χρήσιμα βιβλία για το καλοκαίρι, νέες εκδοτικές προσπάθειες…

Με σεβασμό για το βιβλιόφιλο κοινό της χώρας μας, παρουσιάζουμε τις νέες εκδοτικές προτάσεις του καλοκαιριού με πρώτο θέμα «η δημοσιογραφία σήμερα»…

 

 

ακολουθεί μια πρόταση για την ιστορική διαδρομή του «ανθρωπίνου είδους»…

τελευταία πρόταση, ένα βιβλίο για κάθε έλληνα φίλαθλο. Προσωπικές στιγμές ενός μεγάλου αθλητή…

βίβλια χρήσιμα, εξιδικευμένες θεματικές εκδόσεις,  που καθιστούν την γνώση πολυτιμο απόκτημα. Προλάβετε !!! 

Υ.Γ.  Τα έσοδα από την πώληση των βιβλίων θα καταθετηθούν στον ειδικό λογιαριασμό για την ενίσχυση της Ελληνικής οικονομίας…..

Advertisements

για ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο.

σκέψεις και προτάσεις για μία πρόσκληση για συζήτηση.

 

Υπάρχουν ημερομηνίες τυπωμένες στα βιβλία της ιστορίας σαν ορόσημα, σαν σημεία τομής. Η 5/5/2010 θα αποτελέσει την ημερομηνία μιας νέας κατάστασης –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά– για την ιστορία της Ελλάδας και ίσως και της Ευρώπης. Θα μιλάμε διαφορετικά για το πριν και το μετά από αυτή την ημερομηνία.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ σχηματίζουν ένα νέο «καθεστώς» καταργώντας τη λαϊκή κυριαρχία. Η νέα συνθήκη-πολυνόμος, δηλαδή το αμετάφραστο κείμενο του ΔΝΤ και της ΕΕ, ψηφίστηκε μέσα σε λίγες ώρες από μία –στα όρια της νομιμότητας– κυβέρνηση, που έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τους ψηφοφόρους της και τις προεκλογικές δεσμεύσεις και υποσχέσεις της, όπως και από ένα ακροδεξιό κόμμα.

Βασική τους επιδίωξη είναι το γκρέμισμα καταχτήσεων και δικαιωμάτων ενός αιώνα, το πισωγύρισμα σε μια κοινωνία που –αν ολοκληρωθεί– θα θυμίζει την Ελλάδα του ’50 και του ’60, την Ελλάδα της μετανάστευσης, της φτώχειας, της «άπονης ζωής», του αποκλεισμού και της κοινωνικής πόλωσης. Μπορεί άραγε να επιβιώσει ο κόσμος της εργασίας, οι επαγγελματίες, οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι; Μπορεί η νεολαία να ονειρεύεται μια αξιοπρεπή ζωή; Οι υποσχέσεις που δίνει το νέο καθεστώς, μετά και από τη χρησιμοποίηση των ρημάτων «καταργώ» (δικαιώματα –καταχτήσεις) και «πουλώ» (δημόσια περιουσία –δημόσια γη), είναι είτε χρεοκοπία είτε τουλάχιστον 20ετή μέτρα και προγράμματα «σταθερότητας».

Όμως, στις 5/5/2010 εμφανίστηκε στο προσκήνιο μια ανεξάρτητη και «αυθαίρετη» μεταβλητή. Εμφανίστηκε πανελλαδικά ένας λαός με οργή, αγανάκτηση, θυμό, αντιμέτωπος συνολικά με το πολιτικό σύστημα και τις μέχρι τώρα εκπροσωπήσεις του. Ο κόσμος αυτός που την ίδια στιγμή αναρωτιέται τι να κάνουμε – πώς να τους σταματήσουμε – τι θα γίνει παραπέρα, είναι σήμερα πλειοψηφία, αλλά δεν έχει πολιτική έκφραση και εκπροσώπηση. Ταυτόχρονα  με την κρίση του πολιτικού τους συστήματος,  παρακολουθούμε  αναταράξεις, διαφοροποιήσεις σε όλα σχεδόν τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Η κρίση δεν θα αφήσει απείρακτο πολιτικό σύστημα  και πολιτικό προσωπικό, κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και εκπροσωπήσεις.

