club «σταυρός του νότου»…μια μάλλον βαρετή εμπειρία…

cf83cf84cf83cf85cf81cf8ccf82-cf84cebfcf85-cebdcf8ccf84cebfcf85

Την τελευταία φορά που πήγα στον  «Σταυρό του Νότου» πρίν …κάτι χρόνια…οφείλω να ομολογήσω ότι το συγκεκριμένο club σου έδινε την αίσθηση μιας πραγματικά  εναλλακτικής μουσικής σκηνής (στον κάτω χώρο) με δυνατά soul και jazz/rock group.
Eπειδή όμως τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν μένει το ίδιο, έτσι και η εμπειρία μου το Σάββατο το βράδυ στον ίδιο χώρο αποδείχθηκε τελικά αποκαρδιωτική. Η διαρρύθμιση έχει αλλάξει εντελώς. Ελάχιστος ελεύθερος χώρος για ορθιους υπάρχει πιά. Θα πρέπει περίπου «αναγκαστικά» να κάτσεις στριμωγμένος σε τραπέζι, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι στην διάρκεια της βραδιάς θα υπάρξει ελάχιστος ελεύθερος χώρος για κίνηση, για χορό, για boogie κατά το κοινώς λεγόμενο. Και…άντε εντάξει να δεχθούμε ότι η διεύθυνση του μαγαζιού επιλέγει περισσότερο να θυμίζει μπουάτ το όλο σκηνικό, με τα πάντα πλήρως ταξινομημένα. Να δεχθώ ότι είσαι αναγκασμένος να κάθεσαι -αν και αυτό δεν είναι φυσιολογικό- για να ακούς διασκευές από κομμάτια των IGGY POP και OZZY OSBOURNE,  σαν να παρακολουθείς Μαρινέλλα και Ρέμο. Πως όμως να δεχθείς ότι το group που θα σε συνοδεύει σχεδόν όλη την νύχτα (με καλούς μουσικούς και ερμηνευτές είναι η αλήθεια) θα προσπαθεί να σου δώσει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε κάτι…που να θυμίζει ελαφρώς… «πίστα».

Για να ξεκαθαρίσω την άποψη μου, στο ROCK…στην SOUL…στην JAZZ…ακόμα και στο Ελληνικό έντεχνο ή rock ρεπερτόριο, δεν σημαίνει ότι εάν είσαι τεχνικά άψογος εκτελεστής ή ερμηνευτής, μπορείς να μεταφέρεις το συναίσθημα αυτού που έγραψε η συνέθεσε μουσικά το τραγούδι, και κυρίως αυτού που το ερμήνευσε στην πρώτη του εκτέλεση. Δεν είναι τεχνικό το ζήτημα. Το να είσαι άψογος ερμηνευτικά, δεν σημαίνει επίσης, ότι μπορείς να αισθανθείς αυτό που τραγουδάς αλλά και να μεταδώσεις την ατμόσφαιρα οποιουδήποτε κομματιού ακόμα και σε ένα «εύκολο» και «διαθέσιμο»  κοινό που κάθεται σε καρέκλες. Το συναίσθημα αυτό ή το έχεις ή δεν το έχεις. Μάλλον είναι εγκεφαλικό το ζήτημα και λιγότερο θέμα δεξιοτεχνίας, γρήγορων δακτύλων ή ωραίας φωνής. Η έμπνευση και η διάθεση ξεκινάει πρώτα από την ψυχή, μετουσιώνεται σε ορμή καθ’οδόν πρός τις φωνητικές χορδές και τα δάκτυλα των χεριών. Η το έχεις – το πάθος και την ψυχή- ή δεν το έχεις. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.

Δεν περίμενα βέβαια να ακούσω πιστές αντιγραφές των μουσικών κομματιών που επιλέχθηκαν. Δεν με ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Εξάλλου υπάρχουν διασκευές τραγουδιών που είτε είναι καλύτερες από τα πρωτότυπα, είτε έχουν να προσθέσουν κάτι στον τρόπο εκτέλεσης του πρωτότυπου. Αποτελούν μια άλλη άποψη για το πώς το συγκεκριμένο τραγούδι μπορεί να λειτουργήσει στην διαδρομή του προς το κοινό, μέσω ενός άλλου μουσικού δρόμου. Αυτό  όμως  που δεν κατανοώ είναι την προσπάθεια να είμαστε τεχνικά άψογοι, λειτουργώντας με κεκτημένη ταχύτητα, να κάνουμε δηλαδή κάτι απλά για να το κάνουμε, επειδή πρέπει να το κάνουμε. Να «τρέχουμε» το κομμάτι με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνουμε ότι προσπαθούμε να το χαιρόμαστε, ενώ επί της ουσίας θα προτιμούσαμε να είμαστε κάπου αλλού εκείνη την στιγμή. Μου θύμισε λίγο αυτό το…»άντε …το είπαμε και αυτό». Η κατάσταση τελικά δεν σωνότανε με τίποτα. Ούτε οι στιγμές που ο «πολύς»  ΣΤΗΒ προσπαθούσε να ανοίξει διάλογο με το κοινό, εν οίδη ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ. Εάν το ζητούμενο ήταν μια «επιτυχημένη» μουσική παράσταση, τότε οι «κόποι» δικαιώθηκαν. Από την στιγμή όμως που μπαίνει το ερώτημα…» Τι στο διάολο γυρεύω εγώ εδώ πάνω σε αυτή τη σκηνή;» τότε τα ερωτήματα πληθαίνουν…και όχι τίποτα άλλο δηλαδή…αλλά θα μείνουν και αναπάντητα.

Τα περισσότερα από τα κομμάτια που παίχτηκαν χρειαζόντουσαν την απαραίτητη δόση, λίγο ή πολλής «βρωμιάς» κυρίως στην ερμηνεία. Φανταστείτε κομμάτια των ROLLING STONES εκτελεσμένα από την φιλαρμονική ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων. Θα είναι άψογα εκτελεσμένα, χωρίς νεύρο και ουσία όμως. Και τώρα φανταστείτε τον Κακλαμάνη να τραγουδάει το «street fighting man». Απόκοσμο το φαινόμενο τούτο. Γενικά δεν θέλει κόπο ρέ παιδιά…τρόπο θέλει. Οταν προσπαθεί κάποιος  να ερμηνεύσει…ΙGGY POP, OZZY OZBOURNE, DEEP PURPLE, ΠΑΥΛΟ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟ  ακόμα και ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ ρε γαμώτο….Ε !… Δεν μπορείς διάολε να θυμίζεις Πουλόπουλο στο «άγαλμα».  Στα υπέρ του προγράμματος η εμφάνιση της θεατρικής ομάδας ΕΧ ΑΝΙΜΟ σε πολύ καλές στιγμές stand-up comedy. Πραγματική όαση. Κατά τα άλλα, για το μουσικό μέρος του προγράμματος, μάλλον βαρεθήκαμε και εμείς, μάλλον σε βαριεστημένη κατάσταση βρέθηκαν και οι μουσικοί ή τελικά μάλλον πολλά ζητάω και εγώ…
Είπαμε…ήταν μια επιτυχημένη μουσική παράσταση. Ψάχναμε την ευκαιρία να χαμογελάσουμε.

Για να μην κοιμηθώ με εφιάλτες σήμερα το βράδυ…..