Η αβάσταχτη αναγκαιότητα του ευρωπαϊκού είναι.

Image

Πολύς ο λόγος για την αβάσταχτη αναγκαιότητα του ευρώ και της Ενωμένης Ευρώπης. Ας ξεκινήσουμε από μια απλή παραδοχή, ότι δηλαδή οι πολιτικές επιλογές στον οικονομικό τομέα είναι αυτές που ρυθμίζουν την συμπεριφορά οποιουδήποτε νομίσματος. Δεν υπάρχουν κακά και καλά νομίσματα, σκληρά και μαλακά, εξαρτάται πάντα από την οικονομική συνταγή που θα επιλέξεις να εφαρμόσεις. Το νόμισμα αποτελεί ένα εργαλείο πολιτικής, το πιο δυνατό πιθανά, που μπορεί να γίνει είτε αναπτυξιακό είτε δολοφονικό. Εξαρτάται κύρια από το ποιες κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες διαχειρίζονται τις διαδρομές του. Ένα μαχαίρι μπορεί να το χρησιμοποιήσεις για να κόψεις το ψωμί που θα φας ή για να κόψεις τις φλέβες σου.

Των πολιτικών επιλογών προηγούνται οι μάχες των «συσχετισμών». Ο μηχανισμός που βγαίνει νικητής ηγεμονεύει ιδεολογικά την συμπεριφορά της οικονομίας. Άρα το κάθε νόμισμα στην ιστορική του διαδρομή συμμετέχει στην κίνηση των «αγορών» με βάση τα ταξικά συμφέροντα των νικητών. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το «νόμισμα» έχει ταξικό πρόσημο σε κάθε περίοδο της σύγχρονης Ιστορίας.
Είναι ανόητο όμως να θεωρούμε ότι υπάρχουν συσχετισμοί οι οποίοι δεν υπόκεινται στον νόμο της εξέλιξης, ότι δηλαδή επ άπειρον έχουν παγιώσει την ισχύ τους. Η άποψη αυτή είναι βαθύτατα συντηρητική και αντιβαίνει τον θεμελιώδη όρο περί κίνησης και εξέλιξης της Ιστορίας. Υπό αυτή την έννοια δεν θα έπρεπε ο καπιταλισμός να έχει αντικαταστήσει την φεουδαρχία αλλά ούτε και ο ίδιος ο καπιταλισμός να έχει μετεξελιχθεί από βιομηχανικό σε χρηματοπιστωτικό.

Συνέχεια

Advertisements

οργανώνοντας μια νέα, εναλλακτική, κοινωνική αντίσταση.

