ούτε ένα βήμα πίσω από τις ανάγκες των πολλών.

pon a volare

  Θα περίμενε κανείς ότι μετά από μια εβδομάδα όλες οι πλευρές, όλες οι ψυχές της ριζοσπαστικής αριστεράς θα κατέληγαν σε κάποια πολιτικά συμπεράσματα εκτίμησης όχι απλά του εκλογικού αποτελέσματος αλλά της εν γένει πορείας του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές που πέρασαν αποτελούν μια πρώτη τάξεως ευκαιρία να κοιτάξουμε πίσω, να δούμε το παρελθόν και να προγραμματίσουμε το μέλλον. Αντ’ αυτού παρακολουθούμε μια ακόμα μάχη χαρακωμάτων στα πλαίσια του ΣΥΝ, ενώ όλος αυτός ο κόσμος που καλούσαμε στο παρελθόν να στελεχώσει τον ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί τώρα, εμβρόντητος στην κυριολεξία, ένα νέο γύρο εσωστρέφειας της πατρικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ.

Σαν ριζοσπάστες αριστεροί νομίζω ότι έπρεπε να έχουμε δώσει την σωστή ερμηνεία στην διαδικασία των εκλογών και με ποιόν τρόπο αυτές εξυπηρετούν την διείσδυση του πολιτικού μας λόγου στην κοινωνία. Μπερδεμένοι μέσα από τις πολλαπλές αναγνώσεις του μηνύματος που προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε, αφήνουμε στην άκρη τα πρωτογενή πολιτικά στοιχεία που ορίζουν την ποιότητα της παρέμβασης μας στην κοινωνία. Το πρώτο πράγμα που κανονικά θα έπρεπε να δούμε είναι η μάχη που δόθηκε και εξακολουθεί να δίνεται από χιλιάδες συντρόφους, έτσι ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να καθιερωθεί στην συνείδηση του Έλληνα αριστερού ψηφοφόρου σαν φορέας ανατροπής του σάπιου πολιτικού σκηνικού που με όλες του τις δυνάμεις προσπαθεί να αναδιατάξει τον πολιτικό χάρτη μέσω της αποχής και ενός νέου τρόπου διεξαγωγής εκλογών, πιάνοντας τον ψηφοφόρο από το χέρι με κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις και οδηγώντας τον μέχρι την κάλπη, παραβιάζοντας κάθε ίχνος δημοκρατικότητας στην τελική λήψη της απόφασης, δημιουργώντας μέσω των ΜΜΕ μια εικονική πραγματικότητα που συνοδεύει την λογική και το συναίσθημα του ψηφοφόρου μέχρι την τελευταία στιγμή της επιλογής. Ετσι λοιπόν με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνεται μέσω εκβιαστικής λογικής η επιβολή  πολιτικών δυνάμεων με ελάχιστη παρέμβαση και δράση απέναντι  στα προβλήματα της κοινωνίας ως οι «ευχάριστες εκπλήξεις» των επερχόμενων εκλογών, είτε δίνεται άπλετος τηλεοπτικός χρόνος λίγα εικοσιτετράωρα πριν την ημέρα της εκλογικής διαδικασίας  σε δυνάμεις που πατώντας σε υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα επενδύουν με τον λαϊκίστικο λόγο τους στα συντηρητικά ξενοφοβικά σύνδρομα της Ελληνικής κοινωνίας. Είναι τυχαία η επιλογή αυτή ; Ασφαλώς όχι !

