ο Αντόνιο Γκράμσι και οι καταπληκτικές ομοιότητες με το σήμερα.

 Η κοινωνία έχει καταντήσει ένας απέραντος στρατώνας και σέρνεται από την ανευθυνότητα στο χάος και το μαρασμό: όλες οι δραστηριότητες των πολιτών ελέγχονται, ξεψαχνίζονται συστηματο- ποιούνται (!) και καταστρέφονται από το επίσημο κράτος. Ο αντισοσιαλιστικός μύθος του κράτους-στρατώνα έχει γίνει μια φοβερή ασφυκτική αστική πραγματικότητα, που σπρώχνει την κοινωνία σε μιαν άβυσο χάους, παραφροσύνης και φονικού μαρασμού. Μας έχουν αναγκάσει να φορέσουμε ένα ζουρλομανδύα, που μας φέρνει σε κατάσταση τρέλλας και παροξυσμού.

Η κοινωνία αποδεσμεύεται έτσι από κάθε συλλογικό δεσμό και περιορίζεται μόνο στο πρωταρχικό στοιχείο της: το άτομο-πολίτη. Αυτή είναι η αρχή της διάλυσης της διαβρωμένης κοινωνίας από τα καταλυτικά  οξέα του ανταγωνισμού: δόντια δράκου  που έχουν σπαρθεί ανάμεσα στους ανθρώπους κι έρχονται να μεγαλώσουν τα ψυχικά τους πάθη, τα ατελείωτα μίση και τους άκαμπτους ανταγωνισμούς. Κάθε πολίτης έιναι ένα μονομάχος που βλέπει στο πρόσωπο των άλλων, εχθρούς που πρέπει να νικήσει ή να υποτάξει στα συμφέροντα του. Όλοι οι ανώτεροι δεσμοί αγάπης και αλληλεγγύης διαλύονται: από τις συντεχνιακές ενώσεις και τις κάστες μέχρι τη θρησκεία και την οικογένεια. Ο ανταγωνισμός έρχεται να εγκαθιδρυθεί σα θεμελιώδης πραχτική του ανθρώπινου γένους: το άτομο-πολίτης αποτελεί το κύτταρο μιας συγκεχυμένης κοινωνίας, ένα στοιχείο ανήσυχο και μη – οργανικό που δεν μπορεί να ενταχτεί σε κανένα οργανισμό. Πάνω σ΄αυτή την κοινωνική ανοργανικότητα και ανησυχία στηρίζεται ακριβώς η ιδέα της κυριαρχίας του νόμου, αντίληψη καθαρά αφηρημένη και δυνητική για την εξαπάτηση της καλής πίστης και της αθωότητας του λαού.

Η μαρξιστική κριτική της φιλελεύθερης οικονομίας αποτελεί την κριτική της αντίληψης για την αιωνιότητα των ανθρώπινων οικονομικών και πολιτικών θεσμών: είναι η αναγωγή στην ιστορικότητα και το τυχαίο κάθε γεγονότος κι αποτελεί ένα μάθημα ρεαλισμού για τους αφηρημένους ψευτο-επιστημονικούς υπερασπιστές των χρηματοκιβωτίων.

Οι συνθήκες ζωής του μισθωτού γίνονται χειρότερες από τις συνθήκες ζωής του σκλάβου και του δουλοπάροικου. Η πείνα του, η ανεργία του και ο κίνδυνος που αυτός διατρέχει να πεθάνει από ασιτία τον κάνουν επίσης έναν αριθμό στο παιχνίδι του καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Τα χρηματοκιβώτια φουσκώνουν με το αίμα των εργαζομένων και η λαμπρότητα του πολιτισμού που έχει πετύχει ο καπιταλισμός κρύβουνε μια τραγική πραγματικότητα από οδυνηρές σκιές, βαρβαρότητες και αδικίες δίχως όρια.

