οι 100 ημέρες που συγκλόνισαν την χώρα.

100 ημέρες διαφάνειας, αξιοκρατίας, κράτους δικαίου, πράσινης ανάπτυξης, προστασίας του πολίτη, στήριξης της ξεχασμένης κοινωνίας……………….

Advertisements

το αίσθημα του φόβου για το έκτακτο συνέδριο του συνασπισμού.

Βρισκόμαστε στην κορύφωση του διαλόγου εντός του ΣΥΝ για την αναγκαιότητα σύγκλισης συνεδρίου. Το  Σαββατοκύριακο συνδριάζει η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή και προφανώς  το θέμα θα τεθεί προς ψήφιση. Για μια ακόμη φορά. Κάτω από  καλύτερες προυποθέσεις τώρα.

Προυποθέσεις που διαμορφώθηκαν ύστερα από το «ξελαρύγκιασμα» εδώ και μήνες των απλών μελών του κόμματος,  να απαιτούμε απλά το αυτονόητο. Να συζητήσουμε πολιτικά και να συναποφασίσουμε για την πορεία του χώρου μας εμείς τα μέλη. Τα απλά μέλη. Ε, πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει κανείς αυτό το πράγμα; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις το αυτονόητο; Οτι σε ένα κόμμα σαν τον ΣΥΝ και βάσει καταστατικού τα μέλη πρέπει να αποφασίζουν και να διαμορφώνουν τις πολιτικές επιλογές του κόμματος είτε με συνέδρια, είτε με δημοψηφίσματα.

Το τι δικαιολογίες κατά του συνεδρίου έχουν ακούσει τα αυτιά μου τον τελευταίο καιρό δεν περιγράφεται. Οτι «νέοι μηχανισμοί» θα δημιουργηθούν για να επισκιάσουν τους παλιούς. Ποιοί και για πιο λόγο βλέπουν τέτοιους εφιάλτες; Μα φυσικά όσοι βολεύονται από τον τρόπο λειτουργίας των σημερινών μηχανισμών. Οσοι βρίσκονται εντός του σκληρού πυρήνα. Υπάρχει φόβος (κατανοητός) ότι θα χαθούν οι «τίτλοι τιμής», θα χαθούν τα «κεκτημένα», θα «βομβαρδισθούν τα επιτελεία τους».

Μια σειρά από ανούσιες και α-πολίτικες αιτιάσεις. Φοβόμαστε εάν θα τηρηθούν οι δημοκρατικές  διαδικασίες στο δρόμο για το συνέδριο και ξεχνάμε εντελώς οτι οι σημερινές διαδικασίες και ο τρόπος λήψης των αποφάσεων, πολύ απέχουν από το να είναι δημοκρατικές. Περισσότερο θυμίζει ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί.

Ξεχνάμε…..και πόσα δεν ξεχνάμε…..ότι π.χ. στην πολιτική γραμματεία του κόμματος, εμείς το κόμμα που υποστηρίζει και προωθεί το γυναικείο ζήτημα, την ισότητα, τον φεμινισμό, διαθέτουμε μια (1) γυναίκα μέλος στα δεκαπέντε (15) μέλη της γραμματείας. Γιατί άραγε; Δεν υπάρχουν αξιόλογες συντρόφισσες; Γιατί δεν ισχύει και σε αυτό το επίπεδο η ποσόστωση των γυναικών; Ή μήπως η στελέχωση της γραμματείας αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο για τους προύχοντες των τάσεων και τα πολιτικά τους φέουδα;

Τι άλλο ξεχνάμε;  Κάτι βουλευτές που έχουν βγάλει ρίζες στα βουλευτικά έδρανα του Ελληνικού και του Ευρωπαικού κοινοβουλίου στο παρελθόν. Ασχέτως εαν έχουμε ψηφίσει την αρχή της εναλλαγής σε κοινοβουλευτικές θητείες και κομματικά όργανα.Ετσι είναι. Η εξουσία είναι γλυκειά σύντροφοι. Πάντα ήταν, γιατί παγιώνει πρόσωπα και τα τοποθετεί πάνω από το σύνολο. 

