τσάμπα καίει η λάμπα;

Ρε, πάτε καλά όλοι σας εκεί πάνω; Κουμουνδούρου και Βαλτετσίου γωνία;
Ρε, τόσο πολύ εκτός κοινωνίας είσαστε;
Δεν μπορείτε επιτέλους να καταλάβετε πόσο βαρύ χειμώνα πρόκειται να αντιμετωπίσει η Ελληνική κοινωνία; Πόσο ανάγκη έχει μια ενωτική Αριστερή απάντηση στα αδιέξοδα της;
 

Σκεφτήκατε πολύ για να κάνετε αυτή την δήλωση;

«Eίναι έξω από κάθε προηγούμενο η προσπάθεια ενός στελέχους της Αριστεράς να επιβάλλει εκβιαστικά την υποψηφιότητά του. Και επιτέλους οι εκβιασμοί, οι μπλόφες, τα κόλπα της τελευταίας στιγμής δε μπορεί να έχουν σχέση με τη κουλτούρα της αριστεράς.»

« Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ εγγυάται την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ»  δικιά σου δέσμευση δεν ήταν αυτή πρόεδρε;

Πως και γιατί κατήντησε ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ένας διάλογος μεταξύ κωφών; Η μήπως μεταξύ «εκβιαστών»; Ο «εξαντλητικός διάλογος» τι απέγινε; Εξαντλήθηκε στην αναζήτηση προσώπων; Πολιτική διάσταση στον συγκεκριμένο «διάλογο» υπήρχε; Γιατί εαν υπήρχε το σίγουρο είναι ότι θα βρίσκαμε λύση.

Στους πιο δύσκολους και σκληρούς καιρούς από την εποχή της μεταπολίτευσης προσπαθείτε να αποδείξετε τι ακριβώς; Πόσο μεγάλο πολιτικό έλλειμμα υπάρχει; Ποιός θα είναι ο νέος σερίφης στην πόλη;

Απορώ γιατί γύρισα από την Κρήτη….

Αγρίμια και αγριμάκια μου…

Το Ιουλιανό πραξικόπημα κλιμακώνεται.

 Το απόγευμα της Παρασκευής, τέλη Ιούλη,  η κυβέρνηση άδραξε την «ευκαιρία» να καταθέσει στη Βουλή δύο πραξικοπηματικές τροπολογίες ντροπής για ψήφιση την επόμενη εβδομάδα.
Η μια εξ’ αυτών δίνει τη δυνατότητα στον Υπουργό Οικονομικών να εκποιεί και να εμπορευματοποιεί περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου με διαδικασίες έξω από κάθε νομιμότητα και η άλλη έρχεται να καταργγήσει τις διαιτητικές αποφάσεις συλλογικών συμβάσεων και στην ουσία να ακυρώσει τον ΟΜΕΔ, αν όχι και την ίδια την υπόσταση του συνδικαλιστικού κινήματος.

διαβάστε περισσότερα στο    I S K R A

κάλεσμα για συγκέντρωση στα προπύλαια

όλοι στους δρόμους !!!

 

ΕΠΕΙΓΟΝ !!!!!!!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ Ε.Ε.

ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ       

18:30 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΝΤ

ας βάλουμε επιπλέον χρώμα, περισσότερη έμπνευση.

 

Ένα περίεργο συναίσθημα με διακατέχει από την συμμετοχή μου στις τελευταίες κινητοποιήσεις. Ίδιοι άνθρωποι, ίδια πρόσωπα, λες και το προσκλητήριο εξαντλείται σε μια περιορισμένη ατζέντα καλεσμένων. Αυτό που λείπει από τις συγκεντρώσεις μας δεν είναι ούτε ο παλμός, ούτε η ένταση. Είναι το χρώμα, η αισιοδοξία, η έμπνευση, η αυτοοργάνωση.   Ορισμένες φορές έχω την αίσθηση ότι αποτελώ μέρος ενός ανθρώπινου συνόλου, που δυσκολεύεται να εκφράσει την συσσωρευμένη οργή του, να δώσει διέξοδο στην δυναμική του. Αντλώ αισιοδοξία από το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις μαζικοποιούνται όσο περνάει ο καιρός, ασχέτως εάν αυτό το φαινόμενο δεν το εισπράττει πολιτικά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο ΣΥΝ.

 Ίσως γιατί αργήσαμε –σπαταλώντας πολύτιμο πολιτικό χρόνο-στο να επεξεργαστούμε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλάνο- απάντηση στην επίθεση του φιλελευθερισμού σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, που εδώ και καιρό επιχειρεί να ανατρέψει χρόνιες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, προς όφελος της ομαλής λειτουργίας των αγορών και της περαιτέρω συσσώρευσης του κοινωνικού πλούτου στις δεξαμενές αποθήκευσης των κερδών τους. Απάντηση που θα έπρεπε να κινείται σε δυο άξονες, ιδεολογίας και πρακτικής. Επί του πρακτέου λοιπόν, θυμηθήκαμε ξανά μετά από χρόνια την «αυτόνομη παρέμβαση» ενώ ανακαλύψαμε πριν λίγο καιρό την ανάγκη δημιουργίας «δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ». Ο χρόνος όμως που χάθηκε μέχρι την «ανακάλυψη του τροχού» εκ νέου, είναι καθοριστικός και έχει να κάνει κυρίως με την διαχείριση της καθημερινής πολιτικής μας εικόνας στα μάτια της κοινωνίας.

