κατάληψη της Εθνικής Λυρικής σκηνής.

ceb5ceb8cebdceb9cebaceb7-cebbcf85cf81ceb9cebaceae

Το Θέατρο «Ολύμπια» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής κατέλαβαν εχθές το πρωί 100 νεαροί καλλιτέχνες, φωνάζοντας συνθήματα συμπαράστασης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στους συλληφθέντες της εξέγερσης του Δεκεμβρίου.
Η συγκεκριμένη ομάδα καλλιτεχνών είχε διακόψει την πρεμιέρα του «Ρομπέρτο Τσούκο» στο Εθνικό θέατρο και οικειοποιούνται όπως αναφέρουν στο γραπτό κείμενο που μοίρασαν «έναν χώρο τέχνης, θέτοντας το ζήτημα της αναδημιουργίας της κουλτούρας σε νέα βάση». Ολόκληρο το κείμενο και ενημέρωση από την χθεσινή γενική συνέλευση της κατάληψης που αποφάσισε την συνέχεια των κινητοποιήσεων στο παρακάτω link…

Απελευθερωμένη Λυρική Σκηνή

Κάθε εξεγερτική διαδικασία αποτελεί τον φορέα έκφρασης της εναλλακτικής πολιτιστικής κουλτούρας, ενάντια στον σημερινό εκχυδαισμό που παράγει ή «κουλτούρα» του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού.
Η Ελληνική κοινωνία πάσχει σε υπέρμετρο βαθμό από έλλειψη πολιτιστικού υπόβαθρου. Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού δεν έχει μόνο σαν στόχο να ανατρέψει τα εργατικά δικαιώματα, που αποκτήθηκαν με αγώνες και θυσίες, αλλά ο κύριος στόχος είναι η μεταμόρφωση του πολίτη σε απλό δέκτη πολιτιστικών υποπροιόντων και μέσω αυτού την σιωπηρή αποδοχή του σημερινού κοινωνικού συστήματος.
Στόχος είναι η εγκαθίδρυση της χυδαίας κουλτούρας των πρωινάδικων και των μπουζουκιών. Η καθιέρωση ενός χυδαίου star system, εύπεπτου, φαλλοκρατικού, συναισθηματικά κενού, αγοραίου καλλιτεχνικού χώρου. Ευρύτερος στόχος η πολιτιστική λοβοτομή σε εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ο πολίτης δεν πρέπει να σκέφτεται και μέσω της τέχνης να αμφισβητεί πρόσωπα και καταστάσεις, πρέπει απλά να ξεσπάει τα φοβικά του σύνδρομα στις μεγάλες πίστες το Σαββατοκύριακο για να μπορεί ύστερα να παράγει και κυρίως να καταναλώνει χωρίς δεύτερες σκέψεις στο μυαλό του. Ο σύγχρονος πολιτιστικός εκχυδαισμός που παράγει στην πλειοψηφία της η Ελληνική «καλλιτεχνική» βιομηχανία και αναπαράγει η τηλεόραση και το ραδιόφωνο τείνει να γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού σαφώς και δεν περιορίζεται μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Επεκτείνεται και στο κοινωνικό επίπεδο, μέσω της τέχνης και της κουλτούρας που ακολουθεί τον ίδιο νόμο με τις χυδαίες πρακτικές των οικονομικών αγορών του πλανήτη. Η έννοια της δημιουργικής καλλιτεχνικής ψυχής έχει αντικατασταθεί από την έννοια κέρδος. Η μαγική συνταγή όλων των ενεργειών. Το κέρδος. Οτιδήποτε διαφορετικό προς την επικρατούσα κουλτούρα των πρωινάδικων, των σκυλάδικων, των σήριαλ, των ηλιθίων θεατρικών επιθεωρήσεων και των ταινιών «καταιγιστικής» δράσης, αντιμετωπίζεται σαν περιθωριακή έκφραση και γίνεται προσπάθεια απόμονωσης του από το ευρύ κοινό.

Αφίσσα Μάης 68.

Αφίσσα Μάης 68.

Γνώμη μου είναι ότι το πολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο κάθε εξέγερσης πρέπει να συνδιαμορφώνεται από κοινού με τις εργατικές διεκδικήσεις και την τέχνη. Το ένα είναι αλληλένδετο με το άλλο και συμπληρωματικά στοιχεία μεταξύ τους. Αν μιλάμε βέβαια για αληθινές εξεγερτικές διαδικασίες, και όχι για γραφειοκρατικές μεθοδεύσεις. Χωρίς την δημιουργία τέχνης που να ερεθίζει τα αντανακλαστικά  της κοινωνικής αλληλεγγύης στην ψυχή του ανθρώπου, καμιά «άλλη» κοινωνία διαφορετική από την σημερινή δεν είναι εφικτή.  Δεν είμαστε παθητικοί δέκτες, είμαστε όλοι μας ενεργά υποκείμενα στην συμμετοχή και στην διαμόρφωση των εναλλακτικών μορφών τέχνης  μέσω των οποίων οραματιζόμαστε την κοινωνία του μέλλοντος που θέλουμε να φτιάξουμε.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ.   

δείτε αυτό το video… Πως λειτουργεί ο παραδειγματισμός και πως η δύναμη της κουλτούρας, της συνήθειας και του μιμητισμού.

anixneyths

Mike Davis : εξυμνώντας τους βαρβάρους.

mike-davis

 
Ακουγα εχθές το πρωί σε ραδιοφωνική εκπομπή, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ-  για τους συλληφθέντες των γεγονότων του Δεκέμβρη. Εγιναν περίπου 2.000 προσαγωγές υπόπτων για επεισόδια από την Αστυνομία, οι 280 κρατήθηκαν, εκ των οποίων οι 16 κρίθηκαν προφυλακισταίοι, ενώ 3 άτομα αφέθηκαν ελεύθερα με περιοριστικούς όρους. Από αυτούς 4 είναι οικονομικοί μετανάστες που τα χαρτιά τους για απέλαση είναι ήδη έτοιμα, 2 είναι Κύπριοι, ενώ οι υπόλοιποι 13 είναι ντόπιοι. Οι 4 από τους προφυλακισταίους είναι ανήλικοι, μέχρι 16 χρονών και ήδη έχουν μεταφερθεί στις φυλακές ανηλίκων στην Αυλώνα, ενώ οι υπόλοιποι αφορούν διάφορες νεαρές ηλικίες.
Εχει γίνει όμως κάποια προσπάθεια ανάλυσης και κοινωνικής χαρτογράφησης, για το ποιοί ακριβώς ήταν όλοι όσοι συμμετείχαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη επιλέγοντας να ακολουθήσουν την λογική της «βίας στην βία της εξουσίας»;
Ηταν μόνο ο Αντιεξουσιαστικός χώρος που ακολούθησε σύσσωμος την συγκεκριμένη λογική, ή αρχίζουν να δημιουργούνται ευρύτερα αποκλεισμένα κοινωνικά στρώματα που επιλέγουν να εκφράσουν την οργή τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Μπορούν στο άμεσο μέλλον αυτά τα κοινωνικά στρώματα να συγκροτήσουν ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, ή απλώς είναι απότοκα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε στο παρόν και θα εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στο μέλλον; Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και εαν η «αγορά» καταφέρει εύκολα η δύσκολα να ισορροπήσει, οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν. Και αυτή την φορά οι άνεμοι θα είναι περισσότερο δυνατοί όσο ποτέ άλλοτε.

