τι θα πρέπει να περιμένουμε εαν γίνουν εκλογές.

Ο Νάρκισσος της μυθολογίας (εδώ σε λεπτομέρεια από πίνακα του Καραβάτζιο) ερωτεύτηκε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής.

   Ας επιλέξουμε το υποθετικό σενάριο ότι, διαμορφώνεται, επιτέλους, το κατάλληλο σκηνικό για να προκηρυχθούν εκλογές. Καθώς η υπερψήφιση της νέας «Συμφωνίας των Βρυξελών» δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα εάν τελικά θα χρειαστεί απλή ή διευρυμένη πλειοψηφία για έγκριση από το κοινοβούλιο, ανοίγει ο δρόμος για την απέραντη «αερολογία» που θα προκύψει τις επόμενες μέρες μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΗΜ.ΣΥΜ. περί πολιτικών ευθυνών για την έγκριση ή της απόρριψη του σχεδίου «Εθνικής Συναίνεσης». Πιθανά όμως να ανοίγει ο δρόμος της «ηρωικής εξόδου» του GAP και της κυβέρνησης, δυστυχώς όχι με «ελικόπτερα» αλλά με την γνωστή και πάγια μέθοδο της διαδικασίας «λαϊκής εκτόνωσης».

Εκλογές λοιπόν.

Κάτω από τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες η συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί την τελική επιλογή  αναδίπλωσης του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, ενώ παράλληλα η επιλογή αυτή θα εμπεριέχει έντονα τα στοιχεία του ναρκισισμού, καθώς το πολιτικό σύστημα με το απαραίτητο προεκλογικό lifting  θα προσπαθήσει να πείσει τον οργισμένο έλληνα πολίτη ότι είναι ακόμα ζωντανό, ερωτευόμενο εκ νέου τον εαυτό του κοιτώντας την αντανάκλαση του ειδώλου του στην «πηγή». Οι εκ των «έσω» διαχειριστές προφανώς θα προσπαθήσουν να περιγράψουν το είδωλο αυτό ως την απεικόνιση ενός νέου, όμορφου και δυνατού αγοριού. Όσοι όμως βιώνουν τα αποτελέσματα της κρίσης προφανώς θα αντιληφθούν το ίδιο είδωλο ως έναν ρυτιδιασμένο, ξάγρυπνο βουρκόλακα.

Για τον λόγο ότι, η ιδέα για την συγκρότηση ενός «πλειοψηφικού αριστερού πόλου» δεν φαίνεται να κερδίζει έδαφος, είτε γιατί προβοκάρεται είτε γιατί δεν παλεύεται όσο επιθετικά θα έπρεπε, ο απλός κόσμος δεν νομίζω ότι έχει να περιμένει κάτι «εντυπωσιακό» από αυτή την διαδικασία. Κάτι δηλαδή, που να αντιστρέψει την πορεία σύγκρουσης της ελληνικής κοινωνίας με τα βράχια. Από την στιγμή που η όποια αναδιάταξη του «πολιτικού σκηνικού» δεν θα προκληθεί από τις επιλογές του Λαϊκού κινήματος, αλλά εναπόκειται πλέον στην διάθεση των διαχειριστών του, δεδομένου και της «θεματικής εκλογικής ατζέντας» που θα επιλεχθεί, καθώς τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα θα «ενταφιαστούν» αριστοτεχνικά, θα περιοριστεί στην «αλλαγή φρουράς» με τους ίδιους διαχειριστικούς όρους.  Όλα αυτά υπό την έννοια ότι οι καταστροφικές-αντικοινωνικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης αποτελούν ήδη «νόμους του κράτους» ενώ η καλπάζων κυβερνητική «αντιμηνονιακή Δεξιά» είτε αυτοδύναμη, είτε με «συμμαχίες», θα υιοθετήσει πλήρως και με περίσσια ευχαρίστηση όλα τα ψηφισμένα μέτρα. Και επειδή η κοινωνική βαρβαρότητα εμπεριέχεται στο DNA της πολιτικής της καταγωγής, πιθανά να ζήσουμε εφιαλτικότερες μέρες από τις τωρινές σε επίπεδο καταστολής και αυταρχισμού. Να σημειωθεί δε, ότι η ηγεσίας της «απαλλαγμένη» από το βάρος της υπερψήφισης του Μνημονίου, πατώντας στις γνωστές πατριδοκάπηλες θεωρίες της, αφενός θα έχει τουλάχιστον την σιωπηρή ανοχή ευρύτερου μέρους της κοινωνίας, αφετέρου μπορεί να ηγεμονεύει σε ένα ευρύτερο πολιτικό σχήμα «Εθνικής Συναίνεσης». Εάν αυτά επαληθευθούν τότε οι κοινωνικές συνθήκες που θα δημιουργηθούν θα είναι απρόβλεπτες για το Λαϊκό κίνημα με μεγαλύτερο φόβο την κατασταλτική απομόνωση του.