 Στον ιδεολογικό τομέα, ούτε λόγος να γίνεται. Αποσπασματική έως πολιτικά ελλειμματική η εικόνα μας. Τα πολλαπλά κέντρα παραγωγής πολιτικής εξαντλούν την πρακτική τους στο επίπεδο των αέναων αντιπαραγωγικών συζητήσεων σε επίπεδο εσωκομματικών λειτουργιών. Είναι καιρός λοιπόν να αναλύσουμε ορισμένα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της λειτουργίας μας σαν αποτέλεσμα των παραπάνω στρεβλώσεων.

 Η «κυριακάτικη αυγή» και η «εποχή» -που πραγματικά αποτελούν πολύ αξιόλογη εκδοτική προσπάθεια- διαβάζονται από σχεδόν οκτώ χιλιάδες ανθρώπους σε πανελλαδικό επίπεδο, η δε καθημερινή κυκλοφορία της εφημερίδας μας φτάνει τα 2.500 φύλλα. Σημειώστε ότι μόνο τα μέλη του ΣΥΝ αριθμούν περίπου σε δεκαπέντε χιλιάδες. Ο ραδιοσταθμός «στο κόκκινο» που ξεκίνησε με μια αρκετά αξιόλογη ακροαματικότητα με πάνω από εκατό χιλιάδες μοναδικές επισκέψεις στην ιστοσελίδα του και κατά την περίοδο της νεολαιίστικης εξέγερσης τον Δεκέμβριο του 2008 κατάφερε να μπει σφήνα μέσα στην πρώτη δεκάδα της λίστας των ραδιοφωνικών σταθμών, σήμερα ενάμιση χρόνο μετά, βρίσκεται κάτω από το οριακό 1% ακροαματικότητα. Προφανώς οι «παρεούλες» που ανακυκλώνονται μεταξύ τους σε κάθε περιοδική αλλαγή του προγράμματος εφαρμόζοντας την κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία (εξαιρώ την καταπληκτική εκπομπή του Νίκου Φίλη)  επέφεραν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Όσο για το ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», με μια εκδήλωση-κατά μέσο όρο- κάθε μήνα , με το ζόρι, γατί αναφέρομαι στην κατάσταση των εκδηλώσεων πριν το 2008, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ως ένα άμεσο ιδεολογικό εργαλείο που θα χρησιμοποιήσουμε σαν απάντηση στην ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού.

 Διάλεξα να παρακολουθήσω, με μικρό κόστος είναι η αλήθεια, σεμινάρια πολιτικής φιλοσοφίας στην «στοά του βιβλίου» από τον καθηγητή-διανοούμενο Χρήστο Γιανναρά, λάτρη των «παραδοσιακών αξιών» του αστικού κράτους, με καθόλου καλή άποψη για τον πολιτικό μας χώρο (μας αποκαλεί εθνομηδενιστές), με μοναδικό σκοπό να ακούσω, να καταλάβω καλύτερα την επιχειρηματολογία της αντίθετης πολιτικής άποψης. Προβληματίζομαι, γιατί συνειδητοποιώ ότι η υποχώρηση μας κυρίως καταγράφεται στον χώρο της διανόησης, εκεί που κάποτε η Αριστερά είχε ρόλο διαμορφωτή της πολιτιστικής κουλτούρας αυτού του τόπου. Ανησυχώ όταν αισθάνομαι πόσο διεισδυτική στο κοινό είναι πλέον η ρητορεία του εθνοκεντρικού μοντέλου σαν προσπάθεια απευθείας απάντησης στις διεθνείς κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις. Και αναρωτιέμαι: Δεν θα μπορούσαμε άραγε εμείς σαν πολιτικός χώρος να διοργανώσουμε ελεύθερα σεμινάρια ιδεολογικής κατάρτισης προς τα μέλη μας με έναν Κώστα Βεργόπουλο, με έναν Αριστείδη  Μπαλτά, ή με έναν Γιάννη Δραγασάκη;

Δεν αντέχει ο προϋπολογισμός του κόμματος ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει και επί της ουσίας ομολογούμε αδυναμία ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα; Θα ήθελα επιπλέον να ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία φορά που οι αγαπημένες μας «τάσεις» προσέφεραν στον πολιτικό μας χώρο κάποια επεξεργασία πάνω σε καθαρά ιδεολογικό επίπεδο;

 Το να «βγούμε όλοι στους δρόμους» δεν είναι θέμα τεχνητής εντολής μέσω ενός πατήματος κουμπιού. Δεν είμαστε μηχανήματα, είμαστε άνθρωποι. Και μάλιστα ιδιαίτεροι άνθρωποι αφού πήραμε την απόφαση να ενταχθούμε στην Αριστερά. Μας αρέσει να εμπνεόμαστε από την λειτουργία του πολιτικού υποκειμένου στο οποίο συμμετέχουμε για να «βγούμε στους δρόμους». Η συγκεκριμένη πρακτική δεν πρέπει να αποτελεί μια «τεχνητή διαδικασία». Θα έλεγα μάλιστα ότι για να κάνουμε την διαδρομή της κεντρικής λεωφόρου θα έπρεπε πρώτα να έχουμε κάνει τις διαδρομές των πόλεων και των γειτονιών μας. Προφανώς δεν είναι θέμα μόνο προσώπων αυτή η «καθυστερημένη αντίδραση» που παρατηρείται. Δεν έχει να κάνει με τον πρόεδρο και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ακόμα και με τον Αλέκο Αλαβάνο που προσπαθεί να μας πείσει να μεταφέρουμε το ξεχασμένο αντίσκηνο που είχαμε στήσει στον Περισσό, στον χώρο της πλατείας των Εξαρχείων. Δεν έχει να κάνει καν με τον φόβο μήπως η δυναμική μας κινδυνεύσει να απορροφηθεί από τις προσυνεδριακές διαδικασίες.

