το ταραχώδες σύμπαν της ελληνικής αριστεράς.

 

Η απεικόνιση της αέναης κίνησης και σύγκρουσης στο «σύμπαν» της Ελληνικής Αριστεράς.
Ο μόνος, κατά την γνώμη μου, που θα μπορούσε να δώσει μια πειστική απάντηση για το φαινόμενο αυτό είναι ο καθηγητής Ευτύχης Μπιτσάκης.

Δυστυχώς δεν διαθέτω πληροφορίες για το copyright…

Η σταυροφορία των παιδιών.

 

Η Σταυροφορία των παιδιών. Πίνακας του Gustave Doré του 19ου αιώνα.

Μεταξύ της τέταρτης και της πέμπτης Σταυροφορίας (1201-1204) και (1215-1221), κατά τις αρχές του έτους 1212, χιλιάδες παιδιά, αμφότερων φύλων, από την Γερμανία και την Γαλλία ξεκίνησαν με προορισμό την επίσκεψη και την κατάληψη των Αγίων Τόπων. Ήταν χωρισμένα σε δύο τάγματα (Γερμανικό – Γαλλικό), χωρίς να υπάρχει φαινομενική  σχέση μεταξύ τους, αν και οι πηγές απροσδιόριστα ταυτίζονται στα αίτια και στις αφορμές του όλου εγχειρήματος.

Το Γερμανικό τάγμα, που αριθμούσε 20.000 παιδιά ηλικίας 6 έως 14 χρονών, αλλά και νεολαία, ξεκίνησε από την Κολωνία με στόχο να φτάσει στην Ιταλικές ακτές της Μεσογείου, ενώ την ίδια εποχή ξεκίνησαν από την τοποθεσία Cloyes-sur-le-Loir περιοχή της κεντρικής Γαλλίας, με προορισμό την πόλη της Μασσαλίας, 30.000 παιδιά που συγκροτούσαν το Γαλλικό τάγμα.

Το Γερμανικό τάγμα (όπου στην συνέχεια προστέθηκαν και ενήλικες) συστάθηκε υπό την καθοδήγηση του μικρού Νίκολας (10-12 χρονών), ο οποίος διέδιδε ότι συναντήθηκε με κάποιον άγνωστο που ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Ιησούς και δέχθηκε την παραίνεση του να ταξιδέψει στους Άγιους Τόπους. Στην πραγματικότητα ο Νίκολας κατείχε εξαιρετικό ταλέντο στην ρητορική, ήταν προικισμένος με οργιώδη φαντασία, ενώ διέθετε μεγάλη δύναμη υποβολής σε σημείο που ενώ τα κηρύγματα του κινούνταν αυστηρώς στην σφαίρα του μύθου κατάφερε να πείσει αρκετά παιδιά να τον ακολουθήσουν. Υποσχέθηκε ότι εκείνοι που θα τον πίστευαν και θα τον ακολουθούσαν θα έφταναν μέχρι τους Άγιους Τόπους με «στεγνά πόδια», καθώς η θάλασσα της Μεσογείου θα χωρίζονταν στα δύο για να περάσουν αυτός και οι μαθητές του.

