τσάμπα καίει η λάμπα;

Ρε, πάτε καλά όλοι σας εκεί πάνω; Κουμουνδούρου και Βαλτετσίου γωνία;
Ρε, τόσο πολύ εκτός κοινωνίας είσαστε;
Δεν μπορείτε επιτέλους να καταλάβετε πόσο βαρύ χειμώνα πρόκειται να αντιμετωπίσει η Ελληνική κοινωνία; Πόσο ανάγκη έχει μια ενωτική Αριστερή απάντηση στα αδιέξοδα της;
 

Σκεφτήκατε πολύ για να κάνετε αυτή την δήλωση;

«Eίναι έξω από κάθε προηγούμενο η προσπάθεια ενός στελέχους της Αριστεράς να επιβάλλει εκβιαστικά την υποψηφιότητά του. Και επιτέλους οι εκβιασμοί, οι μπλόφες, τα κόλπα της τελευταίας στιγμής δε μπορεί να έχουν σχέση με τη κουλτούρα της αριστεράς.»

« Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ εγγυάται την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ»  δικιά σου δέσμευση δεν ήταν αυτή πρόεδρε;

Πως και γιατί κατήντησε ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ένας διάλογος μεταξύ κωφών; Η μήπως μεταξύ «εκβιαστών»; Ο «εξαντλητικός διάλογος» τι απέγινε; Εξαντλήθηκε στην αναζήτηση προσώπων; Πολιτική διάσταση στον συγκεκριμένο «διάλογο» υπήρχε; Γιατί εαν υπήρχε το σίγουρο είναι ότι θα βρίσκαμε λύση.

Στους πιο δύσκολους και σκληρούς καιρούς από την εποχή της μεταπολίτευσης προσπαθείτε να αποδείξετε τι ακριβώς; Πόσο μεγάλο πολιτικό έλλειμμα υπάρχει; Ποιός θα είναι ο νέος σερίφης στην πόλη;

Απορώ γιατί γύρισα από την Κρήτη….

Αγρίμια και αγριμάκια μου…

ο νίκος κωνσταντόπουλος πρόεδρος του παναθηναικού!!!

 

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ανέλαβε καθήκοντα προέδρου στην ΠΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ κατόπιν πρότασης του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ…δείτε εδώ..

άλαλα τα χείλη των ευσεβών….και όχι των ασεβών.

Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος είναι ο αντικαταστάτης του Νίκου Πατέρα στον προεδρικό θώκο των «πρασίνων», ενώ παράλληλα οι πληροφορίες λένε ότι πρώτα «βολιδοσκοπήθηκε» η βουλευτής ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ.

                                   Πούσαι νιότη πούλεγες πως θα γινόμουν άλλος…

Ο πανδαμάτωρ χρόνος σύντροφοι.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τους μελοδραματισμούς και τις υπερβολές. Στην αίθουσα του συνεδρίου από τις ομιλίες των απλών μελών αλλά και των στελεχών και παρά τις όποιες εκκλήσεις για ενότητα φάνηκε καθαρά ότι υπήρξαν και υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές επιλογές τόσο από τους συντρόφους της αριστερής πλειοψηφίας όσο και από τους συντρόφους της ανανεωτικής πτέρυγας. Θεωρώ ότι οι συγκεκριμένες εξελίξεις ήταν ακατόρθωτο να αποτραπούν λόγω του γεγονότος ότι είχαμε να κάνουμε με καθαρά προειλημμένες αποφάσεις για αποχώρηση, τουλάχιστον από τον σκληρό πυρήνα της πτέρυγας. Η συνάντηση του Φώτη Κουβέλη με τον Αλέξη Τσίπρα την Παρασκευή απλά πιστοποίησε την αγεφύρωτη διαφορά των αντιπαρατιθέμενων απόψεων. Δεν γνωρίζω εάν τα απλά μέλη (σύνεδροι και μη) της ανανεωτικής πτέρυγας αιφνιδιάστηκαν από την ταχύτητα των εξελίξεων. Εάν αιφνιδιάστηκαν αυτό σημαίνει ότι ο ηγετικός πυρήνας της τάσης αποφάσισε πριν από τα μέλη, για τα μέλη και φυσικά ερήμην τους.

Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν παράγεις πολιτική με ανανεωτικά χαρακτηριστικά, ούτε βέβαια έχει κάποια σχέση με την ανανεωτική αριστερά, η συγκεκριμένη πρακτική της πτέρυγας. Απειλώντας την αριστερή πλειοψηφία του κόμματος ότι εάν δεν προχωρήσει σε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποχωρήσουν όσοι διαφωνούν με τις επιλογές του συμμαχικού σχήματος. Νομίζω ότι η «κόκκινη γραμμή» του κειμένου της ανανεωτικής πτέρυγας αυτό τον σκοπό εξυπηρετούσε, έναν ανοιχτό πολιτικό εκβιασμό. Βέβαια, η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία μετά τις νέες αποκαλύψεις  (salata TV) για τους όρους του δανεισμού της χώρας μας από την τρόικα, αποδεικνύει ότι προφανώς οι ιθύνοντες νόες της πτέρυγας είτε βρίσκονται σε κατάσταση σύγχυσης κλεισμένοι μέχρι πρότινος στα κομματικά γραφεία και δεν καταλαβαίνουν τι πρόκειται να συμβεί στην κοινωνία μετά το φθινόπωρο, είτε (τουλάχιστον οι βουλευτές) κρίνουν σωστό και χρήσιμο τον χειμώνα που έρχεται να συμμετέχουν σε κάποια «οικουμενική κυβέρνηση». Με αυτή την έννοια η επιλογή των συγκεκριμένων συντρόφων είναι απολύτως σεβαστή θα πρόσθετα δε ότι όπως ήρθαν τα πράγματα ήταν και αναγκαία.

Αν αποκωδικοποιήσουμε τις πραγματικά δύσκολες και φορτισμένες συναισθηματικά πρώτες στιγμές μετά την ανακοίνωση της αποχώρησης των συνέδρων της πτέρυγας από την αίθουσα του συνεδρίου, και σκεφτούμε ήρεμα και νηφάλια θα δούμε ότι η συγκεκριμένη απόφαση απελευθερώνει όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές από μια περαιτέρω πολιτικά αναποτελεσματική πορεία του χώρου μας και από φαινόμενα παραλυτικών ισορροπιών. Οι πολιτικές στοχεύσεις και προτεραιότητες ήταν σαφώς διαφορετικές. Θεωρώ ότι σε περιόδους έντονης κοινωνικής κρίσης και αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος, οι πολιτικές διαφορές οξύνονται και αποκτούν ειδικό βάρος στην άσκηση πολιτικής και στον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού υποκειμένου. Αρα καλό είναι πρώτα από όλα να είμαστε ειλικρινείς τόσο στις μεταξύ μας σχέσεις όσο και με τον εαυτό μας, εαν θέλουμε η όποια παρέμβαση μας στην κοινωνία να είναι αποτελεσματική.

Εύχομαι και θέλω να ελπίζω ότι οι σύντροφοι της Αριστερής πλειοψηφίας θα ασχοληθούν αποκλειστικά με το πως ο Συνασπισμός θα βρεθεί και πάλι μετά από μία περίοδο μακράς εσωστρέφειας, μαζικά και δυναμικά στις εστίες των γεγονότων. Τα θέματα που θα μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον είναι αμιγώς πολιτικά ακόμα και σε ότι αφορά τον νέο τρόπο οργάνωσης του κόμματος.

Από αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα, σε μια νέα κατάσταση με νέα καθήκοντα. Ας της δώσουμε την θετική ενέργεια που της ταιριάζει. Σε κάθε περίπτωση η ορθότητα των όποιων πολιτικών επιλογών δεν μπορεί παρά να κριθεί μόνο σε βάθος χρόνου. Με αυτή την έννοια…ο πανδαμάτωρ χρόνος σύντροφοι…ο πανδαμάτωρ χρόνος θα μας κρίνει όλους.    

ας βάλουμε επιπλέον χρώμα, περισσότερη έμπνευση.

 

Ένα περίεργο συναίσθημα με διακατέχει από την συμμετοχή μου στις τελευταίες κινητοποιήσεις. Ίδιοι άνθρωποι, ίδια πρόσωπα, λες και το προσκλητήριο εξαντλείται σε μια περιορισμένη ατζέντα καλεσμένων. Αυτό που λείπει από τις συγκεντρώσεις μας δεν είναι ούτε ο παλμός, ούτε η ένταση. Είναι το χρώμα, η αισιοδοξία, η έμπνευση, η αυτοοργάνωση.   Ορισμένες φορές έχω την αίσθηση ότι αποτελώ μέρος ενός ανθρώπινου συνόλου, που δυσκολεύεται να εκφράσει την συσσωρευμένη οργή του, να δώσει διέξοδο στην δυναμική του. Αντλώ αισιοδοξία από το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις μαζικοποιούνται όσο περνάει ο καιρός, ασχέτως εάν αυτό το φαινόμενο δεν το εισπράττει πολιτικά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο ΣΥΝ.

 Ίσως γιατί αργήσαμε –σπαταλώντας πολύτιμο πολιτικό χρόνο-στο να επεξεργαστούμε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλάνο- απάντηση στην επίθεση του φιλελευθερισμού σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, που εδώ και καιρό επιχειρεί να ανατρέψει χρόνιες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, προς όφελος της ομαλής λειτουργίας των αγορών και της περαιτέρω συσσώρευσης του κοινωνικού πλούτου στις δεξαμενές αποθήκευσης των κερδών τους. Απάντηση που θα έπρεπε να κινείται σε δυο άξονες, ιδεολογίας και πρακτικής. Επί του πρακτέου λοιπόν, θυμηθήκαμε ξανά μετά από χρόνια την «αυτόνομη παρέμβαση» ενώ ανακαλύψαμε πριν λίγο καιρό την ανάγκη δημιουργίας «δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ». Ο χρόνος όμως που χάθηκε μέχρι την «ανακάλυψη του τροχού» εκ νέου, είναι καθοριστικός και έχει να κάνει κυρίως με την διαχείριση της καθημερινής πολιτικής μας εικόνας στα μάτια της κοινωνίας.

