STRIKE BACK – ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ

Εργαζόμενοι/ες , έχουμε χίλιους λόγους όλοι και όλες να απεργήσουμε στις 24 Φλεβάρη.

Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου λίγες μέρες πριν τις εκλογές μας έλεγε ότι υπάρχουν χρήματα και λίγες μέρες μετά ανακάλυψε ότι τα ταμεία είναι άδεια. Τα χρήματα υπάρχουν όχι όμως για μας τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, αυτούς που τελικά τα έχουν ανάγκη αλλά για τις τράπεζες , τους εφοπλιστές, το ΣΕΒ και πρόσφατα ανακαλύψαμε και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

Γιατί  δεν ευθυνόμαστε εμείς οι εργαζόμενοι για το έλλειμμα και το χρέος. Υπεύθυνοι είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που με τις πολιτικές τους τόσα χρόνια υπηρετούν και δεν φορολογούν το κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, την εκκλησία, ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία και κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Γιατί δεν χρεοκοπήσαμε εμείς οι εργαζόμενοι αυτή τη χώρα αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική του συναινετικού δικομματισμού, που με ορόσημα (Ολυμπιάδα, ΟΝΕ κ.λ.π.) και μύθους επέβαλε παρατεταμένη λιτότητα και ληστεία σε βάρος μας. Τι έγινε με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, τη μεταρρύθμιση Καραμανλή και τώρα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου; Ή μήπως χρεοκοπήσαμε από τον εργαζόμενο που πληρώνεται με το μπλοκάκι, τον εργάτη που αμείβεται με τον κατώτερο μισθό (628 ευρώ το μήνα), τον δάσκαλο που αμείβεται «υπερβολικά», τον συνταξιούχο των 486 ευρώ το μήνα, τον αγρότη που «κατασπαταλά» τις επιδοτήσεις ή μήπως από το μετανάστη που θεωρείται πολίτης β΄ κατηγορίας.

Γιατί αρνούμαστε την ευρωθηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας που στήθηκε για να εξασφαλίσει τα κέρδη τους με αποτέλεσμα το διεθνές κεφάλαιο να κερδοσκοπεί με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους και οι εργοδότες και οι τραπεζίτες να είναι ευτυχείς με τη μείωση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών, τη διάλυση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.

Γιατί δεν αποδεχόμαστε το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, τον τριπλό διεθνή οικονομικό έλεγχο και οικονομική κατοχή της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ζητούν – επιπλέον από τα αντεργατικά μέτρα που ήδη έχουν παρθεί – να μας κοπεί το δώρο των Χριστουγέννων, να απελευθερωθούν πλήρως οι απολύσεις και να υπάρξει νέα αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.

Γιατί εάν δεν τους σταματήσουμε, θα ακολουθήσουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα με περισσότερες απολύσεις, μεγαλύτερους έμμεσους φόρους, περισσότερους επισφαλείς εργαζόμενους, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Η οικονομία της χώρας μας θα καταψυχτεί και θα μπει σε πιο βαθειά ύφεση και η κοινωνία θα γίνει ένα απέραντο πτωχοκομείο με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους.

Γιατί δεν θα μας σταθεί εμπόδιο η δικομματική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), που έχει ταχθεί πλέον ανοιχτά με την κυβέρνηση, δεν οργανώνει αγώνες, δεν κάνει απεργίες, δεν εκφράζει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, λειτουργεί ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης. Γιατί ο κ. Παπανδρέου , μας προκαλεί όταν λέει ότι η οικονομία δεν αντέχει μπλόκα, απεργίες, διαδηλώσεις και ότι αυτοί που αντιδρούν στα μέτρα της κυβέρνησης είναι οι βολεμένοι. Είναι βολεμένοι οι εργαζόμενοι στα stage και οι συμβασιούχοι, οι εργαζόμενοι με ενοικίαση, οι μερικά απασχολούμενοι, οι αμειβόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθούς πείνας; Είναι βολεμένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ο μισός μισθός τους είναι επιδόματα; Είναι βολεμένοι οι αγρότες που πουλάνε το στάρι, το λάδι, το ρύζι με τιμές κάτω του κόστους για να θησαυρίζουν οι μεγαλέμποροι; Μήπως είναι βολεμένοι οι 750.000 άνεργοι που μόλις επιβιώνουν με 450 ευρώ το μήνα; Και τότε ο Μίχαλος του ΕΒΕΑ, οι μεγαλοεκδότες ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές σε ποια κατηγορία ανήκουν;

Γιατί το χρωστάμε στους αγώνες που έγιναν και δεν δικαιώθηκαν. Στις καθαρίστριες και στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στους ναυτεργάτες, στους couriers, στους εργαζόμενους με stage και στους συμβασιούχους, στους απολυμένους της ολυμπιακής και της κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά και σε χιλιάδες ακόμα. Γιατί η απεργία στις 10 Φλεβάρη ήταν η αρχή. Μπορούμε να νικήσουμε. Οι ενωτικοί αγώνες και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι μονόδρομος. Απαιτούμε: Πλήρη, σταθερή, ασφαλισμένη, αξιοπρεπή εργασία με μισθούς που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες για όλους και όλες. Είναι δικαίωμα μας! Στήριξη της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες. Μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την οικονομική και κοινωνική στήριξη των ανέργων. Μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο και ιδιαίτερα στην παιδία, υγεία, πρόνοια, προστασία του περιβάλλοντος. Δίκαιο φορολογικό σύστημα. Απόκρουση και ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων. Διεύρυνση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. να παρθούν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα τώρα! Να καταργηθούν το σύμφωνο σταθερότητας και το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας.

ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

                              ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

βαδίζοντας προς το συνέδριο του συνασπισμού.

Γυρνώντας πίσω το ρολόι του χρόνου, ρίχνοντας μια ματιά στα γεγονότα  που έτρεξαν, συνειδητοποιούμε ότι ερχόμαστε από μακριά. Εκεί, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 60, στην αρχή μιας νέας διαδρομής, καταλάβαμε ότι έχουμε πολλά να συζητήσουμε, πολλά να ξαναδούμε, ακόμα περισσότερα να αναλύσουμε. Να εμβαθύνουμε, εμπνεόμενοι από τα νέα ιδεολογικά εργαλεία της εποχής εκείνης. Ο «παγκόσμιος Μάης του 68» μας ενέπνευσε, η εξελικτική πορεία του «υπαρκτού» μάς διαφοροποίησε από την καθεστωτική Αριστερά, η διαφαινόμενη-τότε- παγκόσμια περιβαλλοντολογική κρίση μας ευαισθητοποίησε και η επιτακτική ανάγκη για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Ευρωπαϊκής κοινωνίας μας μαζικοποίησε.

Στην ουσία μας ενέταξε στα νέα πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς που γεννήθηκαν τότε, σαν να ήταν ώριμα από καιρό. Στην κυριολεξία ένας οδυνηρός τοκετός, αλλά παρ όλα αυτά απαραίτητος. Η κουβέντα που ξεκίνησε τότε, ενηλικιώθηκε στην μέση περίοδο της μεταπολίτευσης και σήμερα αισίως έχει σαρανταρίσει. Forty something δηλαδή, για μια πολιτική ατζέντα που δεν προλαβαίνει να γεμίζει από την ιλιγγιώδη ταχύτητα των γεγονότων που την εφοδιάζουν.

  Σήμερα, η κουβέντα αυτή δομείται πάνω σε νέες βάσεις. Η δεξαμενή σκέψης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς –στο μέτρο του δυνατού με την συμμετοχή και των δικών μας σχημάτων-  αποθήκευσε και προσπάθησε να αφομοιώσει ιδεολογικά, την θεματική εξέλιξη αυτού του διαλόγου . Το περιεχόμενο εφοδιάστηκε από τις διασπάσεις των κομμουνιστικών κομμάτων, από την όξυνση της οικολογικής κρίσης, από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού εμβαθύνοντας την ανάλυση στα αίτια που την προκάλεσαν, από την πολιτική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την ανάπτυξη του παγκόσμιου Αριστερού κινήματος, τις δράσεις του διεθνούς κοινωνικού φόρουμ, αναζητώντας ταυτόχρονα ένα νέο εναλλακτικό πλάνο εσωτερικών λειτουργιών των πολιτικών σχημάτων της.  Προσπαθεί παράλληλα να επεξεργαστεί έναν νέο κώδικα επικοινωνίας με την κοινωνία και τις ανάγκες της όπως αυτές καταγράφονται σήμερα, διαχωρίζοντας την θέση της από ιδεολογικές προσεγγίσεις και πρακτικές που εκφράζονται από συντηρητικές δυνάμεις της Αριστεράς προσκολλημένες σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες –επί της ουσίας- πολιτικές επιλογές του παρελθόντος. Προσπαθεί να ανανεώσει τα πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία της για να αντιμετωπίσει την ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού, που δρα παγκόσμια, επιμερίζοντας τα αποτελέσματα των πολιτικών του «τοπικά», διαλύοντας  κοινωνικούς ιστούς κρατών και ομοσπονδιών.