Βρισκόμαστε σ’ έναν κηρυγμένο πόλεμο, σε μια τεράστια μάχη, όπου το ζητούμενο είναι το πρόσημο που θα έχει η νέα κοινωνία και το νέο πολιτικό σύστημα, που θα προκύψει μετά την κρίση.

Οι παλιές ιδέες έχουν χρεοκοπήσει. Οι νέες ιδέες δεν έχουν εμφανιστεί. Δεν υπάρχει προς το παρόν μια συγκροτημένη, συνολική εναλλακτική λύση. Ακριβώς γι’ αυτό, η 5/5/2010 δεν ορίζει μόνο μια ιστορική στιγμή, αλλά αναδεικνύει και μια ευκαιρία για μια μεγάλης κλίμακας πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική αλλαγή. Απελευθερώνεται διαρκώς μια τεράστια λανθάνουσα ενέργεια που είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ένα νέο τοπίο, σε μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία, σε μια  ριζική αλλαγή.

Είναι κοινός τόπος, ότι το πρόβλημα δεν είναι τεχνικοοικονομικό αλλά πολιτικό, και η λύση του δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Κι αυτό γιατί έχει επιλεγεί και επιβληθεί μια πολιτική με βάση τα συμφέροντά τους και την εξυπηρέτησή τους, που εμφανίζεται σαν λύση-μονόδρομος στο οικονομικό πρόβλημα. Είναι εφικτή μια άλλη πολιτική που θα στηρίζεται στις ανάγκες και τα δικαιώματα των πολλών, επιμένοντας πως ο άνθρωπος είναι η λύση και η αξία και όχι το κεφάλαιο.

Ένα κρίσιμο ερώτημα για την αριστερά που θέλει να βλέπει προς  την κοινωνία και τις επιθυμίες της, που ακούει τα ερωτήματά της, είναι το αν αντιλαμβάνεται την  ευκαιρία για τη ριζική αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού τοπίου καλύπτοντας την έλλειψη   πολιτικού υποκειμένου ικανού και αποτελεσματικού να  συγκεντρώσει την τεράστια, αποσπασματική και αυθόρμητη δύναμη του λαού.

Έχουμε την πεποίθηση πως η αποτελεσματική απάντηση μπορεί να δοθεί από την συγκρότηση ενός πολιτικού αντιπάλου του «νέου καθεστώτος» που θα παλέψει για την πλήρη κατάργηση της συνθήκης ΔΝΤ-ΕΕ. Ένας πολιτικός αντίπαλος που θα στηρίζεται στις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θέλουν να συγκρουστούν με αυτό το «νέο κράτος». Αντιλαμβανόμαστε ότι  καμιά από τις σημερινές πολιτικές δυνάμεις δεν φαίνεται να μπορεί και να αρκεί να αυτοχριστεί το αντίπαλο δέος. Μπορεί όμως ο πραγματικός αντίπαλος και η εναλλακτική λύση να είναι ένα μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που συνδέονται, ενώνονται, οργανώνονται και αυτοοργανώνονται, που βρίσκονται μέσα στην κοινωνία,  μέσα στους ψηφοφόρους του δικομματισμού, στα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ στα πολιτικά υποκείμενα (ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.),  μέσα στην ανυπάκουη νεολαία του Δεκέμβρη, της επισφάλειας, του αντιεξουσιαστικού χώρου.

 Ένα Μέτωπο που οι  κεντρικοί πολιτικοί του στόχοι μπορούν και πρέπει να  συνδιαμορφωθούν και να συνεπεξεργάζονται διαρκώς από τους συμμετέχοντες και ενδεικτικά θα κινούνται σε ένα ελάχιστο  για την αρχή πλαίσιο που μπορεί να  είναι: α) Η συνολική ακύρωση της συνθήκης ΔΝΤ-ΕΕ. Η κατάργηση όλων των μέτρων. β) Κάτω η κυβέρνηση Γ.Α.Π. και το πολιτικό καρτέλ του νεοφιλελευθερισμού. γ) Ριζική αλλαγή και ανασυγκρότηση – ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό τοπίο με μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία.