Στην πορεία τους διέσχισαν τον ποταμό Ρήνο, πέρασαν την σημερινή πόλη του Στρασβούργου και κάτω από άθλιες συνθήκες, καθώς η τροφή ήταν ελάχιστη και η οργάνωση ανύπαρκτη φτάνουν όντας σε απελπιστική κατάσταση στις Άλπεις. Στην προσπάθεια τους να περάσουν από το πέρασμα Mont Cenis (υψόμετρο 2.100 μέτρα), τον χειμώνα  του 1212, παραπάνω από τα μισά υπέκυψαν λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών, χιονοστιβάδων και πτώσεων βράχων, αλλά και λόγω πείνας ή εξάντλησης.  Έτσι, λιγότερα από 7.000 παιδιά, στις 25 Αυγούστου του 1212 κατόρθωσαν να φτάσουν σε μια ακτή της Μεσογείου κοντά στην πόλη της Γένοβας, περιμένοντας να συντελεστεί το θαύμα του διαχωρισμού των υδάτων. Επειδή, προφανώς, παρά τις επανειλημμένες προσευχές τους κανένα θαύμα δεν συντελέστηκε, ενώ η θάλασσα παρέμεινε αδιαχώριστη, ο αρχικός ενθουσιασμός άρχισε να υποχωρεί. Μια μεγάλη ομάδα παιδιών αποσπάσθηκε από το τάγμα του Νικόλαου και έφθασε στην Ανκόνα, όπου και εκεί νέες προσευχές και λειτουργίες οργανώθηκαν. Το αναμενόμενο θαύμα, δεν παρουσιάστηκε ποτέ.  Ύστερα από την εξέλιξη αυτή εκατοντάδες παιδιά άρχισαν να σχεδιάσουν την πορεία επιστροφής στις πόλεις τους. Η πλειοψηφία των παιδιών του Γερμανικού τάγματος προτίμησε να μην ακολουθήσει τον δρόμο της επιστροφής και είτε εντάχθηκαν ως φθηνό εργατικό δυναμικό στις περιοχές που κατείχαν οι Λομβαρδοί, είτε ενσωματώθηκαν στα πολυάριθμα φέουδα ως ανελεύθεροι εργάτες γης, είτε πέθαναν στην άκρη του δρόμου από πείνα και ασθένειες. Όσα κατάφεραν να επιστρέψουν πίσω, μέσα από αμέτρητες κακουχίες, τα υποδέχθηκαν με χλευασμό και ειρωνείες όπως αποκαλύπτει Γερμανός χρονικογράφος. Οι μαρτυρίες αυτών των παιδιών, όσες καταγράφηκαν, αποτέλεσαν την πιο αξιόπιστη πηγή των προσπαθειών τους.

Στο μεταξύ, όσοι απέμειναν με τον Νίκολας (περίπου 2.000) ταξίδεψαν μέχρι την Πίζα, όπου μερικές εκατοντάδες από αυτά επιβιβάστηκαν σε πλοία με προορισμό την πόλη Άκρα, πόλη της Δυτικής Γαλιλαίας, Βόρεια περιοχή του σημερινού Ισραήλ και Λιμάνι των Σταυροφόρων μέχρι το 1192.  Αξιόπιστες Αραβικές πηγές αναφέρουν ότι κανένα από αυτά τα παιδιά δεν επέζησε καθώς ένα χιλιόμετρο μετά την απόβαση τους εκτελέστηκαν όλα από τους τοξότες του σουλτάνου Αλ Αντίλ.

Την εποχή εκείνη στην Ευρώπη μαίνονταν αιματηρός εμφύλιος μεταξύ δύο γερμανικών καθολικών δυναστειών των Hohenstaufen και Guelphs, με στόχο την κατάκτηση του θρόνου της «Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας του Γερμανικού έθνους».  Ο Νίκολας, που δεν ακολούθησε όσους ταξίδεψαν, με 1.200 παιδιά που απέμειναν να τον ακολουθούν, συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν να περιμένουν στρατιωτική βοήθεια από πουθενά και αποφάσισαν να πορευθούν μέχρι την Ρώμη για να συναντήσουν τον Πάπα. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1212 απευθύνθηκαν στον Πάπα Ιννοκέντιο Γ (1198-1216) και τον παρακάλεσαν να τους απαλλάξει από τον όρκο των Σταυροφόρων που είχαν δώσει για να μπορέσουν να επιστρέψουν (όσα είχαν απομείνει) στις πόλεις τους. Όμως ο Πάπας αρνήθηκε να τα απαλλάξει, δεχόμενος να δώσει αναβολή στην «εκπλήρωση του όρκου» που είχαν δώσει μέχρι την ενηλικίωση τους!!!.  Τελικά, το Γερμανικό τάγμα, εντελώς αποδεκατισμένο, έφτασε μέχρι το Μπρίντιζι. Εκεί, η πλειοψηφία των παιδιών επιβιβάστηκαν σε πλοία «εμπόρων» όπως συστήθηκαν οι ιδιοκτήτες των πλοίων, για να αποπλεύσουν, όπως ισχυρίστηκαν, προς τους Άγιους Τόπους. Λίγες μέρες μετά, τα πλοία αυτά, ελλιμενίστηκαν σε ακτή της Βόρειας Αφρικής όπου τα νεαρά κορίτσια πωλήθηκαν σαν πόρνες ενώ τα νεαρά αγόρια οδηγήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα. Για μια ακόμη φορά ο 12χρονος Νίκολας γλυτώνει την «τύχη» των υπολοίπων παιδιών που προσπάθησαν να ταξιδέψουν, εδώ όμως, στην κυριολεξία χάνονται τα ίχνη του. Το τι απέγινε ο ίδιος αλλά και οι λίγες εκατοντάδες παιδιά που απέμειναν μαζί του ουδείς ιστορικός το αναφέρει. Κάποιες πηγές που καθοδηγούντο πλήρως από τον Καθολική Εκκλησία αναφέρουν ότι, ο Νίκολας συγκρότησε σταυροφορικό τάγμα, αποβιβάσθηκε στους Άγιους Τόπους όπου πολέμησε με «τιμή», ενώ στην συνέχεια συμμετείχε στη κατάκτηση της Νταμιέτα στην Αίγυπτο, στρατηγικής σημασίας πόλη-λιμάνι, περίπου 200 χλμ βόρεια του Καΐρου. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι τελικά επέστρεψε σώος στην Κολωνία. Νεότεροι ιστορικοί αναφέρουν ότι η αναφορά αυτή κινείται στην σφαίρα του μύθου και ότι αποτελεί τους ευσεβείς πόθους της Καθολικής Εκκλησίας, στο να ξαναγραφτεί δηλαδή η συγκεκριμένη τραγική ιστορία με βάση έναν «ηρωικό επίλογο».

