ελεύθερος γαλαξίας – πλατεία νέας σμύρνης.

ceb5cebbceb5cf8dceb8ceb5cf81cebfcf82-ceb3ceb1cebbceb1cebeceafceb1cf82

 

«Ο » Γαλαξίας»  δημιουργήθηκε με την κατασκευή της πλατείας Νέας Σμύρνης το 1969. Για 30 χρόνια με μια σκανδαλώδη σύμβαση, δόθηκε προς εκμετάλευση σε ιδιώτη. Με την πτώση της δικτατορίας, το διαχρονικό αίτημα των κατοίκων ήταν να αποδοθεί στην πόλη. Η σύμβαση έληξε το 1998 αλλά εδώ και 10 χρόνια η τύχη του » Γαλαξία» δεν άλλαξε. Η δημοτική αρχή άφησε τον χώρο να ρημάξει. Στα τέλη του 2005 η κινητοποίηση των κατοίκων και φορέων της πόλης απέτρεψε νέα μίσθωση του χώρου σε ιδιώτη. Από τότε βρίσκεται σε καθεστώς ανάπλασης, χωρίς να έχει διευκρινιστεί η μελλοντική του λειτουργία και χωρίς να έχει αποκλειστεί η «αξιοποίηση» του από ιδιώτες, στα πρότυπα των πρώην δημοτικών κινηματογράφων «Σπόρτινγκ» και «Φιλίπ», που μισθώθηκαν σε ιδιώτη επιχειρηματία.
Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα αυτοδιαχειριζόμενο δημόσιο χώρο, μη εμπορευματικού χαρακτήρα.
Ο «Ελεύθερος Γαλαξίας» – που τελεί υπό κατάληψη από τον Δεκέμβριο- θέλουμε να γίνει χώρος συνάντησης ανθρώπων και κινημάτων, να γίνει τόπος έκφρασης και δημιουργίας πολιτιστικών και κοινωνικών ομάδων. Ενας ζωντανός χώρος δημόσιας διαβούλευσης για πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά θέματα.
Για αυτό απαιτούμε από το Δήμο Νέας Σμύρνης να ακυρώσει τις διαδικασίες παρέμβασης στον χώρο και να σεβαστεί την θέληση και τους αγώνες των πολιτών.
Καλούμε κινηματικές συλλογικότητες, πολιτιστικές ομάδες, συλλογικότητες που παρεμβαίνουν σε εργασιακούς χώρους, την νεολαία της πόλης και καθένα-καθεμία ξεχωριστά, να αγκαλιάσουν τον χώρο και με την συμμετοχή τους να συμβάλλουν στην διαμόρφωση της φυσιογνωμίας και των παρεμβάσεων του Ελεύθερου Γαλαξία.
»

Ψήφισμα λαικής συνέλευσης 08-02-2009.

 

Σήμερα το πρωί βρέθηκα στην πλατεία της Νέας Σμύρνης για καφέ με την παρέα και πέρασα απο τον «ελεύθερο γαλαξία». Κάθε Σάββατο μετά τις 12.00 το μεσημέρι λειτουργεί στον πεζόδρομο της πλατείας, χαριστικό παζάρι με ρούχα και βιβλία. Επίσης μαζευόντουσαν υπογραφές στήριξης του παραπάνω κειμένου με σκοπό να επιδωθεί στην επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Νομίζω ότι ησυγκεκριμένη προσπάθεια πρέπει να στηριχθεί από όλους μας. Και επιπλέον η προσωπική μου γνώμη είναι ότι, η δημιουργία κατηλειμένων αυτοδιαχειριζόμενων χώρων πρέπει να είναι ένας από τους στόχους του κινήματος. Τέτοιοι χώροι -ελεύθερης διακίνησης ιδεών και αντιπληροφόρησης – πρέπει να ξεπηδήσουν παντού, σε κάθε Δήμο της αθήνας, σε κάθε πόλη της Ελλάδας. Πρέπει να λειτουργήσουν ως νέες  εστίες δημιουργικότητας και έκφρασης, έξω και πέρα από εκμεταλλευτικές  και εξουσιαστικές σχέσεις. Είναι ένας ακόμη τρόπος, ανάμεσα σε πολλούς, να συλλογικοποιούμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας. Είναι ανάσες κοινωνικότητας, πέρα από τους προκατασκευασμένους ρόλους του πελάτη και του πωλητή, του θεατή και του δημιουργού. Είναι χώροι δημόσιοι  και ανοιχτοί, χώροι συζήτησης πολιτιστικών και πολιτικών θεμάτων, χώροι δημόσιας και ανοικτής διαβούλευσης που λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, μα κυρίως πρέπει να είναι χώροι διαμόρφωσης της εναλλάκτικής κουλτούρας του ριζοσπαστικού κινήματος.
 Πάνω απ’ όλα όμως, πρέπει να αποτελούν χώρους αντίστασης και συμμετοχής.  Αντίστασης στην κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση των ΜΜΕ, χώροι αντίστασης στην εκχυδαισμένη υποκουλτούρα του νεοφιλελευθερισμού,  συλλογικής συμμετοχής και αντίδρασης σε δημοτικά ζητήματα και προβλήματα, που θα «αναλύουν» επί του πρακτέου τις νέες μορφές οργάνωσης που έχει ανάγκη η ριζοσπαστική αριστερά, χώροι που το πείραμα της αυτοδιαχείρισης και της αυτοοργάνωσης των μελών θα παίρνει σάρκα και οστά, χώροι σύνθεσης πολιτικών απόψεων και εναλλακτικής καλλιτεχνικής έκφρασης με τις οποίες πρέπει να συνδεθεί το ριζοσπαστικό κίνημα και τέλος χώροι ανάδειξης και καταγγελίας της κοινωνικής βαρβαρότητας των καπιταλίστικών σχέσεων σε κάθε τομέα της ζωής μας.
Γιατί δεν φθάνει μόνο να καταγγέλεις, πρέπει να έχεις και μια διαφορετική πρόταση προς την κοινωνία που παρακολουθεί αμήχανα τις πολιτικές εξελίξεις αποστασιοποιημένη, απαθής και αδρανοποιημένη για μια ακόμα φορά, περιμένοντας στον καναπέ της την λήψη αποφάσεων για το μέλλον της …φυσικά ερήμην της.