Εκτιμούμε ότι το πρώτο βήμα  για την δημιουργία μετώπου πρέπει να αναλάβει άμεσα να το κάνει η αριστερά ( οργανωμένη και ανένταχτη)  αποφεύγοντας τους μικρούς και μεγάλους εμφύλιους της, τις ιστορικές της αναφορές και «δικαιώσεις» επιμένοντας κυρίως και αποκλειστικά στην ενότητα στη δράση της. Εκτιμούμε ότι τα προβλήματα της αριστεράς πρέπει να αντιμετωπιστούν τουλάχιστον σήμερα σε διαφορετική βάση. Στη βάση δημιουργίας του μετώπου, στη βάση συνδιαμόρφωσης των αγώνων του σήμερα, στη βάση της υπέρβασης των μικροκομματικών συμφερόντων, στη βάση της υπηρέτησης των αναγκών της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Ταυτόχρονα πρέπει να χτίζεται το μέτωπο των κοινωνικών δυνάμεων μέσα σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και με τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τους αγρότες, τη νεολαία, τους διανοούμενους με όλους όσους πλήττονται από τη ομολογούμενη χρεοκοπία

Έχουμε την γνώμη ότι πρέπει να δοθούν πολλές μάχες που θα συμπυκνώνονται σε έναν αγώνα με υπομονή και επιμονή, έναν ανυποχώρητο αγώνα χωρίς συνδιαλλαγή με τις υπεύθυνες για την κατάσταση δυνάμεις, χωρίς αυταπάτες για μικροαλλαγές και μικροβελτιώσεις, εκτιμώντας ότι οι αντίπαλες δυνάμεις συμπεριφέρονται σκληρά και θα συνεχίσουν ακόμα πιο άγρια. Αγώνας που δεν θα σταματήσει ούτε με την αντικατάσταση των αναλώσιμων πρωθυπουργών και κυβερνητικών σχημάτων, με την εμφάνιση ενός άλλου το ίδιο νεοφιλελεύθερου «κατοχικού καθεστώτος» που θα δρα για λογαριασμό των ξένων και ντόπιων χρηματοπιστωτικών και τραπεζικών συμφερόντων.

Έχοντας επίγνωση  – και ας μας επιτραπεί  αυτό για το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς –  πως ούτε επαρκείς είμαστε, ούτε έχουμε όλες τις αλήθειες, γι’ αυτό και προσκαλούμε, γι’ αυτό και θα αγωνιστούμε με όλους τους τρόπους, σε όλη την Ελλάδα, για να δημιουργηθεί ένα Μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την αλλαγή.

 Είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να περιορισθεί η οπτική μας μέσα στον εθνικό χώρο. Απλώνει τη ματιά του στις γειτονιές της Ευρώπης και στις περιοχές του κόσμου που αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν παρόμοιες καταστάσεις, γνωρίζοντας ότι όσο περισσότεροι λαοί, όσα περισσότερα κινήματα εργαζομένων και νεολαίας συντονιστούν και παλέψουν, τόσο πιο καίρια και νικηφόρα θα είναι τα χτυπήματα στους διεθνείς και ντόπιους ραντιέρηδες αλλά και όσους σχεδιάζουν και επιθυμούν μια κοινωνία –παγκόσμια, περιφερειακά, εθνικά, τοπικά– όπου το 10% θα ευημερεί από την καταλήστευση του 90% που θα λιμοκτονεί.

Οφείλουμε όμως να καθοριστούμε και να λειτουργήσουμε με ένα δημιουργικό και πολύ συμμετοχικό τρόπο απαντώντας σε ερωτήματα γύρω από την ύπαρξη, τη δράση και τη στόχευσή μας, απαντώντας στην πράξη ερωτήματα όπως:

1. Ποιες δυνάμεις, πώς, με ποιες διαδικασίες μπορούμε να συνδεθούμε και να συνδέσουμε. Ποια συγκεκριμένα βήματα χρειάζεται να περπατηθούν για να συγκροτούμε το αντίπαλο δέος, αυτό το κοινωνικό και πολιτικό Μέτωπο.

2. Ποιες διαδικασίες, λειτουργίες, σχήματα και μορφές συγκρότησης, πανελλαδικά και τοπικά, σε χώρους δουλειάς, σπουδών, διαβίωσης, πολιτισμού, πρέπει να επιλεχθούν έτσι ώστε να δίνονται οι δυνατότητες δημοκρατικής, ουσιαστικής και αποτελεσματικής συμμετοχής και δράσης όλων όσων το επιθυμούν.