Για το εάν και κατά πόσο θα «τεμαχιστεί» το «πολιτικό πτώμα» του ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει απευθείας την Ελληνική κοινωνία. Φυσικά, καλό θα ήταν τα αριστερά κόμματα να ενισχυθούν ακόμη περισσότερο από το εκλογικό σώμα, κυρίως από περιέργεια για το τι θα πράξουν εάν μεταμορφωθούν αιφνιδιαστικά σε «αποφασιστικής σημασίας» συντελεστές μιας απρόσμενης αναδιάταξης. Προσωπικά δεν είμαι σε αυτούς που πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα επανέλθει στα ποσοστά του 75 γιατί πολύ απλά αντιπροσωπεύει την κυρίαρχη κοινωνική κουλτούρα του πρόσφατος παρελθόντος. Πιστεύω δηλαδή ότι αυτό το «πολιτικό μόρφωμα»  δεν αποτελεί απλά ένα κόμμα αλλά πάνω απ όλα μια «κυρίαρχη νοοτροπία». Επιπλέον, σε μια τόσο συντηρητική κοινωνική πραγματικότητα με έντονα τα συμπτώματα πανικού όπως αυτή που βιώνει η Ελληνική κοινωνία σήμερα, οι όποιες εξελίξεις στο «κεντρικό ταμπλό» της πολιτικής σκηνής θα δρομολογηθούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι απολύτως χειραγωγημένες από την κυρίαρχη αστική τάξη. Όχι βέβαια ότι όλα βαίνουν πάντα όπως ακριβώς σχεδιάζονται ιδιαίτερα σε τόσο ρευστούς καιρούς.

 

Τι απομένει λοιπόν;

Αυτό που επιβάλλεται σήμερα να γίνει, επί της ουσίας μιλάμε για μονόδρομο, είναι η συμβολή όλων των αριστερών, προοδευτικών, ριζοσπαστικών δυνάμεων και των κοινωνικών κινημάτων, προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός «κοινού μετώπου» για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού ιστού της χώρας μας, έχοντας κατά νου την γενική (ελπίζω) παραδοχή ότι «ένας νέος κόσμος» δεν είναι εφικτό να χτιστεί πάνω σε «κοινωνικά ερείπια». Η ανασυγκρότηση αυτή πρέπει να γίνει όχι με όρους απλής «πολιτικής ηγεμονίας» αλλά κυρίως με όρους ιδεολογικής ηγεμονίας, όροι οι οποίοι θα αποτελέσουν την σταθερή βάση του νέου κοινωνικού οικοδομήματος.