 Στον ιδεολογικό τομέα, ούτε λόγος να γίνεται. Αποσπασματική έως πολιτικά ελλειμματική η εικόνα μας. Τα πολλαπλά κέντρα παραγωγής πολιτικής εξαντλούν την πρακτική τους στο επίπεδο των αέναων αντιπαραγωγικών συζητήσεων σε επίπεδο εσωκομματικών λειτουργιών. Είναι καιρός λοιπόν να αναλύσουμε ορισμένα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της λειτουργίας μας σαν αποτέλεσμα των παραπάνω στρεβλώσεων.

 Η «κυριακάτικη αυγή» και η «εποχή» -που πραγματικά αποτελούν πολύ αξιόλογη εκδοτική προσπάθεια- διαβάζονται από σχεδόν οκτώ χιλιάδες ανθρώπους σε πανελλαδικό επίπεδο, η δε καθημερινή κυκλοφορία της εφημερίδας μας φτάνει τα 2.500 φύλλα. Σημειώστε ότι μόνο τα μέλη του ΣΥΝ αριθμούν περίπου σε δεκαπέντε χιλιάδες. Ο ραδιοσταθμός «στο κόκκινο» που ξεκίνησε με μια αρκετά αξιόλογη ακροαματικότητα με πάνω από εκατό χιλιάδες μοναδικές επισκέψεις στην ιστοσελίδα του και κατά την περίοδο της νεολαιίστικης εξέγερσης τον Δεκέμβριο του 2008 κατάφερε να μπει σφήνα μέσα στην πρώτη δεκάδα της λίστας των ραδιοφωνικών σταθμών, σήμερα ενάμιση χρόνο μετά, βρίσκεται κάτω από το οριακό 1% ακροαματικότητα. Προφανώς οι «παρεούλες» που ανακυκλώνονται μεταξύ τους σε κάθε περιοδική αλλαγή του προγράμματος εφαρμόζοντας την κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία (εξαιρώ την καταπληκτική εκπομπή του Νίκου Φίλη)  επέφεραν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Όσο για το ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», με μια εκδήλωση-κατά μέσο όρο- κάθε μήνα , με το ζόρι, γατί αναφέρομαι στην κατάσταση των εκδηλώσεων πριν το 2008, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ως ένα άμεσο ιδεολογικό εργαλείο που θα χρησιμοποιήσουμε σαν απάντηση στην ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού.

 Διάλεξα να παρακολουθήσω, με μικρό κόστος είναι η αλήθεια, σεμινάρια πολιτικής φιλοσοφίας στην «στοά του βιβλίου» από τον καθηγητή-διανοούμενο Χρήστο Γιανναρά, λάτρη των «παραδοσιακών αξιών» του αστικού κράτους, με καθόλου καλή άποψη για τον πολιτικό μας χώρο (μας αποκαλεί εθνομηδενιστές), με μοναδικό σκοπό να ακούσω, να καταλάβω καλύτερα την επιχειρηματολογία της αντίθετης πολιτικής άποψης. Προβληματίζομαι, γιατί συνειδητοποιώ ότι η υποχώρηση μας κυρίως καταγράφεται στον χώρο της διανόησης, εκεί που κάποτε η Αριστερά είχε ρόλο διαμορφωτή της πολιτιστικής κουλτούρας αυτού του τόπου. Ανησυχώ όταν αισθάνομαι πόσο διεισδυτική στο κοινό είναι πλέον η ρητορεία του εθνοκεντρικού μοντέλου σαν προσπάθεια απευθείας απάντησης στις διεθνείς κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις. Και αναρωτιέμαι: Δεν θα μπορούσαμε άραγε εμείς σαν πολιτικός χώρος να διοργανώσουμε ελεύθερα σεμινάρια ιδεολογικής κατάρτισης προς τα μέλη μας με έναν Κώστα Βεργόπουλο, με έναν Αριστείδη  Μπαλτά, ή με έναν Γιάννη Δραγασάκη;

Δεν αντέχει ο προϋπολογισμός του κόμματος ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει και επί της ουσίας ομολογούμε αδυναμία ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα; Θα ήθελα επιπλέον να ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία φορά που οι αγαπημένες μας «τάσεις» προσέφεραν στον πολιτικό μας χώρο κάποια επεξεργασία πάνω σε καθαρά ιδεολογικό επίπεδο;

 Το να «βγούμε όλοι στους δρόμους» δεν είναι θέμα τεχνητής εντολής μέσω ενός πατήματος κουμπιού. Δεν είμαστε μηχανήματα, είμαστε άνθρωποι. Και μάλιστα ιδιαίτεροι άνθρωποι αφού πήραμε την απόφαση να ενταχθούμε στην Αριστερά. Μας αρέσει να εμπνεόμαστε από την λειτουργία του πολιτικού υποκειμένου στο οποίο συμμετέχουμε για να «βγούμε στους δρόμους». Η συγκεκριμένη πρακτική δεν πρέπει να αποτελεί μια «τεχνητή διαδικασία». Θα έλεγα μάλιστα ότι για να κάνουμε την διαδρομή της κεντρικής λεωφόρου θα έπρεπε πρώτα να έχουμε κάνει τις διαδρομές των πόλεων και των γειτονιών μας. Προφανώς δεν είναι θέμα μόνο προσώπων αυτή η «καθυστερημένη αντίδραση» που παρατηρείται. Δεν έχει να κάνει με τον πρόεδρο και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ακόμα και με τον Αλέκο Αλαβάνο που προσπαθεί να μας πείσει να μεταφέρουμε το ξεχασμένο αντίσκηνο που είχαμε στήσει στον Περισσό, στον χώρο της πλατείας των Εξαρχείων. Δεν έχει να κάνει καν με τον φόβο μήπως η δυναμική μας κινδυνεύσει να απορροφηθεί από τις προσυνεδριακές διαδικασίες.

 Αυτά αποτελούν απλά τις αφορμές, τα συσσωρευμένα αίτια κρύβονται βαθύτερα. Προέρχονται σαφέστατα από το «πάγωμα» που αισθανόμαστε όταν βλέπουμε ότι οι εξελίξεις μας προσπερνάνε σε καθημερινό πλέον επίπεδο, είναι η συνολικότερη εικόνα που εμφανίζουμε σήμερα στην απογοητευμένη και διαρκώς αναδιπλούμενη με συμπτώματα αυτοαπομόνωσης Ελληνική κοινωνία. Η συνολικότερη διαχρονικά προβληματική μέθοδο ανάπτυξης και τρόπου παραγωγής πολιτικής της εικοσάχρονης πορείας μας. Οι επιμέρους νίκες του κινήματος ήρθαν όταν ξεπεράσαμε –για κάποιο καιρό έστω- τις οργανωτικές μας αδυναμίες και την ομφαλοσκόπηση. Όταν αποφασίσαμε να αφήσουμε τα γραφεία και να «κατεβούμε» στις εστίες των γεγονότων εφοδιάζοντας τα με παραγωγή πρωτογενούς πολιτικής. Όταν αποφασίσαμε να συντονίσουμε λόγο και δράση. Όταν αναπτύξαμε αντίλογο και διαμορφώσαμε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις. Για αυτό κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων πολιτών, για αυτό επικοινωνήσαμε εκ νέου με την φοιτητική νεολαία. Κάτι που δεν κάναμε ως οφείλαμε σαν Αριστερό κόμμα στον συνδικαλιστικό χώρο. Εκεί δεν υπήρξε παραγωγή πολιτικής από μεριά μας.

 Τώρα τρέχουμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο από την αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια του τελευταίου διαστήματος. Η διαχρονική πορεία –είναι εδώ για να μείνει- της οικονομικής κρίσης, που καλό θα ήταν να ευχόμαστε να μην μετατραπεί σε ολοκληρωτική κοινωνική κρίση, γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε απρόβλεπτες εξελίξεις που δύσκολα αντιμετωπίζονται, ίσως μας δώσει την ευκαιρία να κερδίσουμε λίγο από τον χαμένο χρόνο. Σε αυτό το σημείο ακόμα και εάν τα αριστερά κόμματα δεν είχαν ποτέ επινοήσει την συνεδριακή διαδικασία, εμείς σαν Συνασπισμός θα έπρεπε σήμερα να την εφεύρουμε. Τόσο ανάγκη έχουμε από ένα συνέδριο. Όχι βέβαια με διαδικασίες «εξωτερικού φρεσκαρίσματος του οικήματος» αλλά με μια εν γένει αλλαγή νοοτροπίας και λειτουργίας του ανθρώπινου δυναμικού που κατοικοεδρεύει στο οίκημα. Να μην φοβηθούμε να εφοδιάσουμε την θεματολογία της πολιτική μας ατζέντας από τις εξελίξεις στην κοινωνία, να διαμορφώσουμε την αριστερή απάντηση στην οικονομική κρίση με ένα νέο πολιτικό ντοκουμέντο που θα περιέχει συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις διεξόδου. Να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη δομικών αλλαγών στην καθημερινή λειτουργία του κόμματος, να αναβαθμίσουμε ποιοτικά τα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της. Να σταματήσει η λειτουργία των πολλαπλών κέντρων παραγωγής παράλληλων πολιτικών εντός του κόμματος και να δομήσουμε έναν νέο τρόπο παραγωγής ιδεολογικής και πρακτικής δουλειάς από τις θεματικές επιτροπές του κόμματος αναβαθμίζοντας την λειτουργία τους. Να ξαναβρούμε την χαμένη εμπιστοσύνη ανάμεσα μας, αφήνοντας προς το παρών στην άκρη το πώς θα μετασχηματίσουμε άμεσα την Ελληνική κοινωνία σε σοσιαλιστική. Δυστυχώς δεν επίκειται σοσιαλισμός την επόμενη εβδομάδα στην χώρα μας. Ούτε και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο προβλέπεται αυτή η εξέλιξη στο άμεσο χρονικό διάστημα. Ας επικεντρωθούμε στην εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών στην χώρα μας, ας μπούμε στον κόπο να αναλύσουμε με ποιόν τρόπο η πολιτική σήψη του διπολικού μας συστήματος στηρίζει την άμυνα της σε θεωρίες περί απόλυτης ομοιομορφίας όλων των πολιτικών υποκειμένων σε επίπεδο ευθυνών, ας το συνδέσουμε με την επιχειρούμενη καταρράκωση του δημόσιου τομέα, τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από την ανεργία και τον αποκλεισμό της από την παραγωγική διαδικασία, την ιδεολογική αξιοποίηση της έννοιας του «έθνους» για μια ακόμη φορά, ως απαραίτητο εργαλείο διαθρωτικών καπιταλιστικών αλλαγών στον τόπο μας.