Διάβασα πρίν από μερικούς μήνες το βιβλίο που σας παρουσιάζω. Το «Εξυμνώντας τους βαρβάρους» του Μike Davis από τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα. 
Αμερικάνος ιστορικός και ακτιβιστής ο ίδιος, προσπαθεί σε αυτήν την συρραφή άρθρων να αναλύσει τα αίτια της δημιουργίας και τον τρόπο συγκρότησης αυτών των κοινωνικών στρωμάτων στα οποία ο ίδιος δίνει τον χαρακτηρισμό «ανεπίσημο προλεταριάτο». Παραθέτω μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημεία από την ανάλυση του. Να σημειωθεί ότι η άποψη του στηρίζεται κυρίως σε Μητρόπολεις του τρίτου κόσμου. Εγώ θεωρώ πως σε λίγα χρόνια από τώρα, η ανάλυση αυτή θα βρίσκει εφαρμογή σε πολλές Μητρόπολεις της Αμερικής και της Ευρώπης. Για να μην πούμε ότι ήδη βρίσκει. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

» Πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι είχε προβλέψει το περίφημο κλαμπ της Ρώμης στις αρχές της δεκαετίας του 70, η ανθρωπότητα διάβηκε ένα εποχικό κατώφλι. Τώρα πιά οι κάτοικοι περίπου πενήντα χιλιάδων πόλεων ξεπερνούν σε αριθμό αυτούς  δυο εκατομμυρίων και βάλε χωριών. Πράγματι, σύμφωνα με τους δημογράφους του ΟΗΕ, ο αγροτικός πληθυσμος έχει φθάσει τώρα στο μάξιμουμ των τριών δισεκκατομυρίων ανθρώπων και δεν πρόκειται στο μέλλον να αυξηθεί σημαντικά. Οι πόλεις από την άλλη πλευρά μεγαλώνουν κατα εξήντα εκατομμύρια τον χρόνο, με το 90% της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού της επόμενης γενιάς να συμβαίνει σε αστικές περιοχές λιγότερο ανεπτυγμένων περιφερειών. Το 2030, δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον θα αγωνίζονται για την επιβίωση τους στις πόλεις και μάλιστα στα πολυάριθμα μητροπολιτικά συγκροτήματα της Αφρικής και της Ασίας.

Το πιό σημαντικό δεδομένο είναι ότι εκαντοτάδες εκατομμύρια νέων κατοίκων των πόλεων πρέπει να μοιραστούν έτι παιρετέρω τις περειφεριακές θέσεις απασχόλησης που έχουν να κάνουν με την παροχή προσωπικών υπηρεσιών, την ευκαιριακή εργασία, το μικρεμπόριο στον δρόμο, την επαιτεία και το έγκλημα. Αυτό το απόκληρο προλεταριάτο, ίσως σήμερα 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, και το 2030 , 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη και πλέον κοινωνική τάξη στον πλανήτη.

Οντολογικά μοιάζει και δεν μοιάζει με τον ιστορικό συντελεστή που περιγράφεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Οπως η παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη, διαθέτει τις ριζικές αλυσίδες της, με την έννοια πώς έχει ελάχιστα κεκτημένα συμφέροντα στην αναπαράγωγή της ατόμικής ιδιοκτησίας. Αλλά δεν πρόκειται για μια κοινωνικοποιημένη εργατική συλλογικότητα και δεν διαθέτει σημαντική δύναμη για να διαρρήξει ή να αποκτήσει τον έλεγχο των μέσων παραγωγής πολύ δε λιγότερο για να αναδιοργανώσει την σύγχρονη βιομηχανική ζωή στη βάση της δικής της ταξικής κουλτούρας. Κατέχει όμως μη μετρημένες ακόμη δυνάμεις ανατροπής της αστικής τάξης και διάρρηξης των ζωτικών παγκόσμιων ροών ανθρώπων και πληροφορίας. 

bosotn-1

Οι γραμμές του ανεπίσημου προλεταριάτου διευρύνονται αδιάκοπα και η αστική κρίση βαθαίνει, τονίζουν οι συγγραφείς της Πρόκληση των φτωχογείτονιών, από την διεθνή οικονομική ρύθμιση. Το καθεστώς του χρεόυς απομυζά τις δημόσιες δαπάνες των αναπτυσσόμενων χωρών και στραγγαλίζει τις νέες επενδύσεις στην στεγαστική υποδομή. Εκτοπίζονται δεκάδες εκατομμύρια γεωργών, που είναι ανίκανοι να ανταγωνιστούν τον άκρως επιδοτούμενο αγροκαπιταλισμό των πλούσιων χωρών.

Η αναφορά του ΟΗΕ δίνει μελαγχολικά αλλά ειλικρινή μαθήματα : « H κατάρρευση της επίσημης αστικής απασχόλησης στον αναπτυσσόμενο κόσμο και η εμφάνιση ενός ανεπίσημου τομέα, θεωρούνται ως άμεσο αποτέλεσμα της φιλελευθεροποίησης.»

Το 2030 ο κόσμος θα είναι περίπου ως εξής :

1. Από τα οκτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους τα πέντε θα ζούν σε πόλεις.
2. Ενα δισεκατομμύριο κάτοικοι πόλεων – ιδιοκτήτες, μάνατζερ, τεχνικοί και εξεδικευμένοι στον τομέα της πληροφορικής θα συνιστούν κυρίως την ζήτηση για την παγκόσμια εταιρική παραγωγή.
4. Δύο με τρία δισεκατομμύρια ανεπίσημοι εργαζόμενοι – εκ των οποίων τα δύο θα ζούν φτωχογειτονιές ή παραγκουπόλεις- θα υπάρχουν με κάποιο τρόπο έξω από τις επίσημες μορφές παραγωγής, σε μια αθλιότητα α λα Ντίκενς ή και χειρότερα, ρημαγμένοι από τις αρρώστιες και υποκείμενοι στις διάφορες μεγακαταστροφές που ακολουθούν την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη και την εξάντληση των υδάτινων αποθεμάτων. Η κοινωνκή περιθωριοποίηση θα αντιστοιχεί σε αυξανόμενο βαθμό στην ηλικία όπως και στην φυλή, και αυτοί οι νέοι «της γης οι κολασμένοι» θα είναι το πιο νεανικό στρώμα της ανθρωπότητας.