Ζώντας σε εποχές πολιτικών «τερατογένεσεων», δηλαδή σε εποχές «Μεταδημοκρατίας», έχουμε σαφή δείγματα γραφής ότι, το νέο αυτό σύστημα δομείται αποκλειστικά πάνω σε οικονομικούς όρους έτσι όπως αυτοί εκπορεύονται από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Στην ουσία πρόκειται για μια «Θολή Δημοκρατία» όπου ο πάλαι ποτέ κυρίαρχος λαός θα έχει το δικαίωμα να εκλέγει ανά τακτά(;) χρονικά διαστήματα τους αντιπροσώπους του, θα πρέπει όμως παράλληλα να καταστεί εντελώς ανίκανος στο να αναλάβει κινηματικές δράσεις ώστε να είναι ο τελικός ρυθμιστής της δημοκρατικής εμβάθυνσης του πολιτεύματος. Δεν βιώνουμε απλά την κρίση της Δημοκρατίας, αλλά του τέλους του Δημοκρατικού πολιτεύματος έτσι όπως το γνώρισαν οι Δυτικές κοινωνίες. Από εδώ και πέρα όλο και περισσότερο το νεοφιλελεύθερο, νεωτεριστικό «κράτος» θα απομακρύνεται ταχύτατα από τους αυτονόητους δημοκρατικούς θεσμούς. Η οικονομία λοιπόν αντικαθιστά την πολιτική. Για αυτό και εμείς θα πρέπει να αντιστρέψουμε την εκπορευόμενη από τις αγορές λογική περί «τέλους της πολιτικής» με το να αποκαταστήσουμε πλήρως την αξιοπιστία των εννοιών «πόλις», «πολίτης», «πολιτική», ως έννοιες αδιάρρηκτες από την ιστορική διαδρομή της γένεσης της Δημοκρατίας αλλά και της ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού διαφωτισμού. Αυτό που θα πρέπει να παλέψουμε με νύχια και με δόντια είναι να ξαναβάλουμε τον «πολίτη» μέσω της συλλογικής συμμετοχής του στα κοινά στο επίκεντρο του πολιτικού συστήματος. Αντί δηλαδή η πλειοψηφία της κοινωνίας να αποτελεί μια αόρατη πολιτική συνιστώσα, να καταφέρουμε την ολική επαναφορά της  ως κυρίαρχη δύναμη στο πεδίο λήψης των πολιτικών αποφάσεων.

Αυτό το ευρύ κοινωνικό μέτωπο θα πρέπει να δημιουργηθεί αρχικά ως ο απαραίτητος μοχλός κοινωνικής αντίστασης, εξισορροπώντας την επιθετική πολιτική οποιασδήποτε κυβερνητικής εξουσίας, δυνητικά όμως με την απόκτηση δημιουργικής δυναμικής θα πρέπει να ασκήσει καταλυτική πίεση στα κόμματα της Αριστεράς ως προς την διαμόρφωση από κοινού μιας ηγεμονεύουσας πλειοψηφικής πρότασης λαϊκής εξουσίας. Η διαφορά από τις απόπειρες του παρελθόντος έγκειται στον τρόπο διαμόρφωσης αυτής της πρότασης που σαφώς θα ξεκινά και θα συγκροτείται από τα κάτω, από το ίδιο το «Μέτωπο» και τις κινηματικές του διαδικασίες, ενώ πολύ χρήσιμο θα ήταν να αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο ως προς την αναδιάταξη του Αριστερού πολιτικού δυναμικού καθώς σήμερα καμιά «ηγεμονεύουσα» αριστερή πολιτική δύναμη δεν είναι σε θέση να αναλάβει από μόνη της την ικανή και αναγκαία πρωτοβουλία για την δημιουργία αυτού του νέου, ενωτικού πόλου λαϊκής εξουσίας. Συνεπώς ο ρόλος αυτού του «Μετώπου» θα είναι διττός και έχει να κάνει, βραχυπρόθεσμα, με την οργάνωση της αντίστασης απέναντι στα στίφη των νεοφιλελεύθερων βαρβάρων (εγχώριων και διεθνών) που συνωστίζονται στην γραμμή εκκίνησης, μακροπρόθεσμα όμως με την κατάθεση στην κοινωνία, μέσω των αντιπροσώπων του, της πρότασης του για την Εθνική ανεξαρτησία μέσω της Λαϊκής κυριαρχίας.

 Πιθανά, σε εποχές γενικής λήθης και νεοφιλελεύθερου κοινωνικού κανιβαλισμού τα όσα γράφω να χαρακτηριστούν ως ανεφάρμοστα. Αυτό όμως που ζούμε τώρα, με έκανε να σκέφτομαι ότι για να είναι κάποιος ρεαλιστής στις μέρες μας πρέπει να διεκδικεί το «αδύνατο».

 

 

 

 

  

η απατηλή ηγεμονία της «εικόνας».