 Γιατί τελικά σοσιαλισμός με ανέχεια, πείνα και κοινωνική βαρβαρότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Αυτό που μπορεί να δημιουργηθεί είναι ένας νέος κοινωνικο-οικονομικός φασισμός. Έχουν γνώση οι φύλακες; Εάν ήμουν γιατρός θα δήλωνα «συγκρατημένα αισιόδοξος».

STRIKE BACK – ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ

Εργαζόμενοι/ες , έχουμε χίλιους λόγους όλοι και όλες να απεργήσουμε στις 24 Φλεβάρη.

Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου λίγες μέρες πριν τις εκλογές μας έλεγε ότι υπάρχουν χρήματα και λίγες μέρες μετά ανακάλυψε ότι τα ταμεία είναι άδεια. Τα χρήματα υπάρχουν όχι όμως για μας τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, αυτούς που τελικά τα έχουν ανάγκη αλλά για τις τράπεζες , τους εφοπλιστές, το ΣΕΒ και πρόσφατα ανακαλύψαμε και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

Γιατί  δεν ευθυνόμαστε εμείς οι εργαζόμενοι για το έλλειμμα και το χρέος. Υπεύθυνοι είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που με τις πολιτικές τους τόσα χρόνια υπηρετούν και δεν φορολογούν το κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, την εκκλησία, ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία και κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Γιατί δεν χρεοκοπήσαμε εμείς οι εργαζόμενοι αυτή τη χώρα αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική του συναινετικού δικομματισμού, που με ορόσημα (Ολυμπιάδα, ΟΝΕ κ.λ.π.) και μύθους επέβαλε παρατεταμένη λιτότητα και ληστεία σε βάρος μας. Τι έγινε με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, τη μεταρρύθμιση Καραμανλή και τώρα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου; Ή μήπως χρεοκοπήσαμε από τον εργαζόμενο που πληρώνεται με το μπλοκάκι, τον εργάτη που αμείβεται με τον κατώτερο μισθό (628 ευρώ το μήνα), τον δάσκαλο που αμείβεται «υπερβολικά», τον συνταξιούχο των 486 ευρώ το μήνα, τον αγρότη που «κατασπαταλά» τις επιδοτήσεις ή μήπως από το μετανάστη που θεωρείται πολίτης β΄ κατηγορίας.

Γιατί αρνούμαστε την ευρωθηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας που στήθηκε για να εξασφαλίσει τα κέρδη τους με αποτέλεσμα το διεθνές κεφάλαιο να κερδοσκοπεί με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους και οι εργοδότες και οι τραπεζίτες να είναι ευτυχείς με τη μείωση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών, τη διάλυση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.

Γιατί δεν αποδεχόμαστε το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, τον τριπλό διεθνή οικονομικό έλεγχο και οικονομική κατοχή της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ζητούν – επιπλέον από τα αντεργατικά μέτρα που ήδη έχουν παρθεί – να μας κοπεί το δώρο των Χριστουγέννων, να απελευθερωθούν πλήρως οι απολύσεις και να υπάρξει νέα αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.

Γιατί εάν δεν τους σταματήσουμε, θα ακολουθήσουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα με περισσότερες απολύσεις, μεγαλύτερους έμμεσους φόρους, περισσότερους επισφαλείς εργαζόμενους, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Η οικονομία της χώρας μας θα καταψυχτεί και θα μπει σε πιο βαθειά ύφεση και η κοινωνία θα γίνει ένα απέραντο πτωχοκομείο με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους.

Γιατί δεν θα μας σταθεί εμπόδιο η δικομματική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), που έχει ταχθεί πλέον ανοιχτά με την κυβέρνηση, δεν οργανώνει αγώνες, δεν κάνει απεργίες, δεν εκφράζει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, λειτουργεί ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης. Γιατί ο κ. Παπανδρέου , μας προκαλεί όταν λέει ότι η οικονομία δεν αντέχει μπλόκα, απεργίες, διαδηλώσεις και ότι αυτοί που αντιδρούν στα μέτρα της κυβέρνησης είναι οι βολεμένοι. Είναι βολεμένοι οι εργαζόμενοι στα stage και οι συμβασιούχοι, οι εργαζόμενοι με ενοικίαση, οι μερικά απασχολούμενοι, οι αμειβόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθούς πείνας; Είναι βολεμένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ο μισός μισθός τους είναι επιδόματα; Είναι βολεμένοι οι αγρότες που πουλάνε το στάρι, το λάδι, το ρύζι με τιμές κάτω του κόστους για να θησαυρίζουν οι μεγαλέμποροι; Μήπως είναι βολεμένοι οι 750.000 άνεργοι που μόλις επιβιώνουν με 450 ευρώ το μήνα; Και τότε ο Μίχαλος του ΕΒΕΑ, οι μεγαλοεκδότες ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές σε ποια κατηγορία ανήκουν;

Γιατί το χρωστάμε στους αγώνες που έγιναν και δεν δικαιώθηκαν. Στις καθαρίστριες και στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στους ναυτεργάτες, στους couriers, στους εργαζόμενους με stage και στους συμβασιούχους, στους απολυμένους της ολυμπιακής και της κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά και σε χιλιάδες ακόμα. Γιατί η απεργία στις 10 Φλεβάρη ήταν η αρχή. Μπορούμε να νικήσουμε. Οι ενωτικοί αγώνες και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι μονόδρομος. Απαιτούμε: Πλήρη, σταθερή, ασφαλισμένη, αξιοπρεπή εργασία με μισθούς που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες για όλους και όλες. Είναι δικαίωμα μας! Στήριξη της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες. Μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την οικονομική και κοινωνική στήριξη των ανέργων. Μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο και ιδιαίτερα στην παιδία, υγεία, πρόνοια, προστασία του περιβάλλοντος. Δίκαιο φορολογικό σύστημα. Απόκρουση και ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων. Διεύρυνση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. να παρθούν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα τώρα! Να καταργηθούν το σύμφωνο σταθερότητας και το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας.

ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

                              ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

βαδίζοντας προς το συνέδριο του συνασπισμού.

Γυρνώντας πίσω το ρολόι του χρόνου, ρίχνοντας μια ματιά στα γεγονότα  που έτρεξαν, συνειδητοποιούμε ότι ερχόμαστε από μακριά. Εκεί, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 60, στην αρχή μιας νέας διαδρομής, καταλάβαμε ότι έχουμε πολλά να συζητήσουμε, πολλά να ξαναδούμε, ακόμα περισσότερα να αναλύσουμε. Να εμβαθύνουμε, εμπνεόμενοι από τα νέα ιδεολογικά εργαλεία της εποχής εκείνης. Ο «παγκόσμιος Μάης του 68» μας ενέπνευσε, η εξελικτική πορεία του «υπαρκτού» μάς διαφοροποίησε από την καθεστωτική Αριστερά, η διαφαινόμενη-τότε- παγκόσμια περιβαλλοντολογική κρίση μας ευαισθητοποίησε και η επιτακτική ανάγκη για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Ευρωπαϊκής κοινωνίας μας μαζικοποίησε.

Στην ουσία μας ενέταξε στα νέα πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς που γεννήθηκαν τότε, σαν να ήταν ώριμα από καιρό. Στην κυριολεξία ένας οδυνηρός τοκετός, αλλά παρ όλα αυτά απαραίτητος. Η κουβέντα που ξεκίνησε τότε, ενηλικιώθηκε στην μέση περίοδο της μεταπολίτευσης και σήμερα αισίως έχει σαρανταρίσει. Forty something δηλαδή, για μια πολιτική ατζέντα που δεν προλαβαίνει να γεμίζει από την ιλιγγιώδη ταχύτητα των γεγονότων που την εφοδιάζουν.

  Σήμερα, η κουβέντα αυτή δομείται πάνω σε νέες βάσεις. Η δεξαμενή σκέψης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς –στο μέτρο του δυνατού με την συμμετοχή και των δικών μας σχημάτων-  αποθήκευσε και προσπάθησε να αφομοιώσει ιδεολογικά, την θεματική εξέλιξη αυτού του διαλόγου . Το περιεχόμενο εφοδιάστηκε από τις διασπάσεις των κομμουνιστικών κομμάτων, από την όξυνση της οικολογικής κρίσης, από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού εμβαθύνοντας την ανάλυση στα αίτια που την προκάλεσαν, από την πολιτική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την ανάπτυξη του παγκόσμιου Αριστερού κινήματος, τις δράσεις του διεθνούς κοινωνικού φόρουμ, αναζητώντας ταυτόχρονα ένα νέο εναλλακτικό πλάνο εσωτερικών λειτουργιών των πολιτικών σχημάτων της.  Προσπαθεί παράλληλα να επεξεργαστεί έναν νέο κώδικα επικοινωνίας με την κοινωνία και τις ανάγκες της όπως αυτές καταγράφονται σήμερα, διαχωρίζοντας την θέση της από ιδεολογικές προσεγγίσεις και πρακτικές που εκφράζονται από συντηρητικές δυνάμεις της Αριστεράς προσκολλημένες σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες –επί της ουσίας- πολιτικές επιλογές του παρελθόντος. Προσπαθεί να ανανεώσει τα πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία της για να αντιμετωπίσει την ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού, που δρα παγκόσμια, επιμερίζοντας τα αποτελέσματα των πολιτικών του «τοπικά», διαλύοντας  κοινωνικούς ιστούς κρατών και ομοσπονδιών.