 Αυτά αποτελούν απλά τις αφορμές, τα συσσωρευμένα αίτια κρύβονται βαθύτερα. Προέρχονται σαφέστατα από το «πάγωμα» που αισθανόμαστε όταν βλέπουμε ότι οι εξελίξεις μας προσπερνάνε σε καθημερινό πλέον επίπεδο, είναι η συνολικότερη εικόνα που εμφανίζουμε σήμερα στην απογοητευμένη και διαρκώς αναδιπλούμενη με συμπτώματα αυτοαπομόνωσης Ελληνική κοινωνία. Η συνολικότερη διαχρονικά προβληματική μέθοδο ανάπτυξης και τρόπου παραγωγής πολιτικής της εικοσάχρονης πορείας μας. Οι επιμέρους νίκες του κινήματος ήρθαν όταν ξεπεράσαμε –για κάποιο καιρό έστω- τις οργανωτικές μας αδυναμίες και την ομφαλοσκόπηση. Όταν αποφασίσαμε να αφήσουμε τα γραφεία και να «κατεβούμε» στις εστίες των γεγονότων εφοδιάζοντας τα με παραγωγή πρωτογενούς πολιτικής. Όταν αποφασίσαμε να συντονίσουμε λόγο και δράση. Όταν αναπτύξαμε αντίλογο και διαμορφώσαμε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις. Για αυτό κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων πολιτών, για αυτό επικοινωνήσαμε εκ νέου με την φοιτητική νεολαία. Κάτι που δεν κάναμε ως οφείλαμε σαν Αριστερό κόμμα στον συνδικαλιστικό χώρο. Εκεί δεν υπήρξε παραγωγή πολιτικής από μεριά μας.

 Τώρα τρέχουμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο από την αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια του τελευταίου διαστήματος. Η διαχρονική πορεία –είναι εδώ για να μείνει- της οικονομικής κρίσης, που καλό θα ήταν να ευχόμαστε να μην μετατραπεί σε ολοκληρωτική κοινωνική κρίση, γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε απρόβλεπτες εξελίξεις που δύσκολα αντιμετωπίζονται, ίσως μας δώσει την ευκαιρία να κερδίσουμε λίγο από τον χαμένο χρόνο. Σε αυτό το σημείο ακόμα και εάν τα αριστερά κόμματα δεν είχαν ποτέ επινοήσει την συνεδριακή διαδικασία, εμείς σαν Συνασπισμός θα έπρεπε σήμερα να την εφεύρουμε. Τόσο ανάγκη έχουμε από ένα συνέδριο. Όχι βέβαια με διαδικασίες «εξωτερικού φρεσκαρίσματος του οικήματος» αλλά με μια εν γένει αλλαγή νοοτροπίας και λειτουργίας του ανθρώπινου δυναμικού που κατοικοεδρεύει στο οίκημα. Να μην φοβηθούμε να εφοδιάσουμε την θεματολογία της πολιτική μας ατζέντας από τις εξελίξεις στην κοινωνία, να διαμορφώσουμε την αριστερή απάντηση στην οικονομική κρίση με ένα νέο πολιτικό ντοκουμέντο που θα περιέχει συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις διεξόδου. Να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη δομικών αλλαγών στην καθημερινή λειτουργία του κόμματος, να αναβαθμίσουμε ποιοτικά τα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της. Να σταματήσει η λειτουργία των πολλαπλών κέντρων παραγωγής παράλληλων πολιτικών εντός του κόμματος και να δομήσουμε έναν νέο τρόπο παραγωγής ιδεολογικής και πρακτικής δουλειάς από τις θεματικές επιτροπές του κόμματος αναβαθμίζοντας την λειτουργία τους. Να ξαναβρούμε την χαμένη εμπιστοσύνη ανάμεσα μας, αφήνοντας προς το παρών στην άκρη το πώς θα μετασχηματίσουμε άμεσα την Ελληνική κοινωνία σε σοσιαλιστική. Δυστυχώς δεν επίκειται σοσιαλισμός την επόμενη εβδομάδα στην χώρα μας. Ούτε και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο προβλέπεται αυτή η εξέλιξη στο άμεσο χρονικό διάστημα. Ας επικεντρωθούμε στην εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών στην χώρα μας, ας μπούμε στον κόπο να αναλύσουμε με ποιόν τρόπο η πολιτική σήψη του διπολικού μας συστήματος στηρίζει την άμυνα της σε θεωρίες περί απόλυτης ομοιομορφίας όλων των πολιτικών υποκειμένων σε επίπεδο ευθυνών, ας το συνδέσουμε με την επιχειρούμενη καταρράκωση του δημόσιου τομέα, τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από την ανεργία και τον αποκλεισμό της από την παραγωγική διαδικασία, την ιδεολογική αξιοποίηση της έννοιας του «έθνους» για μια ακόμη φορά, ως απαραίτητο εργαλείο διαθρωτικών καπιταλιστικών αλλαγών στον τόπο μας.

 Γιατί τελικά σοσιαλισμός με ανέχεια, πείνα και κοινωνική βαρβαρότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Αυτό που μπορεί να δημιουργηθεί είναι ένας νέος κοινωνικο-οικονομικός φασισμός. Έχουν γνώση οι φύλακες; Εάν ήμουν γιατρός θα δήλωνα «συγκρατημένα αισιόδοξος».

επίθεση της αστυνομίας στην συγκέντρωση των απεργών στο σύνταγμα.

