η «κρυφή ατζέντα» του διαλόγου για το ασφαλιστικό.

Advertisements

γράμμα ενός αναρχικού στόν υπουργό «προστασίας τού πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοϊδη

κ.Χρυσοχοϊδη,

Διάλεξα «σκόπιμα» τήν μέρα πού συμπληρώνονται 36χρόνια μνήμης γιά τούς αγώνες μιάς γενιάς πού ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ ,νά γράψω ένα κείμενο απευθυνόμενο κυρίως πρός τό προσωπό σας καί τήν ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΑΣ στήν περιοχή τών Εξαρχείων.

Διάλεξα «σκόπιμα» αυτή τήν ημέρα πού η μνήμη της έχει υποφέρει καί αμαυρωθεί τόσο από τίς «τιμές» καί τά «στεφάνια» τής εξουσίας,αλλά καί τόσο εξ΄ίσου από τόν ελιτισμό τής ένοπλης «πρωτοπορίας» πού λέκιασε τήν σημασία καί αξία αυτής τής ημέρας μέ τήν γιάφκα τής «αυτόκλητης δικαιοσύνης καί τιμωρίας»…

Είναι αλήθεια πώς η γενίκευση καί η κατηγορία τής συλλογικής ευθύνης ξεμακραίνει τούς ανθρώπους από τήν ουσία τής ζωής καί τούς παραδίδει θύματα στό θέαμα καί στό ανούσιο.

Αποδείξατε μέσα σέ λίγες μέρες πώς αυτή σας η πορεία έχει από τό ξεκινημά της (καί παρά τόν λαϊκισμό τής μετονομασίας της σέ «προστασία τού πολίτη») τίς περισσότερες πιθανότητες νά σμίξει μέ τόν αυταρχισμό καί τόν σοσιαλφασισμό παρά μέ τίς ιδέες τού κοινωνικού σοσιαλισμού από τίς οποίες είσαστε τώρα αλλά καί στό παρελθόν…στό αντιθετό τους ρεύμα!

Εκμεταλλευθήκατε τήν τυφλή δράση τού ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΥ πού δημιουργεί στήν περιοχή αλλά καί στό κίνημα γενικότερα τόν διάδρομο προσγείωσης τών «επιχειρήσεων αρετής» τών σωμάτων καταστολής καί βάλατε στήν καραντίνα τήν συνοικία τών Εξαρχείων ανασύροντας ξανά από τό αρχείο τής ψυχολογίας τού Κράτους παλιές δοκιμασμένες «συνταγές» πού ρίχνουν λάδι στήν φωτιά τών οξυμένων ζητημάτων.

Σήμερα πού η νεολαία καί οι εργαζόμενοι είναι στούς δρόμους τής περιοχής γιά νά τιμήσουν τούς νεκρούς τού ΄73,τούς νεκρούς Κουμή καί Κανελλοπούλου τής επετείου τού ΄80,τόν Μιχάλη Καλτέζα τής επετείου τού ΄85 καί σέ λίγες μέρες τόν εκτελεσμένο Αλέξη Γρηγορόπουλο τού περασμένου Δεκέμβρη.

Καλά, αυτοί οι συμβουλοί σας, φίλοι σας «αντιεξουσιαστές» εκεί στό υπουργείο, πού τελικά σάς είναι χρήσιμοι, όταν δρομολογούν κινήσεις καί μεθόδους πού αναπαραγάγουν συνέχεια τό κοινωνικό αδιέξοδο καί οδηγούν τόν δήμιο νά στήσει τό ίδιο σκηνικό προξενώντας βία, αίμα καί πόνο σέ όλες τίς πλευρές?