 Σε αυτό το σημείο εάν θέλουμε να αναλύσουμε βαθύτερα τον ορισμό της έννοιας «οικονομική κρίση» έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται σήμερα, πρέπει να  παραδεχθούμε ότι δεν πρόκειται περί συνηθισμένης κυκλικής κρίσης, για τον απλούστατο λόγο ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο στο παρελθόν εκφράστηκε μέσω του πεπερασμένου χρόνου εκδήλωσης και εξομάλυνσης του. Δηλαδή είχε αρχή και τέλος με καταμετρήσιμες «απώλειες» κατά την διάρκεια του. Σήμερα, λόγω της αναπτυξιακής ασφυξίας –σε τελικό στάδιο- των διεθνών αγορών, εξαιτίας της διαχρονικής πορείας ενός στρεβλού και αυτοκαταστροφικού τρόπου ανάπτυξης σε όλους τους παραγωγικούς τομείς, επικαιροποιείται με τον πιο σαφή τρόπο η δυσκολία αναπαραγωγής του καπιταλιστικού μοντέλου, που είναι η αέναη συσσώρευση του παραγόμενου πλούτου. Επιπλέον οι όποιες «απώλειες» δεν μπορούν να θεωρηθούν καταμετρήσιμες επειδή βρίσκονται σε ένα διηνεκές στάδιο εξέλιξης, εν μέσω ενός συνεχούς και ιδιότυπου «εμφυλίου πολέμου», ενώ τα όποια αποτελέσματα του, διαμορφώνουν συνεχώς την καθημερινότητα του παγκόσμιου πολίτη. Η μόνη εναπομείνασα πολιτική επιλογή του καπιταλιστικού συστήματος –εν ήδη προσωρινού «διεξόδου»- είναι η ολομέτωπη επίθεση στην τελευταία δεξαμενή του ευρύτερου κοινωνικού πλούτου, αυτή των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας, σαν τρόπος μερικής και βραχυπρόθεσμης ανάκαμψης των κερδών μέσω των διαθρωτικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, με μοναδικό στόχο τον επιμερισμό και την μετακύληση  των αποτελεσμάτων της οικονομικής ασφυξίας των αγορών, στις εργατικές παραγωγικές δομές και στα δικαιώματα των ασθενέστερων τάξεων της κοινωνίας.  Η τακτική αυτή επικαλύπτει οποιεσδήποτε δηλώσεις τεχνητής αισιοδοξίας, ότι βαδίζουμε σε εποχή θετικών πρόσημων στον δείκτη ανάπτυξης. Πολύ απλά γιατί οι συγκεκριμένοι δείκτες «ανάπτυξης» ενδιαφέρουν αποκλειστικά μειοψηφικά κοινωνικά στρώματα.  

 Επί του παρόντος, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, αποτελώντας τον φανερό αδύναμο κρίκο της αλυσίδας των υπό «ανάπτυξη» χωρών της ευρωπαϊκής ζώνης του Νότου, αναδεικνύοντας με σαφήνεια όλα τα χαρακτηριστικά ενός σκοτεινού οικονομικού κατά κεφαλήν μεγαλοϊδεατισμού, που εκδηλώθηκε σε ένα σαφέστατα πεπερασμένο στρεβλό περιβάλλον ανάπτυξης και οδήγησε στην παράδοση της αξιοπρέπειας του απλού Έλληνα πολίτη στα χέρια των διεθνών οικονομικών funds οργανώνοντας ένα νέο κερδοσκοπικό πάρτι. Μόνο που αυτό το μοντέλο αρχικά δεν είχε απ ευθείας αναφορά στον οικονομικό τομέα. Ξεκίνησε να «χτίζει συνειδήσεις» μέσω της ιδεολογίας και της κουλτούρας που έπρεπε να διαμορφώσει σε ενιαίο και «εθνικό» επίπεδο, ως αναγκαίο και ικανό όρο της απόλυτης επικράτησης του. Συνέχισε με την επικράτηση της νεοφιλελεύθερης πολιτιστικής νεοτερικότητας και ολοκλήρωσε επιτυχώς τον σχεδιασμό του με την πολιτική αφυδάτωση του πρωτογενούς κυττάρου. Ξεδιπλώθηκε έτσι, η χυδαιότητα του ατομικισμού, η επικράτηση του μοναδικού και ρεαλιστικού, του καταναλωτικού «απαραίτητου», της ανατριχιαστικής μετριότητας, του κοινωνικού τζόγου με το εύκολο όνειρο, η θεσμοποίηση του «δώρου» στους λειτουργούς του κομματικού κράτους, η ανοχή στον αρχηγισμό, τον ραγιαδισμό, τον εγκεφαλικό ενδοτισμό προς ίδιον όφελος του εποχιακού ψηφοφόρου, η ανάδειξη και η «νομιμοποίηση» μιας παράλληλης εικονικής πραγματικότητας στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου, εν μέσω ολοκληρωτικής απαξίωσης και αδιαφορίας για την συμμετοχή στα κοινά της «πόλις», με τελικό τίμημα την πλήρη επικράτηση πολιτικών και οικονομικών φέουδων με το απαραίτητο υπαλληλικό «περιβάλλον» τους.  
Ένας νέος «ανακτορικός πολιτισμός» γεννήθηκε, ενώ σε πλήρη διαδικασία διαμόρφωσης βρίσκεται η κοινωνική κάστα που θα έχει προνομιακά «δικαιώματα εισόδου» στα ανάκτορα, με σκοπό την αποκλειστικότητα στην διανομή του παραγόμενου πλούτου, που συσσωρεύεται σε κύρια βάση από τις κατώτερες τάξεις εκτός των τειχών, χωρίς την συμμετοχή των αυλοκολάκων, και μεταφέρεται στις αποθήκες του ανακτόρου, στην ακρόπολη, για την τελική αναδιανομή. Επιπλέον για να μην υπάρχουν «αναταραχές» στην διαδρομή, αναζητείται «εθνική συναίνεση συλλογικής σιωπής»,για να ξεπεραστούν οι «φτωχές σοδειές» του παρελθόντος, ενώ η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους τις διαχειρίστηκαν και όχι σε όσους τις «έσπειραν». Επιβάλλονται προγράμματα σταθερότητας με τελική κατάληξη την συρρίκνωση του δημοσίου τομέα μέσω της διόγκωσης του ιδιωτικού.

Μεταφέρουν έτσι με αυτόν τον τρόπο τον κοινωνικό πλούτο που δημιουργείται μέσω της αυξημένης ζήτησης κοινωνικών αναγκών στα θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Μας ζητούν να γίνουμε οι βαστάζοι μια άμαξας που οι πολλοί θα σπρώχνουν τις ρόδες ενώ οι λίγοι θα απολαμβάνουν την διαδρομή.

Εν μέσω ορυμαγδού δυσάρεστων κοινωνικών εξελίξεων, με νέες «φτωχές σοδειές» στο προσκήνιο, σκληρές και άνυδρες οι εποχές τριανταπέντε χρόνια τώρα, λες και αυτός ο τόπος πότε του δεν παρήγαγε τίποτα, ένα Αριστερό κόμμα ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ οδεύει σε έκτακτο συνέδριο. Υπάρχει κάτι πιο φυσιολογικό από αυτό; Στο να απαντάς στις προκλήσεις των καιρών; Θεωρώ πως όχι, γιατί είναι απόλυτη προτεραιότητα να συζητήσουμε συλλογικά και συντεταγμένα τις νέες εξελίξεις στην κοινωνία και να οργανώσουμε εκ νέου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την παρέμβαση μας σε αυτές. Ειλικρινά δεν βρίσκω άλλον τρόπο, πιο δημιουργικό δηλαδή, για να φανούμε χρήσιμοι και αλληλέγγυοι σε όσους επιχειρούμε να εκφράσουμε. Να γίνουμε επιτέλους συγκεκριμένοι και απόλυτα κατανοητοί στο τι λέμε και στο τι πρέπει να κάνουμε, εκτιμώντας εκ νέου τα συσσωρευμένα πολιτικά γεγονότα της τελευταίας τριετίας. Υπάρχει ορατός κίνδυνος ομφαλοσκόπησης και αποκοπής από τα τεκταινόμενα; Κίνδυνος εσωστρέφειας από τις τρίμηνες προσυνεδριακές διαδικασίες;

Ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε με ένα νέο ερώτημα: Υπάρχει πολιτικός χώρος που θέλει να αποτελεί ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας και έχει επιλέξει ως πολιτικό εργαλείο συνεννόησης την εσωστρέφεια; Φυσικά και όχι. Συνεπώς εάν επικαλούμαστε τον φόβο της εσωστρέφειας, είναι πιθανά γιατί την συναντάμε καθημερινά στο εσωτερικό μας, είναι υπαρκτή, και αποτελεί δυστυχώς για εμάς, συστατικό στοιχείο της εκφοράς του πολιτικού μας λόγου προς τα έξω. Ίσως γιατί πραγματικά συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός ορίζει απόλυτα και την ποιότητα της επικοινωνίας μας με τους Έλληνες πολίτες. Θεωρούμε απίθανο το γεγονός ότι έχουμε σταματήσει να εμπνέουμε –όχι μόνο τα δικά μας μέλη- αλλά κυρίως αυτούς στους οποίους απευθυνόμαστε; Είναι επαρκής ο όποιος εξωραϊσμός της δημόσιας εικόνας μας, από την καλή παρουσία –και όχι λειτουργία- της κοινοβουλευτικής μας ομάδας στην Ελληνική Βουλή; Από τις όποιες προσωπικές πρωτοβουλίες στελεχών μας στις εστίες των γεγονότων;