boston-2

Οι νέοι φτωχοί των πόλεων, δεν θα πέσουν ήσυχα σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα. Η αντίσταση τους πράγματι, συνιστά την βασική συνθήκη για την επιβίωση της ενότητας της ανθρώπινης φυλής έναντι του εκφυλισμού της νέας παγκόσμιας τάξης. Πρόκειται για μια αντίσταση, της οποίας οι ιδεολογικές και πολιτικές εκφράσεις δεν έχουν μέχρι τώρα βρεί μια παγκόσμια ενότητα ή ένα πολικό αστέρι. Τίποτα έστω και μακρινό, που να μοιάζει με την Κομμουνιστική Διεθνή ή το κίνημα της Τρικοντινεντάλ. Οι ανεπισήμως εργαζόμενες τάξεις των πόλεων, αν και υφίστανται το ίδιο σιδηρούν ποσοστό παραμέλησης και περιθωριοποίησης, συνιστούν ένα εντυπωσιακό φάσμα διαφοροποιοημένων ταυτοτήτων, πεποιθήσεων και δραστηριοποιήσεων. Οι φτωχότεροι των φτωχών τείνουν να είναι γλωσσικές, εθνοτικές, ή θρησκευτικές μεινότητες.
Αυτή η ανεπίσημη εργατική τάξη, που δεν συμμετέχει στις μεγάλες εργατικές συλλογικότητες, στερείται μια κεντρομόλου οργανωτικής αρχής, όπως επίσης και μιας στρατηγικής κοινωνικής δύναμης.
Ο βασικός μου ισχυρισμός είναι ότι δεν πρόκειται για έναν πόλεμο των πολιτισμών αλλά για μια οξεία σύγκρουση μεταξύ του Αμερικάνικου ιμπέριουμ και της εργατικής δύναμης που εκδιώκεται από τον επίσημο κόσμο της οικονομίας. Το μελλοντικό περίγραμμα του νέου «αγώνα του λυκόφωτος» είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Μπορεί να διατηρηθουν οι υπάρχουσες τάσεις ή να υπάρξουν εντελώς νέες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων απροσδόκητων ιδεολογικών υβριδίων.

Αυτό που γίνεται  ξεκάθαρο είναι ότι αν και οι σημερινές μεγα-φτωχογειτονιές συνιστούν ιδιαίτερο πρόβλημα για την αυτοκρατορική τάξη και τον κοινωνικό έλεγχο, ελάχιστα έχει ασχοληθεί μαζί του η συμβατική γεωπολιτική. Αν ο στόχος του πολέμου στην τρομοκρατία είναι να κατδιώξει τον εχθρό στον κοινωνιολογικό και πολιτιστικό του λαβύρινθο, τότε οι φτωχές περιφέρειες των αναπτυσσόμενων πόλεων θα είναι το διαρκές πεδίο μάχης του 21ου αιώνα

Milke Davis,  Sosial Text 81,  Χειμώνας 2004

Αν δεχθούμε ότι αργά η γρήγορα όλο και περισσότεροι άνθρωποι στις μητροπόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, θα στριμώχνονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, άνεργοι, οικονομικοί μετανάστες, περίσσεμα ανθρώπων στο καπιταλιστικό σύστημα  όπως σωστά τους ονομάζει ο συγκεκριμένος ακτιβιστής και ιστορικός, δηλαδή όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας -κυρίως νέοι άνθρωποι- θα περιθωριοποιείται, τότε θα πρέπει να ισχύσει το γεγονός ότι σύντομες, επαναλαμβανόμενες και ιδιαίτερα βίαιες κοινωνικές εκρήξεις προερχόμενες από αυτά τα κοινωνικά στρώματα θα γίνει ο κανόνας στο μέλλον. Θα αποτελέσουν άραγε ένα νέο πολιτικό επαναστατικό υποκείμενο ή θα επιμείνουν στην απλή καταγραφή της οργής τους;  
Επειδή πιστεύω ότι τα κόμματα εκτός από μεθοδολογικά εργαλεία πρέπει να είναι και αναλυτικά εργαλεία, εδώ μπαίνει ο ρόλος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, να αναλύσει το φαινόμενο, να αποκτήσει επαφή με αυτά τα κοινωνικά στρώματα, να μπορέσει να οικοδομήσει έναν ανοικτό πολιτικό διάλογο μαζί τους, να προσπαθήσει να ιδεολογικοποιήσει την συμπυκνωμένη οργή τους. Δημιουργώντας έτσι  έναν νέο πολιτικό σύμμαχο, στον αγώνα για την πλήρη ανατροπή του καπιταλισμού.  Εκτός και εαν αδιαφορήσουμε για τις εξελίξεις οπότε θα επιτρέψουμε να δηλητηριαστούν συνειδήσεις και μυαλά, από το «φίδι» που ήδη έχει σπάσει το κέλυφος του «αυγού».
Οσοι λοιπόν στην Ριζοσπαστική Αριστερά μιλάνε για πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες…ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Ας είμαστε προσεκτικοί στην επιλογή συνεργασιών με «όμορους» πολιτικούς χώρους. Επιπλέον, όποιος απλά επιμένει να ζητά καταγγελίες  ή πιο σκληρή στάση απέναντι στην έκφραση οργής ενός υπό διαμόρφωση νέου κοινωνικού χώρου κατά την γνώμη μου είτε είναι πολιτικά αφελής, η ανεπαρκέστατος στην ανάλυση, είτε έχει ευθύνες για τα αίτια που το δημιούργησαν. Το καταγγείλεις δεν το καταγγείλεις, τέτοιες κοινωνικές εξελίξεις συντάσονται -δυστυχώς- ερήμην μας.  
Οι κοινωνικές εκρήξεις και οι εξεγέρσεις δεν είναι τεχνητά κατασκευάσματα. Συμβαίνουν όταν συμβαίνουν, εξελίσσονται χωρίς να περιμένουν.

boston-3

Οι φωτογραφίες είναι από …    Boston.com

ο δήμαρχος κακλαμάνης και η κατ επίφαση Δημοκρατία.

kaklamanis

απο το indy.gr αναδημοσιεύω μέρος του κειμένου και φωτογραφίες.
«ξημερώματα 26 Ιανουαρίου, και σαν τους κλέφτες οι εργάτες του Δήμου Αθηναίων εξολόθρευσαν με μπουλντόζες το ιστορικό παρκάκι στην συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων ισοπεδώνοντας όλη την βλάστηση και αιωνόβια δένδρα…..»