Γιατί εγώ ξέρω κ.Χρυσοχοϊδη πώς ο σοσιαλισμός αναγνωρίζει πώς τά όποια κοινωνικά προβλήματα πού προκύπτουν (καί θά προκύπτουν πιθανά σέ κάθε μορφής κοινωνία, τίποτα δέν θά είναι ποτέ τέλειο…) στήν άκρη, στήν μέση ή σέ όλη τήν πολιτεία, λύνονται από τούς ίδιους τούς κατοίκους καί πολίτες καί ΟΧΙ από τίς κλούβες τής αστυνομίας, τούς ασφαλίτες καί τήν ομάδα «Δέλτα» οι οποίοι ξεπερνούν αρκετές φορές μέ άνεση τά «θεσμικά όρια» πού έχει θέσει η αστική δημοκρατία καί συμπεριφέρονται πολλοί από αυτούς ως ΚΤΗΝΗ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ πού εσείς έχετε τήν ψευδαίσθηση πώς θά «εξημερώσετε» καί θά «εκδημοκρατήσετε».

Οι αποφάσεις, πολλές φορές άστοχα καί επικίνδυνα παίρνονται μέσα σέ λίγες ώρες «εν θερμώ» καί «εν ψυχρώ» καταλήγουν σέ αποτυχία καί ανοίγουν κι άλλα προβλήματα καί τραγωδίες στίς κοινωνίες!

Αυτό φαίνεται πώς τό έχετε προσπεράσει ή ξεχάσει καί άς έχετε καί «επαγγελματική εμπειρία» καί γνώση!

 Σάς είπα καί στήν αρχή πώς οι γενικεύσεις οδηγούν αναπόδραστα στήν παγίδα τής απόλυτης αλήθειας καί τού φασισμού!

Επειδή αποψή μου είναι πώς όλοι οι μπάτσοι δέν είναι γουρούνια-δολοφόνοι, πώς όλοι οι δημοσιογράφοι δέν είναι αλήτες καί ρουφιάνοι, πώς όλοι  πού δηλώνουν «αναρχικοί» ή «αντιεξουσιαστές» δέν σημαίνει πώς είναι καί αναρχικοί καί αντιεξουσιαστές…,

 Θέλοντας νά υπερασπισθώ τήν αλήθεια μου καί μόνο, πού δέν έχει δύο μέτρα καί δύο σταθμά, γιά τήν βία τού θεάματος πού θέλει νά υπηρετήσει η όποια εκφρασή του καί εκπροσωπησή του είτε αυτή είναι τό περίστροφο τού Κορκονέα  ή τού Μελίστα,είτε αυτή είναι τού σεχταρισμού καί τού συνομωτισμού πού αντιλαμβάνονται  ως «επανάσταση μέσα στήν επανάσταση» οι διάφοροι πυρήνες καί μηδενιστές τού «αντάρτικου πόλης»…, πού δέν αρνείται νά «παρασυρθεί από εξισώσεις θύτη καί θύματος» θεωρώντας πώς τήν ίδια μισανθρωπιά, αποκτήνωση καί φασισμό έχει τόσο τό χέρι πού έκοψε τήν ζωή τού Αλέξη Γρηγορόπουλου τόν περασμένο Δεκέμβρη καί τόν στέρησε από τούς δικούς του, όσο καί εκείνο πού έκοψε τήν ζωή τού αστυνομικού Νεκτάριου Σάββα τό καλοκαίρι τού 2009 στά Πατήσια, στερώντας τον από τό 9χρονο παιδί του…, πού δέν έχει επιλεκτικές ευαισθησίες πού χαρακτηρίζουν στό συνολό της τά όργανα καί τούς διαχειριστές τής εξουσίας, τήν αλήθεια μου πού δέν θά είναι ποτέ μέ τό μέρος τής ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, τήν αλήθεια μου πού δέν είναι «ανώτερη» από τίς χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλες τού Κόσμου…,

 κ.Χρυσοχοϊδη,

Επειδή θεωρώ πώς καμμία ζωή δέν είναι λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμη από τίς υπόλοιπες καί πώς οι αγώνες δέν δίνονται πάνω στήν παραφροσύνη τής «παράπλευρης απώλειας» καί τού μιλιταρισμού πού μέ τό «μάτι» τής σφαίρας διακρίνει παντού εχθρούς καί στολές…,