Όλα αυτά πρέπει να τα θεωρήσουμε αποσπασματικές ενέργειες. Το κεντρικό ζήτημα είναι η συλλογική ευθύνη. Και πόσο έτοιμοι είμαστε να την αναλάβουμε. Ευθύνη απέναντι στην έμπρακτη αλληλεγγύη που πρέπει να δείξουμε στην ξεχασμένη κοινωνία. Με την ανάδειξη καθημερινών πολιτικών που σηματοδοτούν σε πρακτικό επίπεδο τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θέλουμε να κτίσουμε. Με το να αντεπιτεθούμε ιδεολογικά στην νεοφιλελεύθερη πολιτιστική νεοτερικότητα, δημιουργώντας νέα συλλογικά υποκείμενα τοπικής εμβέλειας που να διαχειρίζονται την εναλλακτική μας πρόταση δοκιμάζοντας την χρηστικότητα της μέσα στον κόσμο και όχι ερήμην του.

Δεν αντέχω τον πειρασμό να περιγράψω μερικές δράσεις.

 Όταν πάμε σε ένα εργοστάσιο που τελεί υπό πτώχευση και κατάληψη από τους εργαζομένους, δεν φτάνει μόνο να τους «συμπαραστεκόμαστε» μπροστά στις κάμερες των τηλεοπτικών σταθμών, πρέπει να και τους προτείνουμε λύσεις. Εκεί μπαίνει σε λειτουργία ο ιδεολογικός μηχανισμός του κόμματος –εάν υπάρχει- και προτείνει όχι μια πρόσκαιρη βοήθεια από το κράτος ή την ελεημοσύνη από τον επιχειρηματία που έχει φυγαδεύσει τα κέρδη του σε τράπεζα του εξωτερικού, εν μέσω ιδιοποίησης κρατικών κεφαλαίων στήριξης, ή εν μέσω αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου από τον χρηματιστηριακό τζόγο, αλλά βοηθώντας στην οργάνωση και επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ίδιους τους εργαζόμενους με άμεση αναδιανομή των κερδών. Εκεί ζητάμε την κρατική βοήθεια για το νέο ξεκίνημα, με την δυναμική μας παρέμβαση μέσω του θεσμικού μας ρόλου, όταν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε το συγκεκριμένο πλάνο λειτουργίας.

Σε Δήμους και γειτονιές που ασφυκτιούν από την ανυπαρξία κοινωνικής ζωής, εκεί δημιουργούμε νέες αυτόνομες συλλογικότητες, που διαχειρίζονται μια καθημερινότητα αλληλεγγύης στις ανάγκες των μεταναστών, των άνεργων, των αποκλεισμένων από την κοινωνία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του ρατσισμού, ακόμα και με οικονομική στήριξη όσων την έχουν ανάγκη, μέσω της αυτοδιαχείρισης των καθημερινών εσόδων. Εκεί επικαιροποιούμε την δική μας κουλτούρα πάνω στον πολιτισμό, τις τέχνες, αναδεικνύοντας παράλληλα όλα τα τοπικά προβλήματα που δημιουργούνται από τους ανάλγητους διαχειριστές της τοπικής εξουσίας. Επαναφέροντας επί της ουσίας στο προσκήνιο, την αξία της συμμετοχής στην ανάπτυξη της κοινωνικής συλλογικότητας, σε αντίθεση με την διαλυτική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού που θέλει να κατακερματίσει σε μικρές, αδύναμες μονάδες τα συλλογικά υποκείμενα.

Ο αγροτικός κόσμος και η αντιμετώπιση την προβλημάτων του, το συνεχώς διογκούμενο οικολογικό πρόβλημα, θα έπρεπε να είναι τα δικά μας προνομιακά πεδία παρέμβασης. Όλα αυτά ασφαλώς, προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει δημιουργήσει συγκεκριμένους ιδεολογικούς θεματικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων παράγει πολιτική πολλές φορές «επί τόπου» συμμετέχοντας στην εξέλιξη των γεγονότων.

Να λοιπόν κάποιοι πρακτικοί τρόποι εξωστρέφειας. Τρόποι που μας διαχέουν στις εστίες των γεγονότων, στα πρωτογενή κύτταρα της κοινωνίας, χωρίς να μας εγκλωβίζουν σε μια άγονη διαχειριστική αναδιανομή της κομματικής εξουσίας και ανακύκλωσης των προσωπικών «κεκτημένων» επί των εδρών. Αναζητούμε τρόπους να φανούμε πιο ουσιαστικοί. Να αναπτύξουμε νέες εσωκομματικές συλλογικές λειτουργίες. Αποτελεί κοινή διαπίστωση η ανάγκη διαμόρφωση τους, μέσω της συγκρότησης μιας νέας πολιτικής πλατφόρμας με πυλώνες στήριξης τους άξονες ενός καινούργιου οργανωτικού πλάνου. Μόνο που αυτές οι νέες συλλογικές λειτουργίες επιβάλλεται να διαμορφωθούν μέσα από την συμμετοχή και των απλών μελών σε ένα ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό συνέδριο, συμβάλλοντας ισότιμα στην διαδικασία συγκρότησης και λειτουργίας αυτής της νέας πολιτικής πλατφόρμας. Η διαδικασία της μαζικής συμμετοχής ορίζει τον πολιτικό ηγεμονισμό και σκιαγραφεί την αίγλη  της πολιτικής απόφασης ενός συνεδρίου που θέλει να  επικαιροποιήσει την σχέση κόμματος-κοινωνίας. Εξάλλου οι ανάγκες της είναι αυτές που πρέπει να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα που θα συζητηθεί. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εξόχως εξωστρεφή διαδικασία, που νομίζω ότι όλοι μας την έχουμε ανάγκη. Είμαστε αρκετά ώριμοι στο να γνωρίζουμε το τι πρέπει να αποφύγουμε βαδίζοντας προς το συνέδριο. Ας προσανατολιστούμε κυρίως στο τι πρέπει να αναδείξουμε. Ας μην αναλωθούμε σε περιττές κινήσεις ανακύκλωσης του ήδη υπάρχοντος ανθρώπινου υλικού. Ας παραδειγματιστούμε από τις αποτυχημένες και πολιτικά ελλειμματικές επιλογές του παρελθόντος που επικαιροποιούν με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν τις κυκλοθυμικές διαλυτικές τάσεις επί του παρόντος. Ας εγγράψουμε στα πεπραγμένα μας μια ολική επαναφορά. Μια επανεκκίνηση ενός μακρόχρονου συνθετικού σχεδιασμού με θετικό πρόσημο στην πορεία ανάπτυξης του.

 Y.Γ.  Μοιάζει πολλές φορές σαν το τελικό επίδικο αυτό που διερωτάται η Ελένη Πορτάλιου: «Ποια ισότητα, ποια δικαιοσύνη, ποια αλληλεγγύη θα υπερασπιστεί μια αριστερά που δεν γνωρίζει τίποτε από ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη στο εσωτερικό της;

περισσότερα κείμενα για τον προσυνεδριακό διάλογο θα βρείτε εδώ http://dialogossynedrio.blogspot.com/

το αίσθημα του φόβου για το έκτακτο συνέδριο του συνασπισμού.

Βρισκόμαστε στην κορύφωση του διαλόγου εντός του ΣΥΝ για την αναγκαιότητα σύγκλισης συνεδρίου. Το  Σαββατοκύριακο συνδριάζει η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή και προφανώς  το θέμα θα τεθεί προς ψήφιση. Για μια ακόμη φορά. Κάτω από  καλύτερες προυποθέσεις τώρα.

Προυποθέσεις που διαμορφώθηκαν ύστερα από το «ξελαρύγκιασμα» εδώ και μήνες των απλών μελών του κόμματος,  να απαιτούμε απλά το αυτονόητο. Να συζητήσουμε πολιτικά και να συναποφασίσουμε για την πορεία του χώρου μας εμείς τα μέλη. Τα απλά μέλη. Ε, πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει κανείς αυτό το πράγμα; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις το αυτονόητο; Οτι σε ένα κόμμα σαν τον ΣΥΝ και βάσει καταστατικού τα μέλη πρέπει να αποφασίζουν και να διαμορφώνουν τις πολιτικές επιλογές του κόμματος είτε με συνέδρια, είτε με δημοψηφίσματα.

Το τι δικαιολογίες κατά του συνεδρίου έχουν ακούσει τα αυτιά μου τον τελευταίο καιρό δεν περιγράφεται. Οτι «νέοι μηχανισμοί» θα δημιουργηθούν για να επισκιάσουν τους παλιούς. Ποιοί και για πιο λόγο βλέπουν τέτοιους εφιάλτες; Μα φυσικά όσοι βολεύονται από τον τρόπο λειτουργίας των σημερινών μηχανισμών. Οσοι βρίσκονται εντός του σκληρού πυρήνα. Υπάρχει φόβος (κατανοητός) ότι θα χαθούν οι «τίτλοι τιμής», θα χαθούν τα «κεκτημένα», θα «βομβαρδισθούν τα επιτελεία τους».

