χρήσιμα βιβλία για το καλοκαίρι, νέες εκδοτικές προσπάθειες…

Με σεβασμό για το βιβλιόφιλο κοινό της χώρας μας, παρουσιάζουμε τις νέες εκδοτικές προτάσεις του καλοκαιριού με πρώτο θέμα «η δημοσιογραφία σήμερα»…

 

 

ακολουθεί μια πρόταση για την ιστορική διαδρομή του «ανθρωπίνου είδους»…

τελευταία πρόταση, ένα βιβλίο για κάθε έλληνα φίλαθλο. Προσωπικές στιγμές ενός μεγάλου αθλητή…

βίβλια χρήσιμα, εξιδικευμένες θεματικές εκδόσεις,  που καθιστούν την γνώση πολυτιμο απόκτημα. Προλάβετε !!! 

Υ.Γ.  Τα έσοδα από την πώληση των βιβλίων θα καταθετηθούν στον ειδικό λογιαριασμό για την ενίσχυση της Ελληνικής οικονομίας…..

Advertisements

αλίντα δημητρίου – η ζωή στους βράχους.

koutso_2

η ζωή στους βράχους

 στο επίσημο πρόγραμμα του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, Θεσσαλονίκη

Εικόνες του 21ου Αιώνα   13-21 Μαρτίου 2009

 

Η ταινία παίζεται στις 16 Μαρτίου,

ημέρα Δευτέρα,

στην αίθουσα «Π.Ζάννας» και ώρα 8.30 μ.μ.,

 

 Μετά από μια σειρά ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε επί τρεις δεκαετίες, με πρώτο τους «Καρβουνιάρηδες-1977», η Αλίντα Δημητρίου παρουσίασε πέρισυ στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το «Πουλιά στο Βάλτο» ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους. Η ταινία αναφέρεται μονάχα σε γυναίκες οι οποίες έλαβαν μέρος στη Εθνική Αντίσταση. Γυναίκες, που όμοια με τους άνδρες, πάλαιψαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Και οι οποίες μετά την απλευθέρωση υπέστησαν πάλι διώξεις, βασανισμούς και εκτελέσεις για αυτή τη συμμετοχή τους.

Στην ταινία παρουσιάζονται 32 γυναίκες. Οι οκτώ δεν πρόλαβαν να δουν την ταινία, έφυγαν.

 Η ταινία τιμήθηκε με το βραβείο του Κοινού  και ακόμα τέσσαρα άλλα βραβεία στην Αθήνα από διάφορους φορείς.

Φέτος, το Μάρτη του 2009, θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ του Ντοκιμαντέρ μια δεύτερη ταινία με τίτλο «η ζωή στους βράχους» και είναι μεν αυτοτελής, αλλά οπωσδήποτε συνέχεια της πρώτης. Αναφέρεται στον Εμφύλιο – οι γυναίκες πάνε στο βουνό, στο Δημοκρατικό Στρατό – αλλά και στις εξορίες.

Όταν άρχισε το κυνηγητό, μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, άλλες πρόλαβαν και πήγαν στο βουνό και άλλες συνελήφτηκαν. Όλες γιατί ήταν αντιστασιακές. Για όσες από αυτές που συνέλαβαν δε μπόρεσαν τα στρατοδικεία να στοιχειοθετήσου κατηγορία (σε ισόβια ή εκτέλεση) τις έστειλαν εξορία: Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος.

Στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες  καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες  τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.

Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία.

Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία

Ο νεότερος κλάδος της «προφορικής ιστορίας» ερευνά τις ζωντανές μαρτυρίες των μη επωνύμων, μαζί και τις βιωματικές εμπειρίες τους για να φωτίσει πληρέστερα το

παρελθόν, και τις δυναμικές της ιστορίας που δε μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν.

Στην ταινία ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.

 

 Σκιαγράφηση της ταινίας

Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.

 

Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό:

Γιατί πήγαν στο βουνό.

Τις συνθήκες διαβίωσης.

Πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.

Δεν το μετάνιωσαν.

Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:

– Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.

–  Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.

–  Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.

–  Μίλησα για την παληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;

 

Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στις Γυναίκες που έστειλαν στην εξορία:

            Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος

Στη Χίο και το Τρίκερι:

Συνθήκες σκληρής διαβίωσης.

Στέλνουν τα παιδιά σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».

 Στη Μακρόνησο:

Ψυχολογικά μαρτύρια. 

Μέσο εκβιασμού τα παιδιά για να υπογράψουν δήλωση.

Ξύλο άγριο.

Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:

– Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.

– Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.

 

Στοιχεία της ταινίας:

Παραγωγή: Αλίντα Δημητρίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Αφροδίτη Νικολαϊδου

Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας – Αφροδίτη Νικολαϊδου

Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Αλίντα Δημητρίου

 

Έτος παραγωγής 2009

Digital Beta.  Έγχρωμη. Διάρκεια 98 min.

 

Η ταινία δεν έχει χρηματοδοτηθεί από κανένα φορέα και η υλοποίησή της οφείλεται στους τρεις συνεργάτες μου.