Όταν ξεκίνησαν τα επεισόδια βρισκόμουν στην οδό Όθωνος. Δυστυχώς, από το σημείο που βρισκόμουν είχα άπλετη θέα προς τα τεκταινόμενα. Μετά από λίγο, αηδιασμένος από τα γεγονότα που εξελίσσονταν αποφάσισα να φύγω. Έστριψα στην Φιλελλήνων, κοντοστάθηκα, έριξα μια τελευταία ματιά πίσω μου και απομακρύνθηκα με αργό βήμα. Είχα αποφασίσει ότι δεν ήθελα να συμμετέχω σε «στημένα παιχνίδια».

Οφείλω να ομολογήσω ότι πραγματικά είχα υποτιμήσει την Αλέκα Παπαρήγα αλλά και τον μηχανισμό που είναι υπεύθυνος για την επικοινωνιακή στρατηγική του Κ.Κ.Ε. Λάθος μου, το ομολογώ.

Αυτό που, κατά την γνώμη μου, συνέβη στην Πλατεία Συντάγματος την Πέμπτη το πρωί ήταν μια απόπειρα «επίδειξης δύναμης» μέσω μιας πρώιμης «προεκλογικής φιέστας» από το Κ.Κ.Ε. Προφανώς δεν μπορούσε να συνεχιστεί η πλήρη «αυτοπεριθωριοποίηση» του Κ.Κ.Ε. από τις κινηματικές διαδικασίες, από το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κόμμα ήταν στην ουσία ανύπαρκτο όλο αυτό το διάστημα που ο κόσμος κατέκλυζε την πλατεία Συντάγματος και ο οποίος στήριζε με την παρουσία του τις λαϊκές συνελεύσεις χιλιάδων πολιτών. Έπρεπε, λοιπόν, να αναλυφθεί πολιτικό ρίσκο και να γίνει κάτι, τόσο για να αντιμετωπιστεί η «εσωτερική γκρίνια» των απλών μελών, όσο και να ανακοπεί η διάθεση προσέγγισης ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων προς την υπόλοιπη Αριστερά. Με λίγα λόγια να «περιφρουρήσει» την συσπείρωση των μελών του και να ξαναμπεί γερά στο παιχνίδι των εντυπώσεων «υποκλέπτοντας» την εικόνα της τελευταίας στιγμής. Από την στιγμή που η προσπάθεια για ιδεολογική ηγεμονία μέσα στο ευρύτερο κίνημα έχει αποτύχει οικτρά (ο ΓΚΡΑΜΣΙ ακόμα δεν έχει ανακαλυφθεί από το ΚΚΕ), έχει επιλεχθεί, διαχρονικά, η σκληρή γραμμή  για «υποχρεωτική πολιτική ηγεμονία» επί του κινήματος.

Αυτό που εκτιμά ο μηχανισμός του συγκεκριμένου κόμματος είναι ότι πολύ σύντομα θα έχουμε εκλογές. Όποιος διαθέτει μια ελάχιστη εμπειρία από προεκλογικές συγκεντρώσε έβγαλε πολύτιμα συμπεράσματα από την χωροταξική οργάνωση της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ, με τον καθοδηγούμενο παλμό, τις μεγάλες επιβλητικές σημαίες στοιχισμένες με απόλυτη τάξη ακριβώς στο μέσον της συγκέντρωσης εν ήδη ταινίας «σοσιαλιστικού ρεαλισμού» τύπου «κόκκινος ψαλμός». Προφανώς η τηλεοπτική εικόνα αδυνατούσε να μεταφέρει στο φιλοθεάμον κοινό τις «αλυσίδες» με τα ξύλινα ρόπαλα, όχι από την πλευρά που γίνονταν τα επεισόδια, αλλά από την πλευρά του Εθνικού κήπου απέναντι σε αμήχανους διαδηλωτές που πιθανά υπό άλλες προϋποθέσεις να ήθελαν να ενώσουν και αυτοί την φωνή τους και την παρουσία τους με το ΠΑΜΕ. Όμως δεν τους επιτράπηκε ούτε καν η προσέγγιση. Αποκόμισα την εντύπωση ότι επρόκειται περί δύο διαφορετικών κόσμων. Οι εντός των «αλυσίδων» και οι εκτός. Και όμως είμασταν στην ίδια διαδήλωση, στον ίδιο χώρο, φωνάζαμε τα ίδια συνθήματα, ενώ το τραγικό είναι ότι έχουμε κοινό στόχο και κοινό δυνάστη. Και όμως οι «αλυσίδες» ήταν εκεί για να διαιρούν τον κόσμο στους «δικούς μας» και στους «άλλλους». Λες και όλος ο υπόλοιπος κόσμος ήταν αόρατος, σαν να μην υπήρχε. Γεγονός διεστραμμένα αποκρουστικό.