 Επειδή είμαι αναρχικός καί «δέν εκτελώ τήν ηθική», «δέν στρέφομαι εναντίον όλων»  καί δέν απαξιώνω τήν υπόλοιπη κοινωνία γιατί πιστεύω πώς έχει γνώμη καί παλεύω γιά νά έχει γνώμη, νά διεκδικεί τόν χαμένο της χρόνο καί χώρο καί νά στεριώσει η συλλογική στάση γόνιμης αντίδρασης απέναντι σέ κάθε εξουσία…,

 Σάς προτείνω

η «αντιεξουσία» σας νά αποσύρει τά όποια «καινοτόμα» σχεδιά της από τά Εξάρχεια γιατί αναπτύσσονται ολέθριες σχέσεις μέ τά δημοκρατικά καί ατομικά δικαιώματα(πού εσείς ο ίδιος τονίζετε στίς εξαγγελίες σας ως υποστηρικτής τους)μέ τό ενδεχόμενο νά κυλήσουν όλα ξανά καί ξανά στόν φαύλο κύκλο τής βαρβαρότητας πού δέν υπολογίζει τήν αξία, τήν ελευθερία καί τήν αξιοπρέπεια τής ανθρώπινης ύπαρξης!

ενάντια στήν εξουσία, εκμετάλλευση, αδικία καί βία από άνθρωπο σέ άνθρωπο

 Αθήνα 16/11/09

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) 
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα
email : erozer2000@yahoo.gr

η «στρατηγική της έντασης» μέσω της κρατικής καταστολής.

«Επαναφέρουμε τον αστυνομικό της γειτονιάς και συχνές περιπολίες με δίκυκλα»

 Δήλωση του υπουργού «προστασίας του πολίτη», από συνέντευξη του σε εβδομαδιαίο περιοδικό, στην προσπάθεια του να μας πείσει ότι για την «προστασία μας» χρειάζεται να γυρίσουμε δεκαετίες πίσω, τότε που ο αστυνομικός της γειτονιάς ήταν κάτι σαν «τοπικός άρχοντας». Ο άρχοντας που ρύθμιζε, ως ένα βαθμό, την καθημερινότητας μας.  Οταν όμως ομολογείται ότι υπάρχει ανάγκη, ο αστυνομικός να ξαναγυρίσει στην γειτονιά για να επιβάλει την τάξη, τότε κάτι δεν πάει καλά στην γειτονιά, στην  κοινωνία και στην θεσμοθετημένη πολιτεία. Επίκειται ομολογία αποτυχίας τόσο νωρίς; Φοβόμαστε ότι στο άμεσο μέλλον δημιουργούνται οι συνθήκες για ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη; Εχουμε περάσει την λεπτή κόκκινη γραμμή; 

Είναι γνωστό σε όλους, ότι η προστασία είναι αποκλειστικά θέμα πρόληψης. Πρόληψη, για την Πολιτεία σημαίνει εκείνο το πλαίσιο πολιτικών που εφαρμόζονται στην κοινωνία και θα έπρεπε να αφορούν την ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους σε τομείς όπως  η εργασία, η δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιωμάτα, η ισότητα απέναντι του νόμου όλων των πολιτών, η ισότητα των ευκαιριών για όλους, η ομαλή ένταξη όλων των ομάδων ηλικίας στην παραγωγική διαδικασία χωρίς επισφάλεια στις εργασιακές σχέσεις, η απαγόρευση της μετατροπής του κράτους και των υπηρεσιών του σε φέουδο των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών και βέβαια η απαγόρευση της μετατροπής της γης σε περουσιακό φέουδο της εκκλησίας. Με λίγα λόγια η απαγόρευση της μετρατροπής του κοινωνικού κράτους σε καθημερινό εφιάλτη για τον πολίτη.

