άλαλα τα χείλη των….ευσεβών!

«Η θρησκευτική αθλιότητα είναι ταυτόχρονα έκφραση της πραγματικής αθλιότητας και διαμαρτυρία κατά της πραγματικής αθλιότητας. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος, το συναίσθημα ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα απνευμάτιστων συνθηκών. Είναι το όπιο του λαού».
                                                                               ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ

Δεν θα αναλύσω γιατί ο ΜΑΡΞ χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό «όπιο του λαού» ή εαν το ιδεολογικό του οπλοστάσιο ήταν γεμάτο από συναισθήματα απέχθειας προς τις θρησκείες. Νομίζω ότι το γεγονός πώς μια από τις πρώτες του διατριβές στο πανεπιστήμιο είχε σαν θέμα την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία και τον Επίκουρο, λέει πολλά.

Την εβδομάδα που μας πέρασε γίναμε μάρτυρες βίαιων επεισοδίων για ένα διήμερο στο κέντρο της Αθήνας από οικονομικούς μετανάστες που διαμαρτύρονταν για την συμπεριφορά αστυνομικών, οι οποίοι σε έλεγχο που έκαναν έσκισαν ένα κομμάτι από το κοράνι που είχε επάνω του κάποιος μετανάστης σαν φυλαχτό.  Ετσι λοιπόν παρακολουθήσαμε εικόνες από το μέλλον, κάτι σαν ταινία προσεχώς, όταν η λέξη εξέγερση θα συναντήσει την πραγματική της ερμηνεία.

Ποιός αλήθεια πιστεύει ότι όλα αυτά έγιναν επειδή σκίστηκε ένα μικρό κομμάτι από το ιερό βιβλίο του Κορανίου ή επειδή τα όργανα της τάξης για μια ακόμα φορά δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο εν ώρα υπηρεσίας προπηλάκισαν  μετανάστες. Δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δεν θα είναι η τελευταία. 

Στις λειτουργίες του Ελληνικού κράτους και στο πρόσωπο της Ελληνικής συντεταγμένης πολιτείας, καθρεπτίζεται  καθαρά όλο το εντέχνως καλυπτόμενο ρατσιστικό συναίσθημα που ήδη έχει αρχίσει να «τρώει» τα σωθικά της Ελληνικής κοινωνίας. Της κοινωνίας, στην οποία αρκετά μέλη της φλερτάρουν με την ιδέα να ψηφίσουν ΓΙΩΡΓΗ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ, αλλά ντρέπονται να το ομολογήσουν είτε στις παρέες τους, είτε στις δημοσκοπήσεις.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο θρησκευτικού χαρακτήρα, είναι και ταξικού χαρακτήρα. Οι συγκρουσιακές αφορμές έχουν σαν αναφορά την θρησκεία. Ομως όλοι αυτοί οι εξαθλιωμένοι οικονομικοί μετανάστες που στοιβάζονται σε σκάφη λαθρεμπόρων με σκοπό να «περάσουν απέναντι» αποτελούν τα θύματα της οικονομικής και στρατιωτικής  ιμπεριαλιστικής επεκτατικής πολιτικής των μέχρι πρότινος ισχυρών  οικονομιών τόσο σε γεωστρατηγικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Συγκροτούν την «κοινωνία» των πραγματικά «κολασμένων της γής» ερχόμενοι σε μία χώρα που δεν έχει ούτε υποδομές αλλά ούτε και βαριά βιομηχανία για να μπορέσει να τους εντάξει στην παραγωγική διαδικασία.  Στην ουσία έρχονται σε ένα κράτος όπου βασιλεύει ο μεταπρατισμός, η παροχή υπηρεσιών και το «μαύρο χρήμα». 