Είναι πέρα για πέρα φανερό ότι στην σημερινή εποχή της νεοφιλελεύθερης, κοινωνικής βαρβαρότητας πρέπει να απαντήσουμε με νέες μορφές πάλης, εναλλακτικές μορφές συλλογικής βούλησης, καινούργια πολιτικά υποκείμενα με στόχο την οργάνωση της κοινωνικής αντίστασης από τους πρωτογενείς πυρήνες παραγωγής πολιτικής δηλαδή τις γειτονιές. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα, όπως πολύ σωστά είχε ειπωθεί σε ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Γίνεται επίσης εύκολα αντιληπτό ότι με την πλειοψηφία της κοινωνίας ανέτοιμη να συμμετέχει στην λογική των κατευθείαν συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής, καθώς η συγκεκριμένη τακτική πρέπει να αποτελέσει την κορυφή της πυραμίδας και όχι την βάση της και η οποία καθίσταται αποτελεσματική μόνο όταν δεν περιορίζεται σε αραιές χρονικά εκρήξεις οργής αλλά παίρνει την μορφή της αντικατάστασης της καθημερινότητας μας, πρέπει να αναζητήσουμε τις υποδομές που θα οδηγήσουν το λαϊκό κίνημα στο σημείο 0.  Θεωρώ πώς μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, χωρίς να χρειαστεί αυτή τη φορά να κάνουμε πίσω, υπάρχει αρκετή διαδρομή που θα χρειαστεί να διανύσουμε καθώς αποδεικνύεται πως οι εξεγερσιακοί αυτοματισμοί δεν αποτελούν πανάκεια σε περιόδους έντονης κοινωνικής κρίσης. Αντιθέτως, φαίνεται ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας εμφανίζει ακραία σεχταριστικά αντανακλαστικά, αυτά της αδιαφορίας, της αυτοαπομόνωσης, της αναζήτησης ατομικών λύσεων μέσω μιας φοβικής παθητικότητας, νοοτροπίες που αποκτήθηκαν μεθοδικά και συντεταγμένα, συνδυασμένες με την ανάπτυξη ενός απροσδιόριστου εκδικητικού συναισθήματος πάνω στα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας, επικίνδυνα γενικευμένο και πολιτικά αποπροσανατολισμένο. Πιθανά το σενάριο που θέλει την «κατάρρευση των ανταγωνιζόμενων κοινωνικών τάξεων σε κοινά ερείπια»  να χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Αυτή η ρήση του Καρλ Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», μπορεί να αποδειχθεί προφητική, πράγμα που οι εργολάβοι της καθημερινότητας μας, Μπόμπολας, Αλαφούζος, Τεγόπουλος, Λαμπράκης, Ψυχάρης  και οι λοιποί συνοδοιπόροι τους δεν έχουν υπολογίσει στα σχέδια τους. Αυτό που αρνούνται πεισματικά να δουν είναι ο κίνδυνος της συνολικής κοινωνικής κατάρρευσης. Θεωρούν ότι δεν τους αγγίζει. Ή μάλλον για να το πω διαφορετικά εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να φροντίσουμε έτσι ώστε η κατάρρευση αυτή να αφορά μόνο αυτούς που με την «διαχείριση» τους δημιούργησαν την «κρίση». Γιατί εμείς, ο απλός κόσμος, ο απλός λαός, είμαστε αυτοί που παράγουμε τον πλούτο και τον οποίο στην συνέχεια, αφού κτυπηθούν στην ρίζα χρόνιες αντικοινωνικές νοοτροπίες, θα πρέπει να τον αξιοποιήσουμε και να τον αναδιανέμουμε προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας. Αυτό βέβαια θα συμβεί μόνο όταν σταματήσουμε να αποτελούμε μια σιωπηρή, παθητική πλειοψηφία, αλλά την δύναμη εκείνη που μαχητικά και με θόρυβο παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Γιατί πολύ απλά δεν μας αρμόζει η σιωπή.

Πολλοί στοχαστές, διανοούμενοι και πολιτικοί επιστήμονες στο παρελθόν προσπάθησαν να αναλύσουν τον ρόλο του κράτους και των λειτουργιών του κυρίως σε δημοκρατικά καθεστώτα δυτικού τύπου. Αρκετοί συνέπεσαν σε μια κοινή διαπίστωση ότι ο ρόλος αυτός έχει να κάνει με την εξισορρόπηση των κοινωνικών αντιθέσεων που προκύπτουν από τον πόλεμο μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας. Αυτό φαίνεται να ίσχυε μέχρι ενός βαθμού, με μεγάλες αποκλίσεις από κράτος σε κράτος, σε εποχές οικονομικής ανάπτυξης και σχετικής ευημερίας αλλά και με την «πίεση» από την ύπαρξη μιας πανεθνικής υπερδύναμης με αναφορά στον σοσιαλισμό, ενώ ταυτόχρονα μαζικά πολιτικά υποκείμενα εντός των δυτικών κοινωνιών εμπνεόντουσαν τουλάχιστον από το αρχικό όραμα της επικράτησης της.

Σήμερα, ο ρόλος του κράτους και των μηχανισμών του είναι ξεκάθαρος. Προστατεύει και οργανώνει την συσσώρευση πλούτου από την πλευρά του κεφαλαίου εντείνοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις, επενδύοντας την ηγεμονία του μέσω εκτελεστικών μηχανισμών ιδεολογικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής καταστολής. Είμαστε υποχρεωμένοι, αρχικά, να ακολουθήσουμε μια πορεία εξισορρόπησης των πεπραγμένων.