Παρόμοια τύχη περίμενε και όσα παιδιά υπό την καθοδήγηση του 12ετή Stephen του Cloyes, επιχείρησαν να διεκπεραιωθούν στην Ιερουσαλήμ. Και σε αυτή την περίπτωση αναφέρεται η εμφάνιση ενός επαίτη, ο οποίος παρέδωσε στο παιδί μια επιστολή η οποία έγραφε ότι η μοίρα του επιφύλασσε, κατόπιν Θεϊκής βούλησης, να ηγηθεί της επόμενης σταυροφορίας. Και εδώ η υπόσχεση είναι ακριβώς η ίδια, ότι δηλαδή «χωρίς να βρέξουν τα πόδια τους» θα έφθαναν στην Ιερουσαλήμ. Το τάγμα αυτό, το καλοκαίρι του 1212, διέσχισε την Ορλεάνη και την Λιόν, φθάνοντας με μεγάλες απώλειες στην Μασσαλία. Η τύχη των παιδιών που δεν κατάφεραν να φτάσουν στο λιμάνι της Μασσαλίας είναι πανομοιότυπη με αυτή των παιδιών του Γερμανικού τάγματος. Αποτέλεσαν το φθηνό εργατικό δυναμικό στα αστικά κέντρα, είτε υποδουλώθηκαν με σκοπό την εργασία στα φέουδα της ευρύτερης περιοχής της Φράγκικου Βασιλείου. Όσα όμως  κατόρθωσαν να ολοκληρώσουν την πορεία τους, μετά από πολυήμερες ανεκπλήρωτες προσευχές, επιβιβάστηκαν, όσα είχαν απομείνει, σε επτά πλοία των εμπόρων Hugo Ferreus και Wilhelm de Posquere (τουλάχιστον τα ονόματα των συγκεκριμένων εμπόρων είναι διασταυρωμένα). Τα δύο από αυτά τα καράβια βούλιαξαν ανοικτά της Σαρδηνίας, ενώ τα υπόλοιπα πέντε αντί να φτάσουν στην Ιερουσαλήμ, προσορμίστηκαν σε λιμάνι της Αλεξάνδρειας όπου τα παιδιά πουλήθηκαν σαν δούλοι σε σκλαβοπάζαρα.