Το Ελληνικό κράτος το οποίο αρχίζει να βιώνει την οικονομική κρίση και η οποία μετά τον Σεπτέμβριο θα ξεδιπλωθεί σε ολόκληρο το μεγαλείο της, βλέπει σαν καλή ευκαιρία να αρπάξει στην κυριολεξία κάποια «ψίχουλα» από την έκδοση προσωρινής άδειας ή την έκδοση άδειας εργασίας. Επί της ουσίας όχι μόνο δεν μπορεί να τους υποστηρίξει και να σεβαστεί τα όνειρα τους για μια καλύτερη ζωή, αλλά τους αφήνει να ζουν κάτω από  εξαιρετικά άθλιες συνθήκες διαβίωσης, επιτρέποντας την άμεση δημιουργία λούμπεν ομάδων που ασχολούνται με το κοινό έγκλημα. Για όλα αυτά τα κυρίως νέα παιδιά, που ζητούν να μας καθαρίσουν το τζάμι του αυτοκινήτου στα φανάρια, που προσπαθούν να κάνουν παράνομο μικροεμπόριο με τον φόβο ότι θα τους «τσακίσουν» οι αστυνομικοί, είναι θέμα καθαρά επιβίωσης. Και ξέρετε….η επιβίωση δεν γνωρίζει πολιτικά χρώματα ή θρησκείες. Αποτελεί το πρωταρχικό ζήτημα καθημερινής ενασχόλησης για τους ανθρώπους που δεν θέλουν να τους βρουν μια νύχτα εγκαταλελειμένους και πεθαμένους από την ασιτία. Η επιβίωση είναι πάνω από όλα στο ένστικτο του ανθρώπου. Ας τοποθετήσουμε για μια στιγμή τον εαυτό μας στην θέση τους. Στην θέση ενός ανθρώπου που ζεί στο κέντρο μια πόλης με επίπλαστη ευμάρεια, μιας πόλης που δείχνει να είναι καταναλωτικό πρότυπο, ασχέτως αν όλο και λιγότεροι θα μπορούν να διαλέγουν από τις βιτρίνες των εμπορικών καταστημάτων, ενώ εκείνοι στριμωγμένοι στου γύρω δρόμους, στοιβαγμένοι δεκάδες σε εγκαταλελειμένα κτήρια, κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, νηστικοί τις περισσότερες μέρες, προσπαθούν τι ; Ισως να δούν κάποιο όμορφο όνειρο το βράδυ; Να δουν την οικογένεια που έχουν αφήσει πίσω τους; Και ποιός σας είπε ότι κοιμούνται ; Ποιός σας είπε ότι ζούν σαν άνθρωποι;

Πριν κάποιοι επικαλεστούν ιδεολογήματα του στύλ «ας γυρίσουν πίσω», καλύτερα ας ερμηνεύσουν πρώτα  πολιτικά τις γενεσιουργικές αιτίες που οδήγησαν στην όξυνση του φαινόμενου της μετανάστευσης παγκοσμίως. Οταν καταρρέουν οικονομικά συστήματα σε χώρες του τρίτου κόσμου και σε κράτη της Ασίας, εξαιτίας συγκεκριμένων πολιτικών και εσύ σαν χώρα αποτελείς την κεντρική πύλη υποδοχής των αποτελεσμάτων αυτής της πολιτικής, από επεκτατικούς και εμφυλίους πολέμους, από διωγμούς και οικονομική εξαθλίωση -για όλο αυτό τον κόσμο που υφίσταται τις συνέπειες, προτιμώμενο είναι το αμφίβολο ρίσκο από τον βέβαιο θάνατο-  δεν μπορείς να κλείσεις καμία πόρτα εισόδου. Και πρακτικά και ουσιαστικά. Εαν θέλεις να ονομάζεσαι «Δημοκρατική χώρα» δεν μπορείς να γίνεις ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ, ούτε να επιτρέπεις εξορμήσεις ρατσισμού και φυλετικού μίσους. Είναι ανάγκη να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα με την λογική, να αποτελέσεις μέρος μιας αποδεκτής και μελλοντικά βιώσιμης λύσης και όχι της αναπαραγωγής του προβλήματος.