Το εργατικό κίνημα αποτελεί την πνευματική εξέργεση της ανθρωπότητας ενάντια στους νέους και ανελέητους φεουδάρχες του καπιταλισμού. Είναι η αντίδραση της κοινωνίας που ζητά να ξανασυκροτηθεί σε ένα αρμονικό οργανισμό αλληλέγγυο και τίμιο χάρη στην αγάπη και την συμπόνοια. Τον κοινωνικό ατομισμό έρχεται να βγάλει από την θέση του η οργάνωση. Μια νέα παγκόσμια τάξη έρχεται να αντιπαραταχτεί στην εκμετάλευση όλων των εθνικών αστικών τάξεων για να τους αποστερήσει τα μέσα παραγωγής και ανταλλαγής, την ατομική και εθνική ιδιοκτησία του εδάφους, των λιμανιών, των ποταμών, και των ωκενανών.

( Με την υπογραφή ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΡΑΜΣΙ, εφημερίδα » Αβάντι »   1 Ιούνη 1919, χρόνος 23ος και αριθμό φύλλου 151 ) – ΙΤΑΛΙΑ

 

επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε!!!

 

 

Mike Davis : εξυμνώντας τους βαρβάρους.

mike-davis

 
Ακουγα εχθές το πρωί σε ραδιοφωνική εκπομπή, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ-  για τους συλληφθέντες των γεγονότων του Δεκέμβρη. Εγιναν περίπου 2.000 προσαγωγές υπόπτων για επεισόδια από την Αστυνομία, οι 280 κρατήθηκαν, εκ των οποίων οι 16 κρίθηκαν προφυλακισταίοι, ενώ 3 άτομα αφέθηκαν ελεύθερα με περιοριστικούς όρους. Από αυτούς 4 είναι οικονομικοί μετανάστες που τα χαρτιά τους για απέλαση είναι ήδη έτοιμα, 2 είναι Κύπριοι, ενώ οι υπόλοιποι 13 είναι ντόπιοι. Οι 4 από τους προφυλακισταίους είναι ανήλικοι, μέχρι 16 χρονών και ήδη έχουν μεταφερθεί στις φυλακές ανηλίκων στην Αυλώνα, ενώ οι υπόλοιποι αφορούν διάφορες νεαρές ηλικίες.
Εχει γίνει όμως κάποια προσπάθεια ανάλυσης και κοινωνικής χαρτογράφησης, για το ποιοί ακριβώς ήταν όλοι όσοι συμμετείχαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη επιλέγοντας να ακολουθήσουν την λογική της «βίας στην βία της εξουσίας»;
Ηταν μόνο ο Αντιεξουσιαστικός χώρος που ακολούθησε σύσσωμος την συγκεκριμένη λογική, ή αρχίζουν να δημιουργούνται ευρύτερα αποκλεισμένα κοινωνικά στρώματα που επιλέγουν να εκφράσουν την οργή τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Μπορούν στο άμεσο μέλλον αυτά τα κοινωνικά στρώματα να συγκροτήσουν ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, ή απλώς είναι απότοκα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε στο παρόν και θα εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στο μέλλον; Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και εαν η «αγορά» καταφέρει εύκολα η δύσκολα να ισορροπήσει, οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν. Και αυτή την φορά οι άνεμοι θα είναι περισσότερο δυνατοί όσο ποτέ άλλοτε.

Διάβασα πρίν από μερικούς μήνες το βιβλίο που σας παρουσιάζω. Το «Εξυμνώντας τους βαρβάρους» του Μike Davis από τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα. 
Αμερικάνος ιστορικός και ακτιβιστής ο ίδιος, προσπαθεί σε αυτήν την συρραφή άρθρων να αναλύσει τα αίτια της δημιουργίας και τον τρόπο συγκρότησης αυτών των κοινωνικών στρωμάτων στα οποία ο ίδιος δίνει τον χαρακτηρισμό «ανεπίσημο προλεταριάτο». Παραθέτω μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημεία από την ανάλυση του. Να σημειωθεί ότι η άποψη του στηρίζεται κυρίως σε Μητρόπολεις του τρίτου κόσμου. Εγώ θεωρώ πως σε λίγα χρόνια από τώρα, η ανάλυση αυτή θα βρίσκει εφαρμογή σε πολλές Μητρόπολεις της Αμερικής και της Ευρώπης. Για να μην πούμε ότι ήδη βρίσκει. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

» Πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι είχε προβλέψει το περίφημο κλαμπ της Ρώμης στις αρχές της δεκαετίας του 70, η ανθρωπότητα διάβηκε ένα εποχικό κατώφλι. Τώρα πιά οι κάτοικοι περίπου πενήντα χιλιάδων πόλεων ξεπερνούν σε αριθμό αυτούς  δυο εκατομμυρίων και βάλε χωριών. Πράγματι, σύμφωνα με τους δημογράφους του ΟΗΕ, ο αγροτικός πληθυσμος έχει φθάσει τώρα στο μάξιμουμ των τριών δισεκκατομυρίων ανθρώπων και δεν πρόκειται στο μέλλον να αυξηθεί σημαντικά. Οι πόλεις από την άλλη πλευρά μεγαλώνουν κατα εξήντα εκατομμύρια τον χρόνο, με το 90% της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού της επόμενης γενιάς να συμβαίνει σε αστικές περιοχές λιγότερο ανεπτυγμένων περιφερειών. Το 2030, δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον θα αγωνίζονται για την επιβίωση τους στις πόλεις και μάλιστα στα πολυάριθμα μητροπολιτικά συγκροτήματα της Αφρικής και της Ασίας.

Το πιό σημαντικό δεδομένο είναι ότι εκαντοτάδες εκατομμύρια νέων κατοίκων των πόλεων πρέπει να μοιραστούν έτι παιρετέρω τις περειφεριακές θέσεις απασχόλησης που έχουν να κάνουν με την παροχή προσωπικών υπηρεσιών, την ευκαιριακή εργασία, το μικρεμπόριο στον δρόμο, την επαιτεία και το έγκλημα. Αυτό το απόκληρο προλεταριάτο, ίσως σήμερα 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, και το 2030 , 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη και πλέον κοινωνική τάξη στον πλανήτη.

Οντολογικά μοιάζει και δεν μοιάζει με τον ιστορικό συντελεστή που περιγράφεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Οπως η παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη, διαθέτει τις ριζικές αλυσίδες της, με την έννοια πώς έχει ελάχιστα κεκτημένα συμφέροντα στην αναπαράγωγή της ατόμικής ιδιοκτησίας. Αλλά δεν πρόκειται για μια κοινωνικοποιημένη εργατική συλλογικότητα και δεν διαθέτει σημαντική δύναμη για να διαρρήξει ή να αποκτήσει τον έλεγχο των μέσων παραγωγής πολύ δε λιγότερο για να αναδιοργανώσει την σύγχρονη βιομηχανική ζωή στη βάση της δικής της ταξικής κουλτούρας. Κατέχει όμως μη μετρημένες ακόμη δυνάμεις ανατροπής της αστικής τάξης και διάρρηξης των ζωτικών παγκόσμιων ροών ανθρώπων και πληροφορίας. 

bosotn-1

Οι γραμμές του ανεπίσημου προλεταριάτου διευρύνονται αδιάκοπα και η αστική κρίση βαθαίνει, τονίζουν οι συγγραφείς της Πρόκληση των φτωχογείτονιών, από την διεθνή οικονομική ρύθμιση. Το καθεστώς του χρεόυς απομυζά τις δημόσιες δαπάνες των αναπτυσσόμενων χωρών και στραγγαλίζει τις νέες επενδύσεις στην στεγαστική υποδομή. Εκτοπίζονται δεκάδες εκατομμύρια γεωργών, που είναι ανίκανοι να ανταγωνιστούν τον άκρως επιδοτούμενο αγροκαπιταλισμό των πλούσιων χωρών.