Είναι η αγιογράφηση των μελλοντικών πυλώνων του δικομματικού συστήματος στο οποίο επιχειρείται εντέχνως να αλλάξει η συσκευασία χωρίς να πειραχτεί σε τίποτα το επίδικο του πολιτικού περιεχομένου. Είναι η προσπάθεια επιβολής ενός νέου συστήματος πολιτικού διπολισμού, έξω από το οποίο καμιά πολιτική δύναμη δεν έχει το δικαίωμα να εδραιώσει την παρουσία της. Ίσως να υπάρχει θέση για ένα ερμαφρόδιτο κομμουνιστικό κόμμα που να παραπέμπει τα προβλήματα στις καλένδες, όταν με κάποιο μαγικό τρόπο και χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι εδραιωθεί ο κομμουνισμός ανά τον κόσμο, αλλά μέχρι τότε μπορεί η πολιτική αναχωρητισμού του από τα επίγεια, αφ ενός να αφομοιώνει τους κραδασμούς των κοινωνικών εκρήξεων από τα κοινωνικά στρώματα που δέχονται την πίεση της οικονομικής κρίσης στον μέγιστο βαθμό και αφ ετέρου να δέχεται συγχαρητήρια από το σύστημα επειδή μια κρίσιμη όσο και χρήσιμη μάζα αριστερών ανθρώπων έχει αδρανοποιηθεί και χρησιμεύει ως η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα ότι έξω από τον διπολικό πολιτικό χάρτη καμιά πολιτική δύναμη δεν νομιμοποιείται να διαχειρίζεται με διαφορετικό τρόπο την πολιτική του παρόντος. Αυτό λοιπόν που για μένα είναι το βασικό μήνυμα των τελευταίων εκλογών δεν νομίζω ότι τυγχάνει σοβαρής ανάλυσης από τα όργανα του ΣΥΝ.

Εχουμε μπει ολοταχώς σε μια θλιβερή και μίζερη συζήτηση όπου τα ποσοστά καθορίζουν την ποιότητα και το περιεχόμενο της. Κάτι σαν αναζήτηση μια νέας συμφωνίας κυρίων αναμεταξύ μας, προσβλέποντας σε αύξηση των ποσοστών στις επόμενες εκλογές, παραμένοντας στην ίδια ατμόσφαιρα της πολιτικής ισορροπίας του τρόμου που χαρακτήρισε και συνεχίζει να χαρακτηρίζει την διαμόρφωση της πολιτικής μας κατεύθυνσης. Λες και τελικά ένα μεγαλύτερο ποσοστό της τάξεως του 6,5% με 7% θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τα όργανα στην προσπάθεια να κερδηθεί λίγο ακόμα χρόνος, ώστε τα προβλήματα εσωτερικής «επικοινωνίας» του κόμματος να παραμείνουν για λίγο ακόμα κρυμμένα κάτω από το χαλί. Σαν να επιχειρείται να κερδηθεί λίγο ακόμη χρόνος ζωής για ένα ασθενή που πάσχει από ανίατη ασθένεια.

 

Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ στοιχειοθετείται  σε δύο άξονες. Ο πρώτος αφορά την οργανωτική του δομή και ο δεύτερος την πολιτική συμπεριφορά της πατροκτόνας όπως εξελίσσεται συνιστώσας του τον Συνασπισμό. Ποιος έχει την πολιτική ευθύνη και ποιος τελικά επιχαίρεται με την προβληματική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ ;