 Σε αυτό το σημείο εάν θέλουμε να αναλύσουμε βαθύτερα τον ορισμό της έννοιας «οικονομική κρίση» έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται σήμερα, πρέπει να  παραδεχθούμε ότι δεν πρόκειται περί συνηθισμένης κυκλικής κρίσης, για τον απλούστατο λόγο ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο στο παρελθόν εκφράστηκε μέσω του πεπερασμένου χρόνου εκδήλωσης και εξομάλυνσης του. Δηλαδή είχε αρχή και τέλος με καταμετρήσιμες «απώλειες» κατά την διάρκεια του. Σήμερα, λόγω της αναπτυξιακής ασφυξίας –σε τελικό στάδιο- των διεθνών αγορών, εξαιτίας της διαχρονικής πορείας ενός στρεβλού και αυτοκαταστροφικού τρόπου ανάπτυξης σε όλους τους παραγωγικούς τομείς, επικαιροποιείται με τον πιο σαφή τρόπο η δυσκολία αναπαραγωγής του καπιταλιστικού μοντέλου, που είναι η αέναη συσσώρευση του παραγόμενου πλούτου. Επιπλέον οι όποιες «απώλειες» δεν μπορούν να θεωρηθούν καταμετρήσιμες επειδή βρίσκονται σε ένα διηνεκές στάδιο εξέλιξης, εν μέσω ενός συνεχούς και ιδιότυπου «εμφυλίου πολέμου», ενώ τα όποια αποτελέσματα του, διαμορφώνουν συνεχώς την καθημερινότητα του παγκόσμιου πολίτη. Η μόνη εναπομείνασα πολιτική επιλογή του καπιταλιστικού συστήματος –εν ήδη προσωρινού «διεξόδου»- είναι η ολομέτωπη επίθεση στην τελευταία δεξαμενή του ευρύτερου κοινωνικού πλούτου, αυτή των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας, σαν τρόπος μερικής και βραχυπρόθεσμης ανάκαμψης των κερδών μέσω των διαθρωτικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, με μοναδικό στόχο τον επιμερισμό και την μετακύληση  των αποτελεσμάτων της οικονομικής ασφυξίας των αγορών, στις εργατικές παραγωγικές δομές και στα δικαιώματα των ασθενέστερων τάξεων της κοινωνίας.  Η τακτική αυτή επικαλύπτει οποιεσδήποτε δηλώσεις τεχνητής αισιοδοξίας, ότι βαδίζουμε σε εποχή θετικών πρόσημων στον δείκτη ανάπτυξης. Πολύ απλά γιατί οι συγκεκριμένοι δείκτες «ανάπτυξης» ενδιαφέρουν αποκλειστικά μειοψηφικά κοινωνικά στρώματα.  

 Επί του παρόντος, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, αποτελώντας τον φανερό αδύναμο κρίκο της αλυσίδας των υπό «ανάπτυξη» χωρών της ευρωπαϊκής ζώνης του Νότου, αναδεικνύοντας με σαφήνεια όλα τα χαρακτηριστικά ενός σκοτεινού οικονομικού κατά κεφαλήν μεγαλοϊδεατισμού, που εκδηλώθηκε σε ένα σαφέστατα πεπερασμένο στρεβλό περιβάλλον ανάπτυξης και οδήγησε στην παράδοση της αξιοπρέπειας του απλού Έλληνα πολίτη στα χέρια των διεθνών οικονομικών funds οργανώνοντας ένα νέο κερδοσκοπικό πάρτι. Μόνο που αυτό το μοντέλο αρχικά δεν είχε απ ευθείας αναφορά στον οικονομικό τομέα. Ξεκίνησε να «χτίζει συνειδήσεις» μέσω της ιδεολογίας και της κουλτούρας που έπρεπε να διαμορφώσει σε ενιαίο και «εθνικό» επίπεδο, ως αναγκαίο και ικανό όρο της απόλυτης επικράτησης του. Συνέχισε με την επικράτηση της νεοφιλελεύθερης πολιτιστικής νεοτερικότητας και ολοκλήρωσε επιτυχώς τον σχεδιασμό του με την πολιτική αφυδάτωση του πρωτογενούς κυττάρου. Ξεδιπλώθηκε έτσι, η χυδαιότητα του ατομικισμού, η επικράτηση του μοναδικού και ρεαλιστικού, του καταναλωτικού «απαραίτητου», της ανατριχιαστικής μετριότητας, του κοινωνικού τζόγου με το εύκολο όνειρο, η θεσμοποίηση του «δώρου» στους λειτουργούς του κομματικού κράτους, η ανοχή στον αρχηγισμό, τον ραγιαδισμό, τον εγκεφαλικό ενδοτισμό προς ίδιον όφελος του εποχιακού ψηφοφόρου, η ανάδειξη και η «νομιμοποίηση» μιας παράλληλης εικονικής πραγματικότητας στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου, εν μέσω ολοκληρωτικής απαξίωσης και αδιαφορίας για την συμμετοχή στα κοινά της «πόλις», με τελικό τίμημα την πλήρη επικράτηση πολιτικών και οικονομικών φέουδων με το απαραίτητο υπαλληλικό «περιβάλλον» τους.  
Ένας νέος «ανακτορικός πολιτισμός» γεννήθηκε, ενώ σε πλήρη διαδικασία διαμόρφωσης βρίσκεται η κοινωνική κάστα που θα έχει προνομιακά «δικαιώματα εισόδου» στα ανάκτορα, με σκοπό την αποκλειστικότητα στην διανομή του παραγόμενου πλούτου, που συσσωρεύεται σε κύρια βάση από τις κατώτερες τάξεις εκτός των τειχών, χωρίς την συμμετοχή των αυλοκολάκων, και μεταφέρεται στις αποθήκες του ανακτόρου, στην ακρόπολη, για την τελική αναδιανομή. Επιπλέον για να μην υπάρχουν «αναταραχές» στην διαδρομή, αναζητείται «εθνική συναίνεση συλλογικής σιωπής»,για να ξεπεραστούν οι «φτωχές σοδειές» του παρελθόντος, ενώ η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους τις διαχειρίστηκαν και όχι σε όσους τις «έσπειραν». Επιβάλλονται προγράμματα σταθερότητας με τελική κατάληξη την συρρίκνωση του δημοσίου τομέα μέσω της διόγκωσης του ιδιωτικού.

