένε αυτά σε ανοικτό χώρο, σε δημόσιο χώρο…» που έγιναν όχι μόνο από βουλευτές του ΛΑΟΣ αλλά και από κάποιους «δημοκρατικούς» δημοσιογράφους. Συγκεκριμένα, Δημοσιογράφου στο ΣΚΑΙ TV.

Δηλαδή, για να καταλάβουμε, εάν αυτά τα συνθήματα ανακυκλώνονται σε κλειστές αίθουσες «συνεδριάσεων» ή σε στρατόπεδα εκπαίδευσης του Ελληνικού στρατού, προφανώς «δεν υπάρχει πρόβλημα». Από παλιά, από πολύ παλιά ο στρουθοκαμηλισμός αποτελεί έναν από τους βασικότερους μοχλούς κοινωνικής συγκρότησης της χώρας μας. Είναι κοινή διαπίστωση όλων των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών, ότι το «φίδι» έχει προ πολλού σπάσει το κέλυφος του αυγού και έχει ήδη αναλάβει πρωτοβουλίες στο να «τσεκάρει», στο να δοκιμάσει τις αντοχές του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Με ενοχλεί, αν και δεν με αιφνιδιάζει καθόλου, το γεγονός ότι η κοινή συλλογική συνείδηση ενός ευάριθμου διαταξικού κοινωνικού στρώματος εμφανίζεται «δεκτική» -δεν βρίσκω πιο κομψή έκφραση- σε αναλόγου είδους συνθηματολογία. Να βρισκόμαστε άραγε ένα βήμα πριν την πλήρη υιοθέτηση τους;

Η έντεχνη και πολλές φορές υποκριτική «αδιαφορία» με την οποία μεγάλο μέρος της νεοελληνικής κοινής γνώμης υποδέχεται τέτοιες είδους συμπεριφορές, εν είδει «μεμονωμένου περιστατικού» μιας απλής καθημερινότητας, με βάζει σε σκέψεις. Είναι τόσα πολλά τα «μεμονωμένα περιστατικά» το τελευταίο διάστημα, που τείνουν να συγκροτήσουν μια νέα «πλατφόρμα συνεχόμενων περιστατικών». Να σημειώσουμε ότι υπάρχει ήδη από τις προηγούμενες εκλογές μια «πλατφόρμα» κρυφής ψήφου ή κρυφής συμπάθειας προς το ΛΑΟΣ.  Αποτελεί απλά την «αρχή της εκούσιας αποδοχής». Υπάρχουν όλα εκείνα τα απαραίτητα δομικά κοινωνικά χαρακτηριστικά τα οποία είναι ικανά να δημιουργήσουν έναν ακροδεξιό χώρο της τάξεως του 10% σε επίπεδο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Δεν έχει να κάνει τόσο με την οικονομική κρίση, συμφωνώ ότι σε συνθήκες κοινωνικής όξυνσης η συγκεκριμένη «κρυφή συμπάθεια» εκκολάπτεται γρηγορότερα, όταν αδύναμα πολιτικά υποκείμενα υπερασπίζονται την Δημοκρατία και την ιστορία, όσο με την εν γένει διαμορφούμενη πολιτιστική κουλτούρα στον τόπο μας. Ο φασισμός, έχω την αίσθηση, δεν αποτελεί απλά ένα πολιτικό σύστημα, αλλά κυρίως εμπεριέχεται στην καθημερινή κουλτούρα μιας κοινωνικής χρηστικότητας έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται στις μέρες μας. Προφανώς για να αναπτυχθεί σαν κοινωνικό φαινόμενο, χρειάζεται απαραίτητα στο αρχικό στάδιο διαμόρφωσης του, μια σιωπηρή αποδοχή από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, έτσι ώστε να εμπεδωθεί στο μυαλό του πολίτη σαν μια «μη ακραία πολιτική και πολιτιστική συμπεριφορά», εξέλιξη η οποία πιθανότατα θα οδηγήσει αυτόματα στην αποδοχή παρόμοιων ρατσιστικών πρακτικών με συχνή επαναληψιμότητα.

Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει είναι ότι η «βία» σε επίπεδο καθημερινών διαπροσωπικών σχέσεων είναι αυτή που «θρέφει» τον φασισμό. Είτε αυτή προέρχεται από την τηλεόραση (επιλεγμένες ταινίες, βία της κλειδαρότρυπας σε μονοθεματικά δελτία και μεσημεριάτικες εκπομπές,) είτε σε χώρους εργασίας, είτε ακόμα επίδειξη βίας στον τρόπο διατροφής μας, στη σχέση συμβίωσης με την φύση και την στυγνή εμπορική εκμετάλλευση της, στον ανύπαρκτο σεβασμό της ζωής από την οδική συμπεριφορά μας στους δρόμους, στο τρόπο διασκέδασης μας, στην επίδειξη της μοναδικής και απόλυτης δύναμης της «Θεικής τιμωρίας» σε περίπτωση «αμαρτήματος», στην καθημερινή υφιστάμενη βία από τις οικονομικές συναλλαγές μας με τους εκπροσώπους της αγοραίας αγοράς, στην βία της καταστολής επί του δικαιώματος της διαφορετικότητας, την βία της στοχοποίησης από τις «αρχές του κράτους», την βία της «περιούσιας ανωτερότητας» έναντι των μεταναστών της «λαθραίας ζωής».  Δεν τολμώ καν να ανοίξω το θέμα με την βία που υφίσταται μεγάλη μερίδα των γυναικών, στην καθημερινή τους προσπάθεια να λειτουργήσουν σαν αυτόνομες προσωπικότητες, σαν αναπόσπαστο κομμάτι μιας απαραίτητης ισόρροπου κοινωνικής ανάπτυξης. Πλείστα όσα παραδείγματα από συνθήματα που εκφωνούνται κατά την περίοδο εκπαίδευσης των νεοσύλλεκτων φαντάρων. Το χειρότερο από όλα είναι ότι αυτά τα συνθήματα «υιοθετούνται» εν ήδοι «πλακίτσας». Όλα κάπως έτσι ξεκινάνε, αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο ολοκληρώνονται εν μέσω σταδιακής απόκτησης μιας συγκεκριμένης αντικοινωνικής νοοτροπίας που χαρακτηρίζουν την θεματική εξέλιξη και συγκρότηση αυτού που συνήθως ονομάζουμε «διάπλαση χαρακτήρα». Η κοινωνία που δημιουργεί, παράγει, μαθαίνει να ζει, να ανέχεται, κάθε μορφή βίας σαν κυρίαρχο συστατικό του τρόπου οργάνωσης της, μπορεί να ονομάζεται μόνο κατ’ ευφημισμό «Δημοκρατική».