Για περισσότερες πληροφορίες … ελεύθερος γαλαξίας

πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή;

Σήμερα θέλω να σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία. Οχι σαν καταγγελία. Εαν τα blogs και το internet γενικότερα, παρέχουν το δικαίωμα στους χρήστες, να θίγουν τα κακώς κείμενα και να εφαρμόζουν την «δημοσιογραφία των πολιτών» , πολλές φορές μέσα από τις προσωπικές ιστορίες του καθενός από εμάς, σχηματίζεται ένα πάζλ για τον τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής κοινωνίας στα πλαίσια της «παιδείας» και της «κουλτούρας» έτσι όπως αυτή συντελείται στην εποχή της αναδιαμόρφωσης του «νεοελληνικού» γίγνεσθαι. Φυσικά και δεν θέλω να πιστέψω ότι ο «τρόπος» αυτός που θα σας διηγηθώ αποτελεί τον «κανόνα». Αλοίμονο μας εαν είναι έτσι. Εύχομαι να αποτελεί την εξαίρεση. Για να είμαι πιο ακριβής ….ελπίζω να αποτελεί την εξαίρεση

Εδώ και καιρό λοιπόν, συγκεκριμένα από τον Ιούνιο, ένα μέλος από την οικογένεια μας, αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας. Ετσι κάπως ξεκινάει μια πορεία προς τον Γολγοθά εν μέσω ιατρικών επισκέψεων, γνωματεύσεων, επαληθεύσεων, αντικρουόμενων απόψεων. Επρεπε λοιπόν να γίνουν κάποιες χημειοθεραπείες. Οπερ και εγένετο. Επειδή ο συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος έχει παρενέργειες στο σώμα και κυρίως το μέρος που δέχεται μεγάλη ποσότητα ακτινοβολίας, έτσι και στην περίπτωσή μας σε τμήμα του εντέρου δημιουργήθηκε μια μικρή οπή, από την οποία μεγάλη ποσότητα μικροβίων που ξέφυγαν, δημιούργησαν σε σημείο του σώματος κοντά στο έντερο μια τεράστια φλεγμονή. Τα βήματα μας, μας έφεραν σε γνωστό ιατρικό κέντρο στα νότια προάστια, λόγω παλαιάς φιλίας του ασθενούς με κάποιον γιατρό από το δυναμικό του συγκεκριμένου κέντρου. Ενας νέος Γολγοθάς ξεκίνησε. Να σημειωθεί ότι οι υπόλοιπες εξετάσεις που γινόντουσαν ταυτόχρονα, έδειχναν ότι η κατάσταση ήταν πλήρως ελεγχόμενη, εκτός από την φλεγμονή η οποία μεγάλωνε, κάνοντας το ασθενή να υποφέρει από φριχτούς πόνους στο σημείο αυτό, αρχίζοντας σιγά-σιγά να επηρεάζει και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος. Επί πέντε μήνες ακούγονταν η συγκεκριμένη επωδός εκ μέρους των γιατρών : «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Είναι θέμα καθαρής ατυχίας…το μικρόβιο προφανώς το κόλλησε από κάποια  μπάνια στην θάλασσα που έγιναν το μήνα Σεπτέμβριο. Είναι πολύ άτυχος…κάποια παυσίπονα μπορούμε να δώσουμε…κάποια αντιβίωση…και ίσως υποχωρήσει. Εάν όχι..τότε βαδίζοντας προς το μοιραίο θα περάσουμε στις μορφίνες για να απαλύνουμε τον πόνο. Δεν μπορούμε να παρέμβουμε πουθενά, ούτε εγχείρηρση μπορούμε να κάνουμε στο σημείο εκείνο, γιατί δεν θα ήταν σωστό να «επέμβουμε» σε μιά εστία μικροβίων. Δεν είναι σωστό ούτε για τον ασθενή ούτε για το χώρο του χειρουργείου. Ας επίσουμε ότι θα μείνει στάσιμο, δεν γίνεται κάτι άλλο…λυπούμαστε….»