Μεταφέρουν έτσι με αυτόν τον τρόπο τον κοινωνικό πλούτο που δημιουργείται μέσω της αυξημένης ζήτησης κοινωνικών αναγκών στα θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Μας ζητούν να γίνουμε οι βαστάζοι μια άμαξας που οι πολλοί θα σπρώχνουν τις ρόδες ενώ οι λίγοι θα απολαμβάνουν την διαδρομή.

Εν μέσω ορυμαγδού δυσάρεστων κοινωνικών εξελίξεων, με νέες «φτωχές σοδειές» στο προσκήνιο, σκληρές και άνυδρες οι εποχές τριανταπέντε χρόνια τώρα, λες και αυτός ο τόπος πότε του δεν παρήγαγε τίποτα, ένα Αριστερό κόμμα ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ οδεύει σε έκτακτο συνέδριο. Υπάρχει κάτι πιο φυσιολογικό από αυτό; Στο να απαντάς στις προκλήσεις των καιρών; Θεωρώ πως όχι, γιατί είναι απόλυτη προτεραιότητα να συζητήσουμε συλλογικά και συντεταγμένα τις νέες εξελίξεις στην κοινωνία και να οργανώσουμε εκ νέου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την παρέμβαση μας σε αυτές. Ειλικρινά δεν βρίσκω άλλον τρόπο, πιο δημιουργικό δηλαδή, για να φανούμε χρήσιμοι και αλληλέγγυοι σε όσους επιχειρούμε να εκφράσουμε. Να γίνουμε επιτέλους συγκεκριμένοι και απόλυτα κατανοητοί στο τι λέμε και στο τι πρέπει να κάνουμε, εκτιμώντας εκ νέου τα συσσωρευμένα πολιτικά γεγονότα της τελευταίας τριετίας. Υπάρχει ορατός κίνδυνος ομφαλοσκόπησης και αποκοπής από τα τεκταινόμενα; Κίνδυνος εσωστρέφειας από τις τρίμηνες προσυνεδριακές διαδικασίες;

Ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε με ένα νέο ερώτημα: Υπάρχει πολιτικός χώρος που θέλει να αποτελεί ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας και έχει επιλέξει ως πολιτικό εργαλείο συνεννόησης την εσωστρέφεια; Φυσικά και όχι. Συνεπώς εάν επικαλούμαστε τον φόβο της εσωστρέφειας, είναι πιθανά γιατί την συναντάμε καθημερινά στο εσωτερικό μας, είναι υπαρκτή, και αποτελεί δυστυχώς για εμάς, συστατικό στοιχείο της εκφοράς του πολιτικού μας λόγου προς τα έξω. Ίσως γιατί πραγματικά συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός ορίζει απόλυτα και την ποιότητα της επικοινωνίας μας με τους Έλληνες πολίτες. Θεωρούμε απίθανο το γεγονός ότι έχουμε σταματήσει να εμπνέουμε –όχι μόνο τα δικά μας μέλη- αλλά κυρίως αυτούς στους οποίους απευθυνόμαστε; Είναι επαρκής ο όποιος εξωραϊσμός της δημόσιας εικόνας μας, από την καλή παρουσία –και όχι λειτουργία- της κοινοβουλευτικής μας ομάδας στην Ελληνική Βουλή; Από τις όποιες προσωπικές πρωτοβουλίες στελεχών μας στις εστίες των γεγονότων;

Όλα αυτά πρέπει να τα θεωρήσουμε αποσπασματικές ενέργειες. Το κεντρικό ζήτημα είναι η συλλογική ευθύνη. Και πόσο έτοιμοι είμαστε να την αναλάβουμε. Ευθύνη απέναντι στην έμπρακτη αλληλεγγύη που πρέπει να δείξουμε στην ξεχασμένη κοινωνία. Με την ανάδειξη καθημερινών πολιτικών που σηματοδοτούν σε πρακτικό επίπεδο τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θέλουμε να κτίσουμε. Με το να αντεπιτεθούμε ιδεολογικά στην νεοφιλελεύθερη πολιτιστική νεοτερικότητα, δημιουργώντας νέα συλλογικά υποκείμενα τοπικής εμβέλειας που να διαχειρίζονται την εναλλακτική μας πρόταση δοκιμάζοντας την χρηστικότητα της μέσα στον κόσμο και όχι ερήμην του.

Δεν αντέχω τον πειρασμό να περιγράψω μερικές δράσεις.