Αντιστέκομαι σημαίνει δημιουργώ. Δημιουργώ νέες κοινωνικές δομές με τέτοιο τρόπο ώστε το κράτος και οι λειτουργίες του, αλλά κυρίως οι μηχανισμοί του, να βγουν από την μέση, να καταστούν άχρηστες. Περνώ τις λειτουργίες της κοινωνίας με την μέθοδο by pass. Οργανώνω σε επίπεδο γειτονιάς, πόλης και Δήμου, πρωτοβουλίες πολιτών με θεματικές ομάδες, πυρήνες κοινωνικής αντίστασης, ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις, που στόχο έχουν να αντιπροτείνουν και να διαχειριστούν μια διαφορετική λειτουργία της άμεσης καθημερινότητας.

Εάν το κράτος δεν θέλει να δώσει λύσεις στο πρόβλημα των αστέγων καταλαμβάνουμε δημόσιους χώρους και τους μετατρέπουμε σε σταθμούς υποδοχής. Εάν το κράτος, η Εκκλησία και οι «ροταριανοί όμιλοι» δεν θέλουν να σιτίσουν κανέναν άλλον εκτός από το πιστό «ποίμνιο» τους, δημιουργούμε συλλογικές κουζίνες όχι μόνο σίτισης αλλά συζήτησης και ενημέρωσης. Εάν το κράτος επιδιώκει μέσω των εργολάβων του μια μονομερή, εικονική, καθημερινή παραπληροφόρηση, εμείς δημιουργούμε ομάδες αντιπληροφόρησης και εναλλακτικής ενημέρωσης. Εάν το κράτος ευνοεί τον καταναλωτισμό και τον «ανταγωνισμό» της αγοράς μέσω της απόλυτης ελευθερίας και της αυτορύθμισης της, εμείς την απορυθμίζουμε με κοινωνικά παντοπωλεία και ανταλλακτικά παζάρια εξαφανίζοντας την ισχύ του χρήματος έστω και στον στενό μας κύκλο. Εάν το κράτος θέλει η διασκέδαση και η ψυχαγωγία να αποτελεί αποκλειστικά εμπορεύσιμο προϊόν για να ελέγχεται ευκολότερα, τότε εμείς καταλαμβάνουμε τις πλατείες της πόλης στήνοντας συναυλίες και κινηματογραφικές προβολές με ελεύθερη πρόσβαση για όλους. Εάν το κράτος και οι μηχανισμοί του, σε τοπικό επίπεδο, θέλουν να αποφασίζουν για τις ζωές μας εν κρυπτώ, μέσα από παρωδίες συνεδριάσεων δημοτικών συμβουλίων, τότε εμείς σπάμε τις ολιγαρχίες αυτές και με δυναμικές παρεμβάσεις συγκροτούμε επί τόπου ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις στον ίδιο χώρο που στεγάζονται οι συνεδριάσεις παίρνοντας ή επιβάλλοντας τις δικές μας αποφάσεις. Σε κάθε περίπτωση δεν τους αφήνουμε μόνους τους. Αντικαθιστούμε τις λειτουργίες τους. Εάν το κράτος και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχουν αποφασίσει να υλοποιήσουν την επιλογή της οικονομικής ολιγαρχίας ως προς την διαμόρφωση στρατιάς ανέργων και την μετατροπή τους σε μισθωτούς σκλάβους, τότε εμείς αναλαμβάνουμε  την διαχείριση των εργαλείων παραγωγής μέσω της αυτοοργάνωσης και αυτοδιεύθυνσης των εργαζομένων. Γιατί δεν φτάνει μόνο οι εργαζόμενοι να κλαίνε γοερά για τις χαμένες θέσεις εργασίας (π.χ. ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ) αλλά θα πρέπει να αποπειραθούν να κάνουν το επόμενο βήμα, να καταλάβουν το εργοστάσιο και να το δουλέψουν οι ίδιοι. Με παρόμοιο τρόπο οι αλληλέγγυοι δεν θα πρέπει να στέλνουμε μόνο τρόφιμα, αλλά δημιουργώντας αλυσίδες και οδοφράγματα να προστατέψουμε την απόφαση των εργαζομένων να κοινωνικοποιήσουν τον παραγόμενο πλούτο. Εκεί χρειάζονται οι πέτρες, οι μολότοφ και η γενικευμένη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Εκεί που παράγεται ο κοινωνικός πλούτος. Εκεί που μας κλέβουν αυτό που μας ανήκει. Εκεί και η τελική σύγκρουση μέχρι εσχάτων.