Να σημειωθεί παρακαλώ ότι ο 75χρονος ασθενής της ιστορίας μας, εδέησε πριν αρκετά χρόνια να «αγοράσει» ένα πολύ καλό πρόγραμμά ιδιωτικής ασφάλισης όπου του παρέχεται η δυνατότητα περίθαλψης σε οποιοδήποτε ιδιωτικό νοσοκομείο, χωρίς εκείνος να συμμετέχει ούτε στο ελάχιστο. Να σημειωθεί επίσης ότι κανένας γιατρός, ποτέ κατα την διάρκεια της νοσηλείας δεν μας ζήτησε ούτε ένα ευρώ, πέρα από την νόμιμη αμοιβή την οποία πληρώνει η συγκεκριμένη ασφαλιστική εταιρεία. Ο ασθενής μας λοιπον, έμπαινε και έβγαινε στο συγκεκριμένο ιατρικό κέντρο, τριήμερα, τετραήμερα, μόνο και μόνο για να έχει την αίσθηση ότι κάποιος προσπαθεί για την ίαση του. Κοινώς είχε γίνει αντικείμενο επιστημονικής έρευνας. Και πάντα τα ίδια λόγια από τους γιατρούς : « Δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα ….λυπούμαστε.» Παρουσία του ασθενή όμως οι γιατροί έλεγαν : « Eχουμε σαφή βελτίωση….σήκω να περπατήσεις…μα δεν το αισθάνεσαι;…έχουμε σαφή βελτίωση…» Βέβαια ο άνθρωπος κόντευε να τρελαθεί, γιατί όσο περνούσε ο χρόνος και εξαιτίας της φλεγμονής, άρχισε να παραλύει το αριστερό του πόδι, ενώ οι εξετάσεις για το κύριο πρόβλημα ήταν καθυσυχαστικές !.  Κάποια στιγμή λοιπόν, ενώ βλέπαμε τον άνθρωπό μας να λιώνει στον καναπέ, και να έχει πέσει σε κατάθλιψη από τους πόνους, και ενώ οι γιατροί από το συγκεκριμένο κέντρο μας έλεγαν ότι….« Ηρθε η ώρα για μορφίνη και αντικαταθλιπτικά…», αποφασίσαμε μέσω ενός οικογενειακού φίλου να επισκεφθούμε έναν άλλο γιατρό που εργάζεται σε άλλο νοσοκομείο για μία δεύτερη γνώμη. Εγινε εισάγωγη, κάποιες απαραίτητες εξετάσεις και εντός τριών ημερών μπήκε στο χειρουργείο. Μετά από επτά (7) ώρες χειρουργική επέμβαση….επτά πολύ άγριες ώρες και είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς καταλαβαίνετε τι λέω…ο χειρούργος μας ανακοίνωσε ότι όλα πήγαν πολύ καλά !!! Οτι δηλαδή επτά ώρες καθάριζε την περιοχή της φλεγμονής και ότι εάν αργούσαμε λίγο ακόμη, θα πέθαινε από σηψαιμία καθώς είχαν αρχίσει μέσα στο σώμα του να σαπίζουν τα έντερα !!!. Μας ανακοινώθηκε επίσης ότι ναι μεν ήταν μια πολύ δύσκολη επέμβαση, αλλά υπάρχουν πολλές ελπίδες ότι ο ασθενής σε λίγο καιρό μπορεί να έχει μέχρι και ολική ίαση !!! Οπως ειπώθηκε εάν ερχόμασταν από τον Σεπτέμβριο, θα επρόκειτο περί μιας πολύ απλής περίπτωσης !!! Ο ίδιος δε από το κρεβάτι της εντατικής μας είπε ότι δεν πονάει καθόλου και μετά από πέντε μήνες αισθάνεται πάλι το αίσθημα της πείνας !!!

« Τρελαμένος» και αηδιασμένος από την κοροιδία και την εκμετάλευση των προηγούμενων μηνών παίρνω στο τηλέφωνο τον «φίλο» γιατρό του συγκεκριμένου κέντρου. Ειπώθηκαν πολλά. Σας λέω μόνο το τελευταίο που μου ειπώθηκε…« λόγω της κρίσης προσπαθούμε να κρατάμε τους ασθενείς μας εδώ για να μην καταφεύγουν στον…..ανταγωνισμό !!! »
Πώς σας ακούγεται;….καλό ε; Δηλαδή προτιμάμε οι ασθενείς ΜΑΣ να πεθαίνουν γιατί δεν έχουμε την κατάλληλη υποδομή, τεχνογνωσία, εμπειρία, παρά να τους συστήνουμε να επισκέπτονται ένα μεγάλο νοσοκομείο για μια δεύτερη ιατρική γνώμη.

Για όλα λοιπόν φταίει ο ανταγωνισμός και η άτιμη οικονομική κρίση. Να σημειωθεί επίσης ότι όταν λέγαμε στους γιατρούς, μήπως να ζητάγαμε και μια δεύτερη γνώμη από άλλο νοσοκομείο, εκείνοι βέβαια δεν μας έλεγαν όχι…αλλά μας διαβεβαίωναν ότι πρόκειται για …χαμένος κόπος !!!
Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία μας. Μια ιστορία στα πλαίσια του υγιούς ανταγωνισμού του ιδιωτικού συστήματος υγείας. Στα πλαίσια μιας κοινωνίας που έχει γεμίσει ανθρωπόμορφα κτήνη, που στον μόνο θεό που πιστεύουν είναι το κέρδος, το χρήμα, με κάθε θυσία. Ακόμα και με την θυσία μιας ανθρώπινης ζωής. Πόσες άραγε ζωές θα «χαθούν» ακόμα στον τομέα της Υγείας, στον βωμό του κέρδους;

Πόσο επιτέλους κοστολογείται μια ανθρώπινη ζωή ;

Η αριστερά του 21ου αιώνα, μέρος 1ο

cf86ceb1cf84cf83cebfcf8dcebbceb1

Ψάχνοντας να βρω φωτογραφία στο google για να «δέσω» το συγκεκριμένο post, έπεσα πάνω σε αυτήν την απίστευτη φατσούλα. Την βρήκα στο blog Eτσι ε;  και την θεώρησα ιδανική για την περίσταση. Τα μαλλιά ανακατεμένα, τα μάτια θυμωμένα, το ύφος λίγο μπλαζέ, προερχόμενο ίσως από έναν παιδικό καυγά. Απορημένο σίγουρα, διαμαρτυρόμενο μονίμως, και σκεπτόμενο ίσως την επόμενη ζαβολιά. Μπορεί και να την μάλωσαν «οι μεγάλοι». Το ύφος της τα λέει όλα. Θα σας δείξω εγώ….τι σημαίνει… άτακτη!