Ο δήμαρχος της Αθήνας έχει δείξει μια ιδιαίτερη ευαισθησία στα ψεύτικα Χριστουγεννιάτικα  δέντρα.  Του αρέσει να τα στολίζει για να κάνει ανόητες γιορτούλες και  καλώντας σε βοήθεια την Ελληνική Αστυνομία και τα ΜΑΤ να τα προστατεύει.
Αντιθέτως, επειδικνύει αδικαιολόγητη αντιπάθεια στα φυσικά αιωνόβια δένδρα και στους ελεύθερους χώρους. Του αρέσει να καταστρέφει παρκάκια, -τελευταίοι πράσινοι πνεύμονες στην τσιμεντούπολη που διοικεί- και δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στην «ανάπλαση» -όπως την ονομάζει- μεγάλων ανοικτών δημόσιων χώρων από ιδιώτες μεγαλοεργολάβους. Εχει επιλέξει τους συμμάχους του. Τις δυνάμεις καταστολής και τα μεγάλα εργολαβικά συμφέροντα. Επίσης έχει μια περιεργη άποψη για την Δημοκρατία. Την Τρίτη στις 27 του μηνός δήλωσε σχετικά με την περίφημη «μετατροπή» του πάρκου στην Κύπρου και Πατησίων σε γκαράζ από εταιρεία ιδιωτικών συμφερόντων ότι : « Ο ρόλος της πλειοψηφίας είναι να κυβερνά, ενώ ο ρόλος της μειοψηφίας είναι να ελέγχει»
Σωστά. Ετσι είναι. Στις Δημοκρατίες βέβαια.

Γιατί στον Δήμο της Αθήνας οι αποφάσεις της πλειοψηφίας πολλές φορές λαμβάνονται μέσα στο Σαββατοκύριακό – χωρίς να καταλάβει κανείς τίποτα- και εκτελούνται ξημερώματα της επομένης μέρας για να πιάσουν τους κατοίκους στον ύπνο όπως συνέβη τελευταία. Οι συνήθεις σύμμαχοι του Δημάρχου- οι διμοιρίες των ΜΑΤ- καλούνται να επιβάλουν την τάξη και την απόφαση της δημοτικής πλειοφηφίας, γράφοντας εκεί που δεν πιάνει μελάνι κείμενα διαμαρτυρίας από κατοίκους της περιοχής, ενάντια σε τέτοιες είδους «αναπλάσεις» με 4.500 υπογραφές. Επίσης, όταν ο Δήμαρχος της Αθήνας δηλώνει ότι η «η μειοψηφία ελέγχει», προφανώς εννοεί σύμφωνα με το δικό του σκεπτικό, ότι ναι μεν μπορείς να έχεις γνώμη, αλλά στην τελική η μειοφηφία πρέπει να το βουλώνει και να δέχεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας όσο αντίθετες και εαν είναι με την κοινή γνώμη, και με την θέληση των κατοίκων. Αυτός ο τρόπος επιβολής αποφάσεων κύριε Δήμαρχε κατα την γνώμη μου λέγεται φασισμός σε μία κατ’ επίφαση Δημοκρατική λειτουργία της Δημοτικής σας πλειοψηφίας.

Στις Δημοκρατίες αγαπητέ δήμαρχε – όπως αυτή που προσπάθησαν να στήσουν στην ίδια πόλη – χιλιάδες χρόνια πρίν κάποιοι άλλοι κάτοικοί της, είθισται πριν από κάποια απόφαση να υπάρχει ανοικτός διάλογος σε γενικές συνελεύσεις με συμμετοχή των κατοίκων της περιοχής που επίκειται «ανάπλαση», άμεση ενημέρωση της αντίθετης άποψης για να επιχειρηματολογήσει, και λήψη απόφασης από κοινού με τους ενδιαφερόμενους. Ετσι λειτουργούν οι Δημοκρατίες κύριε Δήμαρχε.

Κατά το δικό σας όμως σκεπτικό, ο τρόπος λήψης της απόφασης σε σημαντικά ζητήματα που αφορούν το επίπεδο ζωής των πολιτών, καθορίζεται από τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων, ενώ ο μηχανισμός επιβολής της λήψης της απόφασης είναι τα ΜΑΤ και η καταστολή των κινητοποιήσεων των κατοίκων. Σας φαίνεται να έχει κάποια σχέση με την Δημοκρατία η συγκεκριμένη διαχρονική πρακτική σας κύριε Δήμαρχε ;

Εχουν κάποια σχέση με δημοκρατικές ευαισθησίες αυτές οι εικόνες κύριε Δήμαρχε;

parko

  parko-3                                  parko-2  

 

 

   

                                                                                                                                                     parko5                                                                                                                                         parko4

                                                                                                                                                      

mat1

«αφήστε κάτω τα όπλα και σκεφθείτε».

Μου ήρθε με email μια ανακοίνωση από τον Παναγιώτη Παπαδόπουλο, γνωστό σύντροφο από τον Αντιεξουσιαστικό χώρο. Δημοσιεύεται στην εφημερίδα «ΠΟΝΤΙΚΙ». Την δημοσιεύω και εγώ.

«Η δολοφονική επίθεση στίς 5.1.09 στά Εξάρχεια εναντίον αστυνομικής περιπολίας καί ο σοβαρός τραυματισμός τού αστυνομικού Διαμαντή Μαντζούνη είναι ίσως ένα μέρος από τό χειρότερο πού μπορεί νά προκύψει από αδιέξοδες «πολιτικές»  επιλογές στήν πλάτη τών πραγματικών επαναστατικών αγώνων.

Σέ μιά περιοχή όπου η σπείρα τής ακραίας αντίδρασης καί συντήρησης έχει «ανακαλύψει» τήν «πηγή» καί τήν «αιτία» κάθε «παρανομίας»,»εγκλήματος» καί «τρομοκρατίας»,οι μεγαλοεργολάβοι τής ένοπλης βίας τούς έδωσαν ένα απροσδόκητο «δώρο».

Οι στρατιώτες τής απόλυτης αλήθειας αγνοούν βέβαια πώς μπορείς καί μέ τήν σκανδάλη νά υπογράψεις πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης καί δουλικής εξυπηρέτησης στόν μηχανισμό τής εξουσιαστικής βίας καί στίς σκοπιμότητες τής «αντιτρομοκρατίας».

Γιατί ο μιλιταρισμός (στοιχείο πού είναι ξένο καί εχθρικό στό επαναστατικό κίνημα όσο καί αυτοί πού τόν χρησιμοποιούν)είναι δημιουργία καί φασίζουσα μέθοδος επιβολής τού Κράτους πού τήν δοκιμάζει ξανά καί ξανά καθημερινά στούς εξουσιαζόμενους έχοντας εξασφαλίσει σέ κάθε «παρτίδα» τή νίκη του καί τήν ήττα σέ όσους τολμούν νά τήν αντιγράψουν εναντιά του.

Ο μιλιταρισμός τού Κράτους είναι «αθάνατος» όσες σφαίρες καί άν ρίξει η ιεραρχία τής συμβολικής βίας στό στήθος ενός άτυχου αστυνομικού,στήν στολή τού συστήματος καί όχι στήν «καρδιά» του(άν καί τό σύστημα δέν έχει «καρδιά»),βγαίνοντας από τά «υπόγεια» καί τά «πίσω παράθυρα» τού κινήματος.