Είναι προφανές ότι ο νεοφιλελευθερισμός και η κοινωνική βαρβαρότητα στερεώνουν την ηγεμονία τους πάνω στην βάση της κατακερματισμένης συλλογικότητας. Επενδύουν την ιδεολογική τους κυριαρχία στην επικράτηση του ατόμου αντί του συνόλου. Προτάσσουν μια γενική και αόριστη ατομική ελευθερία με ταυτόχρονη υποβάθμιση των δημοκρατικών συλλογικών θεσμών. Διαστρεβλώνουν την αληθινή έννοια του όρου «πολιτική» ώστε οι κατακερματισμένες ατομικότητες, αδύναμες και τρομαγμένες, εύκολα να εκχωρούν το δικαίωμα εκπροσώπησης τους σε κλειστές κοινοβουλευτικές κάστες. Όταν φτάνει η ώρα που εκπρόσωποι τους πρέπει να απολογηθούν για τα πεπραγμένα τους, τότε πολύ απλά «σιγά μην απολογηθούν σε κάθε τσόγλανο».

Για αυτούς τους λόγους δεν πρέπει να υποστηρίζουμε την «ελευθερία» γενικώς και αορίστως, αλλά την απελευθέρωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας που θα συναποφασίζει την διαμόρφωση της ζωής της μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες. Διαδικασίες που συγκροτούν πολιτικούς, καλλιτεχνικούς, περιβαλλοντικούς, αντιιεραρχικούς και αντιεμπορευματικούς κοινωνικούς χώρους.  Τους χώρους εκείνους που θα προβάλλουν τον τρόπο οργάνωσης της αυριανής κοινωνίας. Εκείνους που θα ηγεμονεύσουν πολιτικά και ιδεολογικά στην συγκρότηση της. Ας τους προστατεύσουμε με την συμμετοχή μας και την διάθεση για σύνθεση απόψεων πάνω στην βάση της αντιμετώπισης του κοινού προβλήματος. Ας τους δημιουργήσουμε εκεί που δεν υπάρχουν ακόμα.

Το σημαντικό είναι να ξεκινήσουμε από το (Α) πριν φτάσουμε στο (Ω). Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η μαζικότητα στις δράσεις μας, είναι τα όπλα που θα χρειαστούμε για την αφύπνιση της κοινωνίας στην διαδρομή μας προς την εξέγερση και την ανατροπή.  

ενα διαφορετικό happening….»everything is ok»

‘Οταν ο ακτιβισμός περιέχει χιούμορ και φανατασία, είναι πολύ πιο χρήσιμος από κομματικές «παρελάσεις» και ομιλίες……..τις περισσότερες φορές μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος που  διαλέγεις για να περάσεις  ένα μήνυμα …..απολαύστε το….

υπάρχει εδώ…zeitgeistgreece…και μου ήρθε σε email από την web-syriza.

αλλάζουμε το σύστημα, όχι το κλίμα!

