η επιστολή παραίτησης του Μπαντού από το διεθνές νομισματικό ταμείο.

Το όνομα του Ντέιβισον Μπαντού. Εργάστηκε δώδεκα χρόνια στο Δ.Ν.Τ. σχεδιάζοντας προγράμματα διαθρωτικών προσαρμογών για την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Παραιτήθηκε από την θέση του το 1988, όταν τα  νεοφιλελεύθερα «παιδιά της σχολής του Σικάγου» υπό την καθοδήγηση του γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν ανέλαβαν και τυπικά την εκτελεστική εξουσία μέσω του φανατικού νεοσυντηρητικού Μισέλ Καμντέσι. O Μπαντού αποφάσισε τότε να στείλει μια ανοικτή επιστολή στον Καμντέσι η οποία ξεκινούσε ως εξής:

«Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ ύστερα από 12 χρόνια και έπειτα από χίλιες μέρες εργασίας στο εξωτερικό ως αξιωματούχος του Ταμείου, κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακά σας και τα κόλπα σας, εφορμούσα σαν γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λαών της Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και της Αφρικής. Για μένα, η παραίτησή μου είναι μια ανεκτίμητη απελευθέρωση, επειδή με αυτό τον τρόπο κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι θα ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων. […] Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ, που κυλάει σε ποτάμια. Κι όταν στεγνώνει, σχηματίζει πάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα εν ονόματί σας.»

Σε αυτή την επιστολή ο Μπαντού, ο οποίος πέθανε το 2001, κατηγορούσε ανοικτά το Δ.Ν.Τ. ότι σε πολλές περιπτώσεις που «καλέστηκε» να επέμβει «επινόησε κυριολεκτικά από το πουθενά ένα τεράστιο απλήρωτο κρατικό χρέος». Στην συνέχεια, το Ταμείο, για να εκταμιεύσει την οικονομική βοήθεια προς τις χώρες που δάνειζε απαιτούσε να γίνει αποδεκτό αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε «το πιο θανατηφόρο φάρμακο» για τις οικονομίες των χωρών αυτών, έτσι ώστε «αφού πρώτα καταστραφούν οικονομικά, να υποστούν στην συνέχεια την απαιτούμενη διαδικασία αναμόρφωσης». Την διαδικασία αυτή αποκάλεσε «εσκεμμένη διακοπή της οικονομικής γραμμής της χώρας μέσω τεχνασμάτων». Το πρώτο στάδιο, αυτό της καταστροφής, περιελάμβανε απολύσεις και περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ενώ στο δεύτερο στάδιο, στη «διαδικασία αναμόρφωσης», ακολουθούσαν εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Ο Μπαντού αντιμετώπιζε ολόκληρο το πρόγραμμα των «διαθρωτικών προσαρμογών» του Δ.Ν.Τ. ως μια «μορφή μαζικών βασανιστηρίων» καθώς όπως εξηγεί «κυβερνήσεις και λαοί που ουρλιάζουν από τον πόνο υποχρεώνονται να γονατίζουν μπροστά μας τσακισμένοι, τρομοκρατημένοι και κομματιασμένοι, ικετεύοντας για ένα ίχνος λογικής και αξιοπρέπειας εκ μέρους μας. Όμως εμείς γελάμε απάνθρωπα στα μούτρα τους και τα βασανιστήρια συνεχίζονται αμείωτα…»

Ο Κατάλογος των χωρών αυτός είναι πραγματικά ατελείωτος :  Χιλή, Αργεντινή, Βολιβία, Ισημερινός, Καραϊβική, Νότια Αφρική, Ασία (Μαλαισία, Ινδονησία, Νότιος Κορέα, Κίνα), Πρώην Ανατολική Ευρώπη (Πολωνία, Ρωσία, Ουγγαρία, Λιθουανία), Τουρκία, Ιρλανδία, Ισλανδία και στις μέρες μας στην Ελλάδα, μέσω μιας πρωτόγνωρης συνεργασίας με τους εταίρους μας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς για πρώτη φορά επιτίθεται σε χώρα που ανήκει σε Νομισματική Ένωση, τα μέλη της οποίας προσπαθούν να ξεπεράσουν σε σκληρότητα ακόμα και τον συγκεκριμένο μηχανισμό που αποτελεί τον πολιτικό και οικονομικό βραχίονα του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού.