Μήπως ομολογούμε αποτυχία πρόληψης λοιπόν; Γιατί εαν αποτύχει η κοινωνική πρόληψη τότε η επόμενη στρατηγική που μπαίνει σε εφαρμογή είναι η καταστολή. Ποιούς συμφέρει σε πολιτικό επίπεδο η καταστολή;  Μα φυσικά τους μηχανισμούς του αστικού κράτους. Μπορεί κάλλιστα η αποτυχία εφαρμοσμένων πολιτικών να καλυφθεί πίσω από σπασμένες βιτρίνες, πύρινα οδοφράγματα, ολονύχτιες συμπλοκές, όχι στο όνομα ενός μαζικού κινήματος του κόσμου της εργασίας, αλλά μιας κατ’ εφημισμού «πολιτικής βεντέτας» των δυνάμεων καταστολής με συγκεκριμένο κομμάτι της νεολαίας, ενώ το κύριο που ενδιαφέρει τους  μηχανισμούς του κράτους είναι αυτή η «βεντέτα»να προσωποποιηθεί, αποφεύγοντας έτσι να «πολιτικοποιηθεί» χωρίς ασφαλώς οι κινητοποιήσεις να μαζικοποιηθούν, να γενικευθούν, και κυρίως να μεταφερθούν σε εργοστάσια και πανεπιστήμια. Η καλύτερη μέθοδος – όταν υπάρχουν και ευήκοα ώτα- είναι να ανακαλυφθεί και να στοχοποιηθεί  για μια ακόμη φορά ο «εσωτερικός εχθρός» της αστικής  Δημοκρατίας, που θα προβληθεί επαρκώς από τα κανάλια και με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να  βοηθήσει στον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από την πιθανή οικονομική κατάρρευση της χώρας, με παράλληλη βύθιση του απλού κόσμου στην απάθεια και στον φόβο, αδυνατώντας να αναζητήσει και να αποδώσει η ίδια η κοινωνία πολιτικές ευθύνες στα πραγματικά αίτια που οδήγησαν σε αυτή την κρίση.

Τα πρώτα σημάδια εφαρμογής αυτής της στρατηγικής, της στρατηγικής της «τεχνητής έντασης» από το κράτος μέσω των κατασταλτικών μηχανισμών, τα είδαμε στην φετεινή πορεία του Πολυτεχνείου. Πρόληψη σαφώς και δεν επιτυγχάνεται με 280 προσαγωγές, 8 συλλήψεις, ολονύχτιους ελέγχους και ξυλοδαρμούς σε μια πορεία που θα μπορούσε να έχει τελειώσει ειρηνικά εαν κατά την διάρκεια της, τα αστυνομικά σώματα καταστολής δεν είχαν περικυκλώσει την διαδρομή της από κάθε δρόμο και κάθε γωνιά, για να προκαλούν με την παρουσία τους και να υπενθιμίζουν την δύναμη της επιβολής της «τάξης» μέσω του κράνους, του γκλόπ και της ασπίδας. Επίσης πρόληψη δεν υπάρχει όταν οι «αστυνομικοί της γειτονιά μας» καθημερινά και χωρίς ουσιαστική αιτία, προπιλακίζουν, βρίζουν, χτυπούν, συλλαμβάνουν, όποιον βάσει της  εμφάνισης του κρίνεται ως αντισυμβατικός, αντιεξουσιαστής, και γενικά «ύποπτος για διασάλευση της τάξης». Τα κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας έχουν γίνει καθημερινή πρακτική ιδίως το τελευταίο διάστημα. Είναι τυχαία η επιλογή αυτής της στρατηγικής στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία;  

Καθόλου!!!. Είναι οργανωμένη θα έλεγα. Οχι τόσο για τον Δεκέμβρη που έρχεται και που σίγουρα κουβαλά μαζί του ένα ιδιαίτερο πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο για όλο το κίνημα, όσο για την πολιτική και οργανωτική αποδόμηση των υπόλοιπων «Δεκέμβρηδων» που πιθανώς να ακολουθήσουν στην αρχή της νέας χρονιάς όταν καμία «έξοδος από την ύφεση» δεν θα γίνει πιστευτή από τον Ελληνικό λαό, επειδή οι δείκτες των τραπεζών θα παρουσιάζουν θετική κερδοφορία, την ίδια ώρα που οι άνεργοι θα ξεπεράσουν το ένα εκατομμύριο, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θα καταγράφουν νέες μεγάλες απώλειες στο «κλείσιμο» της χρονιάς με πολλές από αυτές να οδηγούνται σε «λουκέτα», το ασφαλιστικό σύστημα θα καταρρέει, ο δανεισμός θα έχει γίνει σχεδόν αδύνατος, και η έλλειψη κοινωνικής πολιτικής θα έχει επιφέρει ασφυξία σε όλους τους τομείς της παραγωγής.  Ισως λοιπόν αυτός ο Δεκέμβρης να αποτελεί την δοκιμή συγκεκριμένων πλάνων αντιμετώπισης και διαχείρησης έκτακτων «κρίσεων» και κοινωνικών εντάσεων από τον κρατικό μηχανισμό.