 

Δράσεις για την κλιματική αλλαγή και την οικολογική κρίση – ΚΟΠΕΓΧΑΧΗ 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Αλλάζουμε το σύστημα, όχι το κλίμα»

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου, 12:00: Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα 

Από 7-18  Δεκεμβρίου 2009, θα διεξαχθεί στην Κοπεγχάγη της Δανίας  η σύνοδος του ΟΗΕ για τη κλιματική αλλαγή με στόχο τη νέα διεθνή συνθήκη που θα αντικαταστήσει το Πρωτόκολλο του Κιότο. Από τις προπαρασκευαστικές συνομιλίες είναι πλέον δεδομένο ότι υπό το βάρος της πίεσης του κεφαλαίου και με πρόσχημα την οικονομική κρίση, οι αναπτυγμένες χώρες με σημαιοφόρο της Η.Π.Α. δεν έχουν την πρόθεση να ψηφίσουν μια νέα διεθνή δεσμευτική σύμβαση με χρονοδιάγραμμα  που να έχει νομική ισχύ, παρά το γεγονός ότι στην προηγούμενη Συνδιάσκεψη στο Πόζναν είχαν δεσμευθεί σε αυτό.

Η σύμβαση της Κοπεγχάγης (Cop15) που θα ψηφιστεί το Δεκέμβριο του 2009, θα ισχύει για μια πενταετία, δηλαδή από το 2013 έως το 2017. Αυτή η πενταετία είναι μια κρίσιμη πενταετία κατά την οποία  θα πρέπει να εφαρμοστούν συγκεκριμένα μέτρα στις βιομηχανίες για τη δραστική μείωση του CO2 που συμβάλει στο φαινόμενου του θερμοκηπίου, την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, την προώθηση των Δημοσίων Μέσων Μαζικής Μεταφοράς κ.λπ. Παράλληλα οι ανεπτυγμένες χώρες οφείλουν να υποστηρίξουν οικονομικά και τεχνολογικά τις αναπτυσσόμενες και τις φτωχότερες χώρες.

Είναι προφανές ότι το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο που ως κριτήριο έχει την συνεχή ανάπτυξη βάζοντας τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο και το περιβάλλον δεν επιθυμεί έλεγχο και δεσμεύσεις για τον περιορισμό των ρύπων.

Τα κινήματα πολιτών, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι ακτιβιστές και όλοι όσοι βάζουν ως προτεραιότητας τον «άνθρωπο και τον περιβάλλον πάνω από τα κέρδη» συντονίζουν τον αγώνα για να ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ και διεκδικούν από τη σύνοδο του ΟΗΕ στην Κοπεγχάγη να ψηφίσει μια δίκαιη διεθνή δεσμευτική συμφωνία που να προβλέπει την μείωση των ρύπων που δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου:

1. Σε διεθνές επίπεδο τουλάχιστον κατά 80% μέχρι το 2050 (σε σχέση με το 1990)

2. Στις αναπτυγμένες χώρες (που ευθύνονται για το 75% της κλιματικής αλλαγής) κατά 40% μέχρι το 2020 και μέχρι το 2050 να έχουν μηδενιστεί

3. Αλληλεγγύη και ουσιαστική οικονομική υποστήριξη στις φτωχότερες χώρες,

Στα πλαίσιο της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης πρέπει τα 110 δισεκατομμύρια Eυρώ που απαιτούνται για την κλιματική αλλαγή να καταβληθούν από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες που προκαλούν τους ρύπους και όχι από φτωχές χώρες της Αφρικής ή γενικότερα του τρίτου κόσμου.

4. Κατάργηση των νεοφιλελεύθερων ευέλικτων μηχανισμών του Κιότο (Εμπορία δικαιωμάτων εκπομπών, μηχανισμοί ανάπτυξης – κοινής υλοποίησης)

Η πρωτοβουλία «Δράσεις για την κλιματική αλλαγή και την οικολογική κρίση – ΚΟΠΕΓΧΑΧΗ 2009» καλεί τα κινήματα των πολιτών που υπερασπίζονται τους ελεύθερους χώρους και τους ορεινούς όγκους, τα κοινωνικά – φεμινιστικά – οικολογικά φόρουμ, τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, τους συνδικαλιστικούς φορείς, τους φοιτητικούς συλλόγους  κ.ά. να αναπτύξουν τοπική και περιφερειακή δράση για την προστασία του πλανήτη, να δηλώσουν συμμετοχή και να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου, στις 12:00.