Απρόβλεπτες εξελίξεις κατά την διάρκεια της σημερινής συγκέντρωσης της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έξω από το κτήριο της Βουλής.
Οπως μεταδίδει ο ραδιοσταθμός ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ  προπηλακίστηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, από ομάδα απεργών κατά την διάρκεια της ομιλίας του, ενώ στην συνέχεια φυγαδεύθηκε από τον χώρο της εξέδρας. Μετά από λίγη ώρα έγινε απρόκλητη επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής με εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων σε μια απόπειρα να διαλύσουν την συγκέντρωση των εργαζομένων. Να σημειωθεί ότι τα ΜΑΤ επιτέθηκαν με χημικά στον ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Η συγκέντρωση πρικυκλώθηκε από την αστυνομία και ακολούθησαν ξυλοδαρμοί και προσαγωγές.

H "εθνική συναίνεση" της κυβέρνησης και του υπουργείου καταστολής του πολίτη.

η φωτογραφία με τον Μανώλη Γλέζο στο έδαφος, είναι του Οδυσσέα Γαληνού από την λίστα web-syriza@googlegroups.com

Η κυβέρνηση αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για την σχεδιαζόμενη καταστολή των κινητοποιήσεων,  προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον κόσμο, να προκαλέσει προβοκατόρικα επεισόδια με προφανή στόχο την απομαζικοποίηση των συγκεντρώσεων και τέλος να τροφοδοτήσει την  κοινωνία με έναν «πόλεμο εναντίον όλων». Εσπειρε ανέμους θα θερίσει θύελλες.

Τα σχέδια και οι προβοκάτσιες της κυβέρνησης δεν θα περάσουν !!!

Ο υπουργός καταστολής του πολίτη θα πάρει την απάντηση από το μαζικό λαικό κίνημα.

Ολοι στον δρόμο του Αγώνα, Αμεση ανάκληση των αντικοινωνικών μέτρων !!!

 

STRIKE BACK – ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ

Εργαζόμενοι/ες , έχουμε χίλιους λόγους όλοι και όλες να απεργήσουμε στις 24 Φλεβάρη.

Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου λίγες μέρες πριν τις εκλογές μας έλεγε ότι υπάρχουν χρήματα και λίγες μέρες μετά ανακάλυψε ότι τα ταμεία είναι άδεια. Τα χρήματα υπάρχουν όχι όμως για μας τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, αυτούς που τελικά τα έχουν ανάγκη αλλά για τις τράπεζες , τους εφοπλιστές, το ΣΕΒ και πρόσφατα ανακαλύψαμε και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

Γιατί  δεν ευθυνόμαστε εμείς οι εργαζόμενοι για το έλλειμμα και το χρέος. Υπεύθυνοι είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που με τις πολιτικές τους τόσα χρόνια υπηρετούν και δεν φορολογούν το κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, την εκκλησία, ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία και κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Γιατί δεν χρεοκοπήσαμε εμείς οι εργαζόμενοι αυτή τη χώρα αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική του συναινετικού δικομματισμού, που με ορόσημα (Ολυμπιάδα, ΟΝΕ κ.λ.π.) και μύθους επέβαλε παρατεταμένη λιτότητα και ληστεία σε βάρος μας. Τι έγινε με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, τη μεταρρύθμιση Καραμανλή και τώρα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου; Ή μήπως χρεοκοπήσαμε από τον εργαζόμενο που πληρώνεται με το μπλοκάκι, τον εργάτη που αμείβεται με τον κατώτερο μισθό (628 ευρώ το μήνα), τον δάσκαλο που αμείβεται «υπερβολικά», τον συνταξιούχο των 486 ευρώ το μήνα, τον αγρότη που «κατασπαταλά» τις επιδοτήσεις ή μήπως από το μετανάστη που θεωρείται πολίτης β΄ κατηγορίας.

Γιατί αρνούμαστε την ευρωθηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας που στήθηκε για να εξασφαλίσει τα κέρδη τους με αποτέλεσμα το διεθνές κεφάλαιο να κερδοσκοπεί με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους και οι εργοδότες και οι τραπεζίτες να είναι ευτυχείς με τη μείωση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών, τη διάλυση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.

Γιατί δεν αποδεχόμαστε το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, τον τριπλό διεθνή οικονομικό έλεγχο και οικονομική κατοχή της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ζητούν – επιπλέον από τα αντεργατικά μέτρα που ήδη έχουν παρθεί – να μας κοπεί το δώρο των Χριστουγέννων, να απελευθερωθούν πλήρως οι απολύσεις και να υπάρξει νέα αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.

Γιατί εάν δεν τους σταματήσουμε, θα ακολουθήσουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα με περισσότερες απολύσεις, μεγαλύτερους έμμεσους φόρους, περισσότερους επισφαλείς εργαζόμενους, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Η οικονομία της χώρας μας θα καταψυχτεί και θα μπει σε πιο βαθειά ύφεση και η κοινωνία θα γίνει ένα απέραντο πτωχοκομείο με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους.