3. Με ποιες πρωτοβουλίες, κινήσεις, απευθύνσεις και με ποια συγκεκριμένα περιεχόμενα είναι δυνατόν σήμερα να συγκεντρωθεί κόσμος σε επιτροπές αλληλεγγύης αλλά και επιτροπές αντίστασης. Πώς μπορούν να συνδεθούν, να συντονιστούν ή και να ενωθούν οι υπάρχουσες επιτροπές και πρωτοβουλίες αντίστασης. Κυρίως, πώς θα ενισχυθεί η συγκέντρωση δύναμης αυτών των επιτροπών, η μαζική τους απεύθυνση, αποφεύγοντας την αποσπασματικότητα, τις πολλές άμαζες επιτροπές, τις κλειστές επιτροπές.

4. Ποια βήματα, ποιους σχεδιασμούς, ποιες εκτιμήσεις, ποιες πολιτικές στοχεύσεις πρέπει να συζητηθούν άμεσα για να προετοιμαστεί ένας ευρύτερος χώρος και κόσμος. Να παρθούν υπόψη τα σενάρια ελεγχόμενης ή απότομης χρεοκοπίας, οι επόμενες περιφερειακές-αυτοδιοικητικές εκλογές, μια κυβερνητική αλλαγή κ.ά.

Κ.Ο.Ε.

Ο πανδαμάτωρ χρόνος σύντροφοι.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τους μελοδραματισμούς και τις υπερβολές. Στην αίθουσα του συνεδρίου από τις ομιλίες των απλών μελών αλλά και των στελεχών και παρά τις όποιες εκκλήσεις για ενότητα φάνηκε καθαρά ότι υπήρξαν και υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές επιλογές τόσο από τους συντρόφους της αριστερής πλειοψηφίας όσο και από τους συντρόφους της ανανεωτικής πτέρυγας. Θεωρώ ότι οι συγκεκριμένες εξελίξεις ήταν ακατόρθωτο να αποτραπούν λόγω του γεγονότος ότι είχαμε να κάνουμε με καθαρά προειλημμένες αποφάσεις για αποχώρηση, τουλάχιστον από τον σκληρό πυρήνα της πτέρυγας. Η συνάντηση του Φώτη Κουβέλη με τον Αλέξη Τσίπρα την Παρασκευή απλά πιστοποίησε την αγεφύρωτη διαφορά των αντιπαρατιθέμενων απόψεων. Δεν γνωρίζω εάν τα απλά μέλη (σύνεδροι και μη) της ανανεωτικής πτέρυγας αιφνιδιάστηκαν από την ταχύτητα των εξελίξεων. Εάν αιφνιδιάστηκαν αυτό σημαίνει ότι ο ηγετικός πυρήνας της τάσης αποφάσισε πριν από τα μέλη, για τα μέλη και φυσικά ερήμην τους.

Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν παράγεις πολιτική με ανανεωτικά χαρακτηριστικά, ούτε βέβαια έχει κάποια σχέση με την ανανεωτική αριστερά, η συγκεκριμένη πρακτική της πτέρυγας. Απειλώντας την αριστερή πλειοψηφία του κόμματος ότι εάν δεν προχωρήσει σε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποχωρήσουν όσοι διαφωνούν με τις επιλογές του συμμαχικού σχήματος. Νομίζω ότι η «κόκκινη γραμμή» του κειμένου της ανανεωτικής πτέρυγας αυτό τον σκοπό εξυπηρετούσε, έναν ανοιχτό πολιτικό εκβιασμό. Βέβαια, η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία μετά τις νέες αποκαλύψεις  (salata TV) για τους όρους του δανεισμού της χώρας μας από την τρόικα, αποδεικνύει ότι προφανώς οι ιθύνοντες νόες της πτέρυγας είτε βρίσκονται σε κατάσταση σύγχυσης κλεισμένοι μέχρι πρότινος στα κομματικά γραφεία και δεν καταλαβαίνουν τι πρόκειται να συμβεί στην κοινωνία μετά το φθινόπωρο, είτε (τουλάχιστον οι βουλευτές) κρίνουν σωστό και χρήσιμο τον χειμώνα που έρχεται να συμμετέχουν σε κάποια «οικουμενική κυβέρνηση». Με αυτή την έννοια η επιλογή των συγκεκριμένων συντρόφων είναι απολύτως σεβαστή θα πρόσθετα δε ότι όπως ήρθαν τα πράγματα ήταν και αναγκαία.

