τι τους κοιτάται ρε…

 

 

 

    οι φωτό από athens indymedia. Bίντεο από τις συγκρούσεις στο Linux Manua

Δεν θέλω να στεναχωριόμαστε, φαίνεται ότι σε αντίθεση με τον Γαλλικό λαό εμείς αντέχουμε κι άλλη βαρβαρότητα, κι άλλα μέτρα. Δείτε την τρίτη φωτό, είναι όλοι μαθητές και φοιτητές. Δεν είναι εύκολο να παλεύεις για την αξιοπρέπεια της ζωής σου. Ποτέ δεν ήταν. Ισως να μην έχουν «ωριμάσει ακόμα οι συνθήκες». Ετσι και αλλιώς σε λίγο καιρό όσοι σκοπεύουν να αντιδράσουν είτε επειδή έχουν να πληρωθούν κάτι μήνες, είτε δεν βρίσκουν εργασία, ή έχει κοπεί η σύνταξη τους, ή εν πάσει περιπτώσει έχουν να πληρωθούν δυο χρόνια από το Υπουργείο Πολιτισμού,  θα χαρακτηρίζονται ως εθνικοί μειοδότες, σαμποτερ του τουρισμού και θα δικάζονται για εσχάτη προδοσία.

Είναι και αυτοί οι συνδικαλιστές της Γ.Σ.Ε.Ε. με τον αγωνιστή πρόεδρο τους που διστάζουν να διαταράξουν την «κοινωνική ειρήνη» η οποία βασιλεύει στην χώρα του Μνημονίου. Ενα εκατομμύριο άνεργοι που να τους βολέψουμε….ας περιμένουμε καλύτερα τα αναπτυξιακά μέτρα της κυβέρνησης. Επ αυτού συναντήθηκε και ο συνδικαλιστής πρόεδρος με τον πρωθυπουργό της χώρας. Συμφώνησαν ότι πρέπει να αποκτηθούν πολεμικές φρεγάτες, ως εκ τούτου σκλάβοι να κωπηλατούν,  Καζίνο για να ξεχνιούνται, επιστρέφοντας στην ανάδοχο εταιρεία το κόστος  του «αναπτυξιακού προγράμματος».

Είναι ρε παιδάκι μου και αυτή η Αριστερά…κατώτερη των περιστάσεων, με τους φεουδάρχες της να διαγωνίζονται σε αγώνα ύπαρξης της προσωπικής τους ηγεμονίας.  Κάποιοι από αυτούς ανακάλυψαν εκ νέου την ξεχασμένη αγάπη τους για την Α.Ε.Κ. , άλλοι διαγκωνίζονται για το βραβείο επαναστατικότητας και όλοι μαζί  θα θεωρήσουν την ροχάλα που τους έρχεται σταγόνα βροχής. Εντάξει σαν συστατικό ύλης δεν λέω, μοιάζει, αλλά πως να το κάνουμε, έχει διαφορετική υφή.

Είναι και αυτή η μαγκιά της φυλής,  που προσπαθεί «να αξιοποιήσει την κρίση σαν ευκαιρία» κάτι με τον ένα μισθό που χαρίζουν οι τράπεζες, κάτι η φιλοσοφία του τζόγου που είναι στο αίμα μας, οι τηλεοπτικοί διαγωνισμοί του Master chef, οι ταινίες τρόμου κάθε βράδυ στα δελτία των οκτώ, θα τη σκαπουλάρουμε και εφέτος. Εχουμε και αυτές τις «παραγωγικές δυνάμεις του τόπου» να συζητούν μεταξύ τους ολημερίς και ολονυχτίς, χωρίς στην ουσία να παράγουν τίποτα, βράστα και άστα.

Να  κάνω όμως και μία πρόταση, για  να μην γκρινιάζουμε μόνο, καθότι και λύσεις διαθέτουμε. Αυτός ο στίχος, εκεί ρε παιδάκι μου, που λέει… «του Ελληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει» λέω να το αντικαταστήσουμε με το «του Ελληνος ο πρωκτός γουστάρει να υποφέρει».  Ας προβληματισθούμε και ας το ψηφίσουμε με δημοκρατικές διαδικασίες. Μην κοιτάτε τις φωτογραφίες, αφήστε το, έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα, βαρύς χειμώνας φέτος, που να βγαίνεις στην αλάνα. 