Η ευθύνη του Αριστερού κινήματος απορρέει από τον τρόπο που θα αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο. Δεν φτάνει να μιλάς μόνο με οικονομετρικούς όρους. Θα πρέπει πρώτα να συγκροτήσεις την απάντηση σου σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, γιατί το οικονομικό έπεται της πολιτικού. Ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός είναι γέννημα- θρέμμα, μεθοδολογικό εργαλείο, του ιδεολογικού φασισμού της ολιγαρχίας, συνεπικουρούμενη από μερίδα της αστικής τάξης, η οποία προσπαθεί φευγαλέα να «μιμηθεί» ανάλογες συμπεριφορές στην προσπάθεια της να συμμετέχει στην αναδιανομή του πλούτου από το «κλειστό λόμπυ» της ολιγαρχικής οικονομικής ελίτ, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι παίζει τον ρόλο του «ανακυκλώσιμου υλικού», ενός ανθρώπινου υλικού που θα αποτελέσει το πρώτο «κύμα απωλειών» των επιθετικών οικονομικών κρίσεων.

«Τον φασισμό βαθιά καταλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος». Για να τον «τσακίσεις» όπως μας τραγουδούσε η εκλιπούσα Μαρία Δημητριάδη, μπορείς να τον αντιμετωπίσεις και να τον νικήσεις μόνο ιδεολογικά, φροντίζοντας πρωτίστως να μην αναπαράγεται ως πρακτική στην βάση της  καθημερινής ατομικής και συλλογικής κοινωνικότητας και δευτερευόντως με την επαρκή, κριτική γνώση της Ελληνικής ιστορίας και την πλήρη αναβάθμιση τόσο της πολιτιστικής κουλτούρας του νεοέλληνα πολίτη, όσο και της  καθημερινότητας του μέσα από έναν νέο επαναπροσδιορισμό της σχέσης κυβερνώντων-κυβερνωμένων.  Ενός πολίτη που έχει ξεχάσει προ πολλού τι σημαίνει «Δήμος», «πόλις» και «πολιτική». Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για το Αριστερό κίνημα, ιδού πεδίου δόξης ενός χρήσιμου αυτοπροσδιορισμού της ριζοσπαστικής πολιτικής διανόησης. Αναμφίβολα δεν χωρούν δικαιολογίες τύπου «δεν γνωρίζαμε», «δεν ξέραμε», «δεν καταλάβαμε».

ας βάλουμε επιπλέον χρώμα, περισσότερη έμπνευση.

 

Ένα περίεργο συναίσθημα με διακατέχει από την συμμετοχή μου στις τελευταίες κινητοποιήσεις. Ίδιοι άνθρωποι, ίδια πρόσωπα, λες και το προσκλητήριο εξαντλείται σε μια περιορισμένη ατζέντα καλεσμένων. Αυτό που λείπει από τις συγκεντρώσεις μας δεν είναι ούτε ο παλμός, ούτε η ένταση. Είναι το χρώμα, η αισιοδοξία, η έμπνευση, η αυτοοργάνωση.   Ορισμένες φορές έχω την αίσθηση ότι αποτελώ μέρος ενός ανθρώπινου συνόλου, που δυσκολεύεται να εκφράσει την συσσωρευμένη οργή του, να δώσει διέξοδο στην δυναμική του. Αντλώ αισιοδοξία από το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις μαζικοποιούνται όσο περνάει ο καιρός, ασχέτως εάν αυτό το φαινόμενο δεν το εισπράττει πολιτικά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο ΣΥΝ.

 Ίσως γιατί αργήσαμε –σπαταλώντας πολύτιμο πολιτικό χρόνο-στο να επεξεργαστούμε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλάνο- απάντηση στην επίθεση του φιλελευθερισμού σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, που εδώ και καιρό επιχειρεί να ανατρέψει χρόνιες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, προς όφελος της ομαλής λειτουργίας των αγορών και της περαιτέρω συσσώρευσης του κοινωνικού πλούτου στις δεξαμενές αποθήκευσης των κερδών τους. Απάντηση που θα έπρεπε να κινείται σε δυο άξονες, ιδεολογίας και πρακτικής. Επί του πρακτέου λοιπόν, θυμηθήκαμε ξανά μετά από χρόνια την «αυτόνομη παρέμβαση» ενώ ανακαλύψαμε πριν λίγο καιρό την ανάγκη δημιουργίας «δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ». Ο χρόνος όμως που χάθηκε μέχρι την «ανακάλυψη του τροχού» εκ νέου, είναι καθοριστικός και έχει να κάνει κυρίως με την διαχείριση της καθημερινής πολιτικής μας εικόνας στα μάτια της κοινωνίας.

 Στον ιδεολογικό τομέα, ούτε λόγος να γίνεται. Αποσπασματική έως πολιτικά ελλειμματική η εικόνα μας. Τα πολλαπλά κέντρα παραγωγής πολιτικής εξαντλούν την πρακτική τους στο επίπεδο των αέναων αντιπαραγωγικών συζητήσεων σε επίπεδο εσωκομματικών λειτουργιών. Είναι καιρός λοιπόν να αναλύσουμε ορισμένα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της λειτουργίας μας σαν αποτέλεσμα των παραπάνω στρεβλώσεων.

 Η «κυριακάτικη αυγή» και η «εποχή» -που πραγματικά αποτελούν πολύ αξιόλογη εκδοτική προσπάθεια- διαβάζονται από σχεδόν οκτώ χιλιάδες ανθρώπους σε πανελλαδικό επίπεδο, η δε καθημερινή κυκλοφορία της εφημερίδας μας φτάνει τα 2.500 φύλλα. Σημειώστε ότι μόνο τα μέλη του ΣΥΝ αριθμούν περίπου σε δεκαπέντε χιλιάδες. Ο ραδιοσταθμός «στο κόκκινο» που ξεκίνησε με μια αρκετά αξιόλογη ακροαματικότητα με πάνω από εκατό χιλιάδες μοναδικές επισκέψεις στην ιστοσελίδα του και κατά την περίοδο της νεολαιίστικης εξέγερσης τον Δεκέμβριο του 2008 κατάφερε να μπει σφήνα μέσα στην πρώτη δεκάδα της λίστας των ραδιοφωνικών σταθμών, σήμερα ενάμιση χρόνο μετά, βρίσκεται κάτω από το οριακό 1% ακροαματικότητα. Προφανώς οι «παρεούλες» που ανακυκλώνονται μεταξύ τους σε κάθε περιοδική αλλαγή του προγράμματος εφαρμόζοντας την κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία (εξαιρώ την καταπληκτική εκπομπή του Νίκου Φίλη)  επέφεραν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Όσο για το ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», με μια εκδήλωση-κατά μέσο όρο- κάθε μήνα , με το ζόρι, γατί αναφέρομαι στην κατάσταση των εκδηλώσεων πριν το 2008, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ως ένα άμεσο ιδεολογικό εργαλείο που θα χρησιμοποιήσουμε σαν απάντηση στην ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού.