 Όταν πάμε σε ένα εργοστάσιο που τελεί υπό πτώχευση και κατάληψη από τους εργαζομένους, δεν φτάνει μόνο να τους «συμπαραστεκόμαστε» μπροστά στις κάμερες των τηλεοπτικών σταθμών, πρέπει να και τους προτείνουμε λύσεις. Εκεί μπαίνει σε λειτουργία ο ιδεολογικός μηχανισμός του κόμματος –εάν υπάρχει- και προτείνει όχι μια πρόσκαιρη βοήθεια από το κράτος ή την ελεημοσύνη από τον επιχειρηματία που έχει φυγαδεύσει τα κέρδη του σε τράπεζα του εξωτερικού, εν μέσω ιδιοποίησης κρατικών κεφαλαίων στήριξης, ή εν μέσω αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου από τον χρηματιστηριακό τζόγο, αλλά βοηθώντας στην οργάνωση και επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ίδιους τους εργαζόμενους με άμεση αναδιανομή των κερδών. Εκεί ζητάμε την κρατική βοήθεια για το νέο ξεκίνημα, με την δυναμική μας παρέμβαση μέσω του θεσμικού μας ρόλου, όταν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε το συγκεκριμένο πλάνο λειτουργίας.

Σε Δήμους και γειτονιές που ασφυκτιούν από την ανυπαρξία κοινωνικής ζωής, εκεί δημιουργούμε νέες αυτόνομες συλλογικότητες, που διαχειρίζονται μια καθημερινότητα αλληλεγγύης στις ανάγκες των μεταναστών, των άνεργων, των αποκλεισμένων από την κοινωνία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του ρατσισμού, ακόμα και με οικονομική στήριξη όσων την έχουν ανάγκη, μέσω της αυτοδιαχείρισης των καθημερινών εσόδων. Εκεί επικαιροποιούμε την δική μας κουλτούρα πάνω στον πολιτισμό, τις τέχνες, αναδεικνύοντας παράλληλα όλα τα τοπικά προβλήματα που δημιουργούνται από τους ανάλγητους διαχειριστές της τοπικής εξουσίας. Επαναφέροντας επί της ουσίας στο προσκήνιο, την αξία της συμμετοχής στην ανάπτυξη της κοινωνικής συλλογικότητας, σε αντίθεση με την διαλυτική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού που θέλει να κατακερματίσει σε μικρές, αδύναμες μονάδες τα συλλογικά υποκείμενα.

Ο αγροτικός κόσμος και η αντιμετώπιση την προβλημάτων του, το συνεχώς διογκούμενο οικολογικό πρόβλημα, θα έπρεπε να είναι τα δικά μας προνομιακά πεδία παρέμβασης. Όλα αυτά ασφαλώς, προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει δημιουργήσει συγκεκριμένους ιδεολογικούς θεματικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων παράγει πολιτική πολλές φορές «επί τόπου» συμμετέχοντας στην εξέλιξη των γεγονότων.

Να λοιπόν κάποιοι πρακτικοί τρόποι εξωστρέφειας. Τρόποι που μας διαχέουν στις εστίες των γεγονότων, στα πρωτογενή κύτταρα της κοινωνίας, χωρίς να μας εγκλωβίζουν σε μια άγονη διαχειριστική αναδιανομή της κομματικής εξουσίας και ανακύκλωσης των προσωπικών «κεκτημένων» επί των εδρών. Αναζητούμε τρόπους να φανούμε πιο ουσιαστικοί. Να αναπτύξουμε νέες εσωκομματικές συλλογικές λειτουργίες. Αποτελεί κοινή διαπίστωση η ανάγκη διαμόρφωση τους, μέσω της συγκρότησης μιας νέας πολιτικής πλατφόρμας με πυλώνες στήριξης τους άξονες ενός καινούργιου οργανωτικού πλάνου. Μόνο που αυτές οι νέες συλλογικές λειτουργίες επιβάλλεται να διαμορφωθούν μέσα από την συμμετοχή και των απλών μελών σε ένα ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό συνέδριο, συμβάλλοντας ισότιμα στην διαδικασία συγκρότησης και λειτουργίας αυτής της νέας πολιτικής πλατφόρμας. Η διαδικασία της μαζικής συμμετοχής ορίζει τον πολιτικό ηγεμονισμό και σκιαγραφεί την αίγλη  της πολιτικής απόφασης ενός συνεδρίου που θέλει να  επικαιροποιήσει την σχέση κόμματος-κοινωνίας. Εξάλλου οι ανάγκες της είναι αυτές που πρέπει να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα που θα συζητηθεί. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εξόχως εξωστρεφή διαδικασία, που νομίζω ότι όλοι μας την έχουμε ανάγκη. Είμαστε αρκετά ώριμοι στο να γνωρίζουμε το τι πρέπει να αποφύγουμε βαδίζοντας προς το συνέδριο. Ας προσανατολιστούμε κυρίως στο τι πρέπει να αναδείξουμε. Ας μην αναλωθούμε σε περιττές κινήσεις ανακύκλωσης του ήδη υπάρχοντος ανθρώπινου υλικού. Ας παραδειγματιστούμε από τις αποτυχημένες και πολιτικά ελλειμματικές επιλογές του παρελθόντος που επικαιροποιούν με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν τις κυκλοθυμικές διαλυτικές τάσεις επί του παρόντος. Ας εγγράψουμε στα πεπραγμένα μας μια ολική επαναφορά. Μια επανεκκίνηση ενός μακρόχρονου συνθετικού σχεδιασμού με θετικό πρόσημο στην πορεία ανάπτυξης του.