Η αναφορά του ΟΗΕ δίνει μελαγχολικά αλλά ειλικρινή μαθήματα : « H κατάρρευση της επίσημης αστικής απασχόλησης στον αναπτυσσόμενο κόσμο και η εμφάνιση ενός ανεπίσημου τομέα, θεωρούνται ως άμεσο αποτέλεσμα της φιλελευθεροποίησης.»

Το 2030 ο κόσμος θα είναι περίπου ως εξής :

1. Από τα οκτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους τα πέντε θα ζούν σε πόλεις.
2. Ενα δισεκατομμύριο κάτοικοι πόλεων – ιδιοκτήτες, μάνατζερ, τεχνικοί και εξεδικευμένοι στον τομέα της πληροφορικής θα συνιστούν κυρίως την ζήτηση για την παγκόσμια εταιρική παραγωγή.
4. Δύο με τρία δισεκατομμύρια ανεπίσημοι εργαζόμενοι – εκ των οποίων τα δύο θα ζούν φτωχογειτονιές ή παραγκουπόλεις- θα υπάρχουν με κάποιο τρόπο έξω από τις επίσημες μορφές παραγωγής, σε μια αθλιότητα α λα Ντίκενς ή και χειρότερα, ρημαγμένοι από τις αρρώστιες και υποκείμενοι στις διάφορες μεγακαταστροφές που ακολουθούν την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη και την εξάντληση των υδάτινων αποθεμάτων. Η κοινωνκή περιθωριοποίηση θα αντιστοιχεί σε αυξανόμενο βαθμό στην ηλικία όπως και στην φυλή, και αυτοί οι νέοι «της γης οι κολασμένοι» θα είναι το πιο νεανικό στρώμα της ανθρωπότητας.

boston-2

Οι νέοι φτωχοί των πόλεων, δεν θα πέσουν ήσυχα σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα. Η αντίσταση τους πράγματι, συνιστά την βασική συνθήκη για την επιβίωση της ενότητας της ανθρώπινης φυλής έναντι του εκφυλισμού της νέας παγκόσμιας τάξης. Πρόκειται για μια αντίσταση, της οποίας οι ιδεολογικές και πολιτικές εκφράσεις δεν έχουν μέχρι τώρα βρεί μια παγκόσμια ενότητα ή ένα πολικό αστέρι. Τίποτα έστω και μακρινό, που να μοιάζει με την Κομμουνιστική Διεθνή ή το κίνημα της Τρικοντινεντάλ. Οι ανεπισήμως εργαζόμενες τάξεις των πόλεων, αν και υφίστανται το ίδιο σιδηρούν ποσοστό παραμέλησης και περιθωριοποίησης, συνιστούν ένα εντυπωσιακό φάσμα διαφοροποιοημένων ταυτοτήτων, πεποιθήσεων και δραστηριοποιήσεων. Οι φτωχότεροι των φτωχών τείνουν να είναι γλωσσικές, εθνοτικές, ή θρησκευτικές μεινότητες.
Αυτή η ανεπίσημη εργατική τάξη, που δεν συμμετέχει στις μεγάλες εργατικές συλλογικότητες, στερείται μια κεντρομόλου οργανωτικής αρχής, όπως επίσης και μιας στρατηγικής κοινωνικής δύναμης.
Ο βασικός μου ισχυρισμός είναι ότι δεν πρόκειται για έναν πόλεμο των πολιτισμών αλλά για μια οξεία σύγκρουση μεταξύ του Αμερικάνικου ιμπέριουμ και της εργατικής δύναμης που εκδιώκεται από τον επίσημο κόσμο της οικονομίας. Το μελλοντικό περίγραμμα του νέου «αγώνα του λυκόφωτος» είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Μπορεί να διατηρηθουν οι υπάρχουσες τάσεις ή να υπάρξουν εντελώς νέες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων απροσδόκητων ιδεολογικών υβριδίων.