Είναι η χρόνια λογική περί ιδιοκτησίας του κομμουνιστικού κινήματος, περί της μοναδικής «ρεαλιστικής πρότασης» στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς η οποία αποτελεί τον κύριο άξονα στην στρατηγική των κινητοποιήσεων. Και καλά η υπόλοιπη αριστερά, καταλαβαίνω τον λόγο που «πρέπει» να στοχοποιείται από τα ΜΜΕ με την βοήθεια του ΚΚΕ, αλλά και το κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» στο «κάδρο»; Να κατηγορείται για συνεργασία με τους «κουκουλοφόρους»; Μηδενική ανοχή λοιπόν σε οποιεσδήποτε κινηματικές διαδικασίες στριμώχνουν πολιτικά και ιδεολογικά το κόμμα (ένα είναι το κόμμα). Ο κίνδυνος υπερκέρασης της «επαναστατικής πρωτοπορίας» του κόμματος φαντάζει ως εφιάλτης στα νεοζαχαριαδικά μυαλά των στελεχών (ηγετικών και μεσαίων).

Οφείλω όμως να ομολογήσω και κάτι άλλο. Πιστεύω πως όταν οι μηχανισμοί του ΚΚΕ επιμένουν ότι έχουν συγκεκριμένες αποδείξεις περί της ταυτότητας πολλών από τους κουκουλοφόρους, ότι δηλαδή πρόκειται περί ακροδεξιών και ασφαλιτών, κατά βάση διαθέτει πάντα αδιάσειστα στοιχεία. Αντλώ αυτή την βεβαιότητα από το γεγονός ότι πάντα το κόμμα αυτό είχε κρυφούς θύλακες πληροφόρησης εντός των επίμαχων κρατικών μηχανισμών. Προφανώς δεν εννοώ τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, για να ξεκαθαρίσω την θέση μου ως προς αυτό. Άρα το σήριαλ με το ΚΚΕ δεν θα τελειώσει έτσι εύκολα, αφενός γιατί θα πρέπει η δραματική εξέλιξη της συγκέντρωσης να παραμείνει ακόμη στον ειδησεογραφικό «αφρό των ημερών», αφετέρου γιατί στο κάδρο της ευθύνης των επεισοδίων θα πρέπει να παραμείνει τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ (ο συνήθης εύκολος ύποπτος), σε δεύτερο πλάνο αυτή την φορά,  αλλά κυρίως γιατί κεντρική στόχευση αποτελεί πλέον το ΛΑΟΣ, πιθανά ως ένας νέος τρόπος προσέγγισης στα ψυχολογικά αντανακλαστικά των απλών αριστερών ψηφοφόρων, χωρίς βέβαια να αποκλείω σύνδεση του ΛΑΟΣ με παρακρατικούς. Συνεπώς, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πως θα «απλωθεί» το συγκεκριμένο θέμα και που θα καταλήξει. Είναι ένα χρήσιμος, στην κυριολεξία, τρόπος και αυτός να κρατάς τα «φώτα της δημοσιότητας» επάνω σου εν όψει εκλογών. Σε ότι έχει να κάνει με τα περίφημο θέμα περί ενότητας της Αριστεράς ας το αναλύσουν άλλοι, εγώ έχω βγάλει τα συμπεράσματα μου εδώ και καιρό. Δεν θα γίνω «αυτιστικός» στα σαράντα-φεύγα μου.