Καί είναι πράγματι περίεργο πώς,ύστερα από τόσα χρόνια αυτοκτονίας καί παράδοσης τών «πρωτοποριών» ένοπλης «πάλης»,πού χρησιμοποιήθηκαν από τήν αρχή μέχρι τό τέλος ως εργαλεία χρήσιμα τών τρομονόμων καί τών αυταρχικών μεθόδων κοινωνικού ασφυκτικού ελέγχου από τήν δυτικοευρωπαϊκή διακρατική συμφωνία(συμμορία),είναι ανίκανοι νά «ακούσουν» κάτι από τά λάθη,τήν εμπειρία καί τά αδιέξοδα πού ακριβώς η ίδια «παραίτηση» τής «αυτόκλητης εκπροσώπησης» τών αδικημένων,οδήγησε στά ειδικά κελιά απομόνωσης πρόσφατα τόν Κουφοντίνα,τά αδέλφια Ξηρούς,τόν Τζωρτζάτο,τόν Γιωτόπουλο καί τούς άλλους.

Τόν Κασίμη καί τόν Τσουτσουβή στό χώμα καί χιλιάδες στόν αγώνα,πού ευτυχώς τά μαθήματα(καί τά παθήματα)τής ιστορίας τούς έχουν αποδείξει πώς η επιλογή τής «εκτέλεσης» καί τής «δικαιοσύνης» τού πιστολιού δέν έφερε ποτέ τήν «άνοιξη» καί τήν επαναστατική προοπτική στό κίνημα!

Τό αντίθετο!

Δέν έχω πρόβλημα νά σταθώ απέναντι σέ ένα ακόμη δόγμα «ή μέ εμάς ή με τό Κράτος»,γιατί είμαι ενάντια καί στά δύο καί όποιος μέ «εκβιάζει» μέ κάθε τέτοιο τρόπο είναι άθλιος εξουσιαστής καί επικίνδυνος γιά κάθε κοινωνία,γιά κάθε επανάσταση!

Δέν έχω πρόβλημα νά αρνηθώ νά μοιραστώ τήν «αγωνία» τών ένοπλων γκρουπούσκουλων ή θρησκειών άν η εξέγερση ή η επανάσταση θά γίνει μέ σφαίρες ή βιτρίνες…

Τό πιθανότερο,μέ τίποτα από τά δύο καί τό πιθανότερο,εγώ καί αυτοί νά μήν ζούμε γιά νά δούμε πώς αυτή έγινε καί άν αυτή «ευτύχησε» ή «ατύχησε»…

Τό κύριο καί σοβαρό όμως πρόβλημα γιά τό κίνημα είναι νά παραμερίσει τήν εσωστρεφειά του,τήν αδιαλλαξία,τά στερεοτυπά του,τίς «σφραγίδες» καί τά «μαγαζιά» του καί νά ανοίξει ξανά τούς «κλειστούς χώρους» σέ όλα τά κοινωνικά στρώματα πού σαπίζουν απελπισμένα στό πέλαγος τής βαρβαρότητας.

Ο αναρχικός καί αντιεξουσιαστικός χώρος οφείλει στίς σελίδες τής ιστορίας του,πού είναι γραμμένες μέ τό αίμα τών συντρόφων του στούς εργατικούς κοινωνικούς αγώνες,νά διακόψει μέ κάθε φετιχισμό τής βίας,νά επανεξετάσει τούς τρόπους τής σημερινής του κοινωνικής παρέμβασης καί απεύθυνσης,νά μάθει νά ακούει καί νά συνεργάζεται μέ διαφορετικές φωνές καί απόψεις,νά «κινδυνεύσει» καί νά «ζυγιστεί» μέσα στήν εξέλιξη  πού χτυπά τήν πόρτα τών κινημάτων πού θέλουν έναν  Κόσμο διαφορετικό από τό κολαστήριο τών πολυεθνικών ελίτ!

Στό χέρι μας είναι άν αυτός ο Κόσμος είναι εφικτός ή τελικά μιά ουτοπία,ένα όραμα πού άφησε τή σκιά του ξεμένοντας σάν ανώδυνη καταγγελία καί διαμαρτυρία ενάντια στήν τάξη,πού παρουσιάζει σάν τόν μόνο «εφικτό» καί «καλύτερο» τόν αργό θάνατο μέσα στό χωρίς αύριο καί μέλλον τής ανθρωπότητας,στήν πολεμική αρένα τού άγριου καπιταλισμού όπου τά Κράτη-εταιρείες θά έχουν διασπάσει οριστικά τή συμφιλίωση καί τήν αλληλεγγύη ανάμεσα στόν κοινωνικό ιστό,ανάμεσα στούς λαούς!

Ηδη αυτό ως ένα σημείο τό έχουν καταφέρει!

Στά χέρια μας είναι άν θά γεμίσουμε τό κενό μέ εκείνη τήν πολιτική δράση πού αφοπλίζει τό «πτώμα»,πού νομίζει πώς η σκανδάλη,η ενέδρα,η αυτοδικία,η εκδίκηση καί η μυρωδιά τού θανάτου,τού εμφυλίου καί τού μίσους είναι η «δύναμη» καί η «φωνή» τού κινήματος!

Στά χέρια μας είναι άν οι επόμενες εξεγέρσεις δέν θά έχουν βουβή,αμέτοχη,φοβισμένη καί εχθρική τήν κοινωνία,αλλά μαζί μας.»

 

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)

άτομο από τό αναρχικό κίνημα

 

παλαιότερο σχετικό άρθρο

http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=795&Itemid=1

video ντοκουμέντο από συγκέντρωση Ισραηλινών στην αμερική

Οταν ο Εβραϊκός πληθυσμός της Αμερικής ξεχνά το ολοκάυτωμα και τα βασανιστήρια από τους ναζιστές και ζητά την ισοπέδωση της Γάζας.
Ενα βίντεο ντοκουμέντο από την Ν.Υόρκη, κατά την διάρκεια των τελευταίων εγκλημάτων του Ισραηλινού στρατού και της Κυβέρνησης του Ισραήλ εναντίον του λαού των Παλαιστινίων. Θαυμάστε τις απαντήσεις που δίνουν στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου. Μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο.
 
