θεόδωρος πάγκαλος: ο λαθρομετανάστης του πολιτικού συστήματος.

Θέλει πραγματικά πολύ γερά νεύρα για να σηκώνεσαι Κυριακάτικα, έτοιμος για έναν όμορφο πρωινό περίπατο και ξαφνικά το μάτι σου να πέφτει σε συνέντευξη του Πάγκαλου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Θέλει ακόμα μεγαλύτερο κουράγιο για να την διαβάσεις. Εάν ο συγκεκριμένος «σοσιαλαθρομετανάστης» δεν είναι ένας απλός βλάξ (που δεν είναι, γιατί προσωπικά τον θεωρώ εφυέστατο) τότε σίγουρα είναι ένας κοινός συκοφάντης ή ένας ανεξέλεγκτος υπερφίαλος, είτε απλά πρόκειται περί ενός «στημένου» πολιορκητικού κριού εκ μέρους του μηχανισμού συκοφαντικής  προπαγάνδισης κατά της Αριστεράς. Η αλήθεια είναι ότι προχωρώντας προς τις Ευρωεκλογές τέτοιου είδους λεκτικές επιθέσεις εκ μέρους του μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ πρός την Αριστερά θα πληθαίνουν. Εχει γίνει επιλογή, τον μηχανισμό αυτόν να τον εκπροσωπεί ο κύριος Πάγκαλος. Εάν βέβαια είναι «ανεξέλεγκτος», αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν και αποδεικνύει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πόσο ικανός ηγέτης είναι ο Γιώργος Παπανδρέου στο να «χαλιναγωγεί» τις προσωπικές πολιτικές στελεχών του, που εκθέτουν τις απόψεις του περί προοδευτικών συνεργασιών.

cf80ceb1ceb3cebaceb1cebbcebfcf82

  Δεν αναφέρομαι στους προσωπικούς και απολίτικους χαρακτηρισμούς που απευθύνει μέσω της συνέντευξης του κατά του Αλέξη Τσίπρα ( …«Αυτά βρίσκονται στην αγριεμένη φαντασία νεαρών με εξάψεις»…) και κατά του Αλέκου Αλαβάνου (…« ή ακόμα χειρότερα στην φαντασία ανθρώπων που ποτέ δεν ωρίμασαν πνευματικά και πολιτικά όπως είναι ο Αλαβάνος. Αυτά είναι ψυχονευροτικές εκδηλώσεις που έχουν τα όρια τους.» )

Είναι σαφές ότι δεν μπορείς να έχεις αντίλογο με πολιτικά επιχειρήματα  απέναντι σε τέτοιες απόψεις, απολίτικες και ειπωμένες με σκοπό να μειώσουν την προσωπικότητα των ανθρώπων της Αριστεράς. Κινούνται στα όρια της γραφικότητας τόσο οι δηλώσεις όσο και ο συγκεκριμένος βουλευτής ενός κατά τα άλλα «Σοσιαλιστικού Κινήματος». Εκεί που ο κύριος Πάγκαλος γίνεται επικίνδυνος και όχι απλά γραφικός είναι η παρακάτω δήλωση του στην ίδια συνέντευξη. Aπολαύστε τον, αναφερόμενος στο πανεπιστημιακό άσυλο : « Στην Ελλάδα υπάρχουν θύλακοι όπου το πολίτευμα δεν λειτουργεί. Και αυτό γίνεται με την υποστήριξη δύο κοινοβουλευτικών κομμάτων, του ΣΥΝ και του ΚΚΕ. Είναι απαράδεκτο και θα οδηγήσει σε πολύ επικίνδυνες εξελίξεις. Αν η κυβέρνηση δεν εφαρμόσει τον νόμο, τότε θα εφαρμόσουν τον νόμο αυτοδικώντας οι πολίτες »…
Και όμως…το παραλήρημα έχει και συνέχεια αναφερόμενος στο μεταναστευτικό πρόβλημα…« Ας απελαθούν συμβολικά μερικοί λαθρομετανάστες, για να μην γίνει η Ελλάδα παράδεισος υποδοχής των λαθρομεταναστών…»

Στο σημείο αυτό, ο συγκεκριμένος «σοσιαλαθρομετανάστης» αγγίζει τα όρια του φασισμού και του ρατσισμού. Με το δίκιο του ο «μέγιστος» Αδωνις Γεωργιάδης την δευτέρα το βράδυ δήλωνε ότι « Επιτέλους ο κύριος Πάγκαλος έρχεται στα λόγια μου…»