Στο παρελθόν και κυρίως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, τα μέτρα του Δ.Ν.Τ. ερχόντουσαν με παράλληλη τοποθέτηση αυταρχικών καθεστώτων (δικτατοριών). Από ένα σημείο και μετά η συνεργασία με καθεστώτα τα οποία είχαν πάρει την λαϊκή εντολή από εκλογές, φυσικά, πριν την έλευση του Ταμείου, αποτελούσε συχνό φαινόμενο. Γενικά ο συγκεκριμένος οργανισμός δείχνει μια έντονη απέχθεια προς την εκλογική διαδικασία, ενώ δεν διστάζει να πριμοδοτεί τους υποψηφίους του με την κατάλληλη «ανεκτικότητα» των αγορών όταν αυτοί βομβαρδίζουν με τανκς το κοινοβούλιο τους με στόχο την ματαίωση των εκλογών (Ρωσία-Γιέλτσιν). Στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, το Ταμείο βρήκε τους ιδανικούς συμμάχους του καθώς ένα νέο μείγμα πλύσης εγκεφάλου από τα Μ.Μ.Ε. και αστυνομικής καταστολής αποτελεί την ιδανική συνταγή για τον απαραίτητο κοινωνικό ραγιαδισμό που χρειάζεται η άμεση επιβολή της συγκεκριμένης «διαδικασία αναμόρφωσης».

Μια ακόμη αγαπημένη τακτική του Ταμείου είναι ο πλήρης αιφνιδιασμός των κοινωνικών αντανακλαστικών. Αιφνιδιασμός, ο οποίος σκοπό έχει να επιφέρει στις κοινωνίες που δοκιμάζονται από τα απανωτά αντικοινωνικά μέτρα ένα συνεχόμενο Σοκ και Δέος. Στο σημείο αυτό, για μια ακόμη φορά, τόσο η Ελληνική κοινωνία όσο και οι πολιτικές δυνάμεις που αντιπολιτεύονται τον νεοφιλελευθερισμό, πιάστηκαν στην κυριολεξία στον ύπνο.

* Τις επιστολές του Ντείβισον Μπαντού και τα υπόλοιπα στοιχεία του κειμένου τα πήρα από το πολύ καλό βιβλίο της Naomi Klein – Το δόγμα του Σοκ και η άνοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής.

κυριακή 25 σεπτεμβρίου επιστρέφουμε στην πλατεία συντάγματος.

 H κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί την συντομότερη οδό προς την Δημοκρατία και την συνεχή αναβάθμιση της. Τα τελευταία δύο χρόνια ζούμε σε καθεστώς κυβερνητικής ανομίας, καθώς η τωρινή κυβέρνηση δεν έχει την συγκατάθεση του λαού για τα συνεχή αντικοινωνικά μέτρα τα οποία εξαγγέλλει και βρίσκεται σε εντελώς αντίθετη πορεία από το κυβερνητικό πρόγραμμά σύμφωνα με το οποίο διεκδίκησε την ψήφο του έλληνα πολίτη πριν από δύο χρόνια. Γαντζωμένη στα κυβερνητικά έδρανα εξαιτίας των υποχρεώσεων που ανέλαβε έναντι των νεοφιλελεύθερων επιτελείων των διεθνών και εγχώριων οικονομικών αγορών αρνείται πεισματικά να θέσει τα πεπραγμένα της στην κρίση του Ελληνικού λαού. Επί της ουσίας μιλάμε για μια πραγματική εκτροπή πολιτεύματος.

Είναι, πιθανά, η πιο λαομίσητη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, η οποία επενδύει την καθεστωτική επιβολή της μέσα από ένα πρωτοφανές (για τα δημοκρατικά χρονικά) κλίμα τρομο-υστερίας, αστυνομικής καταστολής, κοινωνικού πανικού και κανιβαλισμού στην προσπάθεια της να επιβληθεί στις συνειδήσεις των πολιτών. Στην προσπάθεια της, αυτές οι συνειδήσεις, να ισοπεδωθούν και να διαλυθούν έτσι ώστε να ακυρωθούν οποιαδήποτε ερεθίσματα συλλογικής αυτοάμυνας.

