μια…οχι και τόσο «καθαρή δευτέρα»…

100_0581      100_0583                               

 

 

 

 

 

                                                                                                                                        

 

100_0584                                                  100_05851                                                                                          

Ξύπνησα με καλή διάθεση. Ηταν μια ηλιόλουστη μέρα, ιδανική για βόλτα στην παραλία. Ηξερα ότι ο Δήμος Παλαιού Φαλήρου όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, θα διοργάνωνε γιορτή στο πάρκο του Φλοίσβου. Πήρα την φωτογραφική μου μηχανή και ξεκίνησα. Η ώρα ήταν 10.30. Εχει σημασία που αναφέρω την ώρα, γιατί μόλις έφθασα στο πάρκο αντίκρυσα την συγκεκριμένη εικόνα που βλέπετε στι φωτογραφίες. Πριν καν προλάβουν οι δημοτικοί υπάλληλοι να τοποθετήσουν τα σαρακοστιανά εδέσματα πάνω στα τραπέζια, η «ουρά» του κόσμου που περίμενε ξεκινούσε από την θάλασσα σχεδόν, φθάνοντας μέχρι την παραλιακή λεωφόρο !
Στην αρχή η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Οχι μόνο γιατί ελάχιστοι χαρταετοί «πέταγαν» στον ουρανό, αλλά και γιατί η διάθεση του κόσμου για γλέντια και γιορτές ήταν περιορισμένη, αν όχι ανύπαρκτη. Φυσικά και δεν περίμενα από τις 10.30 το πρωί να δώ γλέντια και γιορτές, δεν περίμενα όμως να δω τόσους πολλούς ανθρώπους, αμίλητους και ανέκφραστους να συνωστίζονται από τόσο νωρίς δείχνοντας μεγάλη υπομονή είναι η αλήθεια, για να προλάβουν να πάρουν φαγητό, πριν αυτό τελειώσει.  
Χάθηκα μέσα στην ουρά, αρχίζοντας να κινούμαι παράλληλα προς αυτή προσπαθώντας να ακούσω συζητήσεις και αποφθέγματα. Εις μάτην. Είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν σε μια ουρά με αγάλματα, χωρίς κουβέντες, χωρίς αστεϊσμούς, χωρίς χαμόγελα, χωρίς διάθεση για τίποτα. Απλά περίμεναν. Ανάμεσα τους πολλοί οικονομικοί μετανάστες. Οι περισσότεροι – Ελληνες και μετανάστες- κρατούσαν στα χέρια τους άδειες σακκούλες από Σούπερ Μάρκετ. Εφυγα και πήγα στο τέλος της ουράς εκεί όπου ξεκινούσε το μοίρασμα των φαγητών. Τα πιάτα γέμιζαν με απίστευτους ρυθμούς, ενώ ταυτόχρονα με τους ίδιους ρυθμούς γέμιζαν και οι σακκούλες. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα μιας γηραιάς κυρίας που πρώτα γέμισε όλη τη γυναικεία τσάντα της με φαγητά και στην συνέχεια έβαλε στο πιάτο της. Ηταν πραγματικά σαν να βρισκόμουν σε συσσίτιο σε εποχές πολέμου. Ναι ! Αυτό μου θύμισε. Αν το καλοσκεφθεί κανείς σε εποχές πολέμου βρισκόμαστε και τώρα. Για τους περισσότερους ο εχθρός είναι αόρατος. Δεν βομβαρδίζει με αεροπλάνα και τάνκς. Βομβαρδίζει με τοξικά, όχι αέρια αλλά ομόλογα. Βομβαρδίζει με χιλιάδες απολύσεις διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Ο συγκεκριμένος εχθρός θεωρεί καλό να εφοδιάσει τα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιεί στις επιθέσεις του με νεα πολεμοφόδια. 28 δις ευρώ στις τράπεζες. Στην συνέχεια δε, όταν αρχίζουμε να μετράμε τα θύματα από τις πολεμικές του επιχειρήσεις, επιζητεί εναγωνίως την κοινωνική συναίνεση σε όλα τα μέτωπα. Δεν ανήκουμε πλέον είς την Δύσην, για να παραφράσω ένα παλαιό ρητό μεγάλου πολιτικού ανήρ. Ανήκουμε εις την κρίσην. Μια κρίση που άλλοι την δημιούργησαν και άλλοι καλούνται να επωμιστούν το μεγαλύτερο βάρος των αποτελεσμάτων της. Πολύ θα ήθελα σήμερα πέρα από τους πολιτικούς αρχηγούς που θα δεχθεί στο μέγαρο Μαξίμου ο κύριος Πρωθυπουργός, να έβρισκε λίγο ώρα να ακούσει τι θα είχε να του πεί, εκέινη η περήφανη γηραιά κυρία που μπροστά στα μάτια μου γέμιζε με απίστευτη ταχύτητα την τσάντα της με κάθε λογής φαγητό. Οι περισσότεροι από όσους βρέθηκαν στην συγκεκριμένη ουρά, στην συνέχεια καθόντουσαν στις καρέκλες του Δήμου που είχαν στειθεί κάτω από τα αλμυρίκια της παραλίας, απολαμβάνοντας τον κόπο τόσης αναμονής. Καμία διάθεση για γέλια, καμιά διάθεση για συμμετοχή στους εορτασμούς του Δήμου. Σαν να βρισκόμουν σε θέατρο του παραλόγου, το φολκλορικό χορευτικό συγκρότημα του Δήμου χόρευε μόνο του χωρίς το γεγονός αυτό να απασχολεί κανέναν από τους παρευρισκομένους. Η ώρα είχε πάει 11.30. Η ουρά των ανθρώπων που περίμενε για να φτάσει στά τραπέζια του Δήμου με τα φαγητά μεγάλωνε. Σε μια κουβέντα που είχα μετά, ειπώθηκε ότι τα συμπεράσματα μου από αυτά που είδα ήταν λίγο «υπερβολικά». Μακάρι. Μακάρι να είναι έτσι. Νά είμαι εγώ ό «υπερβολικός»…και όχι οι εποχές που ζούμε. Εστω και εάν ακόμα και εκείνη η ηλικιωμένη κυρία ήταν και αυτή λίγο «υπερβολική». Οπως επίσης και οι εκατοντάδες «υπερβολικοί» οικονομικοί μετανάστες της ουράς. Πολλοί «υπερβολικοί» στον ίδιο τόπο τον ίδιο χρόνο για τον ίδιο σκοπό. Ομως…επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις «υπερβολικών» αντιδράσεων…παύουν να είναι συμπτώσεις απλώς.

Advertisements