Πως σπάει η στρατηγική της έντασης και του επιβαλλόμενου τηλεοπτικού τρόμου; Μόνο με την μαζική συμμετοχή του κόσμου στις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη, με την στήριξη των εκδηλώσεων της νεολαίας, με την κοινωνική αλληλεγγύη και την συμμετοχή μας στα μαζικά κινήματα. Μόνο όταν καταλάβουμε ότι οι αλλαγές πολιτικών δεν πρέπει να αποτελούν υπόθεση κομματικών επιτελείων, αλλά υπόθεση δική μας, υπόθεση των κοινωνικών κινημάτων, του απλού κόσμου της εργασίας, της γειτονιάς, και της αυτοοργάνωσης του στους μαζικούς χώρους. Μόνο εαν αντιμετωπίσουμε και νικήσουμε πολιτικά την βασική αρχή του νεοφιλελευθερισμού «ο καθένας μόνος του και για τον εαυτό του», μόνο εαν καταλάβουμε ότι «εαν ξυπνήσεις μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς».

πολυτεχνείο,νοέμβρης 73…δεν πουλώ, δεν αγοράζω!

Αυτοί οι αγώνες

δεν εξαγοράζονται

 

τ ο   τ ρ α γ ο ύ δ ι    τ ο υ    λ ε ύ τ ε ρ ο υ

θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω
θα φορέσω το πρόσωπο ανάποδα
και θα βγώ στους δρόμους και τις πλατέες
με ντουφέκια, φωνές, συνθήματα
να ρεζιλέψω τους οπαδούς του συρματοπλέγματος,
να βάλω φωτιά στην πρεσβεία του θανάτου.

Θάρθουν οι γνωστικοί
να μου βάλουν τρικλοποδιά
γιατί τους διώχνω τους πελάτες από τα μαγαζιά

Θάρθουν οι «ειδικοί αστυνομικοί»
να μου σπάσουν τα πλευρά
γιατί βάζω οργή και φωτιά στα παιδιά.

Θάρθουν οι κόκκινοι
να μου κοκκινίσουν το μούτρο
γιατί είμαι πιο κόκκινος από αυτούς

Θάρθουν οι λευκοί
να μου μαυρίσουν το μάτι
γιατί είμαι πιο λευκός από αυτούς

Θάρθουν οι φωτισμένοι
να μου αλλάξουν τα φώτα
γιατί είμαι πιο φωτισμένος από αυτούς

θάρθουν
οι γελοίοι, οι σοβαροί, οι ανατολικοί, οι δυτικοί,
οι προτεστάντες, οι καθολικοί, οι δικοί, οι οχτροί,
οι διάολοι, οι θεοί,
τελοσπάντων όλοι, εκείνοι και αυτοί
που παίρνουν την ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής.

Μα εγώ, θα ξαναρίξω τα μαλλιά μου πίσω
θα ξαναφορέσω το ματωμένο πρόσωπο, ανάποδα
και θα βγώ στους δρόμους και στις πλατέες
με ντουφέκια, φωνές, συνθήματα
να διεκδικήσω…Ψ ω μ ί   και   Ε λ ε υ θ ε ρ ί α 

                                                                                                                                                   Τραγούδι του Δώρου Λοΐζου.