Η Αριστερά είναι γένος θηλυκού, ως εκ τούτου απρόβλεπτη, ενίοτε κυκλοθυμική, μα πάντοτε τρυφερή και σκληρή ταυτόχρονα. Η σχέση μαζί της είναι δύσκολη. «Μια στγμή μαζί σου είναι μακελειό» λέει ο Σαββόπουλος για την Ελσα. Θα μπορούσε στην θέση της Ελσας να είναι η Αριστερά. Αν με ρωτούσε κάποιος «μέσα από ποιές εικόνες βλέπεις την Αριστερά σαν οντότητα…» θα απαντούσα αμέσως, μέσα από την εικόνα του Μάνου Χατζιδάκη όταν συνέθετε το «χαμόγελο της Τζοκόντας», πιθανότατα μέσα από την σύνθεση του Μίκη θεοδωράκη στην ταινία «Φαίδρα», ίσως μέσα από το βιβλίο του jack kerouac «στον δρόμο», μέσα από την «έναστρη νύχτα» του Van Gogh, σίγουρα μέσα από την φωτογραφία του δολοφονημένου ΤΣΕ, διαλέγω επίσης την στιγμή που η ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ δίδασκε με εντελώς αντισυμβατικό τρόπο το «Κεφάλαιο» σε μεταλλουργούς, ξυλουργούς, ανθρακωρύχους στο Βερολίνο το 1906. Ασφαλώς μέσα από τις ελευθεριακές νύχτες στο Παρίσι την άνοιξη του 1968, μέσα από το κλάμα των Ελασιτών την στιγμή της  παράδοσης των όπλων στην Βάρκιζα, και τέλος μέσα από τα πεσμένα κορμιά των φοιτητών στην πύλη του Πολυτεχνείου.  Θα μπορούσε να ήταν από πολλές «στιγμές» ακόμα, αλλά αυτές ανέσειρα από το μυαλό μου αυθόρμητα. Τέλος αυτοπροσδιορισμού.

Στις μέρες μας, διαπιστώνει κανείς ότι όσο βαθαίνει η οικονομική και κοινωνική κρίση, όσο ανακοινώνονται από τα δελτία των τηλεοπτικών σταθμών χιλιάδες απολύσεις σε όλο τον κόσμο, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη για την άμεση προβολή του προφίλ της Αριστεράς τόσο στον ιδεολογικό τομέα, όσο και σε θέματα οργάνωσης και πρακτικής παρέμβασης στα γεγονότα. Μπορεί να αποτραπεί το βάθεμα της κρίσης ; Στην χώρα μας μέχρι πριν μερικούς μήνες ακούγαμε απλά για την κρίση, χωρίς να έχουμε δεί το συγκεκριμένο φαινόμενο να εισχωρεί στην πραγματική καθημερινή οικονομία της Ελληνικής κοινωνίας. Παρά τα ευχολόγια εκ μέρους της κυβέρνησης η κρίση είναι εδώ και επηρεάζει άμεσα τα μεγέθη της πραγματικής οικονομίας. Εχει για τα καλά βρει στέγη στα σπίτια μας, έχει γίνει ο συγκάτοικος μας. Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί της, λες και όλοι έχουμε τις ίδιες ευθύνες για την δημιουργία του φαινομένου. Σαν να έχει δηλαδή μερίδιο ευθύνης ο εργαζόμενος. Αρκετοί επίσης προσπαθούν να μας πείσουν ότι την αποκλειστική ευθύνη έχουν τα εγχώρια και διεθνή golden boys, για κάποιες λάθος επιλογές τους, κάποιες «υπερβολές», οι οποίες οδήγησαν τις διεθνείς αγορές σε παρακμή. Βέβαια οι δείκτες της ανάπτυξης αλλά και της βιομηχανικής παραγωγής δείχνουν άλλα πράγματα. Δείχνουν ακριβώς αυτό που έλεγε η ΡΟΖΑ στην περίφημη «συσσώρευση του κεφαλαίου»  και που βέβαια είχε αναλύσει πρώτος ο ΜΑΡΞ στο «κεφάλαιο», ότι δηλαδή η «αναρχία» στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, έκανε τις οικονομικές σχέσεις αδιαφανείς και παραμορφωμένες, με τον «ανταγωνισμό» και την συγκεκριμένη νομισματική οικονομία να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απελευθέρωση και την παντοδυναμία των αγορών. Οταν ακούμε την λέξη «αγορές» πρέπει να έχουμε κατά νου, ότι η δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης των συγκεκριμένων «αγορών» αποτελεί τον ζωτικό όρο ύπαρξης του καπιταλισμού. Το οξυγόνο του. Χωρίς την ανάπτυξη -με τους δικούς του όρους φυσικά- , χωρίς την επιτάχυνση της παραγωγής, άρα και του αυξανόμενου κέρδους με την έννοια της  καπιταλιστικής συσσώρευσης ως μοναδικό ζητούμενο από την όλη διαδικασία,  ο καπιταλισμός περνάει σε φάση κρίσης. Κυκλικών κρίσεων βέβαια, χωρίς κανείς να μπορεί να ορίσει με ακρίβεια την χρονική διάρκεια τους. Και ερχόμαστε στο ζητούμενο, όπως τίθεται στις μέρες μας, από κυβερνήσεις και κόμματα του δεξιού και σοσιαλδημοκρατικού χώρου, δηλαδή η ενίσχυση και παιρετέρω οικονομική βοήθεια κυρίως στους εταίρους των «αγορών» έτσι ώστε να βγούν από την κρίση και να συνεχιστεί η ομαλή ανάπτυξη και λειτουργία των ίδιων «αγορών» που δημιούργησαν την οικονομική κρίση που βιώνουμε. Σχήμα οξύμωρο ; Οχι βέβαια, εαν λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι ο καπιταλισμός «λατρεύει» τις κρίσεις του,-έχει μια φυσική ροπή προς αυτή την κατεύθυνση- γιατί επί της ουσίας από αυτές ανανεώνεται, για να μπορέσει μελλοντικά- όσο πιό άμεσα γίνεται- να μπεί σε μια νέα φάση δυναμικής «ανάπτυξης» των «αγορών» του. Φυσικά οι «παράπλευρες απώλειες» σε ανθρώπινο δυναμικό, είτε προέρχονται από τον «χώρο» του, είτε από την ανθρώπινη εργασιακή δύναμη λίγο τον απασχολεί. Σημασία έχει το «εμπόρευμα» των αγορών και πως αυτό θα παράγεται και θα διατείθεται προς κατανάλωση με τους πιό γρήγορους ρυθμούς. Με φρενήρεις ρυθμούς αν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο. Η μοναδική διέξοδος του, φαντάζει να είναι μόνο η παλινόρθωση των καταρακωμένων οικονομικών αγορών. Στην πραγματικότητα ζούμε τον παροξυσμό μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, αποτέλεσμα συγκεκριμένων οικονομικών πολιτικών ολόκληρης της περιόδου της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης. Ολόκληρης της περιόδου του «τέλους των ιδεολογιών» από το 1989 μέχρι σήμερα.