Η Ελληνική κοινωνία του σήμερα, εάν θέλει να έχει παρόν και μέλλον, όχι σαν δούλος των αγορών αλλά σαν ελεύθερη, ανεξάρτητη πολιτεία, θα πρέπει να ξεκινήσει μια ευρεία προσπάθεια ανασύνταξης του κοινωνικού ιστού της. Είναι υποχρεωμένη να υποστηρίξει την Δημοκρατία και το Σύνταγμα, τις βασικές δομές ύπαρξη της, από τους δυνάστες της ελεύθερης αγοράς, του καταστροφικού καπιταλισμού και του πολιτικού προσωπικού της Τρόικας, του ΔΝΤ και της μειοδοτικής σημερινής Ελληνικής κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Ένα μαζικό, ριζοσπαστικό, λαϊκό κίνημα, μέσα από την αυτοοργάνωση του πολιτικού του αγώνα και αφού πρώτα ξεπεράσει τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος που επεξεργάστηκε και εγκατέστησε την κοινωνική αδικία και ανισότητα επί δεκαετίες στην χώρα μας, οφείλει να νεκραναστήσει την ημιθανή κοινωνική παιδείας μας,  την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών, τον ριζοσπαστισμό στη σκέψη, αλλά κύρια οφείλει να ξαναδεί, να ξανασκεφτεί, την πορεία του μέχρι σήμερα. Να συνειδητοποιήσει πολιτικά τον διαχωρισμό που πρέπει να γίνει ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις εκείνες οι οποίες διαγωνίζονται για το πια από αυτές θα διαχειρισθεί καλύτερα τα αλλεπάλληλα επαχθή οικονομικά μέτρα και θα εγγυηθεί την απόδοση των κερδών που επιδιώκουν οι «δανειστές μας», τόσο από την τοκογλυφία μέσω των αλλεπάλληλων μνημονίων όσο και μέσα από τις περίφημες «διαθρωτικές αλλαγές» που στην ουσία αποτελούν το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου της χώρας μέσω κανιβαλικών πρακτικών από το διαλυμένο ήδη Ελληνικό χρηματιστήριο.

Είναι η στιγμή εκείνη όπου η Ιστορία χαράζει την διαδρομή της. Είναι η στιγμή όπου η κοινωνική αντίσταση και η εξέγερση γίνεται καθήκον όλων όσων βιώνουν την αδικία, τον αυταρχισμό, την αλαζονεία και την διαφθορά της εξουσίας. Η στιγμή όπου ο απλός πολίτης καλείται να καταθέσει ψυχή και μυαλό, απέναντι στο κάλεσμα της Ιστορίας για αλλαγή πορείας της Ελληνικής Πολιτείας.  Από το κάλεσμα αυτό ας μην λείψει κανείς.

                                       ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΙΟΥ ΣΤΙΣ 19.00 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σε ρόλο «ηγεμόνα».

Στην «τέχνη» της πολιτικής απάτης η  κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει να παρουσιάσει ένα πλήθος στελεχών με πλούσιο ταλέντο. Εξ άλλου τα διαπιστευτήρια του ταλέντου αυτού τα έχει βιώσει ο Ελληνικός λαός τα τελευταία τριάντα χρόνια τουλάχιστον. Ένας εξ αυτών ο νυν υπουργός οικονομίας Ευάγγελος Βενιζέλος.
Τουλάχιστον εμετική η προσπάθεια του, για μια ακόμη φορά, μέσω δηλώσεων-τελεσίγραφου, να μας πείσει για την αναγκαιότητα των «έκτακτων μέτρων» ότι δηλαδή όλοι μας, όλοι οι Έλληνες πολίτες, είμαστε μαζί απέναντι στους «δανειστές μας». Ότι όλοι μαζί συμπάσχουμε το ίδιο.

Όχι αγαπητέ μου Ευάγγελε Μακιαβέλι-Βενιζέλο δεν συμπάσχουμε όλοι μαζί. Ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, όσοι βρίσκονται κάτω και γύρω από το όριο της φτώχειας, δεν συμπάσχουν από κοινού με τους βιομήχανους, τους τραπεζίτες, τα παρασιτικά λαμόγια των «κυβερνητικών» ΜΜΕ, την κομματική νομενκλατούρα των υπουργείων. Ο κόσμος σας και ο κόσμος μας είναι τελείως διαφορετικοί και μονίμως θα βρίσκονται σε σύγκρουση. Ως εκ τούτου η πατρίδα «σου» είναι τελείως διαφορετική από την πατρίδα «μας».