Την ίδια ώρα θα διαδηλώνουν πολίτες σε όλον τον κόσμο με αίτημα την υπογραφή και υλοποίηση μιας νέας διεθνούς και δίκαιης δεσμευτικής συμφωνίας στην Κοπεγχάγη που να βάζει τον «άνθρωπο και το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη»

Σας καλούμε να συμμετάσχετε στο συλλαλητήριο για την κλιματική  αλλαγή στο Σύνταγμα.

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου, 12:00

νεά αναβολή στην δίκη του Mall

mall

 

Είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο της τελευταίας 20ετίας – και το πιο κρυφό. Ίσως γιατί σε αυτό εμπλέκονται δύο πρωθυπουργοί, επτά υπουργοί και ο πιο πλούσιος Έλληνας στον κόσμο…Η υπόθεση του Mall Athens, του «μεγαλύτερου αυθαίρετου της Ευρώπης», επρόκειτο να εκδικασθεί σε τελευταίο βαθμό από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας στις 8 Μαΐου. Αλλά για μία ακόμα φορά η υπόθεση πήρε αναβολή. Μυστηριωδώς (;), ακόμα και η ύπαρξη της δίκης αποσιωπείται από τα ΜΜΕ. Όπως άλλωστε συμβαίνει εδώ και 9 χρόνια που το σκάνδαλο του Mall βρίσκεται σε εξέλιξη. Ίσως γιατί στη δίκη του Mall διακυβεύεται κάτι πολύ σημαντικό. Αν η πλευρά Λάτση χάσει, το Mall θα πρέπει να… κατεδαφισθεί ή έστω η εταιρεία Lamda να καταβάλει στο Δημόσιο πρόστιμα για κάθε αυθαίρετο τετραγωνικό (από τα 75.000…)! Οι άδειες των δεκάδων καταστημάτων και των κινηματογράφων θα ανακληθούν ή δεν θα ανανεωθούν ξανά. Οι λιγοστοί πολίτες του Μαρουσιού που πριν από 8 χρόνια ξεκίνησαν τον δικαστικό αγώνα θα έχουν κερδίσει τον Λάτση, τον Σημίτη, τον Καραμανλή…Όμως, εδώ παίζεται κάτι πιο μεγάλο κι από το ίδιο το σκάνδαλο. Εδώ είναι το μυστικό: Το 2003, η τότε κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το «πρόβλημα» με την αντισυνταγματικότητα του Mall, σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα ώστε να περνάει αντισυνταγματικές διατάξεις χωρίς να μπορεί το ΣτΕ να τις κρίνει. Από τότε, η εξωφρενική πατέντα δουλεύει συνέχεια, στην ουσία καταργώντας το ΣτΕ: χθες εκτροπή Αχελώου, σήμερα Βοτανικός, αύριο ίσως Ασωπός.

Αυτό διακυβεύεται στη δίκη του Mall: Θα επιβιώσει το ΣτΕ, η μόνη δημόσια αρχή που μπορεί να σταματάει τις εκάστοτε κρατικές αυθαιρεσίες; Ή θα χάσουμε οι πολίτες ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα προστασίας που μας απέμεινε….

Αν θέλετε η δίκη του Mall να πάψει να είναι μυστικό,

αν θέλετε να σπάσει επιτέλους η ομερτά των ΜΜΕ,

μάθετε περισσότερα

(με ντοκουμέντα και υλικό που για πρώτη φορά δημοσιεύεται)

στο www.facthemall.gr.

 

 Εν τω μεταξύ…νέα σχέδια για καινούργια mall σε όλη σχεδόν την Αττική. Υπάρχει πρόβλεψη για την περιοχή του Αγίου Κοσμά στην παραλιακή λεωφόρο, αλλά και για το γήπεδο του TAE-KWO-DO στα σύνορα Μοσχάτου-Παλαιού φαλήρου, να «διαμορφωθεί» εσωτερικά σαν εμπορικό κέντρο !!!