Η κρίση ξέσπασε από τα στεγαστικά -κυρίως- δάνεια που είχαν δοθεί στα πιο αδύναμα και φτωχά στρώματα της Αμερικάνικης κοινωνίας. Αυτό όμως δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα κάποιας «συγκυριακής απληστίας» των αγορών, ή κάποιας «στιγμιαίας επιδίωξης αλόγιστου κέρδους» από managers και golden boys. Είναι απλά το αποτέλεσμα της κυρίαρχης πολιτικής τα τελευταία είκοσι χρόνια. Παλαιότερα στις ΗΠΑ οι «προοδευτικές» κυβερνήσεις επεδίωκαν την ενσωμάτωση στο σύστημα των υποτελών τάξεων μέσα από το προσωπείο του δήθεν κοινωνικού κράτους, μέσω κάποιων αυξήσεων σε μισθούς, σε κοινωνικές παροχές, με δαπάνες για κοινωνική στέγαση. Αυτό όμως το δήθεν κοινωνικό κράτος, αποφάσισε να εκχωρήσει την εφαρμογή της συγκεκριμένης κοινωνικής πολιτικής στο χρηματοπιστωτικό τομέα. Υπάρχει κάποιος ανόητος που να πιστεύει ότι αυτό δεν αποτέλεσε συγκεκριμένη πολιτική επιλογή; Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους να βρίσκονται υπερχρεωμένοι σε πιστωτικές κάρτες, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες να είναι όμηροι των χρηματιστηρίων και χιλιάδες νέα ζευγάρια να χάνουν τα σπίτια τους από ανεξόφλητες υποχρεώσεις δανείων. Και ποιά είναι η λύση; Δεκάδες δισεκατομμύρια δολλάρια και ευρώ να δίνονται στις τράπεζες για να επανεπενδύονται που; Οχι φυσικά σε αυτούς που έχουν ανάγκη, γιατί οι τράπεζες δεν είναι κοινωφελή ιδρύματα να δανείζουν χρήματα με μεγάλη επισφάλεια στα θύματα που οι ίδιες δημιούργησαν. Για μια ακόμα φορά δηλαδή οι κυβερνήσεις που διέπονται από νεοφιλελεύθερη λογική κάνουν ακριβώς το ίδιο λάθος. Ξαναδίνουν την ευκαιρία στον χρηματοπστωτικό τομέα, να οργανώσει την κοινωνική πολιτική. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.

Εχει ενδιαφέρον-επίσης- να καταλάβουμε οχι μόνο την ταχύτητα με την οποία η οικονομική κρίση μεταδόθηκε στην Ευρώπη, αλλά και τις μεθόδους  ανιμετώπισης  της κρίσης στην γηραιά Ηπειρο. Εδώ υπήρξε μια συμφωνία. Το Αμερικάνικο κεφάλαιο δεν βασίστηκε στον παραγκωνισμό του Ευρωπαικού κεφαλαίου, οι δε κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη που έχουν συνδέσει τις τύχες τους με το Αμερικάνικό κεφάλαιο, θα αποφύγουν την κατάρρευση του δολαρίου στηρίζοντας το, δημιουργώντας έτσι ένα νεο και ενιαίο σύνολο κεφαλαίου. Ενιαίο σύνολο αγορών υπάρχει ήδη.  Δεν θα έχει περάσει πολύς καιρός που δειλά-δειλά θα ξανακούσουμε το…»αφήστε τις αγορές ελεύθερες να αναπνεύσουν» …Εξάλλου και η Ευρωπαική ενοποίηση με τον τρόπο που έχει επιλεχθεί να γίνει προς τα εκεί οδηγεί. Μήπως να αυτορυθμιστούν και πάλι οι «αγορές»; Με ολίγη κρατική παρέμβαση; «Διακριτική» βεβαίως. Δεν θα τολμήσω να πω έλεγχο. Οποιος έχει την δυνατότητα να αποδείξει ότι οι «αγορές» μπορούν να ελεχθούν και να υπάρχει «υγιής ανταγωνισμός» προς όφελος της κοινωνικής ανάπτυξης, στα πλαίσια του καπιταλισμού, έχει απλά «ανατρέψει» τον ΜΑΡΞ. Δηλαδή έχει τετραγωνίσει τον κύκλο. Προλαβαίνω όποιον επιχειρήσει να αναφέρει παραδείγματα από το παρελθόν ( Λέννιν για την νέα οικονομική πολιτική ) και το σήμερα (Εβο Μοράλες και τις εξωτερικές επενδύσεις που προσελκύθηκαν προς την Βολιβία) ότι η μεγάλη διαφορά είναι πως αυτές οι πολιτικές εφαρμόσθηκαν αφού ανέλαβαν την διακυβέρνηση της χώρας οι συγκεκριμένες κυβερνήσεις είτε με επαναστάσεις είτε με δημοψηφίσματα. Και προφανώς δεν έχουν σχέση με την απελευθέρωση και την λειτουργία των αγορών όπως διαμορφώθηκαν στις μέρες μας. Προφανώς υπήρξαν κρατικοί μηχανισμοί, με διαφορετική πολιτική  στόχευση και ιδεολογία από τους σημερινούς. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να ξαναστήσουμε «αγορές» με την  λογική του σήμερα. Ούτε να ζητάμε «υγιείς ανταγωνισμούς» στα πλαίσια της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τον καπιταλισμό να αρνηθεί τον λόγο ύπαρξης του.

«Οι άνθρωποι διαμορφώνουν την Ιστορία τους όχι κάτω από τις συνθήκες που επιλέγουνε οι ίδιοι» έλεγε ο ΜΑΡΞ.  Ετσι και η Αριστερά σήμερα πρέπει να διαμορφώσει την ιστορία του κόσμου μέσα σε συνθήκες που δεν επέλεξε η ίδια.
Για το ποιά κατά την γνώμη μου πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς  απέναντι στην παγκόσμια οικονομική κρίση στο δεύτερο μέρος της συνέχειας του άρθρου.
Ομως επιτρέψτε μου να σας προϊδεάσω λίγο…..