Η δική σου πατρίδα είναι μια χώρα ξεπουλημένη στους δανειστές σου, τους δανειστές της δικής σας διαχρονικής πολιτικής ευημερίας, η οποία τα τελευταία δύο χρόνια έχει σαν μόνιμο πολιτικό αντίπαλο την κοινή λογική. Μια λογική την οποία όχι μόνο προσπαθείτε να αλλοιώσετε αλλά κυρίως να την εξαφανίσετε από αυτή την χώρα. Ο εκβιασμός που επιχειρείται με τον πιο επαίσχυντο τρόπο ότι δηλαδή σε περίπτωση που η κοινωνία δεν σκύψει το κεφάλι στα νέα χαράτσια που προωθείτε, θα ακολουθήσουν νέα πιο σκληρά και επαχθή μέτρα αποδεικνύει την μετεξέλιξη του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκετε σε ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο κόμμα με τα μέλη της κυβέρνησης να ρέπουν προς φασίζουσα νοοτροπία. Φταίνε οι Δάσκαλοι, οι ακαδημαϊκοί, οι αγρότες, όσοι δημοσιογράφοι ασκούν κριτική, τα συνδικάτα, οι εξοργισμένοι πολίτες, οι εργαζόμενοι που απολύονται. Δεν υπάρχει κοινωνική τάξη που να μην έχει στοχοποιηθεί από την κυβέρνηση. Επειδή κάνουν «θόρυβο» και μεταδίδουν άσχημη εικόνα στις αγορές…

Για όποιον πιστεύει στην γλώσσα του σώματος οι εμφανίσεις και ο τρόπος επικοινωνίας του υπουργού μαρτυρεί πολλά. Φανερώνει ένα απίστευτα αυταρχικό άτομο, έναν αρχομανή χαρακτήρα, έναν βαθύτατα κομπλεξικό λάτρη της εξουσίας και της καρέκλας, έναν επικίνδυνο πολιτικά «ηγεμόνα» που με απίστευτο θράσος δεν θα διστάσει να λειώσει και να ποδοπατήσει την κοινωνία σε αγαστή συνεργασία με τους τοκογλύφους-συναδέλφους της ΤΡΟΙΚΑΣ.

Την ίδια στιγμή που ο κακόμοιρος ο ΓΑΠ έχει στην κυριολεξία εξαφανιστεί από το κάδρο. Το κόλπο ήταν έξυπνο, το δόλωμα πραγματική λιχουδιά και ο Βαγγέλας το κατάπιε ολόκληρο. Έχουν και οι «ηγεμόνες» τα αδύνατα τους σημεία…

το «τέλος των ημερών»…

Τι παραπάνω, άραγε, να περιλαμβάνει μια επίσημη συντεταγμένη πτώχευση της χώρας, από τις καταστάσεις που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες; Με την κυβέρνηση να έχει επειδωθεί στην διαχείρηση ενός ακόμα «σεναρίου χρεοκοπίας», έχει κινητοποιήσει τις τελευταίες ώρες όλο τον πολιτικό μηχανισμό της και μέσω των ΜΜΕ επιτίθεται με λύσσα, σκορπίζοντας άπλετο τρόμο μέσω των δελτίων, εναντίον του Ελληνικού λαού που δέχεται απανωτά κτυπήματα, εισπράττοντας ένα συνεχόμενο σοκ και δέος.  

Ο υπουργός οικονομίας απειλεί με νέα μέτρα την κοινωνία, ενώ τα παπαγαλάκια της ενημέρωσης εγκαλούν την Κυβέρνηση επειδή οι «μεταρρυθμίσεις δεν προχωρούν«. Στην ουσία επειδή τα αφεντικά τους (εγχώρια και διεθνή) κρίνουν ότι υπάρχουν «καθυστερήσεις» στην «μοιρασιά» του δημόσιου πλούτου της χώρας. Εκρηκτικό πολιτικό μείγμα πραγματικά που θυμίζει ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. 

Από την άλλη είναι προφανές ότι η Ε.Ε. μπαίνει ολοταχώς σε φάση διάλυσης εν μέσω κυβερνητικής κρίσης στην Γερμανία. Η κρίση αυτή είναι βαθύτατα πολιτική και δευτερευόντως οικονομική, αφού διαχρονικά η περιβόητη αυτορρύθμιση της αγοράς έχει παραπέμψει σε ρόλο απλού παρατηρητή των εξελίξεων τις κυβερνήσεις των μελών-κρατών. Στην ουσία τις έχει συνθλίψει.

Στην χώρα μας είναι η στιγμή όπου η σοσιαλδημοκρατία συναντά τον φασισμό. Δεν προκαλεί εντύπωση, είναι έμφυτη η τάση της αυτή, η Ευρωπαική ιστορία άλλωστε βρίθει παρόμοιων παραδειγμάτων από το παρελθόν. Λογικά σκεπτόμενος θα περίμενε κανείς ότι το Σαββατοκύριακο αυτό οι πλατείες της χώρας θα ήταν γεμάτες από αποφασισμένους πολίτες. Αντί αυτού δίνουμε ραντεβού για μετά από ένα Μήνα….

Πόσο ακόμα; Τι άλλο πρέπει επιτέλους να συμβεί σε αυτή την χώρα;