 Διάλεξα να παρακολουθήσω, με μικρό κόστος είναι η αλήθεια, σεμινάρια πολιτικής φιλοσοφίας στην «στοά του βιβλίου» από τον καθηγητή-διανοούμενο Χρήστο Γιανναρά, λάτρη των «παραδοσιακών αξιών» του αστικού κράτους, με καθόλου καλή άποψη για τον πολιτικό μας χώρο (μας αποκαλεί εθνομηδενιστές), με μοναδικό σκοπό να ακούσω, να καταλάβω καλύτερα την επιχειρηματολογία της αντίθετης πολιτικής άποψης. Προβληματίζομαι, γιατί συνειδητοποιώ ότι η υποχώρηση μας κυρίως καταγράφεται στον χώρο της διανόησης, εκεί που κάποτε η Αριστερά είχε ρόλο διαμορφωτή της πολιτιστικής κουλτούρας αυτού του τόπου. Ανησυχώ όταν αισθάνομαι πόσο διεισδυτική στο κοινό είναι πλέον η ρητορεία του εθνοκεντρικού μοντέλου σαν προσπάθεια απευθείας απάντησης στις διεθνείς κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις. Και αναρωτιέμαι: Δεν θα μπορούσαμε άραγε εμείς σαν πολιτικός χώρος να διοργανώσουμε ελεύθερα σεμινάρια ιδεολογικής κατάρτισης προς τα μέλη μας με έναν Κώστα Βεργόπουλο, με έναν Αριστείδη  Μπαλτά, ή με έναν Γιάννη Δραγασάκη;

Δεν αντέχει ο προϋπολογισμός του κόμματος ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει και επί της ουσίας ομολογούμε αδυναμία ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα; Θα ήθελα επιπλέον να ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία φορά που οι αγαπημένες μας «τάσεις» προσέφεραν στον πολιτικό μας χώρο κάποια επεξεργασία πάνω σε καθαρά ιδεολογικό επίπεδο;

 Το να «βγούμε όλοι στους δρόμους» δεν είναι θέμα τεχνητής εντολής μέσω ενός πατήματος κουμπιού. Δεν είμαστε μηχανήματα, είμαστε άνθρωποι. Και μάλιστα ιδιαίτεροι άνθρωποι αφού πήραμε την απόφαση να ενταχθούμε στην Αριστερά. Μας αρέσει να εμπνεόμαστε από την λειτουργία του πολιτικού υποκειμένου στο οποίο συμμετέχουμε για να «βγούμε στους δρόμους». Η συγκεκριμένη πρακτική δεν πρέπει να αποτελεί μια «τεχνητή διαδικασία». Θα έλεγα μάλιστα ότι για να κάνουμε την διαδρομή της κεντρικής λεωφόρου θα έπρεπε πρώτα να έχουμε κάνει τις διαδρομές των πόλεων και των γειτονιών μας. Προφανώς δεν είναι θέμα μόνο προσώπων αυτή η «καθυστερημένη αντίδραση» που παρατηρείται. Δεν έχει να κάνει με τον πρόεδρο και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ακόμα και με τον Αλέκο Αλαβάνο που προσπαθεί να μας πείσει να μεταφέρουμε το ξεχασμένο αντίσκηνο που είχαμε στήσει στον Περισσό, στον χώρο της πλατείας των Εξαρχείων. Δεν έχει να κάνει καν με τον φόβο μήπως η δυναμική μας κινδυνεύσει να απορροφηθεί από τις προσυνεδριακές διαδικασίες.

 Αυτά αποτελούν απλά τις αφορμές, τα συσσωρευμένα αίτια κρύβονται βαθύτερα. Προέρχονται σαφέστατα από το «πάγωμα» που αισθανόμαστε όταν βλέπουμε ότι οι εξελίξεις μας προσπερνάνε σε καθημερινό πλέον επίπεδο, είναι η συνολικότερη εικόνα που εμφανίζουμε σήμερα στην απογοητευμένη και διαρκώς αναδιπλούμενη με συμπτώματα αυτοαπομόνωσης Ελληνική κοινωνία. Η συνολικότερη διαχρονικά προβληματική μέθοδο ανάπτυξης και τρόπου παραγωγής πολιτικής της εικοσάχρονης πορείας μας. Οι επιμέρους νίκες του κινήματος ήρθαν όταν ξεπεράσαμε –για κάποιο καιρό έστω- τις οργανωτικές μας αδυναμίες και την ομφαλοσκόπηση. Όταν αποφασίσαμε να αφήσουμε τα γραφεία και να «κατεβούμε» στις εστίες των γεγονότων εφοδιάζοντας τα με παραγωγή πρωτογενούς πολιτικής. Όταν αποφασίσαμε να συντονίσουμε λόγο και δράση. Όταν αναπτύξαμε αντίλογο και διαμορφώσαμε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις. Για αυτό κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων πολιτών, για αυτό επικοινωνήσαμε εκ νέου με την φοιτητική νεολαία. Κάτι που δεν κάναμε ως οφείλαμε σαν Αριστερό κόμμα στον συνδικαλιστικό χώρο. Εκεί δεν υπήρξε παραγωγή πολιτικής από μεριά μας.

