ο σταλινισμός ανώτατο στάδιο του ρεφορμισμού.

300px-stalin1

Οπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης…«Βάρα μας Μαλάμη…χτύπα μας Μαλάμη…είμαστε μαζοχιστές». Τον ρόλο του Μαλάμη στο παρών ενσαρκώνει  -πολύ πετυχημένα είναι η αλήθεια-  η Γαρυφαλλιά – Λιάνα Κανέλλη. Σε πολλούς ανθρώπους  λειτουργεί έντονα το συναίσθημα του να πιστεύεις σε κάποια θρησκεία. Να νοιώθεις κάτοχος της μοναδικής αλήθειας ως το υπέρτατο μεθοδολογικό εργαλείο μέσω του οποίου μπορείς να εξηγήσεις τα πάντα. Απαραίτητος όρος είναι ότι πρέπει να υπηρετείς αυτήν την αλήθεια χωρίς να αμφισβητήσεις ούτε  για μια στιγμή την ορθότητα της. Ιδίως όταν είσαι νεόκοπος υποστηρικτής της υπέρτατης αλήθειας, νομοτελειακά  εμφανίζονται σημάδια φανατισμού και ενίοτε φασισμού. Κάθε άλλη άποψη- διαφορετική από αυτή που εκφράζεις εσύ- καθίσταται εκ προοιμίου ύποπτη, αντιδραστική, προβοκατόρικη, εχθρική με σκοπό να βλάψει την εικόνα της πίστης σου. Αυτό είναι το ΔΟΓΜΑ.
Δόγματα στην ταραγμένη εποχή μας υπάρχουν πολλά, αλλά…« Κόμματα…μόνο ένα!». Το ΚΚΕ έχει περάσει προ πολλού την φάση αναζήτησης νέου δόγματος, σαν απάντηση στα υπαρξιακά διλήμματα μεγάλου μέρους της Αριστεράς που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90 ήταν προσκολλημένη στον Υπαρκτό Σοσιαλισμό. Ετσι τα πολιτικά του όργανα αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω τον χρόνο σε παλιές γνώριμες, σίγουρες και δοκιμασμένες μεθόδους επί εποχής ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ και ΣΤΑΛΙΝ αναστηλώνοντας έτσι το πιό αποκρουστικό από όλα τα δόγματα. Τον ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ.
Το σχήμα οξύμωρο στην όλη υπόθεση είναι ότι επιχειρούν να  αναστηλώσουν αυτό ακριβώς το δόγμα που οδήγησε και επιτάχυνε την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού μέσα από τις γνωστές γραφειοκρατικές και τρομοκρατικές μεθοδεύσεις του παρελθόντος. Πρώτο γνώρισμα του ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ, αν θέλετε το πρώτο στάδιο αυτής της πολιτικής «αρρώστιας», είναι η εκτόξευση λάσπης και η κατασυκοφάντηση -μέχρι εξαντλήσεως- του λεγόμενου «εσωτερικού εχθρού του κινήματος».  Δεύτερο στάδιο η αλλαγή της φυσιογνωμίας και του ρόλου του κόμματος. Το ΚΚΕ έχει πάψει πιά να αποτελεί τον πολιτικό χώρο που εκφράζει τον εργαζόμενο και τον προλετάριο. Εκφράζει πλέον τον φοβισμένο μικραστό, που το μόνο που θέλει από την ζωή του είναι…ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Τα περί «ανυπακοής στο σύστημα» πήγαν περίπατο ένα βράδυ του Δεκέμβρη την χρονιά που μας πέρασε. Αντ ’αυτού εθεάθη σε πρωτοσέλιδα της ΑΥΡΙΑΝΗΣ , να προτείνεται ώς το μόνο κόμμα που μπορεί να επιβάλει την διασαλευθείσα τάξη εκείνων των ημερών. Φυσικά όλοι οι στυλοβάτες του συστήματος και κυρίως οι ακροδεξιοί του πυλώνες, έσπευσαν να του απονείμουν συγχαρητήρια ως το μόνο «σοβαρό» Αριστερό κόμμα στην πολιτική ζωή του τόπου. Δημιουργήθηκε λοιπόν εκείνες τις πραγματικά δύσκολες μέρες του Δεκέμβρη, ένα «μέτωπο σωτηρίας» του φαύλου πολιτικού μας συστήματος από οποιαδήποτε επιτάχυνση της ήδη οξυμένης  κρίσης του, με βασικούς πρωταγωνιστές τους δύο απέναντι πυλώνες του, το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ.
Η οποιαδήποτε παρελθόντος χρόνου εκφραστική εμμονή σε λέξεις όπως «ανατροπή», «ανυπακοή» εξαφανίστηκαν εν μια νυκτί από το λεξιλόγιο του, για τον λόγο ότι δεν ήταν σε θέση να «ελέγξει» πολιτικά ούτε στο ελάχιστο την συγκεκριμένη αυθόρμητη νεολαίστικη έκρηξη. Επειδή λοιπόν -ως γνήσιοι πολιτικοί απόγονοι του Στάλιν- ότι δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, αφενός το φοβόμαστε μην «αποσυντονίσει» την σταθερότητα της άποψη μας, αφετέρου, εαν είμαστε ανεπαρκείς πολιτικά να το αναλύσουμε, προτιμάμε να το συκοφαντούμε και να το καταστέλουμε όσο μπορούμε περισσότερο.