Εντύπωση προκαλεί στους ιστορικούς ερευνητές το γεγονός τόσο των πανομοιότυπων «κηρυγμάτων» των δύο παιδιών, του Stephan και του Nicholas, όσο και η ταυτόσημη χρονική ακολουθία των γεγονότων. Εξυπακούεται ότι, κανένα από τα παιδιά των δύο ταγμάτων, γύρω στα 50.000, δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στους Αγίους τόπους. Τα περισσότερα πέθαναν από τις κακουχίες ενώ χιλιάδες παιδιά μετατράπηκαν σε δούλους. Θα μπορούσε να είναι ένα σενάριο για ταινία του Hollywood, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Το εκπληκτικό είναι ότι, η συνάντηση του Γερμανικού τάγματος με τον Πάπα αποσιωπήθηκε πλήρως, ενώ η επίσημη καθολική εκκλησία έκανε λόγο για «ομάδες από αλητάκια και ορφανά» που απλώς ήθελαν να μιμηθούν τους Σταυροφόρους ιππότες. Νεότερες έρευνες προτείνουν ως ερμηνεία την σύλληψη του σχεδίου των παιδικών σταυροφοριών να προέρχεται από την ανάμειξη οργανωμένων «εταιρειών» δουλεμπόρων σε συνεννόηση με Σαρακηνούς πειρατές. Δεν πρέπει επίσης να αγνοηθεί το γεγονός ότι, την εποχή που αναφερόμαστε επικρατούσε στην Ευρώπη μια πραγματική «σταυροφορική» υστερία σε όλα τα κοινωνικά στρώματα καθώς ο πλούτος που μεταφέρθηκε από τους Σταυροφόρους στους τόπους τους από την άλωση και λεηλασία  της Κωνσταντινούπολης το 1204, κατά την διάρκεια της Δ Σταυροφορίας, ήταν πραγματικά αμύθητος, ενώ επί της ουσίας ο στόχος που είχε τεθεί αρχικά, η απελευθέρωση των Αγίων Τόπων απομακρύνονταν συνεχώς.

Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι, ο Γερμανικός μύθος του «μαγεμένου αυλού» προέρχεται από την Σταυροφορία των παιδιών. Διαδραματίζεται στο μεσαιωνικό Χάμελιν και έχει για υπόθεση την αρπαγή όλων των παιδιών της πόλης από έναν ξένο που τα μάγεψε με τον ήχο της φλογέρας του και τον ακολούθησαν. Εκείνη ακριβώς την εποχή όπου επικρατούσε ένας άκρατος θρησκευτικός φανατισμός διαμορφώθηκε «πρόσφορο έδαφος» για την εμφάνιση «Αγγελιοφόρων του Θεού», «προφητών» και «Σωτήρων» που πολύ εύκολα σαγήνευαν τα πλήθη των πιστών. Συνεπώς, άνθρωποι με ιδιαίτερα χαρίσματα μπορούσαν με σχετική ευκολία να διαχειρισθούν την επιθυμία του πλήθους και να εμπνεύσουν κινητοποιήσεις με την προσδοκία άμεσων στόχων. Φανταστείτε ένα μικρό αθώο παιδί να απαγγέλει : «Αφήστε τα παιδιά να έλθουν σ’ εμέ, μη τα εμποδίζετε, διότι σε τέτοιους ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Αλήθεια σας λέγω, εκείνος που δεν θα δεχθεί την βασιλεία του Θεού σαν παιδί, δεν θα μπει σ’ αυτήν».

Πηγές : 

1. Η σταυροφορία των παιδιών   (κατ εμέ αμφισβητίσιμη).

2. Der Kreuzzug der ungeliebten Kinder von Thomas Ritter.  (πραγματικά αξιόπιστη πηγή).

3.  Steven Runsiman : The Children’s Crusades   (Ένας από τους μεγαλύτερους Βυζαντινούς Ιστορικούς).

Κερατέα – λαύριο : κοινό το πρόβλημα, κοινή και η λύση.