Μου προξενεί κατάπληξη (λέμε τώρα) το γεγονός ότι με νύχια και με δόντια οι σκληροί πηρύνες των δύο κυρίαρχων τάσεων (Αριστερό Ρεύμα και Ανανεωτική Πτέρυγα) και κυρίως τα στελέχη παλαιότερων γενεών αρνούνται πεισματικά την σύγκλιση συνεδρίου.  Στο μόνο που συμφωνούν απόλυτα. Στο μοναδικό λέμε! Τυχαίο;

Θέλαμε η νεολαία να αναλάβει σημαντικούς τομείς στην λειτουργία του κόμματος. Ναι το θέλαμε αλλά μέχρι του σημείου να μην θιγούν τα «κεκτημένα». Τους θέλαμε, αλλά να είναι υπό την επίβλεψη μας. Μην τυχόν έχουν γνώμη και άποψη που να διαφωνεί με την «επιτροπή σοφών γερόντων» του κόμματος. Επιδιώκουμε στην ουσία να τους μπολιάσουμε με την «δημοσιουπαλληλική νοτροπία». Να τους ουδετεροποιήσουμε. Να τους μεταβιβάσουμε όλη την χρόνια παθογένεια στις εσωτερικές λειτουργίες. Να τους αφυδατώσουμε πολιτικά. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του τρόπου λειτουργίας των μηχανισμών που διαχειρίζονται την εξουσία σε κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες.

Χαίρομαι ιδιαίτερα. Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο χαίρομαι που αυτή η σύγκρουση γενεών θα επιφέρει το μοιραίο. Αηδιάζω πραγματικά όταν ακούω απόψεις ανθρώπων με γεροντοκορίστικη νοοτροπία (ανεξαρτήτως ηλικίας) να σου λένε : «έχουν κολήσει καμιά αφίσσα στην ζωή τους που θέλουν και την εξουσία;»
Τους απαντάω: όχι ρε! Δεν είναι ανάγκη να έχουν κολήσει αφίσσες για να τους επιτρέπεται να σκέφτονται πολιτικά και να διεκδικούν την δική τους σφραγίδα στο βιβλίο της ιστορίας.  Δεν είμαστε ταμείο ενσήμων.

Και για να τελειώνουμε με το πανηγύρι του φόβου για την δημιουργία νέων μηχανισμών.

Οπιοσδήποτε έχει το δικαίωμα, από τον πρόεδρο μέχρι το πιο απλό μέλος, να συγκροτήσει πολιτική πλατφόρμα και να την θέσει στην κρίση του  σώματος των χιλιάδων συνέδρων. Εαν έχει τα πολιτικά κότσια (για να μην πώ κάτι άλλο) να εμπνεύσει τους συνέδρους με την πολιτική του άποψη τότε καλά θα κάνει να την στηρίξει μέχρι το τέλος.
Εκει κρίνονται οι πολιτικές απόψεις και η όποια δυναμική τους, σε ένα συνέδριο με ανοιχτές διαδικασίες ενώπιος -ενωπίου και όχι σε ερμητικά κλειστά γραφεία και σε δηλώσεις μπροστά στις κάμερες.

Ελπίζω τα μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής που θα ψηφίσουν την Κυριακή, να έχουν ακούσει την φωνή της βάσης από τις περιφερειακές συσκέψεις που προηγήθηκαν. Πραγματικά το ελπίζω.

στα γήπεδα η ελλάδα αναστενάζει!

Για να ακριβολογούμε δεν αναστενάζει απλά….αλλά κυρίως δέρνεται με σκοπό να αναδειχθεί για μια ακόμα φορά «η μαγκιά της φυλής». Του σκληρού πηρύνα συγκεκριμένων ιθαγενών.  Στα τηλεοπτικά video των αυτοαποκαλούμενων «αθλητικών ειδήσεων» άνεργοι δέρνουν άνεργους, νεολαίοι δέρνονται μεταξύ τους, πιθανότατα μετανάστες να δέρνουν μετανάστες, «νοικοκυραίοι» δέρνουν «νοικοκυραίους», όλα αυτά στο όνομα της φανέλας με το σήμα της ομάδας στο στήθος που εδώ και δεκαετίες έχει πάψει πια να συμβολίζει το ρομαντικό ιδεώδες του αθλητισμού και εκφράζει το μαφιόζικο κύκλωμα του πρωταθλητισμού και του επαγγελματικού «αθλητισμού» μέσω του οποίου εκαντοτάδες εκατομμύρια ευρώ ξεπλένονται στην αγορά του αθλητικού θεάματος κάθε χρόνο, τις περισσότερες φορές όχι αναίμακτα.