Γιατί δεν θα μας σταθεί εμπόδιο η δικομματική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), που έχει ταχθεί πλέον ανοιχτά με την κυβέρνηση, δεν οργανώνει αγώνες, δεν κάνει απεργίες, δεν εκφράζει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, λειτουργεί ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης. Γιατί ο κ. Παπανδρέου , μας προκαλεί όταν λέει ότι η οικονομία δεν αντέχει μπλόκα, απεργίες, διαδηλώσεις και ότι αυτοί που αντιδρούν στα μέτρα της κυβέρνησης είναι οι βολεμένοι. Είναι βολεμένοι οι εργαζόμενοι στα stage και οι συμβασιούχοι, οι εργαζόμενοι με ενοικίαση, οι μερικά απασχολούμενοι, οι αμειβόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθούς πείνας; Είναι βολεμένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ο μισός μισθός τους είναι επιδόματα; Είναι βολεμένοι οι αγρότες που πουλάνε το στάρι, το λάδι, το ρύζι με τιμές κάτω του κόστους για να θησαυρίζουν οι μεγαλέμποροι; Μήπως είναι βολεμένοι οι 750.000 άνεργοι που μόλις επιβιώνουν με 450 ευρώ το μήνα; Και τότε ο Μίχαλος του ΕΒΕΑ, οι μεγαλοεκδότες ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές σε ποια κατηγορία ανήκουν;

Γιατί το χρωστάμε στους αγώνες που έγιναν και δεν δικαιώθηκαν. Στις καθαρίστριες και στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στους ναυτεργάτες, στους couriers, στους εργαζόμενους με stage και στους συμβασιούχους, στους απολυμένους της ολυμπιακής και της κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά και σε χιλιάδες ακόμα. Γιατί η απεργία στις 10 Φλεβάρη ήταν η αρχή. Μπορούμε να νικήσουμε. Οι ενωτικοί αγώνες και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι μονόδρομος. Απαιτούμε: Πλήρη, σταθερή, ασφαλισμένη, αξιοπρεπή εργασία με μισθούς που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες για όλους και όλες. Είναι δικαίωμα μας! Στήριξη της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες. Μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την οικονομική και κοινωνική στήριξη των ανέργων. Μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο και ιδιαίτερα στην παιδία, υγεία, πρόνοια, προστασία του περιβάλλοντος. Δίκαιο φορολογικό σύστημα. Απόκρουση και ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων. Διεύρυνση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. να παρθούν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα τώρα! Να καταργηθούν το σύμφωνο σταθερότητας και το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας.

ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

                              ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

βαδίζοντας προς το συνέδριο του συνασπισμού.

Γυρνώντας πίσω το ρολόι του χρόνου, ρίχνοντας μια ματιά στα γεγονότα  που έτρεξαν, συνειδητοποιούμε ότι ερχόμαστε από μακριά. Εκεί, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 60, στην αρχή μιας νέας διαδρομής, καταλάβαμε ότι έχουμε πολλά να συζητήσουμε, πολλά να ξαναδούμε, ακόμα περισσότερα να αναλύσουμε. Να εμβαθύνουμε, εμπνεόμενοι από τα νέα ιδεολογικά εργαλεία της εποχής εκείνης. Ο «παγκόσμιος Μάης του 68» μας ενέπνευσε, η εξελικτική πορεία του «υπαρκτού» μάς διαφοροποίησε από την καθεστωτική Αριστερά, η διαφαινόμενη-τότε- παγκόσμια περιβαλλοντολογική κρίση μας ευαισθητοποίησε και η επιτακτική ανάγκη για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Ευρωπαϊκής κοινωνίας μας μαζικοποίησε.

Στην ουσία μας ενέταξε στα νέα πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς που γεννήθηκαν τότε, σαν να ήταν ώριμα από καιρό. Στην κυριολεξία ένας οδυνηρός τοκετός, αλλά παρ όλα αυτά απαραίτητος. Η κουβέντα που ξεκίνησε τότε, ενηλικιώθηκε στην μέση περίοδο της μεταπολίτευσης και σήμερα αισίως έχει σαρανταρίσει. Forty something δηλαδή, για μια πολιτική ατζέντα που δεν προλαβαίνει να γεμίζει από την ιλιγγιώδη ταχύτητα των γεγονότων που την εφοδιάζουν.

  Σήμερα, η κουβέντα αυτή δομείται πάνω σε νέες βάσεις. Η δεξαμενή σκέψης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς –στο μέτρο του δυνατού με την συμμετοχή και των δικών μας σχημάτων-  αποθήκευσε και προσπάθησε να αφομοιώσει ιδεολογικά, την θεματική εξέλιξη αυτού του διαλόγου . Το περιεχόμενο εφοδιάστηκε από τις διασπάσεις των κομμουνιστικών κομμάτων, από την όξυνση της οικολογικής κρίσης, από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού εμβαθύνοντας την ανάλυση στα αίτια που την προκάλεσαν, από την πολιτική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την ανάπτυξη του παγκόσμιου Αριστερού κινήματος, τις δράσεις του διεθνούς κοινωνικού φόρουμ, αναζητώντας ταυτόχρονα ένα νέο εναλλακτικό πλάνο εσωτερικών λειτουργιών των πολιτικών σχημάτων της.  Προσπαθεί παράλληλα να επεξεργαστεί έναν νέο κώδικα επικοινωνίας με την κοινωνία και τις ανάγκες της όπως αυτές καταγράφονται σήμερα, διαχωρίζοντας την θέση της από ιδεολογικές προσεγγίσεις και πρακτικές που εκφράζονται από συντηρητικές δυνάμεις της Αριστεράς προσκολλημένες σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες –επί της ουσίας- πολιτικές επιλογές του παρελθόντος. Προσπαθεί να ανανεώσει τα πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία της για να αντιμετωπίσει την ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού, που δρα παγκόσμια, επιμερίζοντας τα αποτελέσματα των πολιτικών του «τοπικά», διαλύοντας  κοινωνικούς ιστούς κρατών και ομοσπονδιών.