Για το ζήτημα της μυθοπλασίας περί του σημερινού αυτοαποκαλούμενου «Αντιεξουσιαστικού χώρου» επίσης έχω βγάλει τα συμπεράσματα μου. Ασφαλώς και πρόκειται περί μιας θλιβερής καρικατούρας του χώρου αυτού έτσι όπως εκφράστηκε στις Σοσιαλιστικές Διεθνείς, στην Οκτωβριανή επανάσταση, στον Ισπανικό εμφύλιο, ακόμα και στον Μάη του 68, αλλά και στην τότε Δυτική Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του 70. Θεωρώ ότι, από την στιγμή που εξανεμίστηκε η όποια παρουσία του Αναρχοσυνδικαλισμού στους χώρους δουλειάς, η πλειοψηφούσα άποψη του κινήματος, αυτή δηλαδή που ορίζει την πρακτική του, θα μετεξελίσσεται διαρκώς προς μηδενιστικές τάσεις με αποτέλεσμα ολόκληρη η κοινωνία στο σύνολο της να αποτελεί τον εχθρό, αδιακρίτως προέλευσης πολιτικού χώρου ή κοινωνικής τάξης. Αυτό οδηγεί αυτόματα στην αναγνώριση, αποθέωση και επιβολή της τυφλής βίας σε όλο το υπόλοιπο κίνημα ως το μοναδικό μέσο «πολιτικής έκφρασης». Υπάρχει άραγε κάτι πιο εξουσιαστικό από αυτό;  Οι υπόλοιπες μειοψηφούσες απόψεις περί «δεύτερης σκέψης», περί «κοινωνικών συμμαχιών», θα εξοβελίζονται, διαρκώς θα περιθωριοποιούνται περισσότερο, οδηγώντας όσους τις υποστηρίζουν στον πολιτικό τους αυτοεξορισμό. Μοναδική ελπίδα ανάκαμψης αποτελούν οι νέες προσπάθειες ελευθεριακών συνδικαλιστών που συντελούνται σε κάποιους συλλόγους εργαζομένων. Όπως και να έχει, το «σκοτάδι» είναι ακόμα βαθύ και για να βρεθεί το σημείο εκείνο απ όπου το κίνημα αποκόπηκε πλήρως από την εργατική τάξη και να αναλυθούν τα αίτια, θα χρειαστεί πολύ χρόνος ακόμα, ενώ προφανώς δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το συγκεκριμένο πολιτικό ρεύμα θα πάρει την ρεβάνς από την Ιστορία. Για το γεγονός της πλήρους άλωσης του κινήματος από τους παρακρατικούς μηχανισμούς δεν χρειάζεται να προστεθεί κάτι άλλο. Οι εικόνες εκείνου του πρωινού της Πέμπτης μιλούν από μόνες τους. Αρκεί να προσθέσω και εγώ την δική μου μαρτυρία ότι, την Τετάρτη το μεσημέρι, δίπλα μου, και ενώ το ΠΑΜΕ είχε μόλις αποχωρήσει από την πλατεία Συντάγματος, χτυπήθηκε από κρανοφόρους με ξύλινα λοστάρια και νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο, μέλος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας από τον χώρο της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, καθώς επίσης και 65χρονος συνταξιούχος οικοδόμος, ανένταχτος, επίσης από τον χώρο της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Συνεπώς και τις δύο ημέρες έχουμε να κάνουμε με καθαρά δολοφονικές πρακτικές.

Δεν θέλησα να αναλύσω την επιχειρησιακή στρατηγική των δύο αντιπαρατιθέμενων μπλοκ. Τα ΜΜΕ το έκαναν με «άριστο τρόπο» και θεωρώ λάθος όποιος/α από την ρημαγμένη blogoσφαιρα ηθελημένα ή αθέλητα αναπαρήγαγε τα φαινόμενα αυτά. Δεν μπαίνω καν στον πειρασμό να συγκρίνω τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, τον Σταλιν-ισμό με τον Νετσαγιεφ-ισμό, αν και θα ήταν πραγματικά ωραίο θέμα προς ανάλυση. Ο αντίκτυπος των γεγονότων αυτών πάνω στην κοινωνία θα φανεί λίαν συντόμως. «Περιέργως» συνέβησαν ενώ το λαϊκό κίνημα άρχισε να σηκώνει κεφάλι, να μαζικοποιείται και να εντείνει την δυναμική του. Δηλαδή, σε στιγμή κορύφωσης των κινητοποιήσεων. Τις περισσότερες φορές το «αποτέλεσμα» από τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες σε εποχές οριακές κρίνεται από την Ιστορία, στεγνά, σκληρά και ουδέτερα, ανεξαρτήτων προθέσεων. Σχεδόν πάντα, η πολιτική ανεπάρκεια και οι σκοπιμότητες όσων ανέλαβαν να «καθοδηγήσουν» το λαϊκό κίνημα χωρίς να υπολογίζουν την θέληση του ή τον βαθμό ετοιμότητας του οδήγησαν λαούς και χώρες στην καταστροφή και στην άνοδο του φασισμού. Καλό είναι να διδασκόμαστε από την Ιστορία για το τι συνέβη όταν το ευρύτερο αριστερό κίνημα εμφανίστηκε κατακερματισμένο και πολυδιασπασμένο.