 Τώρα τρέχουμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο από την αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια του τελευταίου διαστήματος. Η διαχρονική πορεία –είναι εδώ για να μείνει- της οικονομικής κρίσης, που καλό θα ήταν να ευχόμαστε να μην μετατραπεί σε ολοκληρωτική κοινωνική κρίση, γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε απρόβλεπτες εξελίξεις που δύσκολα αντιμετωπίζονται, ίσως μας δώσει την ευκαιρία να κερδίσουμε λίγο από τον χαμένο χρόνο. Σε αυτό το σημείο ακόμα και εάν τα αριστερά κόμματα δεν είχαν ποτέ επινοήσει την συνεδριακή διαδικασία, εμείς σαν Συνασπισμός θα έπρεπε σήμερα να την εφεύρουμε. Τόσο ανάγκη έχουμε από ένα συνέδριο. Όχι βέβαια με διαδικασίες «εξωτερικού φρεσκαρίσματος του οικήματος» αλλά με μια εν γένει αλλαγή νοοτροπίας και λειτουργίας του ανθρώπινου δυναμικού που κατοικοεδρεύει στο οίκημα. Να μην φοβηθούμε να εφοδιάσουμε την θεματολογία της πολιτική μας ατζέντας από τις εξελίξεις στην κοινωνία, να διαμορφώσουμε την αριστερή απάντηση στην οικονομική κρίση με ένα νέο πολιτικό ντοκουμέντο που θα περιέχει συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις διεξόδου. Να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη δομικών αλλαγών στην καθημερινή λειτουργία του κόμματος, να αναβαθμίσουμε ποιοτικά τα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της. Να σταματήσει η λειτουργία των πολλαπλών κέντρων παραγωγής παράλληλων πολιτικών εντός του κόμματος και να δομήσουμε έναν νέο τρόπο παραγωγής ιδεολογικής και πρακτικής δουλειάς από τις θεματικές επιτροπές του κόμματος αναβαθμίζοντας την λειτουργία τους. Να ξαναβρούμε την χαμένη εμπιστοσύνη ανάμεσα μας, αφήνοντας προς το παρών στην άκρη το πώς θα μετασχηματίσουμε άμεσα την Ελληνική κοινωνία σε σοσιαλιστική. Δυστυχώς δεν επίκειται σοσιαλισμός την επόμενη εβδομάδα στην χώρα μας. Ούτε και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο προβλέπεται αυτή η εξέλιξη στο άμεσο χρονικό διάστημα. Ας επικεντρωθούμε στην εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών στην χώρα μας, ας μπούμε στον κόπο να αναλύσουμε με ποιόν τρόπο η πολιτική σήψη του διπολικού μας συστήματος στηρίζει την άμυνα της σε θεωρίες περί απόλυτης ομοιομορφίας όλων των πολιτικών υποκειμένων σε επίπεδο ευθυνών, ας το συνδέσουμε με την επιχειρούμενη καταρράκωση του δημόσιου τομέα, τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από την ανεργία και τον αποκλεισμό της από την παραγωγική διαδικασία, την ιδεολογική αξιοποίηση της έννοιας του «έθνους» για μια ακόμη φορά, ως απαραίτητο εργαλείο διαθρωτικών καπιταλιστικών αλλαγών στον τόπο μας.

 Γιατί τελικά σοσιαλισμός με ανέχεια, πείνα και κοινωνική βαρβαρότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Αυτό που μπορεί να δημιουργηθεί είναι ένας νέος κοινωνικο-οικονομικός φασισμός. Έχουν γνώση οι φύλακες; Εάν ήμουν γιατρός θα δήλωνα «συγκρατημένα αισιόδοξος».

η κρίση αναδεικνύει την σημασία των κινημάτων.

Από την Ελευθεροτυπία, ένα από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.

Του ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ Καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

 

«Πολλά έχουν γραφτεί τον τελευταίο καιρό για το έλλειμμα στους θεσμούς οικονομικής πολιτικής της Ε.Ε.

Οτι στην Ε.Ε., σε αντίθεση με το τι ισχύει σε άλλες νομισματικές ενώσεις, δεν υπάρχει ένας ισχυρός προϋπολογισμός όχι μόνο για λόγους σταθεροποίησης αλλά για να εκφραστεί έμπρακτα η αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών με την παροχή βοήθειας στις περιοχές που πλήττονται περισσότερο από μια ύφεση. Οτι δεν υπάρχει μια ενεργός δημοσιονομική πολιτική στο επίπεδο της Ε.Ε. που θα μπορούσε να πάρει υπόψη τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν σε ολόκληρη την Ενωση. Οτι η ΕΚΤ ασχολείται μόνο με τον πληθωρισμό και όχι τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας.

Είναι λογικό στην παρούσα φάση να έχει κάπως ξεχαστεί το άλλο έλλειμμα της Ε.Ε. που έχει να κάνει με τη δημοκρατία. Μόνο που αυτά τα δύο ελλείμματα συνδέονται άμεσα.

Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα από όλα ότι το δημοκρατικό έλλειμμα δεν έχει να κάνει με την επιβολή οικονομικής πολιτικής από τις αγορές, από τους οίκους αξιολόγησης, από τις διάφορες επιτροπές της Ε.Ε. ή του ΔΝΤ. Αυτά που ακούγονται, για παράδειγμα περί κατοχής της Ελλάδας, απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Οι διάφορες συνθήκες, όπως το Σύμφωνο Σταθερότητας, ή ο ρόλος διαιτησίας των χρηματαγορών, δεν συνιστούν επιβολή γιατί έχουν συνομολογηθεί και προαποφασιστεί οικειοθελώς τα τελευταία είκοσι χρόνια από τις δυνάμεις της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς.

Αποτέλεσαν συστατικά στοιχεία της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης. Οπως συστατικά στοιχεία αποτέλεσαν οι «ανεξάρτητες» αρχές, η υποβάθμιση των συνδικάτων, η λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης ως επιχειρήσεων που θα ανταγωνίζονται η μία την άλλη για την προσέλκυση δημόσιων πόρων και ιδιωτικών κεφαλαίων.

Στην κυρίαρχη άποψη η δημοκρατία αποτελεί μέρος του προβλήματος γιατί εμποδίζει την ευελιξία των αγορών. Η αγορά δουλεύει καλύτερα χωρίς τις παρεμβάσεις των κακών συνδικάτων και των κοινωνικών («συντεχνιακών») ομάδων, που ενδιαφέρονται μόνο για να μεγιστοποιήσουν το δικό τους μερίδιο της πίτας και όχι για την αύξηση της πίτας. Βέβαια, σε αυτή τη σύλληψη δεν ισχύει κάτι παρόμοιο για ισχυρές ομάδες πίεσης όπως οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και το κεφάλαιο στο σύνολό του.