Μια σειρά από ανούσιες και α-πολίτικες αιτιάσεις. Φοβόμαστε εάν θα τηρηθούν οι δημοκρατικές  διαδικασίες στο δρόμο για το συνέδριο και ξεχνάμε εντελώς οτι οι σημερινές διαδικασίες και ο τρόπος λήψης των αποφάσεων, πολύ απέχουν από το να είναι δημοκρατικές. Περισσότερο θυμίζει ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί.

Ξεχνάμε…..και πόσα δεν ξεχνάμε…..ότι π.χ. στην πολιτική γραμματεία του κόμματος, εμείς το κόμμα που υποστηρίζει και προωθεί το γυναικείο ζήτημα, την ισότητα, τον φεμινισμό, διαθέτουμε μια (1) γυναίκα μέλος στα δεκαπέντε (15) μέλη της γραμματείας. Γιατί άραγε; Δεν υπάρχουν αξιόλογες συντρόφισσες; Γιατί δεν ισχύει και σε αυτό το επίπεδο η ποσόστωση των γυναικών; Ή μήπως η στελέχωση της γραμματείας αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο για τους προύχοντες των τάσεων και τα πολιτικά τους φέουδα;

Τι άλλο ξεχνάμε;  Κάτι βουλευτές που έχουν βγάλει ρίζες στα βουλευτικά έδρανα του Ελληνικού και του Ευρωπαικού κοινοβουλίου στο παρελθόν. Ασχέτως εαν έχουμε ψηφίσει την αρχή της εναλλαγής σε κοινοβουλευτικές θητείες και κομματικά όργανα.Ετσι είναι. Η εξουσία είναι γλυκειά σύντροφοι. Πάντα ήταν, γιατί παγιώνει πρόσωπα και τα τοποθετεί πάνω από το σύνολο. 

Μου προξενεί κατάπληξη (λέμε τώρα) το γεγονός ότι με νύχια και με δόντια οι σκληροί πηρύνες των δύο κυρίαρχων τάσεων (Αριστερό Ρεύμα και Ανανεωτική Πτέρυγα) και κυρίως τα στελέχη παλαιότερων γενεών αρνούνται πεισματικά την σύγκλιση συνεδρίου.  Στο μόνο που συμφωνούν απόλυτα. Στο μοναδικό λέμε! Τυχαίο;

Θέλαμε η νεολαία να αναλάβει σημαντικούς τομείς στην λειτουργία του κόμματος. Ναι το θέλαμε αλλά μέχρι του σημείου να μην θιγούν τα «κεκτημένα». Τους θέλαμε, αλλά να είναι υπό την επίβλεψη μας. Μην τυχόν έχουν γνώμη και άποψη που να διαφωνεί με την «επιτροπή σοφών γερόντων» του κόμματος. Επιδιώκουμε στην ουσία να τους μπολιάσουμε με την «δημοσιουπαλληλική νοτροπία». Να τους ουδετεροποιήσουμε. Να τους μεταβιβάσουμε όλη την χρόνια παθογένεια στις εσωτερικές λειτουργίες. Να τους αφυδατώσουμε πολιτικά. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του τρόπου λειτουργίας των μηχανισμών που διαχειρίζονται την εξουσία σε κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες.

Χαίρομαι ιδιαίτερα. Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο χαίρομαι που αυτή η σύγκρουση γενεών θα επιφέρει το μοιραίο. Αηδιάζω πραγματικά όταν ακούω απόψεις ανθρώπων με γεροντοκορίστικη νοοτροπία (ανεξαρτήτως ηλικίας) να σου λένε : «έχουν κολήσει καμιά αφίσσα στην ζωή τους που θέλουν και την εξουσία;»
Τους απαντάω: όχι ρε! Δεν είναι ανάγκη να έχουν κολήσει αφίσσες για να τους επιτρέπεται να σκέφτονται πολιτικά και να διεκδικούν την δική τους σφραγίδα στο βιβλίο της ιστορίας.  Δεν είμαστε ταμείο ενσήμων.

Και για να τελειώνουμε με το πανηγύρι του φόβου για την δημιουργία νέων μηχανισμών.

Οπιοσδήποτε έχει το δικαίωμα, από τον πρόεδρο μέχρι το πιο απλό μέλος, να συγκροτήσει πολιτική πλατφόρμα και να την θέσει στην κρίση του  σώματος των χιλιάδων συνέδρων. Εαν έχει τα πολιτικά κότσια (για να μην πώ κάτι άλλο) να εμπνεύσει τους συνέδρους με την πολιτική του άποψη τότε καλά θα κάνει να την στηρίξει μέχρι το τέλος.
Εκει κρίνονται οι πολιτικές απόψεις και η όποια δυναμική τους, σε ένα συνέδριο με ανοιχτές διαδικασίες ενώπιος -ενωπίου και όχι σε ερμητικά κλειστά γραφεία και σε δηλώσεις μπροστά στις κάμερες.

Ελπίζω τα μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής που θα ψηφίσουν την Κυριακή, να έχουν ακούσει την φωνή της βάσης από τις περιφερειακές συσκέψεις που προηγήθηκαν. Πραγματικά το ελπίζω.

φοβερή επιτυχία της κυβέρνησης στην «προστασία του πολίτη»

Μηδενική ανοχή....

                                                                                                η φωτό από το in.gr 

«Στον Ερυθρό Σταυρό νοσηλεύονται τρία μέλη του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, τα οποία παρασύρθηκαν την Κυριακή από μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας, στο περιθώριο της πορείας και των επεισοδίων. Εξ αυτών, η συνδικαλίστρια και αγωνίστρια επί χούντας Αγγελική Κουτσούμπου νοσηλεύεται με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και υποσκληρίδιο αιμάτωμα σε σταθερή κατάσταση.»  

Μηδενική ανοχή στην προστασία του πολίτη από τις δυνάμεις της αυτοαποκαλούμενης «τάξης» και το νεοιδρυθέν τμήμα «ιππικού» της ΕΛ.ΑΣ. κατά την διάρκεια της χθεσινής πορείας. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τις περιβόητες «ΑΥΡΕΣ». Ξεχάστε τα όλα. Εχουμε νέα δεδομένα. Πλήρης εκσυχρονισμός. Μηχανές χαμηλού κυβισμού, δικάβαλα, με τον συνεπιβάτη αστυνομικό να κρατάει γκλόπ και να χυπάει όποιον βρεί μπροστά του σε μια καταμέτωπο επίθεση που θυμίζουν επελάσεις ιππικού. Τα αποτελέσματα της νέας τακτικής στην παραπάνω φωτογραφία.  

Το γεγονός ότι εχθές το μεσημέρι στην γωνία ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ και ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ δεν θρηνήσαμε θύματα είναι εντελώς τυχαίο. Ευτυχώς που δεν υπάρχουν κάγκελα στο πεζοδρόμιο,γιατί εκατοντάδες άτομα θα είχαν ποδοπατηθεί στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τα δακρυγόνα και την επιθετική μανία των Μονάδων Απορύθμισης Τάξης. Το εκπληκτικό είναι μετά από λίγα λεπτά και ενώ το μπλοκ του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ προσπαθούσε να ανασυνταχθεί στην αρχή της οδού ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ με μέτωπο προς την ΣΤΑΔΙΟΥ κρατώντας πανό με την υπογραφή της νεολαίας, αποτελούμενο από πολλά μέλη νομαρχιακών επιτροπών, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ηλικιωμένους συντρόφους,  και απλό κόσμο, δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από δύο διμοιρίες ΜΑΤ που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο της ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ πετώντας βροχή από χημικά και δακρυγόνα μέσα στο πλήθος. Στην συνέχεια επιτέθηκαν με τα γκλόπς και κτυπούσαν αδιακρίτως τα μέλη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Τρέξαμε μπροστά και διαχυθήκαμε στην μέση της πορείας που περνούσε από την ΣΤΑΔΙΟΥ εκείνη την στιγμή. Τα ίδια θα γίνουν και σήμερα, δεν αμφιβάλλω καθόλου.  

Σε μία Δημοκρατία, σε ένα ευνομούμενο κράτος, όπου οι μηχανισμοί του έχουν περάσει από το  στάδιο της κοινωνικής πρόληψης, στο στάδιο της καταστολής το παιχνίδι έχει ήδη χαθεί. Σε μια κοινωνία όπου Υπουργεία, τηλεόραση, ημερήσιος τύπος, κατόπιν κεντρικής συμφωνίας κάνουν λόγο «για επεισόδια μικρής έντασης» επειδή στάλθηκαν «μόνο» 30 άνθρωποι στο νοσοκομείο, χτυπήθηκε και βρίσκεται στην εντατική ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου, οδηγήθηκαν στα αστυνομικά τμήματα περίπου 700 ατομα για προσαγωγές και συλλήψεις, εν μέσω ξυλοδαρμών 14χρονων «αντιεξουσιαστών», τότε αυτή η κοινωνία θυμίζει πτώμα που βρίσκεται ήδη σε διαδικασία αποσύνθεσης. Εάν σαν κρατική οντότητα, σαν συντεταγμένη πολιτεία, έχεις προκρίνει τις «επελάσεις ιππικού» ως μέσο «διαλόγου» με όσους πολίτες θέλουν να διαδηλώσουν χωρίς να συμμετέχουν σε πρακτικές τυφλής βίας, έχεις απωλέσει κάθε ίχνος εμπιστοσύνης από την πλευρά των πολιτών. Τέλος, όταν ένας υπουργός, ένας ολόκληρος μηχανισμός, επενδύει συστηματικά στην καλλιέργεια του φόβου και στην τρομοκράτηση της κοινωνίας με όποια «μέσα» μπορεί, για να ελεχθούν οι κοινωνικές εκρήξεις, τότε πάντα εξ ορισμού, επιτυγχάνεις τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.  