 Σε αυτό το σημείο εάν θέλουμε να αναλύσουμε βαθύτερα τον ορισμό της έννοιας «οικονομική κρίση» έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται σήμερα, πρέπει να  παραδεχθούμε ότι δεν πρόκειται περί συνηθισμένης κυκλικής κρίσης, για τον απλούστατο λόγο ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο στο παρελθόν εκφράστηκε μέσω του πεπερασμένου χρόνου εκδήλωσης και εξομάλυνσης του. Δηλαδή είχε αρχή και τέλος με καταμετρήσιμες «απώλειες» κατά την διάρκεια του. Σήμερα, λόγω της αναπτυξιακής ασφυξίας –σε τελικό στάδιο- των διεθνών αγορών, εξαιτίας της διαχρονικής πορείας ενός στρεβλού και αυτοκαταστροφικού τρόπου ανάπτυξης σε όλους τους παραγωγικούς τομείς, επικαιροποιείται με τον πιο σαφή τρόπο η δυσκολία αναπαραγωγής του καπιταλιστικού μοντέλου, που είναι η αέναη συσσώρευση του παραγόμενου πλούτου. Επιπλέον οι όποιες «απώλειες» δεν μπορούν να θεωρηθούν καταμετρήσιμες επειδή βρίσκονται σε ένα διηνεκές στάδιο εξέλιξης, εν μέσω ενός συνεχούς και ιδιότυπου «εμφυλίου πολέμου», ενώ τα όποια αποτελέσματα του, διαμορφώνουν συνεχώς την καθημερινότητα του παγκόσμιου πολίτη. Η μόνη εναπομείνασα πολιτική επιλογή του καπιταλιστικού συστήματος –εν ήδη προσωρινού «διεξόδου»- είναι η ολομέτωπη επίθεση στην τελευταία δεξαμενή του ευρύτερου κοινωνικού πλούτου, αυτή των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας, σαν τρόπος μερικής και βραχυπρόθεσμης ανάκαμψης των κερδών μέσω των διαθρωτικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, με μοναδικό στόχο τον επιμερισμό και την μετακύληση  των αποτελεσμάτων της οικονομικής ασφυξίας των αγορών, στις εργατικές παραγωγικές δομές και στα δικαιώματα των ασθενέστερων τάξεων της κοινωνίας.  Η τακτική αυτή επικαλύπτει οποιεσδήποτε δηλώσεις τεχνητής αισιοδοξίας, ότι βαδίζουμε σε εποχή θετικών πρόσημων στον δείκτη ανάπτυξης. Πολύ απλά γιατί οι συγκεκριμένοι δείκτες «ανάπτυξης» ενδιαφέρουν αποκλειστικά μειοψηφικά κοινωνικά στρώματα.  

 Επί του παρόντος, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, αποτελώντας τον φανερό αδύναμο κρίκο της αλυσίδας των υπό «ανάπτυξη» χωρών της ευρωπαϊκής ζώνης του Νότου, αναδεικνύοντας με σαφήνεια όλα τα χαρακτηριστικά ενός σκοτεινού οικονομικού κατά κεφαλήν μεγαλοϊδεατισμού, που εκδηλώθηκε σε ένα σαφέστατα πεπερασμένο στρεβλό περιβάλλον ανάπτυξης και οδήγησε στην παράδοση της αξιοπρέπειας του απλού Έλληνα πολίτη στα χέρια των διεθνών οικονομικών funds οργανώνοντας ένα νέο κερδοσκοπικό πάρτι. Μόνο που αυτό το μοντέλο αρχικά δεν είχε απ ευθείας αναφορά στον οικονομικό τομέα. Ξεκίνησε να «χτίζει συνειδήσεις» μέσω της ιδεολογίας και της κουλτούρας που έπρεπε να διαμορφώσει σε ενιαίο και «εθνικό» επίπεδο, ως αναγκαίο και ικανό όρο της απόλυτης επικράτησης του. Συνέχισε με την επικράτηση της νεοφιλελεύθερης πολιτιστικής νεοτερικότητας και ολοκλήρωσε επιτυχώς τον σχεδιασμό του με την πολιτική αφυδάτωση του πρωτογενούς κυττάρου. Ξεδιπλώθηκε έτσι, η χυδαιότητα του ατομικισμού, η επικράτηση του μοναδικού και ρεαλιστικού, του καταναλωτικού «απαραίτητου», της ανατριχιαστικής μετριότητας, του κοινωνικού τζόγου με το εύκολο όνειρο, η θεσμοποίηση του «δώρου» στους λειτουργούς του κομματικού κράτους, η ανοχή στον αρχηγισμό, τον ραγιαδισμό, τον εγκεφαλικό ενδοτισμό προς ίδιον όφελος του εποχιακού ψηφοφόρου, η ανάδειξη και η «νομιμοποίηση» μιας παράλληλης εικονικής πραγματικότητας στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου, εν μέσω ολοκληρωτικής απαξίωσης και αδιαφορίας για την συμμετοχή στα κοινά της «πόλις», με τελικό τίμημα την πλήρη επικράτηση πολιτικών και οικονομικών φέουδων με το απαραίτητο υπαλληλικό «περιβάλλον» τους.  
Ένας νέος «ανακτορικός πολιτισμός» γεννήθηκε, ενώ σε πλήρη διαδικασία διαμόρφωσης βρίσκεται η κοινωνική κάστα που θα έχει προνομιακά «δικαιώματα εισόδου» στα ανάκτορα, με σκοπό την αποκλειστικότητα στην διανομή του παραγόμενου πλούτου, που συσσωρεύεται σε κύρια βάση από τις κατώτερες τάξεις εκτός των τειχών, χωρίς την συμμετοχή των αυλοκολάκων, και μεταφέρεται στις αποθήκες του ανακτόρου, στην ακρόπολη, για την τελική αναδιανομή. Επιπλέον για να μην υπάρχουν «αναταραχές» στην διαδρομή, αναζητείται «εθνική συναίνεση συλλογικής σιωπής»,για να ξεπεραστούν οι «φτωχές σοδειές» του παρελθόντος, ενώ η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους τις διαχειρίστηκαν και όχι σε όσους τις «έσπειραν». Επιβάλλονται προγράμματα σταθερότητας με τελική κατάληξη την συρρίκνωση του δημοσίου τομέα μέσω της διόγκωσης του ιδιωτικού.