Ελπίζω η πόρτα μας να κτυπήσει πρωί και όχι βράδυ. Γιατί εάν αυτό συμβεί βράδυ τότε σίγουρα δεν θα είναι ο Γαλατάς.

περί «αυτορρύθμισης της αγοράς»…

Δεν ανήκω στους τζογαδόρους του ελληνικού χρηματιστηρίου. Ούτε σε αυτούς που πίστεψαν στον μύθο του «λαϊκού καπιταλισμού» κατά τα τέλη της δεκαετίας του 90 στην χώρα μας. Η ιστορική εξέλιξη της οικονομίας των αγορών έχει αποδείξει ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένα παιχνίδι για όλους. Αντιθέτως, είναι για λίγους, για ελάχιστους, κυρίως για τους μυημένους στο οικονομικό και πολιτικό προσωπικό της καθεστηκυίας τάξης (εγχώριας και διεθνούς).

Παρακολουθώ τον τελευταίο χρόνο κάποια στατιστικά στοιχεία στην διακύμανση μόνο μίας συγκεκριμένης μετοχής. Αυτής της Εθνικής Τράπεζας. Δεν είμαι «επενδυτής», δεν έχω «λογαριασμό», παρακολουθώ τις εξελίξεις από «απόσταση ασφαλείας». Θεωρώ ότι η παρατήρηση της «συμπεριφοράς» της συγκεκριμένης μετοχής, φυσικά σε βάθος χρόνου ικανού για συμπεράσματα, αποτυπώνει με τον πιο διαφανή τρόπο την «κουλτούρα» της αγοράς, την «ατμόσφαιρα» στο ελληνικό χρηματιστήριο, το σκεπτικό των «επενδυτών και των επενδύσεων», τις «αντοχές της ελληνικής οικονομίας» και βέβαια πάνω απ όλα την περίφημη λειτουργία της «αυτορρύθμισης των αγορών» εν μέσω κρίσης, με λίγα λόγια το «ευαγγέλιο» του νεοφιλελευθερισμού.

Η μετοχή στην οποία αναφέρομαι έχει απωλέσει μέσα σε ένα χρόνο το 75% της αξίας της (8.71 ευρώ στις 14/10/2010 – 1,90 ευρώ σήμερα 10/10/2011). Με κεφαλαιοποίηση, αυτή την στιγμή 1.816.571.916 ευρώ, μπορεί οποιοδήποτε μεγάλο διεθνές fund, ή οποιοσδήποτε μεγαλοκερδοσκόπος  να αγοράσει το σύνολο των μετοχών της σε μια μέρα. Στην κυριολεξία. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι  ακόμα δεν έχουμε δει τον πάτο του βαρελιού. Η «αυτορρύθμιση» δεν έχει τελειώσει ακόμη. Θα τελειώσει μόνο όταν μέσω του «ελληνικού» χρηματιστηρίου ξεπουληθεί το σύνολο των μετοχών όλων των δημόσιων οικονομικών ναυαρχίδων της χώρας. Μόνο όταν «στεγνώσει» η αγορά από μετοχές δημοσίων οργανισμών. Μόνο όταν το «θηρίο» χορτάσει αίμα.