Pro-Israel Rally for Attacking Gaza, NYC  1-11-09

far from RAF…έφοδος στον ουρανό από την «Μπάαντερ-Μάινχοφ»

 

far-from-raf

 O Kώστας Καλφόπουλος γεννήθηκε το 1956 στον Πειραιά. Σπούδασε Κοινωνιολογία στην Γερμανία (τότε Δυτική). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «ΕΠΟΧΗ«. Δημοσιογραφεί στον ημερήσιο, εβδομαδιαίο και περιοδικό τύπο. Οι εναλλακτικές εκδόσεις προχώρησαν στην έκδοση του βιβλίου που βλέπετε στην φωτογραφία και αποτελεί την πιό πιστή αντιγραφή της «ατμόσφαιρας» που επικρατούσε τέλη δεκαετίας 60 έως τέλη δεκαετίας 70 στην τότε Δυτική Γερμανία κατά την περιόδο δράσης της Red Army Fraction.

urlike

Η επικήρυξη της Ulrike Meinhof

To φθινόπωρο του 1977 θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη των δυτικογερμανών, καθώς «πέφτει η αυλαία» για την ιδρυτική ομάδα της RAF.
Μετά την αποτυχημένη κατάληξη της αεροπειρατίας σε αεροπλάνο της LUFTHANSA, με αίτημα την άμεση απελευθέρωση όλων των κρατούμενων μελών της οργάνωσης στις Γερμανικές φυλακές και ενώ ήδη έχει απαχθεί ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων από μέλη της οργάνωσης με το ίδιο αίτημα, βρίσκονται νεκροί στα κελιά τους οι ΜΠΑΑΝΤΕΡ – ΕΝΣΣΛΙΝΡΑΣΠΕ. («Αυτοκτονικοί ιδεασμοί»…υπήρχαν και τότε).
Εχει ήδη προηγηθεί η…«αυτοκτονία» της ΟΥΛΡΙΚΕ ΜΑΙΝΧΟΦ στις φυλακές υψίστου ασφαλείας (λευκά κελιά) του Σταμμχάιμ- 9 Μαίου 1976- κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες».  

Σχεδόν 22 χρόνια μετά…20 Απριλίου 1998 οι ομάδες κομμάντο που φέρουν συνήθως τα ονόματα των σκοτωμένων συντρόφων τους, τα μέλη δηλαδή της δεύτερης και τρίτης γενιάς της RAF, στέλνουν ανοικτή επιστολή στο REUTERS ανακοινώνοντας την οριστική διάλυση της οργάνωσης. Οι συντάκτες της ανακοίνωσης εντοπίζουν την αδυναμία της οργάνωσης κυρίως στην δεκαετία του 90, στην τότε κρίση της Αριστεράς, στην αποτυχία της σε επίπεδο ανανέωσης μελών, στο να αποβάλει τα «αυταρχικά στοιχεία» και το μεγαλύτερο λάθος …«να μην στηθεί παράλληλα μια πολιτική οργάνωση». 

Εδώ σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η διαφορά της πρακτικής της RAF με τις «ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ» στην Ιταλία που πίστευαν πως η συγκεκριμένη επιλογή δράσης μπορεί να μαζικοποιηθεί, ακόμα και συνελεύσεις σε φοιτητικά αμφιθέατρα προς συμπαράσταση έγιναν, με σκοπό να δημιουργηθεί ο πολιτικός βραχίονας των ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ, οδηγώντας έτσι στον  ξεσηκωμό του προλεταριάτου. Αντιθέτως, τα μέλη της RAF βλέπουν τους εαυτούς τους σαν «εμπροσθοφυλακή» του επαναστατικού στρατού που παλεύει στον Τρίτο κόσμο ( Βιετνάμ, Λατινική Αμερική, Κίνα…μην ξεχνάτε…βρισκόμαστε στα τέλη του 60…), ενώ η δράση της οριοθετείται στα «μετόπισθεν του εχθρού», με ενέργειες «σαμποτάζ» προσπαθώντας να μεταφέρει τον «παγκόσμιο εμφύλιο» στην καρδιά των Μητροπόλεων του  ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Ομως, λίγο μετά την πρώτη της ενέργεια -Εμπρησμός πολυκαταστήματος, Απρίλιος 1968- βρίσκεται από την αρχή σε θέση άμυνας παλεύοντας για την επιβίωση των μελών της, από το κυνηγητό του Γερμανικού κράτους. Η επιλογή της για σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού» δεν μπορεί παρά αργά η γρήγορα να ευνοήσει τον ισχυρότερο μηχανισμό του Κράτους, και να «χαθούν» έτσι μερικά από τα φωτεινότερα μυαλά όπως η ULRIKE MEΙΝHOF.

Σ αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε την άποψη της  ASTRID PROLL που καταθέτει στην αυτοβιογραφία της για την εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης :
« Η ομάδα μας σχηματίστηκε από ένα δίκτυο, στηριγμένο στην φιλία και τις ερωτικές σχέσεις. Θέλαμε να είμαστε ριζοσπαστικοί, θαρραλέοι, στην εμπροσθοφυλακή, αισθανόμασταν ως πρωτοπορία. Υπερεκτιμήσαμε τους εαυτούς μας και παραδοθήκαμε στην ψευδαίσθηση, ότι στην ευημερούσα ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας ήταν δυνατόν να ξεσπάσει επανάσταση. Από αυτή την σκοπιά ήμασταν το έναυσμα, που λειτούργησε σε έναν αεροστεγή χώρο. Ζούσαμε κατά κάποιον τρόπο έναν ένοπλο υπαρξισμό…»

 Ο Μάης του 68 πρέπει να θεωρείτε το κομβικό σημείο της έμπνευσης για την συγκρότηση του ένοπλου αντάρτικου στις δυτικές μητροπόλεις. Σαν αληθινή εξέργεση, στηρίχθηκε στην σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με τις λαικές και εργατικές μάζες, την αλλαγή της καθημερινότητας του συστήματος, την καταγγελτική κριτική του καπιταλισμού της συσσώρευσης, την αντίθεση με την κομματική γραφειοκρατία, την προσπάθεια αυτοοργάνωσης του εργατικού κινήματος, την κριτική του βιομηχανισμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος, την αμφισβήτηση της παγκόσμιας Ιμπεριαλιστικής τάξης -βλέπε σημερινή καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση-, και την μαζική βίαιη σύγκρουση του κινήματος με τις δυνάμεις καταστολής. Την «ΜΑΖΙΚΗ»  επαναλαμβάνω για όσους ίσως ακόμα δεν το κατάλαβαν.  Οι συνθήκες και οι όροι δημιουργίας ενός αληθινού επαναστατικού κινήματος ήταν οι ιδανικότερες δεδομένου και του ποιοτικού επιπέδου της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς -εκείνες τις εποχές- σε Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία ( Προλεταριακή Αριστερά και μετέπειτα 1977-1987  Action Directe).