«Θαρείς κεντρισμένα από αόρατα πνεύματα, τα ηλιακά άτια του χρόνου περνάνε σέρνοντας το ελαφρό φορτίο πεπρωμένου μας και δεν μας μένει τίποτα άλλο να κάνουμε παρά να κρατήσουμε σταθερά, με ακλόνητη αποφασιστικότητα τα ηνία…Αν είναι γραφτό μου να πέσω, τότε μπορεί ένας κεραυνός, μια καταιγίδα, ή ακόμα ένα απλό παραπάτημα να με ρίξει στην άβυσσο, εβρισκόμενος εκεί πεσμένος δίπλα με μυριάδες άλλους. Ποτέ δεν δίστασα για ένα μικρό όφελος να ριψοκινδυνεύσω, μαζί με τους συντρόφους μου, μέσα στην αιματηρή μάχη. Πως θα μπορούσα να παζαρέψω όταν πρόκειται για την φυσική τιμή της ύπαρξης μου ; »  ( Γκαίτε, «Εγκμοντ» )

« To ξέρετε…ελπίζω να πεθάνω στο πόστο μου, σε μια μάχη στον δρόμο ή στην φυλακή»
Από ένα γράμμα της Ρόζα Λούξενμπουργκ στην Σόνια Λήμπκνεχτ.

πέμπτη 19/2 διαδήλωση για την κωσταντίνα κούνεβα.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ την Πέμπτη 19/2 στις 6.00 μ.μ. από τα Προπύλαια στη Βουλή, για την Κωνσταντίνα Κούνεβα. 

aaaaaaaaaaaaaa

 

Νέα προκήρυξη της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ)

42 μέρες από την δολοφονική επίθεση και το σακάτεμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα κι όμως τα ανθρωποειδή που της επιτέθηκαν κυκλοφορούν ελεύθερα! Ίσως για να επιλέξουν το επόμενο θύμα που θα στοχοποιήσουν και θα επιτεθούν.
42 μέρες απο την δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα και οι υπουργοί Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης δεν ευαισθητοποιήθηκαν να βγάλουν ούτε μια ανακοίνωση για την πορεία των ερευνών, αν υποθέσουμε ότι γίνονται έρευνες για την αποκάλυψη των ενόχων. Ούτε βεβαίως ο αρχηγός της Αστυνομίας ή οι άλλοι αρμόδιοι κρατικοί παράγοντες.
Ποιά είναι άλλωστε η Κωνσταντίνα Κούνεβα; Μια απλή καθαρίστρια είναι.
Αν συνέβαινε
κάτι παρόμοιο σε έναν από τους «εντιμότατους κύριους ή κυρίες» θα έδιναν συνεντεύξεις κάθε μισή ώρα. Θα ήταν πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια.
Ποιος όμως σακάτεψε την Κωνσταντίνα Κούνεβα; Ποιοι επιτέθηκαν στην γραμματέα του σωματείου μας; Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευτές, κύριοι αρμόδιοι; Γιατί δεν τους απευθύνετε το εκκωφαντικό ερώτημα, κύριοι καναλάρχες;
Ποιοί και γιατί οργάνωσαν την αντισυγκέντρωση στις 24 Νοέμβρη και προπηλάκισαν την Κωνσταντίνα κυνηγώντας την μέχρι την Ομόνοια;
42 μέρες από το σακάτεμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και οι εργολάβοι-δουλέμποροι συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους. Παραμένουν ασύδοτοι και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους καλυπτόμενοι πίσω από ολόκληρο τον νομικό οπλοστάσιο που τους προστατεύει.
Η υπουργός Απασχόλησης δεν έχει κάνει καμιά ενέργεια να το καταργήσει και να τους αποπέμψει από τα υπουργεία, τα νοσοκομεία και τις επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Έναν σχεδόν μήνα μετά την κατακραυγή που ξεσηκώθηκε, ευαισθητοποιήθηκε και κάλεσε την μάνα της Κωνσταντίνας, που την συνόδευε η αντιπρόεδρος του σωματείου και η δικηγόρος μας.
Παρά τις υποσχέσεις της όμως για ολόπλευρη συνδρομή, τις αποκλειστικές νοσοκόμες τις πληρώνει η οικογένεια από τις συνδρομές του κινήματος αλληλεγγύης!