Προφανώς πρόκειται για το μεγαλύτερο ξεπούλημα, το μεγαλύτερο σκάνδαλο από την εποχή της σύστασης του Νεοελληνικού κράτους. Και όλα αυτά εν μέσω μνημονίου το οποίο «μας έσωσε από την πτώχευση», εν μέσω «διαθρωτικών προσαρμογών της ελληνικής οικονομίας» για τις οποίες χύνεται άπλετο δάκρυ λόγω των καθυστερήσεων που παρουσιάζεται  στην εκτέλεση των εκποιήσεων. Αρκεί να παρακολουθεί κανείς, έστω και λίγο, τα «παράθυρα» των βραδινών δελτίων με κάτι πραγματικά «απίθανους» «οικονομολόγους» τύπου ΚΩΝΣΤΑ στο ΑΛΤΕΡ, ο οποίος εκπροσωπεί επάξια τους καθυστερημένους και αποτυχημένους οπαδούς του Μίλτον Φρίντμαν.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι το πότε και το εάν θα πληρώσουν το τίμημα οι εγχώριοι οικονομικοί δολοφόνοι της πατρίδας και του λαού μας. Πότε δηλαδή όλο αυτό διεφθαρμένο πολιτικό και οικονομικό προσωπικό του μεταπολιτευτικού δικομματικού συστήματος (που σαφώς δεν προσδιορίζεται μόνο από την σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και το επιτελείο της) θα αντιμετωπίσει την οργανωμένη οργή και αντίδραση του απλού κόσμου. Όσων, σε κάθε περίπτωση, «δεν τα φάγανε μαζί» με τον κύριο Αντιπρόεδρο της σημερινής κυβέρνησης.

Ας κάνουμε μια σύντομη βουτιά στο παρελθόν. Από το Γενάρη του 1998 έως το Γενάρη του 2001 (υπό το καθεστώς της γενικής ευδαιμονίας λόγω της εισόδου μας στο ευρώ), υπολογίζεται ότι «εξαερώθηκαν» από το ελληνικό χρηματιστήριο πάνω από 35 τρισεκατομμύρια δραχμές (περίπου το 35% του σημερινού χρέους). Υπολογίζεται επίσης ότι πάνω από 1.600.000 καταθέτες έχασαν μέρος των περιουσιακών τους στοιχείων. Σε κάποιες περιπτώσεις το «κόστος» ήταν ανυπολόγιστης αξίας καθώς περιελάμβανε ανθρώπινες ζωές. Το «πάρτυ» στήθηκε και από ξένους μεγαλοκερδοσκόπους αλλά και από εγχώρια φυντάνια που παρείχαν την αναγκαία «εσωτερική πληροφόρηση», όσο και την απαραίτητη «χειραγώγηση». Και τότε, οι γνωστοί «οικονομικοί κύκλοι» είχαν μιλήσει για «διόρθωση» στην αρχή και για «αυτορρύθμιση» στη συνέχεια. Και τότε αλλά και τώρα (κατά σύμπτωση…)  κυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ. διοικούσαν και διοικούν αυτή τη χώρα. Και τότε αλλά και τώρα, μία πραγματικά, ομερτά τρόμου, σιωπής και παραπληροφόρησης κυριαρχούσε και κυριαρχεί.

Η πολιτική πορεία των δύο αυτών κυβερνήσεων δεν αποτελεί μόνο ένα σαφέστατο δείγμα της «εφηρμοσμένης πολιτικής» των δύο τελευταίων δεκαετιών, αλλά κυρίως αποτελεί ένα διαχρονικό φαινόμενο εξαθλίωσης και εξαχρείωσης μεγάλου τμήματος της κοινωνίας με τον εθισμό του στην κουλτούρα του καπιταλισμού-καζίνο, στην λεηλασία της εθνικής πολιτιστικής και λαϊκής συνείδησης του. Ξεκίνησε αυτή η πορεία με το αλήστου μνήμης «η εικόνα του χρηματιστηρίου είναι ο καθρέπτης της ελληνικής οικονομίας» και ολοκλήρωσε την διαδρομή του στις μέρες μας με το «όλοι μαζί τα φάγαμε». Οι ρίζες αυτής της διαδρομής μπορεί να ιχνηλατηθούν στην περιβόητη φράση «Είπαμε να κάνουμε ένα δωράκι στον εαυτό μας, αλλά όχι και έτσι…». Με αυτές τις τρείς φράσεις περιγράφεται όλο το δράμα ενός λαού ο οποίος έφτασε στο σημείο να περιφέρεται στα ακρότατα όρια της «αυτορρύθμισης» του.