ceb1ceb1ceb1cebbceb9ceb1cebdceb1

Και έτσι ανακαλύφθηκε η μεγάλη ευκαιρία να ξεκίνησει η κατά μέτωπο επίθεση συκοφάντησης στον «Εσωτερικό εχθρό»,  τον ΣΥΡΙΖΑ. Από κοντά συντασσόμενος στο κοινό μέτωπο των δύο – ΛΑΟΣ /ΚΚΕ – και ο επρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ προσδοκώντας μέσα από την δημιουργία εντυπώσεων, μικροκομματικά ταπεινά οφέλη. Δεν έμειναν όμως, μόνο εκεί. Πριν από μια εβδομάδα αρθογράφος του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ προσπάθησε να υποκαταστήσει τον συνήγορο των δύο αστυνομικών ΑΛΕΞΗ ΚΟΥΓΙΑ. 
Προφανώς θα έχετε ακούσει για το εμετικό λιβελογράφημα ανώνυμου συνεργάτη της εφημερίδας με τίτλο «Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά» . Αποτελεί μέγα μνημείο υποστήριξης των σωμάτων ασφαλείας και των συγκεκριμένων αστυνομικών που βαρύνονται με το αδίκημα της δολοφονίας από πρόθεση ένος ανήλικου παιδιού. Επειδή έτυχε να το διαβάσω πιστεύω ότι ο συνήγορος τους  βρήκε πραγματικά έναν απρόσμενο σύμμαχο στην πορεία του προς την δίκη. Εκει που δεν το περίμενε. Στα υποπροιόντα που γεννά η ιδεολογική αποσύνθεση ενός πρώην Κομμουνιστικού Κόμματος. Μόνο που η συγκεκριμένη ιδεολογική αποσύνθεση δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Τείνω να πιστέψω αυτό που μου λέει συνεχώς ένας φίλος μου και σύντροφος. Οτι τελικά η μάχη κρίθηκε στο ΚΚΕ το 1990 όταν την εξουσία του κόμματος πήραν οι τωρινοί εκπρόσωποι της παλιάς φράξιας των Σταλινοζαχαριαδικών που λειτουργούσαν πάντα οργανωμένα μέσα στο κόμμα. Με βάση τις σημερινές πολιτικές τοποθετήσεις της ηγεσίας του, από εδώ και πέρα ότι και εαν ακούσω για αυτό το κόμμα δεν πρόκειται να μου προξενήσει καμία απολύτως εντύπωση. Βέβαια, η χρόνια και σταθερή ιδεολογική αποσύνθεση του, δεν σημαίνει απαραίτητα και την εκλογική του αποδυνάμωση. Το πολιτικό μας σύστημα έχει ανάγκη ένα υποτιθέμενο αριστερό κόμμα σαν αντίβαρο στην προσπάθεια συντήρησης του. Το έχει αναγάγει σε μία από τις πιό κρίσιμες σταθερές του. Αποτελεί ταυτόχρονα το πολιτικό του άλλοθι ότι στην δημοκρατία μας, όσα Αριστερά κόμματα  κινούνται αυστηρά εντός των καθορισμένων συντηρητικών πολιτικών πλαισίων, χαίρουν άκρας εκτίμησης όχι μόνο από τα υπόλοιπα πολιτικά γρανάζια του συστήματος, αλλά και από μερίδα του εκλογικού σώματος την διαμόρφωση του οποίου αναλαμβάνουν μεγάλα εκδοτικά και τηλεοπτικά συμφέροντα. Οι υπόλοιπες Αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις που δεν θέλουν να  απολαμβάνουν την ζεστή θαλπωρή της αιώνιας δογματικής πίστης  και του ψεύτικου πολιτικού καθωσπρεπισμού, συνήθως τις τρώει το μαύρο σκοτάδι. Είναι θέμα επιλογής καθαρά το εαν θέλεις να χαιδεύεις τα αυτιά της Ελληνικής κοινωνίας, υποβαθμίζοντας και συκοφαντώντας υπαρκτές εξεγερτικές διαδικασίες, προσπαθώντας παράλληλα να συγκαλύψεις τις αιτίες για τις οποίες ένας ολόκληρος λαός έχει φτάσει στα όρια της αντοχής του,  ή να προσπαθήσεις να τα «ματώσεις» από το ξύσιμο μήπως και κάποια στιγμή καταφέρει να αποκτήσει σαν λαός ευαίσθητα αυτιά στο να ακούει τις φωνές αυτών που εξεγείρονται με οποιονδήποτε τρόπο -ναι με οποιονδήποτε τρόπο επαναλαμβάνω- στην προσπάθεια τους να σε κάνουν να ακούσεις την φωνή τους. Στην προσπάθεια να επικοινωνήσουν μαζί σου, για να σου πούν ότι και σε εσένα που κρύβεσαι πίσω από την ασφάλεια των κοινοβουλευτικών εδράνων με την Αριστερή ρητορεία, αναλογούν μεγάλες ευθύνες για τον βίαιο τρόπο που εγώ επιλέγω να εκφράσω την διαφωνία μου με την σημερινή εξέλιξη της ροής των πραγμάτων στην χώρα μας.
Οπως είπα είναι θέμα καθαρά επιλογής. Στο ΚΚΕ η επιλογή έγινε, και η ταμπέλα γράφει…«ο σταλινισμός ανώτατο στάδιο του ρεφορμισμού».

 Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ!

KAMIA ΑΝΑΚΩΧΗ! ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!

… οι «αγανακτισμένοι πολίτες»  πριν λίγα χρόνια….

……και τώρα…..