Αν αποκωδικοποιήσουμε τις πραγματικά δύσκολες και φορτισμένες συναισθηματικά πρώτες στιγμές μετά την ανακοίνωση της αποχώρησης των συνέδρων της πτέρυγας από την αίθουσα του συνεδρίου, και σκεφτούμε ήρεμα και νηφάλια θα δούμε ότι η συγκεκριμένη απόφαση απελευθερώνει όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές από μια περαιτέρω πολιτικά αναποτελεσματική πορεία του χώρου μας και από φαινόμενα παραλυτικών ισορροπιών. Οι πολιτικές στοχεύσεις και προτεραιότητες ήταν σαφώς διαφορετικές. Θεωρώ ότι σε περιόδους έντονης κοινωνικής κρίσης και αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος, οι πολιτικές διαφορές οξύνονται και αποκτούν ειδικό βάρος στην άσκηση πολιτικής και στον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού υποκειμένου. Αρα καλό είναι πρώτα από όλα να είμαστε ειλικρινείς τόσο στις μεταξύ μας σχέσεις όσο και με τον εαυτό μας, εαν θέλουμε η όποια παρέμβαση μας στην κοινωνία να είναι αποτελεσματική.

Εύχομαι και θέλω να ελπίζω ότι οι σύντροφοι της Αριστερής πλειοψηφίας θα ασχοληθούν αποκλειστικά με το πως ο Συνασπισμός θα βρεθεί και πάλι μετά από μία περίοδο μακράς εσωστρέφειας, μαζικά και δυναμικά στις εστίες των γεγονότων. Τα θέματα που θα μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον είναι αμιγώς πολιτικά ακόμα και σε ότι αφορά τον νέο τρόπο οργάνωσης του κόμματος.

Από αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα, σε μια νέα κατάσταση με νέα καθήκοντα. Ας της δώσουμε την θετική ενέργεια που της ταιριάζει. Σε κάθε περίπτωση η ορθότητα των όποιων πολιτικών επιλογών δεν μπορεί παρά να κριθεί μόνο σε βάθος χρόνου. Με αυτή την έννοια…ο πανδαμάτωρ χρόνος σύντροφοι…ο πανδαμάτωρ χρόνος θα μας κρίνει όλους.    

μαρτυρίες από την χθεσινή πορεία διαμαρτυρίας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΚΙΝΗΣΗΣ «Απελάστε το Ρατσισμό»

Ανελέητη επίθεση με κλομπ, τόνους χημικών, και χειροβομβίδες κρότου λάμψης εναντίον χιλιάδων διαδηλωτών, εξαπέλυσαν οι αστυνομικές δυνάμεις που είχαν επιφορτισθεί με το καθήκον να φυλάνε την πρεσβεία των Σιωνιστών του Ισραήλ, σήμερα μετά τις 8 το βράδυ. Την ώρα που ξεκίνησαν την επίθεση οι παρατεταγμένες διμοιρίες των ΜΑΤ (που είχαν ζώσει κάθετα την Κηφισίας μπροστά από τις επίσης παρατεταγμένες κλούβες τους), οι διαδηλωτές ξεπερνούσαν τους 6.000, ενώ συνέχιζε να έρχεται πολύς κόσμος.

Το μπλοκ της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» που έφτασε στην Ισραηλινή πρασβεία συντεταγμένα με προσυγκέντρωση από την οδό Πανόρμου, χτυπήθηκε απρόκλητα με πρωτοφανή αγριότητα. Δε σεβάστηκαν οικογένειες με μικρά παιδιά και ηλικιωμένους που είχαν κατέβει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά. Έλληνες και μετανάστες μέλη της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» που τραυματίστηκαν, μετακομίστηκαν στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός. Εκεί οι τραυματίες περί τις 9.30 ξεπερνούσαν συνολικά τα 12 άτομα, μεταξύ των οποίων και μία κοπέλα με ρήξη τυμπάνου από χειροβομβίδα κρότου λάμψης. Αστυνομικοί επιχείρησαν να κάνουν ελέγχους για άδειες παραμονής σε τραυματίες μετανάστες που προσέρχονταν στο νοσοκομείο και απομακρύνθηκαν μετά από παρέμβαση συνδικαλιστών του Σωματείου Εργαζομένων του Ερυθρού Σταυρού.