Ενας ακόμα «αγανακτισμένος πολίτης» ;  Κοινός προβοκάτορας ; Γραφικός συκοφάντης ;  ή μήπως το διαχρονικό γνώρισμα στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας να «κλείνουν» το μάτι στους δεξιούς νοικοκυραίους και στα συντηρητικά, φοβικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας όταν αυτή βρίσκεται σε κρίση ;  Αποτελεί ευρύτερη επιλογή του πολιτικού χώρου τον οποίο εκπροσωπεί στο Ελληνικό κοινοβούλιο;  Μήπως ηγείται ομάδας που έχει αναλάβει με τον συγκεκριμένο τρόπο την εργολαβία του «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» με την Αριστερά ;  Γιατί ο εκπρόσωπος τύπου του «κινήματος» δεν έχει τουλάχιστον την ευθυξία να «πάρει αποστάσεις» από  τις συγκεκριμένες δηλώσεις; Τις υιοθετεί; Θεωρεί ότι πράγματι οι «αγανακτισμένοι πολίτες» σε ρόλο δυνάμεων κρατικής καταστολής πρέπει να «ξυλοφορτώσουν» τους Αριστερούς νεολαίους για να λειτουργήσει καλύτερα η Δημοκρατία μας ; Θεωρεί ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα λύνεται με κάποιες χιλιάδες απελάσεις και με μέτρα τύπου Μπερλουσκόνι ; Θεωρεί ότι ο συγκεκριμένος λαθρομετανάστης του προσωπικού του αυτοπροσδιορισμού ως σοσιαλιστής και ως εκ τούτου «σοσιαλαθρομετανάστης» εκφράζει απλά και μόνο «προσωπικές απόψεις» ;  Μήπως αυτές οι προσωπικές «αναζητήσεις» του κυρίου Πάγκαλου εκφράζονται καλύτερα από τον ΛΑ.Ο.Σ. ;
Μια τελευταία ερώτηση έχω, για τους εντός της Αριστεράς «πάγιους εραστές» της σοσιαλδημοκρατίας. Στην «συγκυβέρνηση» ή στην «ψήφο ανοχής» προς το ΠΑΣΟΚ ο συγκεκριμένος βουλευτής ποιό Υπουργείο θα διαχειριστεί ;  Το Υπουργείο σωμάτων ασφαλείας ; Το Υπουργείο Παιδείας ή το Υπουργείο Εσωτερικών;
Η δική μου πρόταση είναι να αναλάβει στην ΚΥΠ το Α2. Ο συγκεκριμένος ρόλος θα του πάει «γάντι».

Πλατεία Ομονοίας και οι γύρω δρόμοι της φωτιάς…

Τους τελευταίους μήνες στους δρόμους γύρω από την πλατεία Ομονοίας διεξάγεται ενα περίεργο «παιχνίδι» κυνηγητού και κρυφτού. Πρόκειται για την ευρεία κλίμακας αστυνομική επιχείρηση με στόχο την «πάταξη» και την καταστολή της «εγκληματικότητας» προερχόμενη απο ομάδες οικονομικών προσφύγων που σε εξαθλιωμένη κατάσταση φθάνουν κατά κύμματα στην χώρα μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για μια ακόμα φορά, η Ελληνική Κυβέρνηση αδυνατεί να προσεγγίσει και -κυρίως- να αναλύσει τα νέα κοινωνικά δεδομένα που δημιουργούνται πανευρωπαικά απο το πρόβλημα της οικονομικής προσφυγιάς. Αυτό γίνεται φανερό από την στιγμή που εγκαταλείπεται οποιοδήποτε σχέδιο πρόληψης στην αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού, περνώντας αμέσως στο στάδιο της άγριας καταστολής.

Η ευρύτερη περιοχή της πλατείας Ομονοίας αποτελεί τον χώρο μαζικής κατοίκησης οικονομικών και πολιτικών προσφύγων ιδιαίτερα των νεοεισερχομένων. Αρκετοί απο τους συγκεκριμένους πρόσφυγες έχουν σαν στόχο να μείνουν προσωρινά στην χώρα μας, ελπίζοντας να τους δοθεί η ευκαιρία σύντομα να συνεχίσουν το ταξίδι τους για τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Πολλές φορές όμως το «προσωρινό» γίνεται πιο μόνιμο από ότι και οι ίδιοι θα φανταζόντουσαν, με αποτέλεσμα το όνειρο της καλύτερης ζωής να μετατρέπεται γρήγορα σε εφιάλτη, ζώντας χωρίς κανένα νόμιμο χαρτί και κάτω απο πραγματικά άθλιες συνθήκες διαβίωσης, με ελάχιστες ελπίδες για εξεύρεση εργασίας και ουσιαστικής ένταξης στην Ελληνική κοινωνία. Η «γκετοποίηση» τους, ο κοινωνικός αποκλεισμός, και η εκμετάλλευση τους, είναι η πρώτη τους επαφή με το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος. Αισθανόμενοι καθημερινά την απόρριψη και την περιθωριοποίηση τους, μπαίνει σε λειτουργία το ένστικτο της επιβίωσης με συνέπεια να μπαίνουν στο «παιχνίδι» της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, στην συχνά καταναγκαστική πορνεία, στο ελεγχόμενο απόλυτα «παράνομο εμπόριο». Είναι ένας τρόπος αντίδρασης και οριακής επιβίωσης, σε μία κοινωνία επίπλαστης ευμάρειας.