Την κυριακή που μας πέρασε παρακολουθήσαμε επεισόδια που έγιναν στην Βόρειο Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Καβάλα οι κάτοικοι της οποίας  δέρνονταν από το πρωί με 7.000 εκδρομείς- οπαδούς του Ολυμπιακού Πειραιώς που περνώτας οι ώρες έγιναν 9.000, ερχόμενοι στην πόλη χωρίς αρκετοί από αυτούς να διαθέτουν εισιτήριο του συγκεριμένου αγώνα ελπίζοντας  ότι θα βρούν κάποια εναπομείναντα ή ότι θα μπούν στο γήπεδο σπάζοντας τις πόρτες ! Συμπλοκές έγιναν για ώρες τόσο μέσα στην πόλη όσο και εντός του γηπέδου με απολογισμό τρείς ελαφρά τραυματίες και τρείς συλήψεις.

Πως όμως στήθηκε αυτό το σκηνικό; Είναι πολύ απλό. Πρίν από κάθε αγώνα στην περίπτωση που υπάρχει μετακίνηση οπαδών, γίνεται συνάντηση από εκπροσώπους των δύο ΠΑΕ σε συνεργασία με την αστυνομική διεύθυνση της πολης όπου πρόκειται να διεξαχθεί ο αγώνας. Εαν οι «φιλοξενούμενοι» ζητήσουν εισιτήρια και η γηπεδούχος ομάδα δεχθεί να τα δώσει, απαραίτητη προυπόθεση για να γίνει αυτή η μετακίνηση είναι να συμφωνήσει η αστυνομική διεύθυνση. Δηλαδή να αποδεχθεί την ευθύνη για την ομαλή τέλεση του αγώνα και ότι είναι σε θέση να υποδεχθεί όλο αυτό τον όγκο των εκδρομέων-οπαδών. Εξυπακούεται ότι το συμφέρον των δύο ΠΑΕ είναι η πώληση όλων των εισιτηρίων κυρίως για την γηπεδούχο, στην προκείμενη περίπτωση η ΠΑΕ ΚΑΒΑΛΑ, η οποιά θα πρέπει να εισέπραξε τουλάχιστον 150.000 ΕΥΡΩ μετρητά. Απλά να υπενθυμίσουμε ότι μεγαλομέτοχος στην ΠΑΕ ΚΑΒΑΛΑ είναι ο γνωστός για την θητεία του στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων ΜΑΚΗΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ . Συμφέρον επίσης από αυτή την μετακίνηση έχει και η ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ του ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΟΚΚΑΛΗ λόγω της κρισιμότητος του συγκεκριμένου αγώνα, και της «ψυχολογικής στήριξης» των ποδοσφαιριστών της ΠΑΕ.

Φυσικά και δεν περιμένω «κοινωνικές ευαισθησίες» από αυτούς τους δύο «απίθανους» τύπους. Δεν περιμένει κανείς απολύτως τίποτα από δύο ποδοσφαιροπαράγοντες του αισχίστου είδους. Το να ρισκάρουν όμως την διεξαγωγή ενός κρίσιμου αγώνα σε ένα γήπεδο κλουβί με την παρουσία 15.000 στιβαγμένων για ώρες ανθρώπων με μοναδικό σκοπό το κέρδος απο τα εισιτήρια αδιαφορώντας για την σωματική ακεραιότητα των θεατών και των ποδοσφαιριστών ξεπερνάει κάθε ίχνος κτηνωδίας. Την ίδια ακριβώς κτηνωδία, αδιαφορία, ασχετοσύνη, που έδειξε η αστυνομική διεύθυνση της περιοχής με κύρια ευθύνη του προιστάμενου αστυνομικού διευθυντή. Ο     συγκεκριμένος , κατά την γνώμη μου εαν δεν είναι «απ’ ευθείας φίλος» με τον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ ΚΑΒΑΛΑ, σίγουρα είναι επιεικώς ακατάλληλος για αυτή την θέση από την στιγμή που δέχεται -με τι «αντισταθμιστικά οφέλη» άραγε – να αναλάβει την ευθύνη για την μεταφορά όλου αυτού του κόσμου, την στιγμή που στο διαδίκτυο ήδη είχαν κλειστεί ραντεβού οπαδών άλλων ομάδων με σκοπό να στηθούν ενέδρες στα λεωφορεία που μετέφεραν τους οπαδούς του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ στην διαδρομή από την πόλη της Θεσσαλονίκης μέχρι την Καβάλα. Ολοι εγνώριζαν το τι επρόκειτο να συμβεί εδώ και μέρες. Ολοι…εκτός από τους παραπάνω ηθικούς αυτουργούς των επεισοδίων.