Ωστόσο, μετά το τέλος των πολεμικών κινητοποιήσεων που προηγήθηκαν, στα τέλη του 1973 το κίνημα εισέρχεται σε τροχιά κρίσης αναζητώντας την μελλοντική πρακτική του στα πλαίσια ενός πρώτου συνολικού απολογισμού. Ενα μέρος του θα ακολουθήσει τους «ατομικούς μετασχηματισμούς» όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Γιώργος Καραμπελιάς, ( ο τότε…και όχι ο τώρα…) θα φέρει αρκετό κόσμο στις…..Ινδίες και στην Goa, αναζητώντας νέους «προσωρινούς» θεούς, ένα άλλο θα ασχοληθεί με την προστασία του περιβάλλοντος και θα δημιουργήσει τους « ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ», κάποιοι θα «παραδώσουν πνεύμα» και θα ενσωματωθούν πλήρως και τέλος, κάποιοι θα ακολουθήσουν την στρατηγική της «συστηματοποίησης» της βίας του μαζικού κινήματος, προς την κατεύθυνση του ένοπλου αντάρτικου. Η «εποχή της αθωότητας», όταν το κίνημα βρισκόνταν στην «εφηβική» του ηλικία-ΜΑΗΣ 68- είχε οριστικά παρέλθει. Μπροστά του άνοιγε η οδυνηρή και μακρόχρονη-όπως αποδείχθηκε- «εποχή της ωριμότητας».
Κλείνοντας αυτήν την μικρή μου αναφορά σε μεγάλα πολιτικά γεγονότα, ελπίζω η «εποχή της ωριμότητας» να ανέδειξε το ατελέσφορο της πρακτικής  των ολιγομελών ένοπλων ομάδων σε μια προσπάθεια για καταμέτωπο σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού». Και ελπίζω να αποδείχθηκε πόσο ανάγκη έχει το κίνημα να ξαναζήσει μια νέα «εποχή της αθωότητας» συγκροτούμενη με νέους όρους και ίσως με νέα επαναστατικά υποκείμενα, αντλώντας παράλληλα εμπειρίες από το παρελθόν του. Ο Μάης του 68 παραμένει ο ομφάλιος λώρος όλων των μετέπειτα κινημάτων, επηρεάζοντας απόλυτα τις πρακτικές μέχρι και στις μέρες μας. Το νόημα και η επιτυχία μιας εξέγερσης κρίνεται κυρίως με στοιχεία μέλλοντος και όχι μόνο παρόντος.

Σαν επίλογο θέλω να σας ενημερώσω ότι κυκλοφορεί-μάλλον λίγο δύσκολα- ενα ακόμα βιβλιό για την RAF.
H πρώτη του έκδοση έγινε το1975.
raf-2

Και τα δύο βιβλία που σας παρουσιάζω, έχει το καθένα την δική του χρησιμότητα. Το πρώτο δίνει με τον πιό παραστατικό τρόπο την εικόνα εκείνης της εποχής, το δεύτερο περιέχει σχεδόν όλα τα κείμενα της RAF.
Για όποιον σκέφτεται να αγοράσει ένα βιβλίο, με σκοπό να ενημερωθεί καλύτερα για την RAF συστήνω το πρώτο. Μπαίνεις πιο εύκολα και πιο γρήγορα στο κλίμα εκείνης της εποχής. Τελειώνοντας θέλω να σας παρουσιάσω από το πρώτο βιβλίο, απόσπασμα του κείμενου της ULRIKE MEINHOF– του μεγάλου θεωρητικού μυαλού της οργάνωσης-  που επωνύμως δημοσιεύθηκε στις γερμανικές εφημερίδες και που πρώτη φορά μεταφράζεται στα Ελληνικά. Αφορά τον εμπρησμό του πολυκαταστατήματος τον Απρίλιο του 1968, ενώ από το δεύτερο βιβλίο επιλέγω να σας παρουσιάσω μια επιστολή της RAF που στάλθηκε στις γερμανικές εφημερίδες -μάλλον γραμμένη από την ίδια- κάτω όμως από εντελώς διαφορετικές συνθήκες λίγα χρόνια μετά το άρθρο της για τον εμπρησμό.

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-1ceb1

ΕΠΙΣΤΟΛΗ RAF :  

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-2

ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΕΤΡΑ ΣΕΛΜ-ΓΚΕΟΡΓΚ ΦΟΝ ΡΑΟΥΧ-ΤΟΜΑΣ ΒΑΙΣΜΠΕΚΕΡ.

για την πορεία αλληλεγγύης στην κωνσταντίνα κούνεβα.

Η φωτογραφία είναι από cosmo.gr

ceb5cf80ceb5ceb9cf83cf8cceb4ceb9ceb1-cebacebfcf8dcebdceb5ceb2ceb1

ΩΣ ΠΟΤΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΘΑ ΖΩΜΕΝ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ
ΝΑ ΤΡΩΜΕ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΣΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΑ ΜΙΣΑ….

 Είχα την περιέργεια να δώ πόσος κόσμος θα συμμετείχε. Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ανέφεραν στα δελτία τους για 1.500 με 2000 άτομα. Ηταν σαφώς παραπάνω. Δεν έχει σημασία να παίζουμε με τους αριθμούς. Ηταν μια καλή συγκέντρωση. Υπήρχε κόσμος αρκετός, πολλές οργανώσεις της Αριστεράς, Σωματεία εργαζομένων, ο ΣΥΡΙΖΑ, η νεολαία του ΣΥΝ, και μια ευχάριστη έκπληξη από τον Αλέξη Τσίπρα να συμμετέχει στην πορεία. Να πούμε επίσης ότι ήταν στην πορεία και ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στην ΓΣΕΕ. Εντάξει…απλώς το αναφέρω…..
Φυσικά…και δεν συμμετείχε η ΓΣΕΕ. Αλοίμονο. Με το «πόπολο» θα ασχολείται;
Στα πολύ θετικά της χθεσινής συγκέντρωσης – πορείας προς το Υπουργείο Απασχόλησης- η μεγάλη συμμετοχή νέων -σε ηλικία- ανθρώπων. Μου έκανε εντύπωση ο μεγάλος αριθμός της νεολαίας που κατέβηκε για μιά ακόμη φορά στον δρόμο. Εντυπωσιακή ήταν και η παρουσία πολλών γυναικείων μπλοκ, από συνδικαλίστριες εργατικών σωματείων.Η πορεία λοιπόν είχε μαζικότητα και παλμό. Είχε όμως κατά την άφιξη της στο Υπουργείο Απασχόλησης και κάποια ευτράπελα.