Αυτό που γίνεται  ξεκάθαρο είναι ότι αν και οι σημερινές μεγα-φτωχογειτονιές συνιστούν ιδιαίτερο πρόβλημα για την αυτοκρατορική τάξη και τον κοινωνικό έλεγχο, ελάχιστα έχει ασχοληθεί μαζί του η συμβατική γεωπολιτική. Αν ο στόχος του πολέμου στην τρομοκρατία είναι να κατδιώξει τον εχθρό στον κοινωνιολογικό και πολιτιστικό του λαβύρινθο, τότε οι φτωχές περιφέρειες των αναπτυσσόμενων πόλεων θα είναι το διαρκές πεδίο μάχης του 21ου αιώνα

Milke Davis,  Sosial Text 81,  Χειμώνας 2004

Αν δεχθούμε ότι αργά η γρήγορα όλο και περισσότεροι άνθρωποι στις μητροπόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, θα στριμώχνονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, άνεργοι, οικονομικοί μετανάστες, περίσσεμα ανθρώπων στο καπιταλιστικό σύστημα  όπως σωστά τους ονομάζει ο συγκεκριμένος ακτιβιστής και ιστορικός, δηλαδή όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας -κυρίως νέοι άνθρωποι- θα περιθωριοποιείται, τότε θα πρέπει να ισχύσει το γεγονός ότι σύντομες, επαναλαμβανόμενες και ιδιαίτερα βίαιες κοινωνικές εκρήξεις προερχόμενες από αυτά τα κοινωνικά στρώματα θα γίνει ο κανόνας στο μέλλον. Θα αποτελέσουν άραγε ένα νέο πολιτικό επαναστατικό υποκείμενο ή θα επιμείνουν στην απλή καταγραφή της οργής τους;  
Επειδή πιστεύω ότι τα κόμματα εκτός από μεθοδολογικά εργαλεία πρέπει να είναι και αναλυτικά εργαλεία, εδώ μπαίνει ο ρόλος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, να αναλύσει το φαινόμενο, να αποκτήσει επαφή με αυτά τα κοινωνικά στρώματα, να μπορέσει να οικοδομήσει έναν ανοικτό πολιτικό διάλογο μαζί τους, να προσπαθήσει να ιδεολογικοποιήσει την συμπυκνωμένη οργή τους. Δημιουργώντας έτσι  έναν νέο πολιτικό σύμμαχο, στον αγώνα για την πλήρη ανατροπή του καπιταλισμού.  Εκτός και εαν αδιαφορήσουμε για τις εξελίξεις οπότε θα επιτρέψουμε να δηλητηριαστούν συνειδήσεις και μυαλά, από το «φίδι» που ήδη έχει σπάσει το κέλυφος του «αυγού».
Οσοι λοιπόν στην Ριζοσπαστική Αριστερά μιλάνε για πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες…ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Ας είμαστε προσεκτικοί στην επιλογή συνεργασιών με «όμορους» πολιτικούς χώρους. Επιπλέον, όποιος απλά επιμένει να ζητά καταγγελίες  ή πιο σκληρή στάση απέναντι στην έκφραση οργής ενός υπό διαμόρφωση νέου κοινωνικού χώρου κατά την γνώμη μου είτε είναι πολιτικά αφελής, η ανεπαρκέστατος στην ανάλυση, είτε έχει ευθύνες για τα αίτια που το δημιούργησαν. Το καταγγείλεις δεν το καταγγείλεις, τέτοιες κοινωνικές εξελίξεις συντάσονται -δυστυχώς- ερήμην μας.  
Οι κοινωνικές εκρήξεις και οι εξεγέρσεις δεν είναι τεχνητά κατασκευάσματα. Συμβαίνουν όταν συμβαίνουν, εξελίσσονται χωρίς να περιμένουν.

boston-3

Οι φωτογραφίες είναι από …    Boston.com