Μεταφέρουν έτσι με αυτόν τον τρόπο τον κοινωνικό πλούτο που δημιουργείται μέσω της αυξημένης ζήτησης κοινωνικών αναγκών στα θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Μας ζητούν να γίνουμε οι βαστάζοι μια άμαξας που οι πολλοί θα σπρώχνουν τις ρόδες ενώ οι λίγοι θα απολαμβάνουν την διαδρομή.

Εν μέσω ορυμαγδού δυσάρεστων κοινωνικών εξελίξεων, με νέες «φτωχές σοδειές» στο προσκήνιο, σκληρές και άνυδρες οι εποχές τριανταπέντε χρόνια τώρα, λες και αυτός ο τόπος πότε του δεν παρήγαγε τίποτα, ένα Αριστερό κόμμα ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ οδεύει σε έκτακτο συνέδριο. Υπάρχει κάτι πιο φυσιολογικό από αυτό; Στο να απαντάς στις προκλήσεις των καιρών; Θεωρώ πως όχι, γιατί είναι απόλυτη προτεραιότητα να συζητήσουμε συλλογικά και συντεταγμένα τις νέες εξελίξεις στην κοινωνία και να οργανώσουμε εκ νέου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την παρέμβαση μας σε αυτές. Ειλικρινά δεν βρίσκω άλλον τρόπο, πιο δημιουργικό δηλαδή, για να φανούμε χρήσιμοι και αλληλέγγυοι σε όσους επιχειρούμε να εκφράσουμε. Να γίνουμε επιτέλους συγκεκριμένοι και απόλυτα κατανοητοί στο τι λέμε και στο τι πρέπει να κάνουμε, εκτιμώντας εκ νέου τα συσσωρευμένα πολιτικά γεγονότα της τελευταίας τριετίας. Υπάρχει ορατός κίνδυνος ομφαλοσκόπησης και αποκοπής από τα τεκταινόμενα; Κίνδυνος εσωστρέφειας από τις τρίμηνες προσυνεδριακές διαδικασίες;

Ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε με ένα νέο ερώτημα: Υπάρχει πολιτικός χώρος που θέλει να αποτελεί ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας και έχει επιλέξει ως πολιτικό εργαλείο συνεννόησης την εσωστρέφεια; Φυσικά και όχι. Συνεπώς εάν επικαλούμαστε τον φόβο της εσωστρέφειας, είναι πιθανά γιατί την συναντάμε καθημερινά στο εσωτερικό μας, είναι υπαρκτή, και αποτελεί δυστυχώς για εμάς, συστατικό στοιχείο της εκφοράς του πολιτικού μας λόγου προς τα έξω. Ίσως γιατί πραγματικά συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός ορίζει απόλυτα και την ποιότητα της επικοινωνίας μας με τους Έλληνες πολίτες. Θεωρούμε απίθανο το γεγονός ότι έχουμε σταματήσει να εμπνέουμε –όχι μόνο τα δικά μας μέλη- αλλά κυρίως αυτούς στους οποίους απευθυνόμαστε; Είναι επαρκής ο όποιος εξωραϊσμός της δημόσιας εικόνας μας, από την καλή παρουσία –και όχι λειτουργία- της κοινοβουλευτικής μας ομάδας στην Ελληνική Βουλή; Από τις όποιες προσωπικές πρωτοβουλίες στελεχών μας στις εστίες των γεγονότων;

Όλα αυτά πρέπει να τα θεωρήσουμε αποσπασματικές ενέργειες. Το κεντρικό ζήτημα είναι η συλλογική ευθύνη. Και πόσο έτοιμοι είμαστε να την αναλάβουμε. Ευθύνη απέναντι στην έμπρακτη αλληλεγγύη που πρέπει να δείξουμε στην ξεχασμένη κοινωνία. Με την ανάδειξη καθημερινών πολιτικών που σηματοδοτούν σε πρακτικό επίπεδο τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θέλουμε να κτίσουμε. Με το να αντεπιτεθούμε ιδεολογικά στην νεοφιλελεύθερη πολιτιστική νεοτερικότητα, δημιουργώντας νέα συλλογικά υποκείμενα τοπικής εμβέλειας που να διαχειρίζονται την εναλλακτική μας πρόταση δοκιμάζοντας την χρηστικότητα της μέσα στον κόσμο και όχι ερήμην του.

Δεν αντέχω τον πειρασμό να περιγράψω μερικές δράσεις.