Η μέχρι τώρα πλειοψηφούσα άποψη στον ΣΥΝ ενώ στα λόγια υπερθεματίζει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ως τον μακροπρόθεσμο στρατηγικό πολιτικό στόχο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, στα έργα έχει να επιδείξει σημαντική ολιγωρία σε αποφάσεις που θα μπορούσαν να καταστήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, πολιτικό όχημα των μελών του με διαδικασίες αδιάβλητες, ηθικά νομιμοποιημένες στα μέλη του και στον κόσμο με την συμμετοχή των χιλιάδων φίλων του ΣΥΡΙΖΑ στις αποφάσεις μέσω αμμεσοδημοκρατικών διαδικασιών δίνοντας έτσι στο όραμα σάρκα και οστά. Στο όραμα της δημιουργίας μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής αριστεράς όπου η πολιτική δεν χαράζεται από τους εκπροσώπους των συνιστωσών σε ένα ολιγομελές κεντρικό όργανο, αλλά αποτελεί αντικείμενο απασχόλησης όλου του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις πολιτικές του επιτροπές ανα την Ελλάδα. Δυσκολεύομαι να κατανοήσω τον φόβο που επιδεικνύεται στο να κάνουμε το επόμενο βήμα, που είναι η μεταφορά του κέντρου βάρους της πολιτικής μας δουλειάς από τον ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει εντός του ΣΥΝ μια καλά οργανωμένη πολιτική ομάδα από συγκεκριμένο στελεχικό δυναμικό που σε καθημερινή βάση προσπαθεί να απαξιώσει ιδεολογικά και πρακτικά την ανάγκη αναβάθμισης της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ στηριζόμενη σε φαντασιακές απόψεις περί αντιευρωπαισμού και αριστερίστικής πρακτικής στοχεύοντας καθαρά στην διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και στην επιστροφή του ΣΥΝ σε πρακτικές του παρελθόντος όπως οι ψηφοφορίες υπέρ του Μάαστριχτ, το λευκό σε Ευρωπαικές συνθήκες, την υιοθέτηση της Ευρωπαικής ενοποίησης ακόμα και σε δεξιά κατεύθυνση  και την με οποιοδήποτε κόστος συνεργασία με την καταρρέουσα σοσιαλδημοκρατία. Τελικά αντί να ψάχνουμε να βρούμε φαντάσματα στις υπόλοιπες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως θα πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια της εκλογικής καθίζησης εντός των τειχών;

Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα και δεν θα περιμένει εμάς πότε θα καταφέρουμε να λύσουμε τις εσωτερικές μας αντιθέσεις. Οι πολιτικές εξελίξεις θα συνεχίσουν να λειτουργούν ερήμην μας, οι κοινωνικές εκρήξεις και εξεγέρσεις θα διαδραματίζονται με βάση εντελώς νέα πολιτικά υποκείμενα όσο εμείς θα συζητάμε εάν θα καταθέσουμε πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης στο σύστημα καταδικάζοντας ότι αδυνατούμε να αναλύσουμε επαρκώς. Αυτό δεν είναι κόμμα, αυτό είναι εφιάλτης.

Μοναδική λύση φαντάζει να είναι η άμεση εξωστρέφεια και η δυναμική συγκρότηση  ενός στρατηγικού πολιτικού σχεδιασμού με βάση την δημιουργία ενός νέου πόλου, υιοθετώντας πλατιές συμμαχίες με τα κοινωνικά στρώματα που δέχονται ολομέτωπη επίθεση από την καπιταλιστική οικονομική κρίση, στηρίζοντας κινηματικές πρακτικές στα πλαίσια της αναβάθμισης της πολιτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η επιλογή μια αέναης και αδιέξοδου συζήτησης με μοναδικό ζητούμενο την αναδιαμόρφωση της πολιτικής μας γραμμής, θα μεγενθύνει τα συμπτώματα εσωστρέφειας και θα οδηγήσει σε οριστική παράλυση τις λειτουργίες του ΣΥΝ και σε μεγάλη δοκιμασία την συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι όποιες παραλείψεις, τα όποια λάθη, ιδίως στην επικοινωνιακή πολιτική μπορούν και πρέπει να αναλυθούν μέσα από μια συζήτηση με τελείως διαφορετικό προσανατολισμό και στόχευση από αυτήν που διεξάγεται μέχρι τώρα. Υπάρχουν αποφάσεις από συνέδρια και πρόσφατες πανελλαδικές συνδιασκέψεις, υπάρχει πρόγραμμά που εγκρίθηκε από την συντριπτική πλειοψηφία, διαδικασίες οι οποίες ορίζουν σαφώς το πολιτικό πλάνο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθούμε. Οι οποιεσδήποτε  αμφισημείες καθιστούν τις πολιτικές μας πρωτοβουλίες προβληματικές με τελικό αποτέλεσμα την απαξίωση της παρέμβασης μας στα μάτια του Ελληνα πολίτη. Πρέπει να συνεχίσουμε σταθερά και αταλάντευτα. O ΣΥΡΙΖΑ δεν ηττήθηκε στις ευρωεκλογές, οι προσδοκίες για υψηλά ποσοστά ηττήθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθεί την ημέρα που θα απολέσει τον κινηματικό του προσανατολισμό και την ικανότητά του να συνθέτει διαφορετικές απόψεις από τις συνιστώσες του.