Ο νέος Καλλικρατικός δήμος της Λαυρεωτικής συνένωσε δύο μεγάλες περιοχές. Το Λαύριο και την Κερατέα. Δύο κωμοπόλεις με διαφορετική πορεία κοινωνικής συγκρότησης μέσα στον χρόνο. Το Λαύριο με σαφή ταξική αναφορά στο βιομηχανικό προλεταριάτο, μια και η πλειοψηφία των  κατοίκων του μέχρι το 1873 δούλευαν στις γαλαρίες της «Ελληνικής Εταιρείας των Μεταλλουργείων Λαυρίου» και της μετέπειτα «Γαλλικής Εταιρείας» που λειτούργησε έως το 1982,  επανιδρύοντας στην ουσία την σύγχρονη πόλη του Λαυρίου και από την άλλη πλευρά του βουνού η Κερατέα με εντελώς αντίθετη κοινωνική και ταξική συγκρότηση, με κατοίκους σαφώς προσανατολισμένους στην Γεωργία και την Κτηνοτροφία. Στην πόλη αυτή πέρα από κάποιες μικρές οικογενειακές βιοτεχνίες και καταστήματα η πλειοψηφία των κατοίκων είναι άμεσα συνδεδεμένη, διαχρονικά, με την ιδιοκτησία και εκμετάλλευση της γης. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 οι διαφορές στην κοινωνική διαστρωμάτωση ήταν περισσότερο από ορατές. Με το πέρασμα του χρόνου οι διαφορές αυτές αμβλύνθηκαν, το Λαύριο δεν είναι πια μια βιομηχανική περιοχή, καθώς ακολούθησε την πορεία αποβιομηχάνισης που συντελέστηκε σε όλη τη χώρα την δεκαετία του 80, ενώ στην Κερατέα οι κάτοικοι δεν στηρίζονται πια μόνο σε αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες.

Οι περισσότεροι κάτοικοι της Κερατέας αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά και κοινωνικά ως «συντηρητικοί». Ένα καπρίτσιο της ιστορίας θέλησε να ξεκινήσει από την πόλη τους η σημερινή κατάρρευση «παραδοσιακών αξιών» και «κοινωνικών σταθερών» πάνω στις οποίες, διαχρονικά, είχε συγκροτηθεί ο τοπικός κοινωνικός ιστός. Είναι η στιγμή όπου απομυθοποιείται πλήρως, καταρχήν η έννοια του αστικού κράτους, αλλά κυρίως του διπολικού πολιτικού συστήματος που τόσα χρόνια κυριαρχούσε με ανατριχιαστικά ποσοστά σε ιδεολογικό επίπεδο, δηλαδή σε στάση ζωής, ενώ αυτό το φαινόμενο εκφραζόταν τόσο στις Εθνικές εκλογές όσο και στις τοπικές εκλογικές διαδικασίες. Είναι η ώρα που αυτό το κράτος, αυτό το πολιτικό σύστημα τοποθετεί πάνω από όλα τα στενά συμφέροντα των εκπροσώπων του, των εργολάβων του, με σκοπό την διαιώνιση της πολιτικής του ύπαρξης η οποία βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με την επιβίωση της τοπικής κοινωνίας την οποία στο πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποίησε. Σκιαγραφείται, έτσι απλά, η στιγμή, που ο «παλαιός κόσμος» καταρρέει γύρω σου.

Πάνε πέντε με έξη χρόνια που παρακολουθώ τις εξελίξεις στο ζήτημα της Δημιουργίας ΧΥΤΑ στην γύρω περιοχή, κυρίως λόγω εντοπιότητας που έχει σχέση με την πόλη του Λαυρίου, ενώ το συγκεκριμένο πρόβλημα κληρονομείται πολιτικά από την μία κυβέρνηση στην άλλη. Μέσα σε αυτά τα έξη χρόνια, αλλά ιδιαίτερα τους τρείς τελευταίους μήνες, η κοινωνία της Κερατέας έχει αλλάξει. Περνώντας μέσα από διαδικασίες πρωτόγνωρες που γεννά η αντίσταση στον νόμο που προεξοφλεί την υποβάθμιση και τον οικονομικό μαρασμό της περιοχής, αλλά και στον τρόπο της στρατιωτικής επιβολής του, οι κάτοικοι της έμαθαν τι σημαίνει αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη, συμμετοχικές διαδικασίες. Σε αυτό πολύ σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα νεανικά στρώματα της πόλης που βλέπουν όχι μόνο να υποθηκεύεται το μέλλον τους στο κόσμο της ανεργίας, αλλά και η ίδια η πόλη τους να αλλάζει μορφή και να κινδυνεύει να μετατραπεί στον μελλοντικό σκουπιδότοπο της Αττικής με ότι και αν σημαίνει αυτό για την ποιότητα της ζωής των επόμενων γενεών.  Επιπρόσθετα, αυτό που επιμελώς «κρύβουν» τα ΜΜΕ που έχουν επιβάλει μια ιδιότυπη «ομερτά σιωπής» είναι το γεγονός ότι, από την τοπική κοινωνία και την Δημοτική αρχή έχει συγκροτηθεί τεκμηριωμένη εναλλακτική πρόταση πάνω στο θέμα του ΧΥΤΑ, την οποία η κυβέρνηση απαξιεί ακόμα και να  διαβάσει.  Χαρακτηριστικό δείγμα αλαζονίας και αυταρχισμού η συνέντευξη της Υφυπουργού Εσωτερικών Θεοδώρας Τζάκρη την προηγούμενη Παρασκευή σε πρωινή εκπομπή ιδιωτικού τηλεπτικού σταθμού.