 Y.Γ.  Μοιάζει πολλές φορές σαν το τελικό επίδικο αυτό που διερωτάται η Ελένη Πορτάλιου: «Ποια ισότητα, ποια δικαιοσύνη, ποια αλληλεγγύη θα υπερασπιστεί μια αριστερά που δεν γνωρίζει τίποτε από ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη στο εσωτερικό της;

περισσότερα κείμενα για τον προσυνεδριακό διάλογο θα βρείτε εδώ http://dialogossynedrio.blogspot.com/

Προσοχή! Περνάει ο τιτανικός…

«Ο υπουργός, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η προσπάθεια της Ελλάδας να ανακτήσει την αξιοπιστία της, είναι ένα εγχείρημα τόσο δύσκολο «όσο να αλλάξει ρότα ένα μεγάλο πλοίο, όπως ο Τιτανικός».

 

Για τους ιστορικούς του μέλλοντος, έτσι για να βοηθήσουμε στο έργο τους, πρέπει να σημειώσουμε ότι το συγκεκριμένο πλοίο ταξίδευε με προεπιλεγμένη πορεία σύγκρουσης τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια -τουλάχιστον- και κανείς από τους καπετάνιους που βρέθηκαν στην «γέφυρα», απ’ όσους έπιασαν το τιμόνι στα χέρια τους, δεν σκέφθηκαν να κάνουν μια ελαφριά -έστω- αλλαγή πορείας. Μια στοιχειώδη ρύθμιση για να μην πέσουμε πάνω στο παγόβουνο. Αντιθέτως το γεμίσανε με περίσσια «σαβούρα», για να μην αισθανθούμε τους κραδασμούς από τα μεγάλα κύματα. Φόρτωσαν και ότι συντρίμμια είχαν απομείνει από το «τραίνο της αλλαγής» και που να αλλάξει ρότα. Βάρυνε απελπιστικά το σκαρί. Που να ακούσει το τιμόνι.

Φταίνε όμως και οι επιβάτες του, όλων των θέσεων ανεξαιρέτως, ακόμα και της τρίτης θέσης, ακόμα και αυτοί που κοιμόνταν στο πάτωμα. Ακούγανε την ορχήστρα να παίζει, και τους είχε πάρει ο ύπνος. Καμιά βόλτα μόνο στο κατάστρωμα, έτσι, για να πάρουν λίγο αέρα, να ρίξουν μια λαθραία ματιά από το φιλιστρίνι στο σαλόνι της πρώτης θέσης, για να τυφλωθούν από την λάμψη των ολόχρυσων σερβίτσιων δείπνου.  Για να συντηρηθεί το ένστικτο της ψευδαίσθησης, της αυτοσυντήρησης, περί της μελλοντικής άφιξης στην δική τους «γη της επαγγελίας».

Και το πλήρωμα; Οι ανώτεροι αξιωματικοί;  Μπααα….αυτοί είχαν βάλει τον αυτόματο πιλότο σε λειτουργία, επαρμένοι από μια σχεδόν μεταφυσική βεβαιότητα για την ανθεκτικότητα του σκαριού. Εξάλλου είχαν άλλη προτεραιότητα. Την λαφυραγωγία. Και την βεβαιότητα ότι ακόμα και αν συγκρουστούν στην διαδρομή, αν το πλοίο εξοκείλει, θα προλάβουν να μεταφέρουν τον θησαυρό του με τις σωτήριες λέμβους που θα τους απομακρύνουν από τον χώρο του ναυαγίου. Είναι γνωστό ότι οι επιβαίνοντες στην πρώτη θέση, είναι αυτοί που συγκεντρώνουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες να σωθούν. Εξυπηρετούνται πρώτοι. Το αναφέρει ρητώς ο κανονισμός του πλοίου.  Τα υπόλοιπα χιλιάδες θύματα, στην περίπτωση μας εκατομμύρια, μεταφράζονται ως απλοί αριθμοί στατιστικών. Πιάνουν μια θέση στην Ιστορία. Περισσότερο σαν ανάμνηση.

Προσωπικά, ευθύνες διαπιστώνω και για τους επιβάτες «του καταστρώματος» αλλά και για το πλήρωμα του μηχανοστασίου. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η συμπεριφορά του ανώτερου πληρώματος και των επιβατών της πρώτης θέσης, αυτή ήταν δεδομένη. Ολοι οι υπόλοιποι που έβλεπαν το παγόβουνο να πλησιάζει και έκαναν ελάχιστα πράγματα για να ξυπνήσουν τους υπόλοιπους συνεπιβάτες τους, να πιέσουν τον καπετάνιο να αλλάξει πορεία, έστω και με δυναμικό τρόπο, έστω και με ανταρσία, έχουν και αυτοί το δικό τους μερίδιο ευθύνης. Και να σκεφτεί κανείς ότι μεταξύ τους υπήρχαν και επιβάτες που ήξεραν να διαβάζουν πυξίδα. Αργησαν όμως, δεν συμφωνούσαν στον νέο προσανατολισμό.