Κατά το νεοφιλελεύθερο σκεπτικό, αυτές οι ομάδες δεν συνιστούν συντεχνίες αλλά το δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, που τα συμφέροντά τους αντιπροσωπεύουν το συμφέρον όλης της κοινωνίας που δεν θα αργήσει να κερδίσει από τη χειραφέτηση των αγορών. Με αυτό τον τρόπο οι οικονομικοί θεσμοί της Ε.Ε. οικοδομήθηκαν με την υπόθεση ότι το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ενωση είναι ο πληθωρισμός και ότι δεν υπάρχει λόγος για θεσμούς που θα αντιμετώπιζαν την ύφεση.

Τώρα ξέρουμε αυτό που έπρεπε να ήταν γνωστό εκ των προτέρων, δηλ. ότι η καπιταλιστική οικονομία έχει μια εγγενή τάση για κρίσεις. Ξέρουμε, επίσης, ότι η οικονομία δεν είναι σταθερή, με την έννοια ότι δεν επιστρέφει με τις δικές τις δυνάμεις σε ισορροπία έπειτα από έναν κλυδωνισμό. Χρειάζεται σημαντικότατη στήριξη από το κράτος. Αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο μπαίνει το θέμα της δημοκρατίας. Γιατί η επιστροφή σε κάποια ισορροπία μπορεί να πάρει πολλές μορφές, δεν υπάρχει, δηλαδή, μια μοναδική διαδρομή επιστροφής. Αντιθέτως υπάρχουν διαφορετικές διαδρομές, ή τροχιές ανάκαμψης, και η κάθε μία από αυτές με πολύ διαφορετικές συνέπειες για τις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται, για το μερίδιο της εργασίας και του κεφαλαίου, για την αναδιανομή του εισοδήματος, για τον τύπο ανάπτυξης που προωθείται.

Ποιος αποφασίζει για όλα αυτά; Η μία απάντηση είναι οι διεθνείς αγορές. Κάθε φορά που οι αγορές κρίνουν ότι μια χώρα δίνει πολύ μεγάλη έμφαση στις θέσεις εργασίας ή στη στήριξη των εισοδημάτων των λαϊκών τάξεων, οι αγορές πωλούν τα κρατικά ομόλογα της χώρας με αποτέλεσμα οι τιμές των ομολόγων να πέφτουν και τα επιτόκια να ανεβαίνουν. Οι αγορές αυξάνουν το κόστος συγκεκριμένων λύσεων – έτσι λειτουργεί ο μηχανισμός πειθάρχησης των αγορών. Οπως λέει και ο Chomsky, στις σύγχρονες καπιταλιστικές οικονομίες οι χρηματαγορές «ψηφίζουν» αμέτρητες φορές κάθε μέρα ενώ εμείς οι υπόλοιποι μία φορά στα τέσσερα χρόνια. Αυτός ο μηχανισμός πειθάρχησης θα είχε μια στοιχειώδη νομιμοποίηση αν όντως υπήρχε μια μοναδική τροχιά ανάκαμψης. Αλλά κάτι τέτοιο απλώς δεν ισχύει.

Στην οικονομική κρίση της δεκαετίας του εβδομήντα οι νεοφιλελεύθεροι επιχειρηματολόγησαν κατά της δημοκρατίας. Η κρίση κερδοφορίας εκείνης της εποχής αποδόθηκε στις κοινωνικές ομάδες που πίεζαν υπέρ των κοινωνικών παροχών και του κοινωνικού κράτους γενικότερα, και στο ρόλο διαμεσολάβησης που είχαν τα συνδικάτα στη διαμόρφωση μακροοικονομικής πολιτικής.

Η υπόσχεσή τους ήταν ότι με λιγότερη πίεση, και με λιγότερη διαμεσολάβηση, η χειραφετημένη αγορά θα μας οδηγούσε σε μια νέα περίοδο οικονομικής ευημερίας. Αυτή είναι η μεγάλη υπόσχεση που διαψεύστηκε σε δύο επίπεδα. Από τη μία, δεν οδηγηθήκαμε στη μακροοικονομική σταθερότητα, και από την άλλη, στο μικροοικονομικό επίπεδο, η αγορά δεν εξασφάλισε ότι οι οικονομικοί πόροι θα πάνε εκεί που έπρεπε. Αντί για επενδύσεις στην πραγματική οικονομία και την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών, είχαμε την τροφοδότηση διαφόρων φούσκων, στα χρηματιστήρια, στις αγορές ακινήτων, στα νέα χρηματοπιστωτικά προϊόντα.

Η απάντηση στην κρίση του εβδομήντα έπρεπε να ήταν όχι η χειραφέτηση της αγοράς αλλά, αντιθέτως, η εμβάθυνση της δημοκρατίας και της κοινωνικής διαμεσολάβησης, και η κοινωνικοποίηση των επενδύσεων. Οι δυνάμεις του κόσμου της εργασίας πρέπει να ξαναβρούν το νήμα από αυτό το σημείο. Δεν φτάνει μόνο η προώθηση διαφορετικών οικονομικών πολιτικών και θεσμών στο επίπεδο του κράτους και της Ε.Ε. Χωρίς το λαϊκό στοιχείο, χωρίς την άμεση πίεση των συνδικάτων και των κινημάτων, οι διαφορετικοί θεσμοί μπορεί να εξελιχθούν σε νεκρό γράμμα.

Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η σοσιαλδημοκρατία στηρίχτηκε στο εγχείρημα της επέκτασης της δημοκρατίας από το πολιτικό στο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Είναι η ώρα η σύγχρονη αριστερά να ξαναδιατυπώσει την αρχή ότι η δημοκρατία είναι μέρος της λύσης.»

επίθεση της αστυνομίας στην συγκέντρωση των απεργών στο σύνταγμα.

Απρόβλεπτες εξελίξεις κατά την διάρκεια της σημερινής συγκέντρωσης της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έξω από το κτήριο της Βουλής.
Οπως μεταδίδει ο ραδιοσταθμός ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ  προπηλακίστηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, από ομάδα απεργών κατά την διάρκεια της ομιλίας του, ενώ στην συνέχεια φυγαδεύθηκε από τον χώρο της εξέδρας. Μετά από λίγη ώρα έγινε απρόκλητη επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής με εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων σε μια απόπειρα να διαλύσουν την συγκέντρωση των εργαζομένων. Να σημειωθεί ότι τα ΜΑΤ επιτέθηκαν με χημικά στον ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Η συγκέντρωση πρικυκλώθηκε από την αστυνομία και ακολούθησαν ξυλοδαρμοί και προσαγωγές.

H "εθνική συναίνεση" της κυβέρνησης και του υπουργείου καταστολής του πολίτη.