ψυχή βαθιά…υπάρχει και βαθύτερα…

613thumblarge

Συνήθως…δηλαδή σχεδόν πάντοτε όταν αποτελείς μεγάλο σκηνοθετικό όνομα απολαμβάνεις την υποστήριξη του Ελληνικού κέντρου κινηματογράφου, της πολιτείας και αρκετών χορηγών. Ετσι έχεις την ευχέρεια να φτιάξεις μια ταινία απαλλαγμένος από το άγχος του προϋπολογισμού. Από την άλλη πλευρά βέβαια ίσως αναλαμβάνεις κάποιες υποχρεώσεις, κάποια γραμμάτια προς εξόφληση. Εαν η ταινία σου αναφέρεται σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της νεοελληνικής ιστορίας τότε είσαι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να προσφέρεις έναν συμβιβασμό, έναν μέσο όρο, ουδετεροποιώντας τα ιστορικά γεγονότα, αφυδατώνοτας την ανάλυση για τα αίτια που οδήγησαν στα γεγονότα, προσφέροντας στους θεατές μια απλή περιγραφή του αποτελέσματος.

Εαν αυτό έψαχνε ο Παντελής Βούλγαρης στην νέα του ταινία «ψυχή βαθιά» πιστεύω ότι το βρήκε. Εαν δηλαδή το ζητούμενο ήταν η απόδοση της πολεμικής ατμόσφαιρας κατά την περίοδο των τελευταίων μαχών στην διάρκεια του Εμφυλίου πιστεύω ότι τα κατάφερε. Εξαιρετική φωτογραφία, επαρκέστατες ερμηνείες, επιτυχημένη σκιαγράφηση των κεντρικών χαρακτήρων, εναλλαγή συναισθημάτων τα οποία αποτελούν το κλειδί στην γρήγορη ροή της ταινίας. Προσθέστε την πολύ καλή μουσική και σκηνική παρουσία του Γιάννη Αγγελάκα. Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να του αρέσει μια τέτοια είδους ταινία; 

Μα φυσικά ΑΠΟΨΗ !!!. Αυτό χρειάζεται σε μια ταινία που θέλει να αναφέρεται στην σύγχρονη Ελληνική ιστορία, σε μια ταινία που αντικείμενο της έχει ένα αναμφισβήτητο πολιτικό γεγονός, με αίτια, αποτελέσματα, θύτες και θύματα. Φυσικά δεν εννοώ στενά κομματική άποψη. Εννοώ ευρύτερη κοινωνική και πολιτική ανάλυση ενός πολιτικοιστορικού γεγονότος που ακόμα και σήμερα τα αποτελέσματα του τα βιώνουμε στον τρόπο οικονομικής συγκρότησης και λειτουργίας του νεοελληνικού κράτους.

Σε αυτό τον τομέα η ταινία απέτυχε παταγωδώς. Βλέποντας την, ορισμένες φορές μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι παρακολουθώ μια απλή «βεντέτα» μεταξύ δύο μεγάλων οικογενειών, οι οποίες παρά τις επιμέρους προσωρινές διαφορές τις ενώνει για πάντα η κοινή τύχη και η κοινή μοίρα στην κοινωνικη ζωή αυτού του τόπου. Αυτή η εντύπωση δεν είναι μόνο δική μου. Το ίδιο συμπέρασμα βγήκε παρουσία και του σκηνοθέτη, στην απερίγραπτη εκπομπή της «καθηγήτριας» Αννας Παναγιωταρέας στην κρατική τηλεόραση με θέμα την συγκεκριμένη ταινία.  Το πράγμα «ξεφεύγει» στην κυριολεξία όταν όλα προσπαθούν να εξισωθούν, όλοι να «αναζητήσουν τις ευθύνες τους», λες και όλοι λειτούργησαν με τον ίδιο τρόπο στην παραγωγή ευθυνών για την έναρξη, λες και όλοι μετά την λήξη του εμφυλίου είχαν τις ίδιες ευκαιρίες για αναδιοργάνωση της ζωής τους, λες και όλοι από κοινού στηθήκανε μπρός στα εκτελεστικά αποσπάσματα, λες και όλοι από κοινού σταλθήκανε να λιώσουνε σε φυλακές και εξορία, λες και όλες οι οικογένειες ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης μετά το τέλος του εμφυλίου απολαύσανε την ίδια αντιμετώπιση από το επίσημο κράτος, λες και όλοι είναι ίδιοι απέναντι στα μάτια της ιστορίας…