Σε αυτόν τον αγώνα οι κάτοικοι και των δύο περιοχών είναι ενωμένοι και αποφασισμένοι, όχι μόνο επειδή είναι κοινό το πρόβλημα, αλλά επειδή αποτελεί πλέον κοινή συνείδηση ότι απειλείται με πλήρη υποβάθμιση, με οικολογική καταστροφή και με οικονομικό μαρασμό (για μια ακόμη φορά) ολόκληρη η περιοχή της Λαυρεωτικής.  Τώρα το πάζλ συμπληρώθηκε. Αυτές οι δύο τοπικές κοινωνίες στην ουσία μόνες τους αντιστέκονται, με δυναμικό τρόπο, επί τρείς μήνες στα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων και της σημερινής κυβέρνησης που με τις επιλογές της καταλαμβάνει επάξια μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.  

Μέχρι πότε όμως θα αντέχουν αυτές οι «ελεύθερες – πολιορκημένες» κοινωνίες την νέα διαμορφούμενη καθημερινότητα τους, έτσι όπως αυτή εξελίσσεται από την ευθεία αντιπαράθεση με την κυβέρνηση; Η απάντηση συσχετίζεται άμεσα με την «πίεση του χρόνου». Και αυτό φαίνεται πως το έχει καταλάβει καλά ο κυβερνητικός μηχανισμός. Ότι δεν έχουν καταφέρει τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες που συλλαμβάνουν αθρόα κόσμο ανεξαρτήτου ηλικίας, πιθανά να το καταφέρουν οι εορτές του Πάσχα και η καλοκαιρινή περίοδος που ξεκινά σε δύο μήνες.  Τόσο η οικονομική ζωή της Κερατέας όσο και αυτή του Λαυρίου έχουν πληγεί σε σημαντικό βαθμό, ενώ η Δημοτική αρχή του νέου Δήμου της Λαυρεωτικής, όπως όλες οι Δημοτικές αρχές στην Ελλάδα,  περιμένει την απόδοση των οικονομικών κονδυλίων εκ μέρους της Κυβέρνησης βάσει των οποίων θα υλοποιηθεί ο φετινός οικονομικός προϋπολογισμός του Δήμου. Στην ουσία και οι δύο πλευρές παλεύουν με τον χρόνο, μόνο που, ο χρόνος, φαίνεται να αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο της Κυβέρνησης, πέρα από τις οποιεσδήποτε υποτιθέμενες πιέσεις οι οποίες ασκούνται από τους μεγαλοεργολάβους, και οι οποίες αποτελούν το μεγάλο παραμύθι από την στιγμή που η προκαταβολή για την έναρξη των εργασιών έχει καταβληθεί από την κυβέρνηση προς τις ανάδοχες εταιρείες.

Αυτή την «πίεση» δείχνει να την έχει αντιληφθεί και η νέα δημοτική αρχή, για αυτό και την ημέρα της πρωτοφανούς βαρβαρότητας, που επέδειξαν οι Μονάδες Αποκατάστασης Των συμφερόντων του εργολάβου, ο πρώην Δήμαρχος της Λαυρεωτικής κος Σταύρος Ιατρού, καλούσε από ραδιοφώνου όλους τους κατοίκους του Λεκανοπεδίου, τα κόμματα και τις συλλογικότητες πολιτών, να συστρατευτούν με τους κατοίκους της Λαυρεωτικής γιατί όπως χαρακτηριστικά έλεγε «το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο της πόλης της Κερατέας αλλά αποτελεί ζήτημα προάσπισης της Δημοκρατίας στην χώρα μας».