 Όταν πάμε σε ένα εργοστάσιο που τελεί υπό πτώχευση και κατάληψη από τους εργαζομένους, δεν φτάνει μόνο να τους «συμπαραστεκόμαστε» μπροστά στις κάμερες των τηλεοπτικών σταθμών, πρέπει να και τους προτείνουμε λύσεις. Εκεί μπαίνει σε λειτουργία ο ιδεολογικός μηχανισμός του κόμματος –εάν υπάρχει- και προτείνει όχι μια πρόσκαιρη βοήθεια από το κράτος ή την ελεημοσύνη από τον επιχειρηματία που έχει φυγαδεύσει τα κέρδη του σε τράπεζα του εξωτερικού, εν μέσω ιδιοποίησης κρατικών κεφαλαίων στήριξης, ή εν μέσω αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου από τον χρηματιστηριακό τζόγο, αλλά βοηθώντας στην οργάνωση και επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ίδιους τους εργαζόμενους με άμεση αναδιανομή των κερδών. Εκεί ζητάμε την κρατική βοήθεια για το νέο ξεκίνημα, με την δυναμική μας παρέμβαση μέσω του θεσμικού μας ρόλου, όταν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε το συγκεκριμένο πλάνο λειτουργίας.

Σε Δήμους και γειτονιές που ασφυκτιούν από την ανυπαρξία κοινωνικής ζωής, εκεί δημιουργούμε νέες αυτόνομες συλλογικότητες, που διαχειρίζονται μια καθημερινότητα αλληλεγγύης στις ανάγκες των μεταναστών, των άνεργων, των αποκλεισμένων από την κοινωνία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του ρατσισμού, ακόμα και με οικονομική στήριξη όσων την έχουν ανάγκη, μέσω της αυτοδιαχείρισης των καθημερινών εσόδων. Εκεί επικαιροποιούμε την δική μας κουλτούρα πάνω στον πολιτισμό, τις τέχνες, αναδεικνύοντας παράλληλα όλα τα τοπικά προβλήματα που δημιουργούνται από τους ανάλγητους διαχειριστές της τοπικής εξουσίας. Επαναφέροντας επί της ουσίας στο προσκήνιο, την αξία της συμμετοχής στην ανάπτυξη της κοινωνικής συλλογικότητας, σε αντίθεση με την διαλυτική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού που θέλει να κατακερματίσει σε μικρές, αδύναμες μονάδες τα συλλογικά υποκείμενα.

Ο αγροτικός κόσμος και η αντιμετώπιση την προβλημάτων του, το συνεχώς διογκούμενο οικολογικό πρόβλημα, θα έπρεπε να είναι τα δικά μας προνομιακά πεδία παρέμβασης. Όλα αυτά ασφαλώς, προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει δημιουργήσει συγκεκριμένους ιδεολογικούς θεματικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων παράγει πολιτική πολλές φορές «επί τόπου» συμμετέχοντας στην εξέλιξη των γεγονότων.

Να λοιπόν κάποιοι πρακτικοί τρόποι εξωστρέφειας. Τρόποι που μας διαχέουν στις εστίες των γεγονότων, στα πρωτογενή κύτταρα της κοινωνίας, χωρίς να μας εγκλωβίζουν σε μια άγονη διαχειριστική αναδιανομή της κομματικής εξουσίας και ανακύκλωσης των προσωπικών «κεκτημένων» επί των εδρών. Αναζητούμε τρόπους να φανούμε πιο ουσιαστικοί. Να αναπτύξουμε νέες εσωκομματικές συλλογικές λειτουργίες. Αποτελεί κοινή διαπίστωση η ανάγκη διαμόρφωση τους, μέσω της συγκρότησης μιας νέας πολιτικής πλατφόρμας με πυλώνες στήριξης τους άξονες ενός καινούργιου οργανωτικού πλάνου. Μόνο που αυτές οι νέες συλλογικές λειτουργίες επιβάλλεται να διαμορφωθούν μέσα από την συμμετοχή και των απλών μελών σε ένα ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό συνέδριο, συμβάλλοντας ισότιμα στην διαδικασία συγκρότησης και λειτουργίας αυτής της νέας πολιτικής πλατφόρμας. Η διαδικασία της μαζικής συμμετοχής ορίζει τον πολιτικό ηγεμονισμό και σκιαγραφεί την αίγλη  της πολιτικής απόφασης ενός συνεδρίου που θέλει να  επικαιροποιήσει την σχέση κόμματος-κοινωνίας. Εξάλλου οι ανάγκες της είναι αυτές που πρέπει να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα που θα συζητηθεί. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εξόχως εξωστρεφή διαδικασία, που νομίζω ότι όλοι μας την έχουμε ανάγκη. Είμαστε αρκετά ώριμοι στο να γνωρίζουμε το τι πρέπει να αποφύγουμε βαδίζοντας προς το συνέδριο. Ας προσανατολιστούμε κυρίως στο τι πρέπει να αναδείξουμε. Ας μην αναλωθούμε σε περιττές κινήσεις ανακύκλωσης του ήδη υπάρχοντος ανθρώπινου υλικού. Ας παραδειγματιστούμε από τις αποτυχημένες και πολιτικά ελλειμματικές επιλογές του παρελθόντος που επικαιροποιούν με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν τις κυκλοθυμικές διαλυτικές τάσεις επί του παρόντος. Ας εγγράψουμε στα πεπραγμένα μας μια ολική επαναφορά. Μια επανεκκίνηση ενός μακρόχρονου συνθετικού σχεδιασμού με θετικό πρόσημο στην πορεία ανάπτυξης του.

 Y.Γ.  Μοιάζει πολλές φορές σαν το τελικό επίδικο αυτό που διερωτάται η Ελένη Πορτάλιου: «Ποια ισότητα, ποια δικαιοσύνη, ποια αλληλεγγύη θα υπερασπιστεί μια αριστερά που δεν γνωρίζει τίποτε από ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη στο εσωτερικό της;

περισσότερα κείμενα για τον προσυνεδριακό διάλογο θα βρείτε εδώ http://dialogossynedrio.blogspot.com/