κατάληψη της Εθνικής Λυρικής σκηνής.

ceb5ceb8cebdceb9cebaceb7-cebbcf85cf81ceb9cebaceae

Το Θέατρο «Ολύμπια» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής κατέλαβαν εχθές το πρωί 100 νεαροί καλλιτέχνες, φωνάζοντας συνθήματα συμπαράστασης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στους συλληφθέντες της εξέγερσης του Δεκεμβρίου.
Η συγκεκριμένη ομάδα καλλιτεχνών είχε διακόψει την πρεμιέρα του «Ρομπέρτο Τσούκο» στο Εθνικό θέατρο και οικειοποιούνται όπως αναφέρουν στο γραπτό κείμενο που μοίρασαν «έναν χώρο τέχνης, θέτοντας το ζήτημα της αναδημιουργίας της κουλτούρας σε νέα βάση». Ολόκληρο το κείμενο και ενημέρωση από την χθεσινή γενική συνέλευση της κατάληψης που αποφάσισε την συνέχεια των κινητοποιήσεων στο παρακάτω link…

Απελευθερωμένη Λυρική Σκηνή

Κάθε εξεγερτική διαδικασία αποτελεί τον φορέα έκφρασης της εναλλακτικής πολιτιστικής κουλτούρας, ενάντια στον σημερινό εκχυδαισμό που παράγει ή «κουλτούρα» του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού.
Η Ελληνική κοινωνία πάσχει σε υπέρμετρο βαθμό από έλλειψη πολιτιστικού υπόβαθρου. Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού δεν έχει μόνο σαν στόχο να ανατρέψει τα εργατικά δικαιώματα, που αποκτήθηκαν με αγώνες και θυσίες, αλλά ο κύριος στόχος είναι η μεταμόρφωση του πολίτη σε απλό δέκτη πολιτιστικών υποπροιόντων και μέσω αυτού την σιωπηρή αποδοχή του σημερινού κοινωνικού συστήματος.
Στόχος είναι η εγκαθίδρυση της χυδαίας κουλτούρας των πρωινάδικων και των μπουζουκιών. Η καθιέρωση ενός χυδαίου star system, εύπεπτου, φαλλοκρατικού, συναισθηματικά κενού, αγοραίου καλλιτεχνικού χώρου. Ευρύτερος στόχος η πολιτιστική λοβοτομή σε εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ο πολίτης δεν πρέπει να σκέφτεται και μέσω της τέχνης να αμφισβητεί πρόσωπα και καταστάσεις, πρέπει απλά να ξεσπάει τα φοβικά του σύνδρομα στις μεγάλες πίστες το Σαββατοκύριακο για να μπορεί ύστερα να παράγει και κυρίως να καταναλώνει χωρίς δεύτερες σκέψεις στο μυαλό του. Ο σύγχρονος πολιτιστικός εκχυδαισμός που παράγει στην πλειοψηφία της η Ελληνική «καλλιτεχνική» βιομηχανία και αναπαράγει η τηλεόραση και το ραδιόφωνο τείνει να γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού σαφώς και δεν περιορίζεται μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Επεκτείνεται και στο κοινωνικό επίπεδο, μέσω της τέχνης και της κουλτούρας που ακολουθεί τον ίδιο νόμο με τις χυδαίες πρακτικές των οικονομικών αγορών του πλανήτη. Η έννοια της δημιουργικής καλλιτεχνικής ψυχής έχει αντικατασταθεί από την έννοια κέρδος. Η μαγική συνταγή όλων των ενεργειών. Το κέρδος. Οτιδήποτε διαφορετικό προς την επικρατούσα κουλτούρα των πρωινάδικων, των σκυλάδικων, των σήριαλ, των ηλιθίων θεατρικών επιθεωρήσεων και των ταινιών «καταιγιστικής» δράσης, αντιμετωπίζεται σαν περιθωριακή έκφραση και γίνεται προσπάθεια απόμονωσης του από το ευρύ κοινό.

Αφίσσα Μάης 68.

Αφίσσα Μάης 68.

Γνώμη μου είναι ότι το πολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο κάθε εξέγερσης πρέπει να συνδιαμορφώνεται από κοινού με τις εργατικές διεκδικήσεις και την τέχνη. Το ένα είναι αλληλένδετο με το άλλο και συμπληρωματικά στοιχεία μεταξύ τους. Αν μιλάμε βέβαια για αληθινές εξεγερτικές διαδικασίες, και όχι για γραφειοκρατικές μεθοδεύσεις. Χωρίς την δημιουργία τέχνης που να ερεθίζει τα αντανακλαστικά  της κοινωνικής αλληλεγγύης στην ψυχή του ανθρώπου, καμιά «άλλη» κοινωνία διαφορετική από την σημερινή δεν είναι εφικτή.  Δεν είμαστε παθητικοί δέκτες, είμαστε όλοι μας ενεργά υποκείμενα στην συμμετοχή και στην διαμόρφωση των εναλλακτικών μορφών τέχνης  μέσω των οποίων οραματιζόμαστε την κοινωνία του μέλλοντος που θέλουμε να φτιάξουμε.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ.   

δείτε αυτό το video… Πως λειτουργεί ο παραδειγματισμός και πως η δύναμη της κουλτούρας, της συνήθειας και του μιμητισμού.

anixneyths