η φωτογραφία με τον Μανώλη Γλέζο στο έδαφος, είναι του Οδυσσέα Γαληνού από την λίστα web-syriza@googlegroups.com

Η κυβέρνηση αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για την σχεδιαζόμενη καταστολή των κινητοποιήσεων,  προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον κόσμο, να προκαλέσει προβοκατόρικα επεισόδια με προφανή στόχο την απομαζικοποίηση των συγκεντρώσεων και τέλος να τροφοδοτήσει την  κοινωνία με έναν «πόλεμο εναντίον όλων». Εσπειρε ανέμους θα θερίσει θύελλες.

Τα σχέδια και οι προβοκάτσιες της κυβέρνησης δεν θα περάσουν !!!

Ο υπουργός καταστολής του πολίτη θα πάρει την απάντηση από το μαζικό λαικό κίνημα.

Ολοι στον δρόμο του Αγώνα, Αμεση ανάκληση των αντικοινωνικών μέτρων !!!

 

τα μέτρα της κυβέρνησης δημιουργούν νέες «τράπεζες αίματος».

από το in.gr « τα μέτρα περιλαμβάνουν περικοπή ύψους 30% στον 13ο μισθό (Δώρο Χριστουγέννων) και 30% στον 14ο μισθό (Δώρο Πάσχα και επίδομα άδειας), καθώς και περικοπή 12% στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ.

Οι συντάξεις να «παγώνουν» για το 2010 και να μην συμπεριλαμβάνονται στις περικοπές του 30%.

 Αύξηση του ΦΠΑ από 19% σε 21% και στα χαμηλά κλιμάκια από 4,5% σε 5% και από 9% στο 10%.

Ακόμη, προβλέπεται 20% αύξηση των φόρων σε ποτά και τσιγάρα. Όσον αφορά στα καύσιμα, η βενζίνη αναμένεται να αυξηθεί κατά 0,8 ευρώ και κατά 0,3 ευρώ το πετρέλαιο, ενώ δεν θα υπάρξει αύξηση στο πετρέλαιο θέρμανσης.

Από τις μισθολογικές περικοπές αναμένεται ότι θα υπάρξουν έσοδα περί τα 700 εκατομμύρια ευρώ, ενώ συνολικά από τα μέτρα η κυβέρνηση αναμένει επιπλέον εξοικονόμηση 4,8 δισ. ευρώ τα οποία θα προκύψουν κατά 50% από την επιβολή νέων φόρων και κατά 50% από την περιστολή δαπανών.

Συνέντευξη Τύπου θα δώσει ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου για να εξειδικεύσει τις κυβερνητικές αποφάσεις. Παράλληλα, ο πρωθυπουργός θα έχει συνάντηση με τους παραγωγικούς φορείς, προκειμένου να τους ενημερώσει για τα μέτρα.»

Αυτά είναι κάποια από τα νέα μέτρα που ανακοίνωσε ο αντιεξουσιαστής πρωθυπουργός, κατά την επίσκεψη του στον πρόεδρο της «Ελληνικής Δημοκρατίας» (από εδώ και πέρα πάντα σε εισαγωγικά οι συγκεκριμένες λέξεις). Γιατί δεν νομίζω ότι το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα έτσι όπως αυτό έχει διαμορφωθεί, παρουσιάζει κάποια ομοιότητα  με αληθινό  Δημοκρατικό πολίτευμα. Ενα ακόμη δείγμα των παραπάνω, αποτελεί το γεγονός, ότι το σημερινό πολιτικό συμβούλιο που συγκάλεσε εκτάκτως ο πρωθυπουργός, θα πραγματοποιηθεί κεκλεισμένων των θυρών. Τελείωσε άδοξα η προσπάθεια«ανοικτής διαβούλευσης» με την κοινωνία.

Αν και δεν είμαι οικονομολόγος, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι τα μέτρα αυτά οδηγούν την χώρα σε βαθιά οικονομική ύφεση, με τελικό αποτέλεσμα την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Οι επιπτώσεις τους στην καθημερινή οικονομία θα αλλάξει ραγδαία τους ρυθμούς της ζωής μας. Η κίνηση το καθημερινού εμπορίου θα συμπιεστεί επικίνδυνα, ενώ οι περικοπές μισθών και οι έμμεσοι φόροι (αύξηση Φ.Π.Α., αυξήσεις σε καύσιμα, τσιγάρα, ποτά, αυξήσεις στα τιμολόγια ΔΕΚΟ) θα επιφέρουν επιπλέον συρρίκνωση στην αγοραστική δύναμη του απλού καταναλωτή, λόγω της πολλαπλής μείωσης του μηνιαίου εισοδήματος. Είναι σίγουρο ότι οι περικοπές και το πάγωμα μισθών θα μεταφερθούν και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, είτε με απευθείας εκβιασμούς για απολύσεις από την πλευρά της εργοδοσίας, είτε με σιωπηρή επιμήκυνση του νομίμου ωραρίου εργασίας χωρίς περαιτέρω αμοιβές (πράγμα το οποίο ήδη ισχύει). Αναμένεται αύξηση της ανεργίας και νομιμοποίηση του εργασιακού μεσαίωνα. Ο λύκος (Σ.Ε.Β.) στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Η «περιστολή δαπανών» στον δημόσιο τομέα, σημαίνει περαιτέρω υποβάθμιση των υπηρεσιών του κράτους προς τον πολίτη σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική ασφάλιση. Ανοίγει έτσι διάπλατα ο δρόμος της εκμετάλευσης από τον ιδιωτικό τομέα στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών προς τον πολίτη λόγω αδυναμίας στήριξης του από το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος.  Φυσικά, το συγκεκριμένο «είδος παροχής» θα αφορά αποκλειστικά όσους διαθέτουν μια ανάλογη οικονομική επιφάνεια, ενώ για όλους τους υπόλοιπους «είναι καθαρά θέμα τύχης και προσευχής». Στόχος η εκποίηση της δημόσια περιουσίας και η μεταφορά του δημόσιου πλούτου στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Οσο ο κρατικός τομέας θα συρρικνώνεται, τόσο ο ιδιωτικός τομέας θα γιγαντώνει, δημιουργώντας μονοπώλια σε όλους τους τομείς του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω με ποιό τρόπο θα βοηθηθούν όσοι συμπολίτες μας  βρίσκονται παγιδευμένοι από δάνεια και ακάλυπτες επιταγές. Πως θα διευκολυνθούν με την περικοπή μιθών και την επιβολή νέων φόρων, στο να εξυπηρετήσουν ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις, ή να συνεχίσουν την ομαλή εξόφληση των υποχρεώσεων προς τις τράπεζες.