 Πέρα από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις όπως το κίνημα «Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω» και κάποιες νεολαιίστικες συλλογικότητες που την επόμενη μέρα διαδήλωσαν στην κεντρική πλατεία της Κερατέας, ουδείς επίσημος κομματικός φορέας ευαισθητοποιήθηκε. Ούτε καν η επίσημη Αριστερά. Το ΚΚΕ ούτως η αλλιώς δεν συμμετέχει επίσημα πουθενά, σε καμία διαδικασία, (όπως χαρακτηριστικά μου έλεγε κάποιος φίλος: «το ΚΚΕ στις επόμενες εκλογές θα πάει να ψηφίσει το Σάββατο για να είναι μόνο του») ενώ ο ΣΥΝ έβγαλε απλά μια «άκαπνη» ανακοίνωση με την οποία «εγκαλεί»  την κυβέρνηση για τον αυταρχισμό που επιδεικνύει (tres sic).

Έτσι όπως διαμορφώνεται αυτή την στιγμή η κατάσταση, ο αγώνας για την αποφυγή της δημιουργίας ΧΥΤΑ θα αποτελέσει αποκλειστική υπόθεση των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής της Λαυρεωτικής και των αλληλέγγυων προς αυτούς, με κλιμάκωση του (ελπίζω να φτάσουμε ως εκεί) το τριήμερο 8-9-10 Απριλίου, όπου στο μπλόκο της Κερατέας, θα γίνει πολιτιστικό τριήμερο με πλήθος από μουσικά συγκροτήματα και καλλιτεχνικά Happenings. Είναι περιττό να τονίσω πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε την υποστήριξη όλων σας σε ένα αγώνα που όλα δείχνουν ότι αρχίζει να κορυφώνεται. Μέσα από  παρόμοιες διαδικασίες συγκρότησης κοινωνικής αντίστασης απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική αναλγησία και βαρβαρότητα, διαμορφώνονται οι νέες αυτόνομες κοινωνικές συλλογικότητες, οι οποίες πρέπει να αποτελέσουν το πολιτικό επίδικο του μέλλοντος  έτσι ώστε να αποδειχθούν ικανές τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, μέσα από κινηματικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στο να ανατρέψουν τα σχέδια τόσο της κυβέρνησης-μαριονέτας της Τρόικας όσο και των μεγαλοεργολάβων-συνεργατών της.

Χρειάζεται να διαθέτει κανείς μεγάλα πολιτικά «καρύδια» και εννοώ την επίσημη Αριστερά στην χώρα μας, για να μην υπολογίζει το περίφημο «πολιτικό κόστος» της έμπρακτης αλληλεγγύης, μιας αλληλεγγύης που δεν θα εξαντλείται μόνο σε λόγια και ευχές. Ας το καταλάβουμε. Σήμερα είναι η Κερατέα, αύριο θα είναι η σειρά του παλαιού αεροδρομίου στο Ελληνικό και πολύ σύντομα όλοι οι μεγάλοι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι θα χαθούν οριστικά από την «αξιοποίηση» που επιχειρείται κατά τα πρότυπα του «Μνημονίου». Μία ενδεχόμενη ήττα στον πολύχρονο αγώνα εναντίον του ΧΥΤΑ, δεν θα βαρύνει μόνο όσους κατοικούνε στην περιοχή της Λαυρεωτικής αλλά και ολόκληρη την Ελλαδική κοινωνία που με τα δείγματα ραγιαδισμού που συνεχίζει να επιδεικνύει υποθηκεύει το μέλλον της αλλά κυρίως το μέλλον των παιδιών της. Γι αυτό και εμείς λέμε:

NO PASARAN!!!    ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!!!

ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΛΑΒΩΝ !!!

ΟΛΟΙ 8-9-10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ!!!

KERATEA RESISTANCE FESTIVAL

διαβάστε επίσης «Αρχαίο θέατρο Θορικού – Λαυρεωτική γή»