Μοιραία, όταν προσπαθείς να αναλύσεις μια ταινία καταφεύγεις σε συγκρίσεις σχετικά με το θέμα και το περιεχόμενο. Δεν είχε μόνο η Ελλάδα εμφύλιο. Ετσι η σκέψη μου οδηγήθηκε σε δύο ταινίες που είχα δεί στο παρελθόν. Σκηνοθέτης και των δύο ο Ken Loach. Πρόκειται για το Land and freedom με θέμα του τον Ισπανικό εμφύλιο και το The wind that shakes the barley που εξιστορεί τον εμφύλιο στην Ιρλανδία.  Η δεύτερη ταινία τιμήθηκε με το χρυσό φοίνικα του φεστιβάλ Καννών και παρουσιάζει απίστευτες ομοιότητες με το σενάριο της νέας ταινίας του Παντελή Βούλγαρη. Και εκεί δύο αδέλφια βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο, ενώ στην κορύφωση της η ταινία παρουσιάζει τον ένα αδελφό που υπηρετεί στον Εθνικό στρατό της Ιρλανδίας ο οποίος υπάγεται στις διαταγές της Αγγλικής  στρατιωτικής διοίκησης να είναι ο αρχηγός εκτελεστικού αποσπάσματος το οποίο εκτελεί τον ίδιο του τον αδελφό που ανήκει στον Δημοκρατικό στρατό της Ιρλανδίας, ο οποίος μάχεται τον συμβιβασμό με την Αγγλική Κυβέρνηση.  Και όμως η ταινία δεν μένει μόνο στην αγριότητα των μαχών, των ενεδρών και των σαμποτάζ. Παρακολουθεί τα αίτια, τις αφορμές, καθώς και την πορεία των δύο παρατάξεων κατά την διάρκεια και μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου. Στιγματίζει τις ακρότητες και από τις δύο πλευρές, αναδεικνύει τα αδιέξοδα και της αδιάλλακτης αλλά και της ενδοτικής πολιτικής, αλλά κυρίως ξεχωρίζει τους σκοπούς για τους οποίους αγωνιζόντουσαν οι πρωταγωνιστές.  Ο Ken Loach δείχνει με την ταινία του ότι οι δύο παρατάξεις δεν είχαν σαν στόχο την οικοδόμηση της ίδιας κοινωνίας. Αναγνωρίζει την διαφορετικότητα των προθέσεων και εκεί κατά την γνώμη μου βρίσκεται το μυστικό της συνταγής. Αντιπολεμική ταινία δεν σημαίνει η απλή καταγγελία της ωμής βίας στα πεδία των μαχών.  Αντιπολεμική ταινία κάνεις μόνο όταν αναλύεις με αντικειμενικό τρόπο τα αίτια και τις αφορμές, αποδίδεις ευθύνες όπου αναλογούν καταδικάζοντας παράλληλα τις πολιτικές που απορρέουν από το αποτέλεσμα.

Εχθές το βράδυ κάθησα να παρακολουθήσω στην κρατική τηλεόραση το πασίγνωστο «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται». Ιδού τι γράφει το πληροφοριακό σημείωμα που συνοδεύει την ταινία. Οι υπογραμμίσεις δικές μου : «Ο αξέχαστος Βασίλης Λογοθετίδης αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο την αγωνία αλλά και την αχαριστία του Ελληνα που αναλώθηκε σε ανόητους πολιτικούς φανατισμούς λίγο μετά τον Β! Παγκόσμιο Πόλεμο»

Πως είπατε ; Ολοι το ίδιο πρέπει να φαίνονται σε μια ιστορική περίοδο που είναι έτοιμη να «ξαναγραφεί»; Είναι πράγματι κρίμα γιατί στην αίθουσα που παρακολούθησα την ταινία αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι η πλειοψηφία του κοινού που την έβλεπε αφορούσε ηλικίες κάτω από 30 χρονών. Αραγε με τι σκέψεις να έφυγαν και πόσο σοφότεροι έγιναν για το ιστορικό παρελθόν της πατρίδας τους;