Σε αυτή την βεντέτα που έχει ανοιχθεί, με κύριο υπεύθυνο το υπουργείο «προστασίας του πολίτη», ο μόνος σίγουρα χαμένος είναι ο ίδιος ο Ελληνας πολίτης αλλά και η ποιότητα της Δημοκρατίας σε εποχές πολύ δύσκολες  και ιδιαίτερα επικίνδυνες. Αυτή η βεντέτα, εν ήδοι «Σερίφη της Άγριας Δύσης» εναντίον «παρανόμων» ας ληφθεί σοβαρά υπ’ οψη ότι δεν εξελίσσεται σε κάποια απομονωμένη περιοχή του Far West, αλλά εντός του κοινωνικού πεδίου με τα όποια αποτελέσματα της να μας αφορούν άμεσα όλους . Οι όποιες «παράπλευρες απώλειες» της βεντέτας αυτής, που έχουν να κάνουν με την κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, την ψήφιση νέων αντιτρομοκρατικών νόμων, την άγρια καταστολή του μαζικού εργατικού και φοιτητικού κινήματος, την χρησιμοποίηση του τρόμου ως μέσο πειθάρχησης σε μια κοινωνία που βρίσκεται στα όρια ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης, έχουν σαφέστατη πολιτική χρέωση σε αυτόν που ενεργοποιεί τέτοιου είδους πρακτικές.  Η στοχοποίηση της δυναμικής του μαζικού κινήματος που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, με προβοκάτσιες, με την στρατηγική της έντασης, με την καταστολή, δεν πρόκειται σε τίποτα να επηρεάσουν τις όποιες άμεσες κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις μέσω της προσδοκούμενης από την κυβέρνηση «γενικευμένης λήθης». Η γηπεδοποίηση της πολιτικής ζωής που επιχειρείται τόσο από την κυβέρνηση με τις δυνάμεις καταστολής όσο και από ολιγαριθμες ομάδες τυφλής βίας με αρεκτούς ασφαλίτες προβοκάτορες να δρούν ανάμεσα τους δεν θα κάμψουν την δυναμική του μαζικού κινήματος. Δεν θα επιστρέψουμε ούτε θα επιτρέψουμε να επαναληφθούν φαινόμενα κρατικού αυτάρχισμού, όπως αυτά στην Ιταλία αλλά και στην Ελλάδα κατά την δεκαετία του 70.  

Δύο επισημάνσεις ακόμα. Η τακτική που ακολουθεί το υπουργείο προστασίας του πολίτη με την τυφλή βία εκ μέρους των δυνάμεων της καταστολής περιθωριοποιεί και σπρώχνει όλο και  μεγαλύτερα τμήματα της νεολαίας που έχουν αναφορές σε πολύ μικρές ευαίσθητες ηλικίες σε όλο και πιο ακραίες συμπεριφορές εν ήδοι «απάντησης στο σύστημα» και επιταχύνει την οργανωτική επί της ουσίας ένταξη τους σε αυτές τις ομάδες. Επιπλέον, μένει να αποδειχθεί εαν σε επίπεδο κοινοβουλίου το κυβερνών κόμμα θα συνταχθεί με την ακροδεξιά φασιστική κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ στην προσπάθεια στόχευσης και κατασυκοφάντισης του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει αναλάβει σαν εργολαβία ο Γεώργιος Καρατζαφύρερ. Οι απαντήσεις σύντομα στο άμεσο μέλλον εντός της Ελληνικής κοινωνίας και όχι σε κάποιο χωριό-φάντασμα της Άγριας Δύσης.

πρέπει να είσαι λίγο «λέρα» για να κυβερνάς γαλέρα.

να το "λέει" λίγο η καρδούλα σου...

Πολύ μεγάλη κουβέντα γίνεται εδώ και καιρό για τους «μηχανισμούς». Είναι πράγματι πολύ της μόδας. Το περίεργο είναι ότι συνήθως ασχολούνται με το θέμα κυρίως όσοι «πέρασαν» διαχρονικά ή «δέθηκαν» συγκυριακά στο άρμα τους. Ακόμη και όσοι στήριξαν την υποψηφιότητας τους, ως πρόεδροι ενός κόμματος, στην δυναμική τους. Ίσως επειδή γνωρίζουν από «πρώτο χέρι» την λειτουργία τους. Γενικά, υπάρχει η αίσθηση ότι όσο διάστημα συγχρονίζουν την λειτουργίας τους μαζί μας τότε εύκολα βρίσκουμε σημεία επαφής με τον «εσωτερικό τους κόσμο». Όταν απλά καλούνται από την «φύση» τους να ανταποκριθούν στον ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκαν περιορίζοντας την δυναμική μιας προσωπικότητας και το δικαίωμα της στην διαφοροποίηση τότε δυσανασχετούμε.

Σχήμα οξύμωρο γιατί η ίδια φύση των μηχανισμών, ο ρόλος ύπαρξης τους, είναι να  στρατικοποιούν μυαλά και συνειδήσεις, να χρησιμοποιούν τα μέλη τους μόνο σαν ψηφοφόρους-στρατιώτες.  Έγκαιρα λοιπόν έπρεπε να είχαμε καταλάβει ότι η τακτική των μηχανισμών δεν εξαντλείται μόνο στην ανάδειξη πρόσωπων, αυτά  κυρίως χρησιμοποιούνται εξ ορισμού ως αναλώσιμα προιόντα της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας,  αλλά έχει να κάνει κυρίως με την βαθιά αντιδημοκρατική πολιτική κουλτούρα σαν κύριο γνώρισμα της εσωτερικής λειτουργίας τους. Η στοίχιση επί των γραμμών επιβάλλεται, η διαφορετικότητα στην άποψη αποβάλλεται.

Τι θα μπορούσε άραγε να κάνει ένας πρόεδρος αριστερού κόμματος ( χμμμ…εντελώς τυχαία ας δανειστούμε το όνομα του ΣΥΝ…τυχαία εντελώς…) ο οποίος πνίγεται από τον σφιχτό εναγκαλισμό των μηχανισμών που περιγράψαμε πιο πάνω και ανακαλύπτει «ξαφνικά», ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί ακόμα και με τους πολιτικούς του συμμάχους μέσα στο κόμμα. Οτι πιθανόν, άλλα να συμφωνήθηκαν πριν την εκλογή του και άλλες πολιτικές να δρομολογούνται μετά. Οτι υπάρχει ένα ολόκληρο ανθρώπινο δυναμικό από  απλούς συντρόφους που τον ψήφισαν για πρόεδρο κατά την διαδικασία εκλογής του από συνέδριο, επιλέγοντας να στηρίξουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα η οποία επένδυε στην υποψηφιότητα του και εκ των υστέρων ανακαλύπτουν ότι αυτή η πολιτική πλατφόρμα δεν αξιοποιείται, είτε εσκεμμένα, είτε λόγω οργανωτικών δυσλειτουργιών (sic).

Πολύ απλά, ο πρόεδρος ενός Αριστερού κόμματος, στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, παίρνει όλες εκείνες τις απαραίτητες πολιτικές πρωτοβουλίες ώστε να έρθει σε ανοικτή πολιτική ρήξη με τους συγκεκριμένους μηχανισμούς, που ως γνωστόν όταν έχουν εδραιώσει την εξουσία τους ξεφεύγουν από την παραγωγή πολιτικής και αναλώνονται σε τακτικές διαχείρισης της πλειοψηφικής τους δύναμης, ή της εν γένει ισχύς τους, ακόμη και όταν βρίσκονται στην μειοψηφία, στην περίπτωση που αποτελούν κρίσιμο μέγεθος στην εσωτερική ζωή του κόμματος. Το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει λοιπόν ο πρόεδρος ενός αριστερού κόμματος, που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, είναι να απευθυνθεί στην βάση. Δηλαδή σε όλα τα απλά μέλη του κόμματος είτε τον ψήφισαν είτε όχι. Σε αυτούς που πραγματικά τον περικλείουν με την εμπιστοσύνη τους. Σε αυτούς κυρίως που δεν ζουν από το κόμμα, δεν είναι κομματική νομεκλατούρα, αλλά έχουν δώσει μέρος από την καθημερινή τους ζωή στο αριστερό κίνημα και η παρέμβαση τους στην κοινωνία ορίζεται κυρίως από την θέση που έχουν στην διαδικασία παραγωγής. Κατεβαίνει στον κόσμο λοιπόν. Στην δική μας περίπτωση αξιοποιεί την όποια δυναμική των πολιτικών κινήσεων. Οργανώνει την δυναμική του. Γυρίζει όλη την Ελλάδα και με το προσωπικό του κύρος το οποίο απορρέει από την ιστορική του διαδρομή στον χώρο της αριστεράς συμμετέχει σε συνελεύσεις νομαρχιακών επιτροπών και μεγάλων τοπικών πολιτικών κινήσεων τόσο αυτός, όσο και οι συνεργάτες του, επιχειρώντας να «ανοίξουν» για τα καλά το θέμα, να σπάσουν το απόστημα. Προσπαθούν να εμπνεύσουν τα μέλη μέσω της κατάθεσης μιας νέας πολιτικής πλατφόρμας με αναφορές και σε οργανωτικό επίπεδο, δίνοντας την προοπτική μιας νέας οργανωτικής συσπείρωσης στο όνομα κυρίως εκείνου του σημείου στο καταστατικό το οποίο αναφέρει ότι το κόμμα (έχουμε ήδη δανειστεί εντελώς «τυχαία» το όνομα του ΣΥΝ) αποτελεί «κόμμα των μελών» και όχι «ομόσπονδο κόμμα των μηχανισμών».