Οι δολοφόνοι σιωνιστές φαίνεται πως βρίσκουν εξαιρετικούς συμμάχους στις τάξεις της ΕΛ.ΑΣ. και της Ελληνικής Κυβέρνησης. Που ξοδεύουν τα αγορασμένα από το Ισραήλ χημικά τους στους έλληνες και άραβες διαδηλωτές όταν «τολμούν» να καταδικάζουν στο δρόμο τη στυγερή δολοφονία των διεθνών ακτιβιστών από το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ! Tην ίδια ώρα η Ελληνική Κυβέρνηση αρνείται να χαρακτηρίσει τη δολοφονία των Ισραηλινών «εκληματική πράξη» ενώ δεν προβαίνει σε κανένα μέτρο διπλωματικής απομόνωσης του Ισραήλ.

Δηλώνουμε πως η βαρβαρότητα της ΕΛ.ΑΣ. όχι μόνο δε μας πτοεί, αλλά μας πεισμώνει περισσότερο. Τις επόμενες μέρες, το ποτάμι της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη θα ενωθεί με τους απεργούς απέναντι στα μέτρα βαρβαρότητας Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.  Ματαίως επιχειρούν να μας στείλουν στα σπίτια μας με το όργιο καταστολής και τρομοκράτησης που καθημερινά εντείνεται με προληπτικές προσαγωγές, αναίτιους ξυλοδαρμούς, ελέγχους σε τραυματίες μετανάστες για τα χαρτιά τους, αύριο ποιος ξέρει τι άλλο. ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ και ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

Να κλείσει τώρα η πρεσβεία των Σιωνιστών δολοφόνων στην Αθήνα.
Διακοπή κάθε εμπορικής & στρατιωτικής σχέσης της Ελλάδας με το Ισραήλ
Να απελευθερωθούν όλοι οι ακτιβιστές και τα πλοία που έχουν αιχμαλωτιστεί σε Ισραηλινά λιμάνια.
Άσυλο σε κάθε Παλαιστίνιο πρόσφυγα.

 

ενυπόγραφη καταγγελία.

Εδώ και αρκετό καιρό δεχόμαστε τη μεγαλύτερη αντιλαϊκή επίθεση μετά την μεταπολίτευση. Η Κυβέρνηση έχει επιλέξει ένα δρόμο βίας και καταστολής, γιατί είναι ανήμπορη να αντιμετωπίσει την οργή του κόσμου.

Έτσι λοιπόν και χθες 31 Μάη στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την Ισραηλινή δολοφονική επίθεση κατά της ανθρωπιστικής νηοπομπής και λίγο πριν διαλυθεί ο κόσμος, χωρίς καμιά πρόκληση, η αστυνομία διατάχθηκε να χτυπήσει στο ψαχνό.

Έκανε επίδειξη δύναμης, αλόγιστη χρήση χημικών, χτύπησαν συγκεντρωμένους με γκλοπς, που πολλοί απ’ αυτούς ποδοπατήθηκαν στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τους άνδρες των ΜΑΤ. Μετά από βίαιο σπρώξιμο αστυνομικού βρέθηκα στον Ερυθρό Σταυρό, γιατί έπεσα από ύψος 2 μέτρων (όπως και άλλα 2 άτομα) σε ακάλυπτο χώρο πολυκατοικίας. Ευτυχώς που υπήρχε χώμα στο σημείο που έπεσα κι έτσι το μόνο που απέκτησα ήταν μώλωπες, εκδορές και για δυο εικοσιτετράωρα να με ξυπνάνε ανά 3ωρο για να μην πέσω σε λήθαργο. Παρέμεινα 5 ώρες στο νοσοκομείο για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Όση ώρα βρισκόμουν εκεί, γύρω στα 15 άτομα προσήλθαν τραυματισμένα άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερο.

Όλα αυτά μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω. Πραγματικά αισθάνομαι μεγάλη ντροπή και απογοήτευση. Όμως οι αγώνες συνεχίζονται και τέτοια γεγονότα πρέπει να καταδικάζονται απ όλους.

Αργυρώ Σύριγγα