 Αντε κουφάλες ποιός στην χάρη σας, η κυβέρνηση του ΠΑνελλήνιου ΣΟσιαλιστικού Κινήματος δουλεύει για εσάς. Μετά τις 11.00 το βράδυ θα επιτρέπεται το τσιγάρο στα σκυλάδικα. ΠΑΣΟΚ – λαός στην εξουσία, χέρι-χέρι, πρώτο τραπέζι πίστα…να ρίξουμε κανα ζεϊμπέκικο, τον χορό την μαγκιάς, τον  χορό της φυλής, το τελετουργικό απαιτεί γραβάτα, για να κηδέψουμε το ηρωικό μας παρελθόν…

περί βίας και ολιγαρχίας.

Ενα πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο διάλογο, θα επιχειρήσω να σας μεταφέρω από τα  απομνημονεύματα του Ξενοφώντα μεταξύ του εφήβου τότε Αλκιβιάδη και του ηγέτη της Αθηναικής Δημοκρατίας Περικλή. Επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε…

 

«Για πες μου Περικλή», είπε «μπορείς να μου εξηγήσεις τι είναι νόμος;» «Καί βέβαια» απάντησε ο Περικλής.

«Τότε εξήγησε μου σε παρακαλώ» είπε ο Αλκιβιάδης «γιατί όποτε ακούω να επαινούν κάποιον επειδή είναι νομοταγής , σκέφτομαι ότι κανείς δεν αξίζει αυτόν τον έπαινο, αν δεν ξέρει τι είναι νόμος».

«Αυτό που θέλεις να μάθεις Αλκιβιάδη είναι πολύ εύκολο. Τι είναι νόμος; Νόμος είναι όλα όσα μελετά και ψηφίζει η πλειοψηφία του λαού στην Εκλησία του Δήμου, για να ορίσει τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι.»

«Και αυτή τι πιστεύει ότι πρέπει να κάνουμε, το καλό ή το κακό;»

«Μα, φυσικά, το καλό, παιδίμου, και όχι το κακό».

«Αν όμως δεν είναι η πλειοψηφία, αλλά η μειοψηφία που συνέρχεται για να συγγράψει νόμους και να ορίσει τι πρέπει να κάνουμε, όπως συμβαίνει στις ολιγαρχίες, τότε αυτό πως λέγεται;»

«Οτι ορίζει η διοικούσα αρχή κάθε πολιτείας πως πρέπει να γίνεται λέγεται νόμος».

«Και αν την πολιτεία την διοικεί ένας τύραννος και ορίζει εκείνος τι πρέπει να κάνουν οι πολίτες, αυτό πάλι νόμος λέγεται;»

«Ακόμη και αυτό που ορίζει ο τύρρανος ως κυβερνήτης της πολιτείας είναι νόμος»

«Μα όταν ο ισχυρός αναγκάζει τον αδύναμο να πράξει σύμφωνα με το θέλημα του, όχι με την πειθώ αλλά δια της βίας, αυτό δεν είναι βία και ανομία;»

«Πράγματι, συμφωνώ μαζί σου»

«Αρα, ότι ορίζει ο τύραννος πως πρέπει να κάνουν οι πολίτες, όχι με την πειθώ, αλλά με την βία, δεν είναι ανομία;»

«Ετσι πιστεύω, και ανακαλώ την προηγούμενη θέση μου, πως ότι ορίζει ο τύραννος χωρίς να καταφεύγει στην πειθώ είναι νόμος.»

«Και αν μια μειοψηφία νομοθετεί όχι πείθοντας την πλειοψηφία, αλλά χρησιμοποιώντας τη δύναμη της για να την εξαναγκάσει, αυτό είναι βία ή όχι;»

«Εχω την γνώμη πως οτιδήποτε αναγκάζει τον λαό να κάνει κάτι χωρίς να τον πείθει είναι βία και όχι νόμος»



2.500 χρόνια μετά, η βία της οικονομικής και πολιτικής μειοψηφίας συνεχίζει να παριστά τον νόμο.