Ούτε ένα βήμα πίσω από την στήριξη του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ένα βήμα πίσω από την στήριξη μας στην εξέγερση του Δεκέμβρη και τις εξεγέρσεις του μέλλοντος μας, ούτε ένα βήμα πίσω από την πάλη για μια διαφορετική Ευρώπη, ούτε ένα βήμα πίσω από την αντισυστημική κινηματική λογική που αναπτύξαμε, ούτε ένα βήμα πίσω στην αντιπαράθεση μας με τον δικομματισμό, δεν θέλουμε να φανούμε χρήσιμοι στο σύστημα, θέλουμε να αποτελέσουμε μέρος του πολιτικού υλικού που θα το ανατρέψει.

Για τις ανάγκες των πολλών διάλεξε ζωή, όχι επιβίωση.

Advertisements

ανεπίδεκτοι μαθήσεως ;

ανεξετεταστέοι2

Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από τότε που ο συγκεκριμένος Ελληνας πολίτης της γελοιογραφίας μας προσπαθούσε για μια ακόμα φορά να «περάσει» το δυσκολότερο μάθημα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Το μάθημα της Αριστεράς. Κάπως έτσι λοιπόν φθάσαμε αισίως στον Ιούνιο του 2009. Τα τριάντα χρόνια προσπαθειών έγιναν σαράνταπέντε, δηλαδή σχεδόν μισός αιώνας. Στις μέρες μας, το μάθημα αυτό εξακολουθεί να είναι το δυσκολότερο γιατί κρύβει μέσα του όλες τις πιθανές λύσεις της δυσκολότερης εξίσωσης.

Mιας εξίσωσης που περιλαμβάνει πολλές σταθερές αλλά και μεταβλητές.
Ευρώπη, καπιταλισμόςοικονομική κρίση, νεοφιλελευθερισμός, αποτελούν τις σταθερές, ενώ περιβάλλον, αριστερά, κινήματα, νεολαία, εξεγέρσεις, αποτελούν τις μεταβλητές. Το αποτέλεσμα της εξίσωσης ενώ αρχικά μπορεί να είναι διτό, στο τέλος ορίζεται πάντα από τις μεταβλητές. Μια λύση είναι η απλή και μίζερη επιβίωση ικανοποιώντας οι πολλοί τις ανάγκες των λίγων, ενώ η άλλη λύση είναι το δικαίωμα στην ζωή μέσα από τις ανάγκες των πολλών.

Παρακαλώ να σημειωθεί ότι, όπως μου είπε μια φίλη μαθηματικός που ασχολείται με δυσεπίλητες εξισώσεις…«έχει αποδειχθεί ότι η πρώτη λύση δεν ορίζεται στο σύμπαν» και επειδή στο «σύμπαν» βάσει μαθηματικών υπολογισμών δεν υπάρχει απλή επιβίωση αλλά δημιουργία και ζωή μέσω συγκρούσεων και απέραντων ταξιδιών του φωτός, του ήχου και της ύλης επιβεβαιώνεται η δεύτερη λύση. Της δημιουργικής ζωής από τους φυσικούς νόμους που ορίζουν οι ανάγκες των πολλών.

Φεύγοντας από το σύμπαν και ερχόμενοι στον δικό μας μικρόκοσμο, εντός των συνόρων μας, η συγκεκριμένη εξίσωση δίνει το παρακάτω αποτέλεσμα. Παρακαλώ σημειώστε το για να μην λέτε πάλι ότι «κοπήκατε» στο μάθημα…..

oxi epibiwsi