Μένει να δούμε εάν ο τωρινός καπετάνιος που διαχειρίζεται τα αποτελέσματα της σύγκρουσης θα αποχωρήσει τελευταίος από την γέφυρα του πλοίου όπως ρητά ορίζει ο ναυτικός κώδικας τιμής. Γιατί ο προηγούμενος, μόλις είδε το παγόβουνο μπροστά του, φόρεσε το σωσίβιο του, πήδησε στην πρώτη σωτήρια λέμβο που βρήκε μπροστά του, και εξαφανίστηκε. Ηταν βράδυ φυσικά, για να μην τον αντιληφθεί κανείς. Συνήθως τα ποντίκια είναι αυτά που εγκαταλείπουν πρώτα ένα πλοίο όταν βυθίζεται.

κωδική ονομασία voodoo people.

 

 «Θα εφαρμόσουμε με αξιοπιστία το Πρόγραμμα Σταθερότητας», τονίζει ο πρωθυπουργός.  «Μπορώ να κατανοήσω τις αμφιβολίες, αλλά για αυτό και πρέπει να το αποδείξουμε. Θα εφαρμόσουμε με αξιοπιστία αυτό το πρόγραμμα. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, επιτρέψτε μου να σας το παρουσιάσω με κάθε λεπτομέρεια.  Του δίνω την κωδική ονομασία Voodoo People».

δελτία εκκλησιαστικών ανακοινώσεων και εκδηλώσεων.

κάντε τον κόπο να διαβάσετε με προσοχή τα δύο παρακάτω κείμενα που «κινούνται εις την σφαίρα του πνεύματος». Η έκπληξη, εκτός από το περιεχόμενο του πρώτου κειμένου, βρίσκεται κυρίως στο τέλος του δευτέρου.
Έκλπηξη είπα;….μάλλον όχι…

 

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Ν   Τ Υ Π Ο Υ –  Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

 Πειραιεύς 14 Ἰανουαρίου 2010

Παγία ἀρχὴ τοῦ κανονικοῦ δικαίου ἀλλὰ καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Νόμου εἶναι ἡ μὴ ἀνάμειξις τῶν ἐκκλησιαστικῶν προσώπων εἰς θέματα καὶ δράσεις τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας. Ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ κινεῖται εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ πνεύματος, τὰ μέλη Της ὅμως δροῦν ἐντός του κόσμου καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἔχουν γνώση καὶ ἄποψη γιὰ τὰ κοινά τοῦ βίου πράγματα. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου ἐπιθυμῶ νὰ συμβάλω εἰς τὴν εὔστοχα ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση τῆς πατρίδος μας διεξαγομένη διαβούλευση, διὰ τὸ ζήτημα τῆς παροχῆς ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος εἰς τοὺς οἰκονομικοὺς μετανάστας, ἀναφέρων τὰς ἑξῆς ταπεινὰς θέσεις:

1. Ἡ πολιτογράφησις ἢ ἡ παροχὴ ὑπηκοότητος κατὰ τὴν παγκόσμιον νομικὴν ἐπιστήμην δὲν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινον δικαίωμα. Μόνο ἄμοιροι νομικῆς παιδείας μποροῦν νὰ ἰσχυρισθοῦν τὸ ἀντίθετον.

2. Ὁ ἰσχύων κῶδιξ ἑλληνικῆς ἰθαγενείας κατὰ τὴν γνώμην μου τυγχάνει πλήρης ἀλλὰ θὰ ἠδύνατο νὰ συντμηθοῦν οἱ ὑπ’αὐτοῦ προβλεπόμενες προθεσμὶες καὶ νὰ περιοριστῇ ἡ ἀντιδραστικότης τῆς γραφειοκρατίας.

3. Ἡ γεωγραφικὴ θέσις τῆς χώρας μας, μεταξὺ τριῶν ἠπείρων, τὴν μεταβάλλει αὐτοδικαίως σὲ πύλη εἰσόδου στὸν φερόμενο εὐρωπαϊκὸ «παράδεισο» τῶν ὄντως ἐμπεριστάτων καὶ δυστυχούντων πληθυσμῶν τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ μέθοδος ποὺ χρησιμοποιοῦν κυρίως οἱ Τοῦρκοι δουλέμποροι βυθίζοντες τὰ πλαστικὰ πλοιάρια μεταφορᾶς τῶν μεταναστῶν καὶ μεταβάλοντες τεχνηέντως τὶς διαδικασίες ἀποτροπῆς εἰσόδου εἰς τὰ χωρικὰ ὕδατα τῆς χώρας σὲ ἀνθρωπιστικὲς ἐπεμβάσεις διασώσεως τῶν διακινδυνευόντων μὲ πνιγμὸ παρανόμων μεταναστῶν.