42 μέρες από την δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας και η ηγεσία της ΓΣΣΕ δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό για να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι που επιτρέπουν την δράση και την ασυδοσία των εταιρειών που ενοικιάζουν ανθρώπους την αυγή του 21ου αιώνα!!!
Για να αποσείσει μάλιστα τις τεράστιες ευθύνες της, μερικές φορές συγκεκαλυμμένα άλλες απροκάλυπτα, προσπαθεί να υπονομεύσει ή και να συκοφαντήσει την «Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού».
Όπως όταν αρνήθηκε να υπογράψει το υπόμνημα που συντάξαμε με τα αιτήματά μας και καταθέσαμε μαζί με την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων και συνδικαλιστών στον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας.
Όπως όταν πριν από τη συγκέντρωση και πορεία των 85 σωματείων και του Κινήματος Αλληλεγγύης προς την Κωνσταντίνα Κούνεβα «αποκήρυξε» τη συγκέντρωση, χωρίς μάλιστα να τους το ζητήσει κανένας!
Όπως αρνείται μέχρι σήμερα να διαχωρίσει την θέση της από το εργοδοτικό σωματείο της ΟΙΚΟΜΕΤ και την υπονομευτική δράση του.
Θέλουμε να το δηλώσουμε ξεκάθαρα προς κάθε κατεύθυνση:
Αποτελούμε οργανικό μέρος
του εργατικού κινήματος και αυτή μας της ιδιότητα αλλά και την αυτονομία μας δεν πρόκειται να την παραχωρήσουμε σε κανέναν. Ούτε θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μιλάει εξ’ ονόματός μας.
Η δράση της γραμματέως του σωματείου μας και η τραγική της σημερινή θέση δεν προσφέρεται ούτε για πολιτική εκμετάλλευση, ούτε για πλυντήριο των ευθυνών καμιάς πλευράς και κανενός φορέα.
Η ΓΣΕΕ δεν είναι φέουδο κάποιων προσώπων ούτε κάποιας πλειοψηφίας αλλά ανήκει σε όλους τους εργαζόμενους και το εργατικό κίνημα. Απέναντι σε προσπάθειες προσχηματικής πειθαρχίας σε «ανώτερα όργανα», εμείς θα επιμένουμε να πειθαρχούμε στις αξίες του εργατικού κινήματος και του εργατικού πολιτισμού.
Τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα: η ηγεσία της ΓΣΕΕ αλλά και οι άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρωτοστατήσουν έστω και τώρα στο ξεκίνημα ενός πανεργατικού αγώνα που θα καταργήσει τις δουλεμπορικές εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων και στην κατάργηση όλου του αντεργατικού οπλοστασίου που τις κατοχυρώνει;
Θα διώξει -δίνοντας το καλό παράδειγμα σαν την γυναίκα του Καίσαρα- τον εργολάβο καθαρισμού που καθαρίζει τα γραφεία της ή θεωρεί ότι οι εργολάβοι είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι για την ίδια, όπως και οι πάνω από 50 εργαζόμενοι με τα προγράμματα stage που δουλεύουν ανασφάλιστοι στις υπηρεσίες της;
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, Έλληνες και μετανάστες,
Σας καλούμε να πυκνώσετε τις γραμμές του σωματείου μας και να διεκδικήσουμε όλοι μαζί τα δίκαια αιτήματά μας. Σας καλούμε σε επαγρύπνηση και σε αγώνες μέχρι να δικαιωθούμε.
Μην υποκύπτετε στις απειλές και την εργοδοτική αυθαιρεσία.
Είναι ελάχιστοι και είμαστε χιλιάδες!

Ο αγώνας της Κωνσταντίνας δεν μπορεί και δεν θα πάει χαμένος. Η αποτρόπαια πράξη εναντίον της ξεσήκωσε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που δεν θα κάνει πίσω αν δεν δικαιωθούν οι στόχοι μας.
Ευχαριστούμε όλους τους εργαζόμενους, όλες τις συλλογικότητες, οργανωμένες και ανοργάνωτες, στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την νεολαία που από την πρώτη στιγμή κινητοποιήθηκε και συμβάλλει με καθοριστικό τρόπο στο τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης που έχει δημιουργηθεί για την Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Απαιτούμε :
– Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι που σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
– Έξω οι εργολάβοι-δουλέμποροι από τις δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις.
– Κατάργηση της ενοικιασμένης και ανασφάλιστης εργασίας.
– Κατάργηση ολόκληρου του νομικού οπλοστασίου που τα κατοχυρώνει.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Με Αγωνιστικούς Χαιρετισμούς
ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ.

πρώτα συμπεράσματα από το διαρκές συνέδριο του συνασπισμού.

Από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας  ΕΠΟΧΗ

oxi-sto-gamo

Ζούμε πλέον στον κόσμο της «εικόνας» που μεταδίδουν τα μεγάλα ιδιωτικά και κρατικά μέσα μαζικής αποβλάκωσης και παραπληροφόρησης. Πως αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι ολόκληρο το Σαββατοκύριακο μεταδίδονταν πληροφορίες για διάσπαση, για έντονες αψιμαχίες, για διχαστικό και πολοτικό κλίμα στο διαρκές συνέδριο του Συνασπισμού. Η συμφωνία είναι γνωστή και απλά παρακολουθούμε το χρονικό της διαδρομής της από τον Δεκέμβριο. Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να επιτίθεται στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ με κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο μέσα από τα κανάλια που ελέγχει, δίνοντας άπλετο τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο σε κάθε προσπάθεια επίθεσης των υπολοίπων κομμάτων του «συνταγματικού τόξου» προς τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι το αντάλαγμα για την στήριξη στην κυβέρνηση που παρείχαν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις στα γεγονότα του Δεκέμβρη (βλέπε ανάλυση Κούλογλου στο tvxs.gr).
Αυτό βέβαια συντελείται με την «δημιουργία εντυπώσεων»  και «αρνητικού κλίματος». Η ψυχολογία της στιγμής είναι που μετράει στην πρόθεση ψήφου που αποτυπώνεται στα γκάλοπ. Και αυτή η ψυχολογία απογοήτευσης, γίνεται μάχη για να καλλιεργηθεί σε όσους δηλώνουν την πρόθεση να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές.

Δεν ισχυρίζομαι ότι κατά το τριήμερο του συνεδρίου δεν ακούστηκαν διαφορετικές απόψεις. Προτιμώ όμως να υπάρχουν αντίθετες απόψεις που προσπαθούν να συνθέσουν με ανοικτές τις πόρτες του Συνεδρίου για όποιον Ελληνα πολίτη θέλει να παρακολουθήσει τις εργασίες του, παρά να αποκεφαλίζονται όσοι καταθέτουν αντίθετη άποψη από την πλειοψηφούσα, εν μέσω σφιχτά κλειδαμπαρομένων θυρών στον χώρο του Συνεδρίου, όπως είθισται σε άλλα Αριστερά κόμματα. Ευτυχώς το θέμα της αντίθετης άποψης στον χώρο του ΣΥΝ έχει λυθεί εδώ και καιρό.