Κανονικά, εαν ζούσαμε σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη πολιτεία, θα έπρεπε τόσο ο σερίφης-τσαμπουκάς  υπουργός «προστασίας του πολίτη» όσο και ο προιστάμενος εισαγγελέας της περιοχής (αλήθεια γιατί δεν υπήρχε εισαγγελέας στο γήπεδο;)  από μόνοι τους, μετά την μετάδοση των επεισοδίων από τις τηλεοράσεις, να κινήσουν διαδικασία, να καλέσουν σε κατάθεση τις εμπλεκόμενες ΠΑΕ και τον αστυνομικό διευθυντή για τυχόν ευθύνες και παραλείψεις. Αντ΄αυτού…μούγκα στην στρούγκα, τόσο από τον rambo υπουργό, όσο και από τους αδέκαστους εισαγγελείς. Προφανώς τα ονόματα των ΚΟΚΚΑΛΗ και ΨΩΜΙΑΔΗ τρομάζουν τους εκπρόσωπους του κράτους, οι οιποίοι έχουν ρίξει το βάρος τους στην «εκαθάριση των Εξαρχείων».

Μαθαίνω ότι ο σερίφης υπουργός θα κάνει δήλωση που να απαγορεύει τις μετακινήσεις οπαδών. Υποτίθεται ότι αυτό το μέτρο εξακολουθεί να ισχύει τα τελευταία δύο χρόνια. Η υποκρισία σε ολόκληρο το μεγαλείο της. Ολοι σε αυτή την χώρα γνωριζουμε με ποιές μεθόδους  οργανώνονται αυτές οι στρατιές οπαδών, πως μετακινούνται, ποιοί είναι υπεύθυνοι για την λειτουργία τους. Και όλοι οι υπεύθυνοι κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους. Μέχρι να έρθει το επόμενο θύμα.

όταν η τηλεοπτική χυδαιότητα μετατρέπεται σε χρήμα.

από το blog  ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ :

«Ύστερα από την αυτοκτονία του αστυνόμου Βασιλη Πατσουρη, και πριν ενημερωθούν οι γονείς του από την αστυνομία, η ομάδα της Τατιάνας για να προλάβει αποκλειστική συνέντευξη από την οικογένεια του πήρε τηλέφωνο στο σπίτι των γονιών του, μόνο που αυτοί δεν είχαν ενημερωθεί ακόμα για το τραγικό περιστατικό!!

Ο διάλογος της δημοσιογραφικής ομάδας της Τατιάνας ήταν: «Πόσα παιδιά έχετε;»  «Τρία» ήταν η απάντηση.
 «και τι έχετε να μας πείτε που βρέθηκε νεκρός ο γιος σας ο Βασίλης?» 

Η μητέρα του έπεσε λιπόθυμη, ενώ το ίδιο έπαθε όταν πήγε να την συνεφέρει και έμαθε το γεγονός ο πατέρας του Β. Πατσούρη! Οι αστυνομικοί έψαχναν τους γονείς του Διευθυντη οι οποίοι είχαν πέσει λιπόθυμοι για πολυ ώρα μέσα στο σπίτι τους!»

Yπάρχει ζωή στον πλανήτη Ε.Σ.Ρ. ;  Είναι δυνατόν να ξεφτυλίζεται και να παραβιάζεται με αυτό τον τρόπο μια από τις τραγικότερες οικογενειακές στιγμές προς τέρψην της τηλεθέασης; Είναι δυνατόν να υπάρχουν νοήμονες άνθρωποι που να συνεχίζουν να παρακολουθούν αυτό το χυδαίο τηλεοπτικό προιόν; Σε τι βαθμό αποσύνθεσης πρέπει να βρίσκεται μια κοινωνία όταν μέλη της παράγουν και καταναλώνουν τέτοιες συμπεριφορές; Πόσο άρρωστος πρέπει να είναι ένας τηλεθεατής ώστε να αποδέχεται παθητικά μια τέτοια είδους ενημέρωση;
Πόσο ανθρωπάκι πρέπει να είσαι όταν σαν πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ δεν βγάζεις έστω μια ανακοίνωση για αυτό το δημοσιογραφικό έκτρωμα, ενώ το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να μετράς πόσα κλαράκια κόπηκαν από τον θάμνο στον οποίο τοποθετήθηκε εκρηκτικός μηχανισμός έξω από την βουλή;

 Ποιοί μας χρησιμοποιούν για πειραματόζωα δοκιμάζοντας τις αντοχές της συνείδησης μας; Πόσες χαμένες γενιές πρέπει να μετρήσουμε ακόμα; Πότε επιτέλους θα πιάσουμε πάτο;