Πως θα μπορέσει το λιανικό εμπόριο, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να στηρίξουν τον ήδη καταρρακωμένο κύκλο εργασιών τους. Πως θα κινηθεί η αγορά την περίοδο του Πάσχα. Πως θα ενισχυθεί η μικρομεσαία επιχείρηση στον καθημερινό «ανταγωνισμό» με τις πολυεθνικές αλυσίδες καταστημάτων. Με την δε περικοπή επιδομάτων είμαι περίεργος να δω πως θα κινηθεί ο τουρισμός -η βαριά βιομηχανία της χώρας- κατά την περίοδο των διακοπών.

Ενα επίσης πολύ σημαντικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι αυτά τα μέτρα φαίνεται να μην είναι παροδικά, να μην έχουν βραχυπρόθεσμη διάρκεια. Μπαίνουμε ολοταχώς σε περίοδο μακροχρόνιας, παρατεταμένης ύφεσης, προς όφελος όλων όσων έχουν την απαραίτητη επάρκεια κεφαλαίου για να κινηθούν αναλόγως με στόχο την περαιτέρω συσσώρευση του. Πρόκειται για την μεγαλύτερη απόπειρα αναδιανομής πλούτου τόσο σε προσωπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Και όλα αυτά για να εξευμενιστούν και να επωφεληθούν οι παγκοσμιοποιημένες αγορές. Εχθές το βράδυ παρακολούθησα την εκπομπή ΕΡΕΥΝΑ του Παύλου Τζίμα. Με συγκλόνισε η απίστευτα κυνική ομολογία δημοσιογράφου των Financial Times, συνοδευόμενης μετά χαμόγελου γεμάτο αυταρέσκεια, ότι «όταν οι αγορές μυριστούν αίμα, τρέχουν να εκμεταλλευτούν την περίσταση, να επωφεληθούν της αδυναμίας». Αρα σωστά να υποθέσω ότι οι αγορές τρέφονται με αίμα, με το αίμα μας!  Ποιός έδωσε το δικαίωμα στον Πρωθυπουργό της χώρας να πουλάει το αίμα μας στην αγορά, για να καλυφθούν οι χρόνιες παθογένειες των διαχειριστικών επιλογών που προηγήθηκαν. Να το μεταφέρει ως λάφυρο στις ειδικά διαμορφωμένες «τράπεζες αίματος» της παγκοσποιημένης αγοράς.  Επιπλέον, πρέπει να καταλάβει ο Ελληνικός λαός, ποιός έχει την ευθύνη για την αφαίμαξη αίματος που πρόκειται να μας γίνει. Να δω ονόματα κομμάτων και ονόματα προσώπων στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όταν μαζεύεται ο κόσμος το πρωί στα περίπτερα της χώρας για να ρίξει μια βιαστική ματιά στην ειδησεογραφία της ημέρας. Για να τους περιλάβει η στιγμιαία θυμοσοφία του απλού λαού. Και μέσω αυτής να ακολουθήσει η συνηδειτοποίηση του λάθους επιλογής στήριξης σε ψεύτικες προεκλογικές παροχολογίες, εν ήδοι μεταφυσικής προσμονής. Ολοι οι υπεύθυνοι μετά την μεταπολίτευση, όχι τα τελευταία πέντε χρόνια μόνο, όλοι όσοι μας οδήγησαν στο τραπέζι του Προκρούστη.

Και επιτέλους, μα επιτέλους, στον θεό που πιστεύετε, η Αριστερά πρέπει να ξεπεράσει τις εσωτερικές της αδυναμίες και να συντονίσει την δημιουργία ενός πανευρωπαικού και πανελλήνιου λαικού μετώπου αντίστασης απέναντι στα μέτρα και στο νεοβάρβαρο σύμφωνο σταθερότητας. Να σταθεί δίπλα στον απλό λαό. Δεν αγωνιστήκαμε για αυτή την Ευρώπη, δεν ματώσαμε για αυτή την Ελλάδα. Τώρα όμως, ας βιαστούμε, πριν το κόμμα του Καρατζαφύρερ αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου και πριν οι νεοφασιστικές ομάδες αποκτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων, επιχειρώντας να εκφράσουν τα συναισθήματα οργής του απλού κόσμου. Η κοινωνική ανέχεια, η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε οι κοινωνικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν θα οδηγηθούν a priori σε προοδευτική και αριστερή κατεύθυνση, εάν το πολιτικό υποκείμενο που καλείται να συντονίσει την όλη προσπάθεια, είτε αργήσει να αντιδράσει, είτε φανεί ελλειμματικό στην οργάνωση του.

 Οπως η φύση δεν αφήνει κενά, έτσι και η εν γένει λειτουργία της πολιτικής όταν συντελείται σε περιβάλλον κοινωνικής αποσταθεροποίησης επίσης δεν αφήνει κενά. Εαν δεν συμπληρώσουμε εμείς σαν Αριστερά αυτό το κενό, τότε αλοίμονο μας !!!

με αφορμή ένα τέλος εποχής…

 Τα καλά μου φιλαράκια κουπέπκια μου ζήτησαν να περιγράψω τις εντυπώσεις μου από την πορεία της προηγούμενης Τετάρτης. 

Περίπου σαράντα χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στους δρόμους εκείνη την ημέρα. Ας το δεχθούμε σαν μια καλή αρχή. Το απογοητευτικό είναι ότι βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή των αντιδράσεων, ενώ εξελίσσεται η οικονομική κρίση. Δηλαδή ακολουθούμε κατά πόδας τις εξελίξεις. Δεν θέλω να πω μας σέρνουν. Είναι βαριά κουβέντα. Επειδή όμως τα πάντα είναι συγκρίσιμα μεγέθη, ας αναλογιστούμε ότι στην Αττική υπάρχουν περίπου 350.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Δηλαδή ένας στους δέκα συμμετείχε στην κινητοποίηση. Θα το παραλληλίσω, αυθαίρετα έστω, με το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός, μια μέρα πριν την κινητοποίηση, στο παιχνίδι του με την Μπορντό για το Champions league είχε σαράντα χιλιάδες κόσμο. Ενώ ο Παναθηναικός στο παιχνίδι με την Ρόμα, λίγες μέρες πριν, είχε εξήντα χιλιάδες κόσμο.