Στα του συνεδρίου τώρα, δεν νομίζω ότι υπάρχει θέμα για συζήτηση όταν το πρόγραμμα υπερψηφίζεται από το 82% του «σώματος» των συνέδρων, ενώ το υπόλοιπο 18% ψηφίζει λευκό χωρίς παράλληλα να υπάρχει ούτε μια αρνητική ψήφος. Το κείμενο του προγράμματος αποτελεί βάση για συζήτηση, είναι ανοικτό σε εμπλουτισμό και παιρετέρω επεξεργασία όπως ειπώθηκε από ολα τα μέλη της επιτροπής που ανέλαβαν την ευθύνη σύνταξης του. Ο Γιάννης Δραγασάκης στην ομιλία του πρίν από τις ψηφοφορίες δήλωσε ακριβώς αυτό το πράγμα. Οτι σαν επιτροπή είμασταν ανοικτοί σε κάθε παρέμβαση που κατατέθηκε, και παραμένουμε ανοικτοί σε κάθε κείμενο που θα κατατεθεί από εδώ και πέρα. Το πρόγραμμα αυτό αποτελεί την συμβολή του ΣΥΝ στην διαμόρφωση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρόβλημα που εντοπίσθηκε είναι ότι δεν υπήρχε ο απαιτούμενος χρόνος έτσι ώστε το κείμενο ή μια περίληψη του, να «κατέβει» πριν το συνέδριο στις πολιτικές κινήσεις του ΣΥΝ για ανάλυση. Από την στιγμή όμως που αποτελεί μια βάση για συζήτηση και είναι ανοικτός ο εμπλουτισμός του, αυτό μπορεί να γίνει και τώρα, από όλα τα μέλη των πολιτικών κινήσεων στις συζητήσεις που θα ακολουθήσουν ειδικά για το πρόγραμμα. Προσωπικά θα ήθελα να πώ ότι την έννοια του «ψηφίζω λευκό» δεν την κατάλαβα. Πως είναι δυνατόν να «γκρινιάζουμε» τόσο καιρό ότι δεν έχουμε εκδώσει ακόμα πρόγραμμα θέσεων, και λίγο μετά την έκδοση του, πριν καν προλάβουμε να το διαβάσουμε καλά-καλά…να ψηφίζουμε λευκό. Κατά την γνώμη μου εάν οι σύνεδροι που ψήφισαν λευκό έχουν είτε επιφυλάξεις, είτε αντίθετες απόψεις σε συγκεκριμένα σημεία του προγράμματος καλό θα ήταν να κατέθεταν προς ψήφιση τροποποιητικές προτάσεις πάνω στα σημεία που διαφωνούν. Η απλή ποσοτική και αριθμητική καταγραφή  του σκληρού πυρήνα συγκεκριμένης εσωκομματικής τάσης δεν βοηθάει στις παιρετέρω διαδικασίες.
Στα πλήν του συνεδρίου η καταψήφιση συγκεκριμένης πρότασης για εναλλακτικό χρόνο θητείας του ευρωβουλευτή στα δυόμιση χρόνια. Εδώ θα πώ ότι όσοι καταψήφισαν την συγκεκριμένη πρόταση έκαναν λάθος κατά την γνώμη μου. Δεν υπάρχει αφαλέστερος τρόπος για την αποφυγή δημιουργίας προσωπικών μηχανισμών, από την ψήφιση της εναλλακτικής θητείας. Δεν νοείται -κατά την γνώμη μου πάντα- να υπάρχει ευρωβουλευτής ή βουλευτής στην Αριστερά, του Ελληνικού κοινοβουλίου, με δέκα και δεκαπέντε χρόνια θητεία. Ούτε η θέση αυτή αποτελεί κληρονομικό δικαίωμα. Πως αλλιώς θα μπορέσει η Αριστερά να ανανεώσει τον λόγο της και την εικόνα της πρός τα έξω, εάν δεν τολμήσει ριζοσπαστικές αλλαγές και σε αυτό το πεδίο. Στα πλήν επίσης και η καταψήφιση της πρότασης από τις γυναίκες σύνεδρους για την ανάδειξη γυναίκας ευρωβουλευτή βάσει ποσόστοσης. Λάθος η όλη προσπάθεια παρουσίας του συγκεκριμένου θέματος από τις γυναίκες συνέδρους, από την στιγμή που στο κείμενο που παρουσίασαν, αποφάσισαν να μην δεχθούν υπογραφές συμπαράστασης από τους άνδρες σύνεδρους. ΕΛΕΟΣ !!!.

Στα θετικά η υπερψήφιση το να βρίσκεται στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στην δεύτερη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου, αναβαθμίζοντας έτσι την εν γένει συμμαχία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Στα θετικά επίσης το γεγονός ότι για μια ακόμα φορά, αποκλείσθηκε η προεκλογική ή μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, ενώ αποφασίσθηκε να δωθεί μεγαλύτερη έμφαση στην συμμετοχή του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στις κινηματικές διαδικασίες. Θετικός επίσης ο προβληματισμός των περισσοτέρων συνέδρων για την εξέγερση του Δεκεμβρίου και ιδίως των εκπροσώπων της νεολαίας.

Και όπως κάθε συνέδριο που σέβεται τον εαυτό του…έτσι και σε αυτό υπήρξαν ατέλειωτες συζητήσεις στα πολιτικά «πηγαδάκια» στον πάνω όροφο την ώρα του καφέ. Εκεί πάντα κτυπάει η δίδυμη καρδιά των συνεδρίων. Μεταξύ καφέ και τσιγάρου αναλύονται όλα τα θέματα της επικαιρότητας, ανάμεσα σε γέλια και εκατέρωθεν πειράγματα. Γιατι η ενασχόληση με τα κοινά, με αυτό που ονομάζεται «πολιτική» πρέπει να περιέχει στοιχεία ερωτικής πράξης. Ενα τσιγάρο πρίν, ένα τσιγάρο μετά…ή ένα καφέ πρίν…για να «τσιτωθούν» τα νεύρα σου; Οπως και ναχει όλοι συμφωνούμε στο ένα τσιγάρο μετά. Ε…σε αυτό δεν υπάρχουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Ετσι ελπίζω τουλάχιστον !!!