 4. Θὰ ἰσχυριστοῦν μερικοὶ, ὅτι ἡ ἀναδρομὴ στὸ ἱστορικὸ παρελθὸν, ἐμπεριέχει τὸ στοιχεῖο τοῦ ξενοφοβικοῦ συνδρόμου, εἶναι ὅμως τραγικὸ λάθος νὰ παροραθῇ ἡ ἱστορικὴ πραγματικότης, ὅτι κάθε σπιθαμὴ Ἑλληνικῆς γῆς ἀπηλευθερώθη ἀπὸ τὴν βάναυσο ὀθωμανικὴμουσουλμανικὴ δεσποτεία μὲ ποταμοὺς αἵματος καὶ τύμβους ὀστέων καὶ θὰ πρέπει ἐναύλως νὰ ἠχοῦν στὴ σκέψη μας οἱ λόγοι τοῦ ἀποθανόντος Πρωθυπουργοῦ τῆς γείτονος χώρας Τουργκοὺτ Ὀζὰλ λέγοντος: «Οἱ διεκδικήσεις τῆς Τουρκικῆς Πολιτείας εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος μποροῦν νὰ ὑλοποιηθοῦν μὲ τὴν εἰρηνικὴ ἐπέλασι μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν σὲ αὐτὴ, ὑπὸ τὴν μορφὴ μεταναστευτικοῦ ρεύματος». Πιστεύω ὅτι οὐδεὶς ἐχέφρων θὰ ἐπεθύμει νὰ δῇ αὐξανομένη τὴν μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀκρίτους πολιτογραφήσεις μεταναστῶν μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπαιτήσουν αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν Ἑλληνικὴ Θρᾴκη, δηλαδή νὰ ὑποχωρῇ τὸ ἑλληνικὸ δικαιϊκὸ σύστημα, ἔναντι τῆς μουσουλμανικῆς Uma καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ νόμου Saria, νὰ ἰσχύῃ εἰς ὅλην τὴν Ἐπικράτειαν.

5. Παρὰ τὰ φληναφήματα τοῦ Φαλμεράϊερ καὶ ἄλλων συγχρόνων του θαυμαστῶν, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀποτελεῖ Γένος καὶ συνεπῶς οἱ ντιρεκτίβες τῆς Νέας Ἐποχῆς, διάβαζε τοῦ διεθνοῦς Σιωνιστικοῦ τέρατος, ποὺ τώρα ἐπιχειρεῖ νὰ στραγγαλίσῃ τὴν οἰκονομικὴ ζωὴ τοῦ Πλανήτη, διὰ πολυπολιτισμικὴ σύνθεση τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας τυγχάνουν διὰ τὴν συντριπτικὴ πλειονοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἀπαράδεκτες καὶ ἑπομένως τὸ ζήτημα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Κώδικος ἰθαγενείας πρέπει νὰ τύχη τῆς συγκεκριμένης ψήφου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

6. Ἡ ἔννοια τοῦ Γένους εἶναι σύμφυτος μὲ τὸ δίκαιο τοῦ αἵματος καὶ ὄχι μὲ τὸ δίκαιο τοῦ τόπου γεννήσεως, ποὺ ἰσχύει κυρίως σὲ νεοπαγῆ κρατικὰ σχήματα μὲ χαρακτῆρα μωσαϊκοῦ ἐθνοτήτων ὅρα ΗΠΑ, Καναδᾶ, Αὐστραλία κ.λ.π.

7. Δὲν ἀμφιβάλλω διὰ τὴν φιλοπατρίαν τῶν συνελλήνων ὅλων τῶν κομματικῶν τάσεων καὶ τὴν μή ἐξάρτησι τους ἀπὸ ξένα κέντρα ἀποφάσεων ἀλλὰ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ἐμπράκτως ἡ φιλοπατρία καὶ ἡ ἐλευθερία ὅλων μας νὰ ἀποδεικνύωνται καθημερινῶς.


 
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 + Πειραις ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

λίγες μέρες μετά από την σύνταξη αυτού του κειμένου………

 

29-30-31/1/2010

Τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου θα τελέσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ αυτήν την Κυριακή το πρωί στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πειραιώς.H Θεία Λειτουργία θα μεταδοθεί από τον Ρ/Σ μας.
……………………………………………………………………………………………………….
Στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς την Κυριακή το πρωί θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας θα τελεσθεί το Μνημόσυνο του αειμνήστου π. Σπυρίδωνος Σημαντήρη ,ο οποίος ως λαϊκός υπήρξε στέλεχος της ενορίας Ευαγγελιστρίας και διετέλεσε προϊστάμενος των Επιμελητών του Δικαστηρίου Ανηλίκων Πειραιώς .Μετά τη συνταξιοδότησή του χειροτονήθηκε ιερέας και εργάστηκε με περισσό ζήλο και αυταπάρνηση στο ιεραποστολικό έργο της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αλβανίας.
…………………………………………………………………………………………………
Επί τη μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών , ετήσια εορτή της Παιδείας, η Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς διοργανώνει εόρτιο βραδυνό την Κυριακή στις 6:30 το απόγευμα στο Αμφιθέατρο «Κανελλόπουλος» του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Στην εκδήλωση θα μιλήσει η βουλευτής Λιάνα Κανέλλη με θέμα «Χαίρε εκπαίδευση, αντίο Παιδεία»

   

                                      σχόλιο : χαίρε Γιώργο, αντίο Κάρολε.