Κατόπιν καταθέτει πρόταση στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή για έκτακτο συνέδριο οργανωτικής ανασυγκρότησης, ασχέτως αν μεσολάβησε λίγος χρόνος από το προηγούμενο. Με κύριο γνώμονα ότι οι εξελίξεις στην κοινωνία ξεπερνούν με την ταχύτητα του ανέμου οποιεσδήποτε γραφειοκρατικές διαδικασίες παλεύει μέχρι τελευταίας ρανίδας την άποψη του. Εαν υπερψηφισθεί η πρόταση του ανοίγει προσυνεδριακός διάλογος ο οποίος μπορεί να έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα για τους μηχανισμούς που ώς γνωστόν το μόνο που φοβούνται είναι η μαζική συμμετοχή του απλού κόσμου στις διαδικασίες. Οδηγεί λοιπόν το κόμμα σε συνέδριο και εκεί δίνει την τελική του μάχη. Σχεδόν πάντα, στην εσωτερική ζωή ενός κόμματος  και σε περιπτώσεις επιβαλλόμενης χειμερίας νάρκης, η αναπόφευκτη σύγκρουση είναι προτιμότερη από την στασιμότητα και την παραλυσία. Είναι προτιμότερο να κάνει λάθος παρά να μην κάνεις τίποτα.

Τώρα, στην περίπτωση που η ολοκληρωμένη πρόταση του εν λόγω προέδρου καταψηφισθεί είτε από το συνέδριο, είτε από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, με ήσυχη την πολιτική του συνείδηση παραιτείται, ενημερώνει με ένα επεξηγηματικό πολιτικό κείμενο για τους λόγους που τον οδήγησαν να φτάσει σε σημείο παραίτησης, το οποίο δίνει στην δημοσιότητα και παράλληλα καταθέτει στις πολιτικές κινήσεις. Σε αυτή την περίπτωση είναι ήδη ηθικός νικητής στο μυαλό και στην ψυχή των απλών μελών. Μην ξεχνάμε ότι η Αριστερά έχει στηρίξει την ιστορία της κυρίως σε ηθικούς νικητές , δηλαδή σε ανθρώπους  δικαιωμένους από το ρου της ιστορίας. Μπορεί η δικαίωση αυτή, να επιφέρει χιονοστιβάδα εξελίξεων άμεσα, εάν τα απλά μέλη έχουν ευαισθητοποιηθεί -πράγμα καθόλου απίθανο- λόγω της πολιτικής ζύμωσης που είχε προηγηθεί. Μπορεί λοιπόν αυτή η προσωρινή ήττα να μεταβληθεί σε τελική νίκη.

Σε κάθε περίπτωση, όταν βιώνεις μια τόσο δύσκολη κατάσταση, ανοίγεις το στόμα σου, δεν παίζεις την πυθία, μιλάς για να σε καταλάβουν όλοι, ξεκινάς ριζοσπαστικές διαδικασίες, εξωτερικεύεις την σκέψη σου, εξηγείς τους λόγους που σε κάνουν να νοιώθεις «στριμωγμένος στα σχοινιά». Δεν εγκαταλείπεις το πεδίο της μάχης σαν «πικραμένος αναχωρητής», γιατί υπάρχει η πιθανότητα να αφήνεις ένα χρήσιμο ανθρώπινο δυναμικό πίσω που να ήθελε να δώσει αυτή την μάχη μαζί σου. Ενας πραγματικός ηγέτης ρισκάρει και σε καμία περίπτωση δεν εξαντλεί την αντιπαράθεση με τους «μηχανισμούς» σε επίπεδο ανέξοδων λεκτικών αναφορών. Ούτε φυσικά ανακαλύπτει άλλα πρόσωπα που θα παίξουν τον ρόλο της νέας «βοράς προς τα θηρία». Ενας πραγματικός ηγέτης μένει και πολεμά, εμπνέει και εμπνέεται από τα μέλη χωρίς φωνή, από τα μέλη που όσο περνάει ο χρόνος καλούνται απλά να συμμετέχουν μόνο σε δημοψηφίσματα επί προσώπων και όχι επί των κυρίαρχων πολιτικών επιλογών του κόμματος, πράγμα το οποίο μετά την πλήρη επικράτηση των μηχανισμών εναπόκειται πλέον στην όποια εξισορροπιστική διάθεση αναμεταξύ τους. Τέλος, εμπνέεται κυρίως από τα μέλη που τους πνίγει η οργή για τον εκφυλισμό ενός αριστερού πολιτικού χώρου και την μετατροπή του σε ομόσπονδο κόμμα παραλυτικών ισορροπιών.  

 Τα παραπάνω αποτελούν σενάριο φαντασίας θα μου πείτε. Και όμως στο συγκεκριμένο παράδειγμα η απόσταση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας είναι μεταβαλλόμενη και η υλοποίηση του φανταστικού εξαρτάται κυρίως από τις συνθήκες που επικρατούν στην δεδομένη χρονική συγκυρία. Ενας Αριστερός ηγέτης πάνω απ΄όλα οφείλει να συνειδητοποιεί  ότι όσο απουσιάζει η έμπνευση, η ανάταση ψυχής, η πολιτική ειλικρίνια και περισσεύει η εσωστρέφεια, τόσο οι πρακτικές του θα εξαντλούνται στα όρια μια υπόθεσης κατ’ οικονομία, μιας βαρετά «απαραίτητης» διαδρομής λόγω κεκτημένης ταχύτητας και μόνο.

έκτακτο παράρτημα…έκτακτο συνέδριο!

labyrinth12

Η είσοδος κατεύθυσνση, η έξοδος ολίσθηση.

Για το τέλος του θέρους φύλαγε την έκπληξη ο Αλέξης Τσίπρας. Στην συνεδρίαση της χθεσινής πολιτικής γραμματείας πρότεινε την διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του ΣΥΝ για τις 10 και 11 Οκτωβρίου. Εννοείτε βέβαια ότι το συνέδριο πρέπει να ξεκινήσει στις 9 Οκτωβρίου ημέρα Παρασκευή για οργανωτικούς λόγους. Πρόεδρε κοίτα λίγο το ημερολόγιο σου. Εκτακτα συνέδρια που να πραγματοποιούνται εντός διημέρου δεν υπήρξαν ποτέ.  

Ολα αυτά βέβαια θα συμβούν σε περίπτωση που η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το Σαββατοκύριακο, πάρει την απόφαση να υπερψηφίσει την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα. Για να εκριθεί η πρόταση απαιτείται η στήριξη από το 50% των μελών, δηλαδή από 63 μέλη. Τι γίνεται όμως σε περίπτωση που η συγκεκριμένη πρόταση δεν λάβει την απαιτούμενη στήριξη;

Εχω βάσιμες υποψίες (προσωπικές) ότι είτε εγκριθεί η πρόταση, είτε όχι, θα γίνει οπωσδήποτε έκτακτο συνέδριο. Γιατί αυτό ;

Γιατί πολύ απλά το καταστατικό του ΣΥΝ προβλέπει πως σε περίπτωση παραίτησης του Προέδρου του κόμματος προκηρύσσεται αυτομάτως έκτακτο συνέδριο. Κρατείστε το αυτό γιατί ίσως μας χρειασθεί από Δευτέρα.

Μέχρι πότε κάποιος που έχει επωμιστεί το μεγαλύτερο μερίδιο πολιτικής ευθύνης για την εκπροσώπηση του κόμματος στην Ελληνική κοινωνία, μπορεί να δέχεται συνέχεια και αδιαμαρτύρητα την απόρριψη των προτάσεων του από τα όργανα του κόμματος αυτού ;  Κυρίως από όσους τον προέτρεψαν και τον στήριξαν στην αρχή για να αναλάβει αυτή την ευθύνη ;

Το εκπληκτικό στην όλη υπόθεση είναι, ότι στην χθεσινή ψηφοφορία, οι υποτιθέμενες πλειοψηφίες και μειοψηφίες πήγαν περίπατο καθώς  – βάσει των τοποθετήσεων τους – τα μέλη της πολιτικής γραμματείας μοιράστηκαν ακριβώς στην μέση. Επτά μέλη υπέρ, επτά κατά. Ετσί λοιπόν το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται προμηνύεται ιδιαίτερα θερμό, σε μιά συνεδρίαση της Κ.Ε. ιδιαίτερα κρίσιμη για το μέλλον του κόμματος, καθώς αναζητούνται νέες ισορροπίες εντός των τοιχών.

Ο δε Αλέκος Αλαβάνος ο οποίος το τελευταίο διάστημα του αρέσει να μιλάει με τον τοίχο, για να ακούει την φωνή του να γυρίζει πάλι πίσω σε αυτόν, στο Ηράκλειο της Κρήτης που περιοδεύει δήλωσε πώς «Δεν ενδιαφέρουν την κοινωνία τα συνέδρια».  Αυτή η εκτίμηση δεν είναι λανθασμένη. Ιδίως στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με τις συγκεκριμένες χρονικές και πολιτικές συγκυρίες. Το πρόβλημα όμως είναι υπαρκτό. Μπορούν τελικά έτσι όπως λειτουργούν αυτή την στιγμή ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να παρέμβουν δυναμικά στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που θα βρούμε μπροστά μας αυτόν τον χειμώνα;

Αυτό είναι το στοίχημα. Ναι στο έκτακτο συνέδριο λοιπόν, σε ένα συνέδριο συνθετικό και ενωτικό, χωρίς εσωστρέφεια. Να μην αναλωθούμε σε έναν αυτιστικό πολιτικό αγώνα ύπαρξης από την στιγμή που ο Θόδωρος Ηλιόπουλος κινδύνευσε να πεθάνει στην φυλακή μετά από 49 ημέρες απεργίας πείνας (απελευθερώθηκε σήμερα με βούλευμα) επειδή η αστική δημοκρατία λατρεύει την εκδίκηση,  250.000 χιλιάδες στρέμματα χάθηκαν στην κόλαση της φωτιάς επειδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις προώθησαν συστηματικά δασοκτόνους νόμους, 200.00 χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί από την αρχή του χρόνου επειδή οι τράπεζες «χωνεύουν τα λεφτά τους».

Συνέδριο ανοιχτό στην κοινωνία, συνέδριο για τις ανάγκες της κοινωνίας.