Ο Αντιεξουσιαστικός χώρος βρέθηκε στη μέση της διαδήλωσης, ενώ τα μέλη της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης βρέθηκαν από την αρχή στην ουρά της πορείας, διαχωρίζοντας ίσως την θέση τους από αυτά που θα συνέβαιναν; …Μπορεί…..Φθάνοντας στο Υπουργείο, ήταν φανερό το τί επρόκειτο να συμβεί, καθώς όταν οι Αντιεξουσιαστές βρέθηκαν απέναντι από τα ΜΑΤ που φυλούσαν το Υπουργείο…χμμμ…σαν να πάγωσε ο χρόνος μου φάνηκε.
Η πορεία κόπηκε στην μέση, για μια ακόμα φορά, γιατί ενώ η κεφαλή της πορείας βάδιζε προς την Κουμουνδούρου, όσοι ήταν πίσω από τους Αντιεξουσιαστές έγιναν μάρτυρες πολεμικών ετοιμασιών. Προς στιγμή υπήρξε μια απόκοσμη βουβαμάρα από όλους, καθώς οι αντιμαχόμενες πλευρές έπαιρναν θέσεις μάχης. Μόνο κάποιοι έντονοι διάλογοι μεταξύ Αντιεξουσιαστών και μελών από τα υπόλοιπα Αριστερά μπλόκ που δεν επιθυμούσαν τέτοιου είδους σύγκρουση «έσπαγαν» την στιγμιαία σιωπή. Ηταν φανερό ότι,  διεξαγόταν ένας διάλογος κουφών.  Κανείς δεν μπορούσε να πείσει κανέναν. Θαύμασα το θάρρος μιας γυναίκας που προσπάθησε να πείσει κάποια ολιγομελή ομάδα Αντιεξουσιαστών ότι η βία και οι «εθιμοτυπικές» συγκρούσεις με την Αστυνομία δεν αποτελούν αυτοσκοπό. Μάταιος κόπος. Οση ώρα προσπαθούσε να τους πείσει, ενώ εκείνοι της απαντούσαν…Φύγε από εδώ….μια άλλη ομάδα Αντιεξουσιαστών-τριάντα μέτρα πιό κάτω- είχε ήδη ξεκινήσει την επίθεση με πέτρες και τούβλα στις τζαμαρίες του Υπουργείου.
Τα υπόλοιπα μπλοκ υποχώρησαν λίγο πιο πίσω, οι μολότωφ άρχισαν να πέφτουν βροχή στην διμοιρία των ΜΑΤ, οι οποίοι απάντησαν στην αρχή, με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και στην συνέχεια όταν τα πράγματα πήγαν να ξεφύγουν με ρίψη χημικών και δακρυγόνων. Παρ’ όλα αυτά η πορεία δεν διαλύθηκε. Για μια ακόμα φορά όμως, η κατάσταση από τα δακρυγόνα έγινε ανυπόφορη. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επιτιθέμενοι κατά του Υπουργείου αποτέλεσαν σαφώς την μειοψηφία του Αντιεξουσιαστικού μπλόκ, καθώς αρκετοί άρχισαν να αποχωρούν από το σημείο της σύγκρουσης.

Το χρονικό και η περιγραφή των επεισοδίων σαν γεγονός, δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Αυτό όμως που καταντάει εξωφρενικό, είναι το γεγονός ότι δεν μπορούν 40 – 50 άτομα να καθορίζουν την εξέλιξη μιας διαμαρτυρίας και μιας συγκέντρωσης κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο. Ιδίως στην χθεσινή διαμαρτυρία για την φασιστική επίθεση κατά της συνδικαλίστριας  Κωσταντίνας Κούνεβα, αυτό που έπρεπε να γίνει είναι η ενημέρωση των πολιτών που κοιτούσαν σαν UFO από τα πεζοδρόμια, ο διάλογος μαζί τους , το μοίρασμα προκυρήξεων, η πολιτική κουβέντα με τους περαστικούς και τους εκατοντάδες οικονομικούς μετανάστες που προσπαθούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Η Ελληνική κοινωνία δεν πάσχει από βία…έχει αρκετή στις τάξεις της….αποθέματα πολλά. Πάσχει από ενημέρωση, από πολιτικό διάλογο, από πολιτική επικοινωνία, και από διαθεση να εμπιστευτεί συλλογικές διαδικασίες. Σαφώς είναι προτιμώτερο ένας διάλογος με 10 – 20 περαστικούς απλούς πολίτες στην προσπάθεια σου να τους ενημερώσεις και να τους μοιράσεις μια προκύρηξη, για να την διαβάσουν στο  σπίτι αργότερα, μήπως κουνηθεί λίγο το μυαλό τους, παρά 10-20 σπασμένες τζαμαρίες, για την «λάμψη» και την «δόξα» της στιγμής. Στο κάτω – κάτω της γραφής ρε «παλικάρια» αν θεωρείτε τον πολιτικό σας χώρο οργανικό στοιχείο του κινήματος, πρώτα σεβαστείτε τον ίδιο τον χώρο σας και τις αντιθέσεις του και ύστερα μάθετε να σέβεστε την πολιτική πρακτική χιλιάδων ανθρώπων όταν αυτή η πρακτική δεν συμφωνεί με την δική σας. Εαν επιμένετε να λεγόσαστε Αντιεξουσιαστές, μάλλον θα πρέπει να σας πει κάποιος ότι με το να επιβάλλεις την δική σου «εξουσία» άποψης και πρακτικής, όντας απόλυτη μειοψηφία σε μια πορεία χιλιάδων ανθρώπων, καμιά σχέση δεν έχει με επαναστατική διαδικασία και με Αντιεξουσιαστική συλλογικότητα. «Συλλογικότητα» ; Την γνωρίζετε αυτήν την λέξη; Περιέχεται στο λεξικό σας; …ή το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να σας αποκαλούν «μπάχαλους» ; Εαν σας ικανοποιεί η συγκεκριμένη απολίτικη ταυτότητα, τότε κρατείστε την και απολαύστε την. Οσοι από εσας ενδιαφέρεστε μόνο για μια προσωπική μονομαχία με τα ΜΑΤ….δηλαδή ένας «ποδοσφαιρικός» αγώνας μεταξύ «μπάχαλων» και «κρατικών μπάχαλων» σας παρακαλούμε απαλλάξτε μας από την παρουσία σας. Εαν σεβόσαστε στο ελάχιστο τις επαναστατικές διαδικασίες – ιδίως σε τέτοιες πορείες – και εαν όπως λέτε «δράτε αυτόνομα», οργανώστε τις δικές σας ξεχωριστές πορείες σε διαφορετικές ημερομηνίες, διαχωρείστε την θέση σας, και κάντε ότι γουστάρετε. Οχι όμως να «κρυβόσαστε» στο μέσον της πορείας, νοιώθωντας ασφάλεια λόγω μαζικότητας για να υλοποιήσετε συγκεκριμένες πρακτικές. Θέλετε να είσαστε «μπάχαλοι» ; Δικαίωμα σας ! Οχι όμως εις βάρος χιλιάδων ανθρώπων που έχουν την θέληση να διαμαρτυρηθούν με τον δικό τους τρόπο ενάντια σε τέτοιου είδους φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις σε συνδικαλίστριες. Κάντε πορείες μόνοι σας, σαν το ΚΚΕ ρε παιδιά. Απαλλάξτε μας από την άποψη της θεοποίησης της βίας σε κάθε εκδήλωση του κινήματος. Απαλλάξτε το κίνημα από τέτοιου είδους αναίτιες επιθέσεις σε μπάτσους, με μοναδικό αποτέλεσμα την πρόωρη διάλυση των συγκεντρώσεων. Μάθετε επιτέλους ότι η βία δεν είναι αυτοσκοπός σε κάθε εκδήλωση. Μάθετε ότι ζούν και άλλοι ανάμεσα σας. Δεν είσαστε μόνοι σας σε αυτόν τον πλανήτη. Μην λειτουργείτε ερήμην του κινήματος. Τα «φωτεινά μονοπάτια» μας αποχαιρέτησαν εδώ και καιρό. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε το βιβλίο του  ENRICO MALATESΤΑ : «Περί  αναρχισμού και βίας»…κάντε κάτι πιο χρήσιμο επιτέλους…     

1143171