Θα ήθελα προσωπικά να δώ όχι μόνο το κόμμα της Ευρωπαικής Αριστεράς αλλά και όλη την Ευρώπη -γιατί το συγκεκριμένο πρόβλημα δε αποτελεί μόνο πρόβλημα της Ελλάδος και των κομμάτων της- να επαναδιατυπώνει μια μεταναστευτική πολιτική που να αφορά την ομαλή ένταξη όλων των μεταναστών στις κοινωνίες των Ευρωπαικών κρατών ανάλογα με την δυνατότητα που έχουν οι οικονομίες τους, στα πλαίσια της πλήρους ένταξης και ενσωμάτωσης των μεταναστών στην παραγωγική διαδικασία. Πράγμα το οποίο θα σημάνει την πλήρη ένταξη τους στις τοπικές κοινωνίες, στο σύστημα υγείας, στην κοινωνική ασφάλιση, με όλα τα πλήρη δικαιώματα και υποχρεώσεις των Ευρωπαίων πολιτών, με πλήρη σεβασμό στην διαφορετικότητα της φυλλετικής καταγωγής, της κουλτούρας και των θρησκευτικών συναισθημάτων. Μα κυρίως με πλήρη σεβασμό στις τραγικές εμπειρίες αυτών των ανθρώπων και των ονείρων τους για μια καινούργια ζωή. Θα ήθελα το κόμμα της Ευρωπαικής Αριστεράς να είναι πιο μαχητικό πάνω στο θέμα αυτό, να πιέσει όσο μπορεί τους εν πλήρη υπνώσει κοινωνικούς μηχανισμούς της Ευρωπαικής Ενωσης για ένα νεό οργανόγραμμα πάνω στο πολυσύνθετο μεταναστευτικό πρόβλημα. Γιατί τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαικης Ενωσης δεν πρέπει να συνεδριάζουν μόνο για τα επιτόκια των τράπεζών και την εκλογή του ΜΠΑΡΟΖΟ, αλλά κυρίως για θέματα κοινωνικής πολιτικής που τόσο υποβαθμισμένα βρίσκονται στην ατζέντα των συζητήσεων τους. Ας αναρωτηθούν γιατί ο Ευρωπαίος πολίτης δείχνει αδιάφορος για τις επερχόμενες Ευρωεκλογές. Επιπλέον το κόμμα της Ευρωπαικής Αριστεράς έχει την υποχρέωση να «μπολιάσει» την κουλτούρα των Ευρωπαίων πολιτών κυρίως σε θέματα ενημέρωσης αλλά και συγκεκριμένων προτάσεων, αποκρούοντας με μαχητικότα ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις. Γιατί η δική μας Αριστερά σε Ελλάδα και Ευρώπη διαθέτει τις απαραίτητες ευαισθησίες να σχοληθεί σοβαρά με το θέμα αυτό. Είναι ίσως το σημαντικότερο ζήτημα που θα απασχολήσει μελλοντικά την Γηραιά Ηπειρο. Προς το παρών ο κεντρικός και περιφερειακός Ευρωπαικός σχεδιασμός εξαντλείται τις περισσότερες φορές στην λήψη «δακτυλικών αποτυπωμάτων» με το που θα πατήσειτο πόδι του σε Ευρωπαική χώρα κάποιος μετανάστης. Και αυτό γιατί…«Το κράτος, το οποίο έχει ήδη πάρει τα δακτυλικά τους αποτυπώματα, τα παρουσιάζει ως νούμερο σε αρμόδιες υπηρεσίες της Ευρώπης και εξοικονομεί χρήματα από αυτά για τις ανάγκες της παραμονής τους».  Ας μας ενημερώσει επιτέλους κάποιος «υπεύθυνος» για το θέμα αυτό από την Ελληνική κυβέρνηση, που πάνε όλα αυτά τα χρήματα…

Αλλιώς….Το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο. Οχι εξαιτίας των μεταναστών. Αλλά από τον ρατσισμό και την άγνοια που θα επικρατήσει και μέσω αυτών, όλου του ανθρώπινου δυναμικού που μελλοντικά ενδέχεται να στελεχώσει τις δυνάμεις της…«επαναστατικής δεξιάς». Γιατί ο φασισμός θρέφεται από την αμορφωσιά και την απελπισία, εννίοτε από τον θρησκευτικό φονταμεταλισμό -Ορθόδοξο και Ισλαμικό-  εν μέσω οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης. Γιατί ο ρατσισμός αλλοιώνει κάθε πολιτιστικό χαρακτηριστικό, επενδύοντας στο αίσθημα της αγανάκτησης που γεννά την ωμή και τυφλή βία. Δείτε την παρακάτω φωτογραφία και θα καταλάβετε. Χτυπούν στις ευαίσθητες ηλικίες. Στις ηλικίες που ακόμη δεν έχουν προλάβει να σκεφθούν πολιτικά και να διαμορφώσουν χαρακτήρα.  Σε μια κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται να ενημερωθεί και να συζητήσει το πρόβλημα. Φθάνει προς το παρών να  το κρύβει «κάτω από το χαλί», μην υπολογίζοντας τις μελλοντικές συνέπειες. Η φωτογραφία είναι από το περιοδικό   «ΓΑΛΕΡΑ» και οι προκηρύξεις αυτές μοιράζονταν σε σχολεία και ΤΕΙ στα Χανιά της Κρήτης από νεαρά άτομα ηλικίας από 16 εώς 22 ετών. Το συγκεκριμένο φαινόμενο εμφανίζεται στις μέρες μας ανησυχητικά έντονο.

 
metwpo neolaias