Να δεχθώ ότι η Γ.Σ.Ε.Ε. δεν εμπνέει, ούτε φυσικά και ο πρόεδρος της. Να δεχθώ ότι ούτε ο ξεπερασμένος, κομματικοδίαιτος συνδικαλισμός, όπως αυτός εκφράζεται από τους σημερινούς εργατοπατέρες δεν μπορεί να εμπνεύσει πια. Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ με τίποτα, είναι ότι επί της ουσίας η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού μοιάζει όχι μόνο να μην έχει καταλάβει πόσο οριακή είναι η κατάσταση στην χώρα μας, αλλά δείχνει παγιδευμένη, απογοητευμένη, παραιτημένη, έτοιμη να εκχωρήσει την διαμόρφωση του μελλοντικού πλάνου επιβίωσης της, στα χέρια αυτών που ευθύνονται για την σημερινή υποβάθμιση της, για ακόμα μια φορά. Καμία συνειδητοποίηση της ανάγκης για συλλογική αντίδραση στα τεκταινόμενα, προσπαθώντας έστω και την ύστατη ώρα να υπερβεί το υπερ-εγώ.

Ενα υπερ-εγώ που μάλλον αυτοπροσδιορίζεται ως ηδονική εσώτερη λειτουργία, στο να αναπαράγει καθημερινά τους νόμους της ζούγκλας και να επιβιώνει θεοποιώντας την ιεραρχική δομή μιας αγοραίας κοινωνίας. Εδώ και χρόνια, από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους, το αγοράζειν (οι νόμοι της αγοράς) έχει αντικαταστήσει στο συλλογικό ασυνείδητο του έθνους το βουλεύεσθαι (ως διαλεκτικό τρόπο του αποφασίζειν).

Καιροί ανέχειας και πείνας εν μέσω υλικής αφθονίας. Συσσώρευση υπερπαραγωγής του προιόντος με ταυτόχρονη καταναλωτική αδυναμία αφομοίωσης του. Επιζητείται ένας πρόσκαιρος συμβιβασμός. Μεταξύ της λειτουργίας της αγοράς και του ρόλου του κράτους στην αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Πρόσκαιρος, γιατί ως γνωστόν η συσσώρευση του κεφαλαίου παρουσιάζει αέναη δυναμική στην απορρόφηση όλων των πόρων με σκοπό την μετατροπή τους σε κέρδος. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας «Δημιουργικής ανακύκλωσης». Και ξανά προς την δόξα τραβά. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, όπως λέει και ο Εθνικός μας ύμνος. Παραμένει ζητούμενο η περαιτέρω αναδίπλωση των αγορών, όσο οι πρωτογενείς πηγές συσσώρευσης λιγοστεύουν.

Εαν θέλουμε σαν Αριστερά να παρέμβουμε με έναν ριζοσπαστικό τρόπο πρέπει να σταματήσουμε να χαιδεύουμε τα αυτιά της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας όπου μεγάλο μέρος της συμμετείχε στο διαχρονικό πάρτι ή προσπάθησε να συμμετέχει σε αυτό, όταν οι σειρήνες της κοινωνικής διαφθοράς τραγουδούσαν ανέμελα. Ακολούθησαν, αφομοιώθηκαν στο δικομματικό περιβάλλον, προσδοκώντας προσωπικά οφέλη αρκετά από τα μέλη της. Χάθηκε η έννοια της «κοινότητας». Σταμάτησε ο χρόνος να κυλάει. Τα μάτια όλων καρφωμένα στον δείκτη του χρηματιστηρίου. Σαν το ρολόι, τικ-τακ, τικ-τακ, ανεβοκατέβαινε. «Να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία, την συγκυρία». Ολα συγκυριακά σε αυτό τον τόπο, η ανάπτυξη, η Δημοκρατία, ο ομαλός κοινοβουλευτικός βίος.

Χάθηκε η μπάλα στους διαδρόμους της εκτελεστικής εξουσίας, στα γραφεία των υπουργών που παρελάμβαναν καμένη γη από τους προκατόχους τους επί 35 συναπτά έτη. Για να έρθει να «κτίσει» η δικιά τους εταιρεία, έστω και στα «καμένα». Μη μου πεις ότι δεν γνωρίζαμε, όχι δεν θα το αντέξω αυτό, μην μας περνάς για ηλίθιους. Επικυρώναμε -με την ψήφο μας- συνεχώς, προγράμματα που δεν τηρήθηκαν ούτε κατ’ ελάχιστα. Εγκλημα κατά συρροή. Αρκεί να μην ήμασταν εμείς τα θύματα. Δηλαδή ΕΓΩ.

Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Εκεί που ορκιστήκαμε, εκεί φτύσαμε. Σε μια πατρίδα που την βλέπαμε σαν λάφυρο, σε μια θρησκεία συσσωρευτή ιδιωτικού υλικού πλούτου. Σε μια οικογένεια που άφωνη και αμέτοχη παρακολουθεί τα «δελτία των οκτώ». Οχι, δεν φταίνε ούτε οι κακοί Γερμανοί, οι κακοί Αγγλοι και οι Αμερικάνοι. Ας δανειστώ μια έκφραση από έγκριτο ακαδημαικό καθηγητή, με τον οποίο αρκετά μας χωρίζουν. «Η κατά κεφαλήν καλλιέργεια». Μάλλον αυτό φταίει. Αν δεχθούμε ότι η καταστροφή που παρακολουθούμε στους δέκτες μας δεν αποτελεί φυσικό φαινόμενο. Με ευθύνη πολλών. Προοδευτικών κομμάτων, του κόσμου της διανόησης, που τουλάχιστον διαχειριστική ευθύνη δεν έχουν. Δεν μπόρεσαν όμως να καταθέσουν μια ορατή ενναλλακτική πρόταση. Τουλάχιστον έστω τώρα, την τελευταία στιγμή, πριν να είναι πολύ αργά, ας το κάνουν. Προς το παρών απολαύστε το «κατά κεφαλήν αόρατο εισόδημα».

Υπάρχει και αυτή η τόσο κυνική ομολογία, που δεν με αφήνει να κλείσω μάτι.
ΚΡΙΣ ΠΡΑΙΣ (διευθυντής του Ελληνικού τμήματος του οίκου αξιολόγησης fitch):
«Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδος δημιουργήθηκε από τις επιλογές των Ελληνικών κυβερνήσεων και κατ’ επέκταση των Ελλήνων πολιτών που τις στήριζαν»

Μας πήραν χαμπάρι αδέλφια, η χαμένη μαγκιά της φυλής, η χαμένη τιμή του έθνους. Ενός λεπτού σιγή παρακαλώ, όλοι όρθιοι…