πολιτισμένη ευρώπη…

                                                                                                                                                   

Μια άλλη όψη της πολιτισμένης Ευρώπης απεικονίζουν οι συγκεκριμένες φωτογραφίες που βλέπεται. Προκειται για την σφαγή δεκάδων φαλαινών που συμβαίνει κάθε χρόνο στην Δανία. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος, για μία χώρα που αρκετοί την θεωρούν παράδειγμα προς μίμηση. Και όπως πάντα σε κάθε τι στην ζωή…υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του θέματος.

       

Η WSPA είναι μια διεθνής κοινωνική συμμαχία, με συμβουλευτικό ρόλο σε Ο.Η.Ε. και Ευρωπαικό κοινοβούλιο, μέλος του οργανισμού WHALEWATCH ο οποίος απαρτίζεται από 140 μη κυβερνητικές οργανώσεις σε 55 χώρες ανά τον κόσμο. Στο πρόσφατο παρελθόν ο συγκεκριμένος οργανισμός εχει καταγγείλει την κυβέρνηση της Δανίας οτι προσπαθεί με τις κινήσεις της να επαναφέρει την εμπορική φαλαινοθηρία. Σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις μόνο των 5% των Δανών υποστηρίζουν την επανέναρξη της εμπορικής φαλαινοθηρίας. Οι εκπρόσωποι όμως της βιομηχανικής φαλαινοθηρίας είχαν άλλη γνώμη….

    

Έως τα μέσα της δεκαετίας του ʼ30, τα νερά της Ανταρκτικής είχαν γίνει διεθνές πεδίο σφαγής φαλαινών. Οι στόλοι που κατέφθαναν από τη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αργεντινή, τη Δανία, την Ιαπωνία, τη Νορβηγία, την Ολλανδία, τη Ρωσία και τη Γερμανία οδήγησαν σε σύντομο διάστημα τους πληθυσμούς των φαλαινών της Ανταρκτικής σε δραματική μείωση. Το 1946 δημιουργήθηκε ένα νέο πεδίο μάχης για την υπεράσπιση των φαλαινών. Ιδρύθηκε η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας (IWC). Στον ιδρυτικό της χάρτη, η IWC δήλωνε: «Η ιστορία της φαλαινοθηρίας συνίσταται στην υπεραλίευση της μίας περιοχής μετά την άλλη και του ενός είδους φάλαινας μετά το άλλο σε τέτοιο βαθμό που είναι πλέον αναγκαίο να προστατευθούν όλα τα είδη φάλαινας από την περαιτέρω εκμετάλλευση».

   

Αλλά η δύναμη της βιομηχανίας ήταν τόσο μεγάλη, που η IWC δεν κατάφερε να σταματήσει την καταστροφή. Η πρώτη απόπειρα της IWC να καθιερώσει μια προστατευόμενη περιοχή για τις φάλαινες, η οποία ονομάζονταν απλώς «Καταφύγιο» και κάλυπτε το ένα τέταρτο του Νότιου Ωκεανού, κράτησε 9 μόνο χρόνια. Η αιτία της αναστολής του ήταν ότι δεν υπήρχαν αρκετές φάλαινες για να καλύψουν τις ανάγκες των φαλαινοθηρών στα γειτονικά νερά.

Το 1965, η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας απαγόρευσε το κυνήγι των γαλάζιων φαλαινών της Ανταρκτικής. Οι φαλαινοθήρες απάντησαν με δύο τρόπους: από τη μία στράφηκαν σε μικρότερα είδη και από την άλλη αλίευαν παράνομα. Για παράδειγμα, ανάμεσα στο 1965 και το τέλος της δεκαετίας του ʼ70, ο ρωσικός φαλαινοθηρικός στόλος αλίευσε παράνομα στην Ανταρκτική περισσότερες από 90.000 φάλαινες.

Το 1975, καθώς η λεηλασία των νερών της Ανταρκτικής συνεχιζόταν και τα αποθέματα μειώνονταν δραματικά, η IWC προχώρησε στην αύξηση των προστατευόμενων ειδών: ανακηρύχθηκαν αυστηρά προστατευόμενα είδη οι πτεροφάλαινες (fin whales) και το 1979 οι Αρκτοφάλαινες (sei whales).

Και όμως, παρά τις απαγορεύσεις, παρά τις προειδοποιήσεις των οικολογικών οργανώσεων για ολική καταστροφή του θαλάσσιου οικοσυστήματος, δείτε παρακαλώ το παρακάτω video για το πως αντιμετωπίζει η βιομηχανική φαλαινοθηρία τις οικολογικές οργανώσεις. Δείτε το μέχρι το τέλος !!!

Advertisements