Πριν όμως τους καταραστούμε στο «πύρ το εξώτερον» ας σκεφτούμαι πρώτα τους λόγους που οδήγησαν τις χιλιάδες των οικονομικών προσφύγων στην χώρα μας. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης η Ελλάδα καθίσταται σαν την κυριότερη «πύλη εισόδου» της αναπτυγμένης οικονομικά Κεντρικής Ευρώπης απο οικονομικούς πρόσφυγες που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους λόγω πολέμων και οικονομικής εξαθλίωσης. Αλλά για μια στιγμή !!! Ποιός σπαταλά και εκμεταλλεύεται τον φυσικό πλούτο και ποιός διαλύει την κοινωνική συνοχή των κρατών αυτών ετσι ώστε να οδηγούνται εκατομμύρια άνθρωποι σε κατάσταση υποσιτισμού, πείνας, και στέρησης βασικών ειδών διαβίωσης ; Μα φυσικά η αναπτυγμένη οικονομικά «Δύση», από την στιγμή που οι ανάγκες της κατανάλωσης η οποία τροφοδοτεί την κερδοφορία των πολυεθνικών εταιρειών αλλά και των τραπεζών, επιβάλλει την καταλήστευση και εκμετάλευση των πρώτων υλών ( πετρέλαιο – τρόφιμα ) από τις χώρες αυτές, με σκοπό να βελτιωθεί και να μεγιστοποιηθεί ο ρυθμός παραγωγής καταναλωτικών προιόντων για τις μεγάλες αγορές του προηγμένου οικονομικά Βορρά, ικανός για να συντηρήσει συγκεκριμένη κυκλική διαδρομή του χρήματος που ειναι σαφώς οριοθετημένη για το ποιές κοινωνικές τάξεις την εκμεταλλεύονται, στις ανεπτυγμένες η υπό ανάπτυξη καπιταλιστικές οικονομίες. Τι είναι τελικά αυτό που αφαιρεί το δικαίωμα σε όλους της γής τους «κολασμένους» να μένουν στην πατρίδα τους, να ζούν με την οικογένεια τους, και να δημιουργούν τις υλικές βάσεις της αναπτυξιακής δομής της χώρας τους ; Μα φυσικά συγκεκριμένες οικονομικές και πολιτικές επιλογές, που απορρέουν απο διεθνείς οικονομικούς και πολιτικούς οργανισμούς και κυβερνήσεις, που οι ίδιοι δημιούργησαν, συντήρησαν, και τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις. Μόνο που αυτή την φορά τα ιδια τα θύματα αυτού του οικονομικού πολέμου, θέλουν να βρούν καταφύγιο στους τόπους έμπνευσης και επεξεργασίας του συγκεκριμένου σχεδίου εξόντωσης τους, διεκδικώντας «κάτι» το οποίο τους στέρησαν. Και αυτό το «κάτι» έχει όνομα. Λέγεται το «δικαίωμα στην ζωή». Σχήμα οξύμωρο ;

Δεν το νομίζω…Είναι απλά ενα ακόμα αλυσιδωτό φαινόμενο δράσης και αντίδρασης, μια ακόμα αντίφαση του καπιταλισμού να «μεριμνά» για τα θύματα του, υποδεχόμενος στις Μητροπόλεις του, τις επιπτώσεις που η ίδια η λειτουργία του συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου κατασκεύασε. Πώς δεν προβλεύθηκε αυτό ;  Μα όσοι υιοθετούν την συγκεκριμένη λογική…δηλαδή την πρακτική του » τα κέρδη πάνω απο τον άνθρωπο » δεν μπορούν να αντιληφθούν τις μελλοντικές συνέπειες. Γιατί η οπτική τους είναι βραχυπρόθεσμη, επικεντρωμένη στην γρήγορη και άμεση κερδοφορία, ιδίως σε περιόδους παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Με λίγα λόγια όσο πιο άγρια θα εντείνεται η καταλήστευση φυσικών πόρων και πρώτων υλών από τις χώρες αυτές, τόσο περισσότερο θα μεγαλώνουν οι στρατιές των εξαθλιωμένων οικονομικά προσφύγων, που θα μεταναστεύουν στις οικονομικές  Μητροπόλεις του πλανήτη σε μία απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης.

Σε αυτό λοιπόν το νέο και συνεχώς διαμορφώμενο παγκοσμιοποιημένο τοπίο κοινωνικών αλλαγών, είτε το θέλουμε είτε όχι … η χώρα μας έχει περίοπτη θέση στην υποδοχή του αποτελέσματος των συγκεκριμένων πολιτικών που εφαρμόζονται. Υποδέχεται χιλιάδες οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες κάθε χρόνο, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή πρόβλεψη για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού. Η παντελής έλλειψη κοινωνικής μέριμνας εκ μέρους της πολιτείας, και η εντεινόμενη αστυνομική καταστολή, δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα αντιθέτως το επιδεινώνουν. Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση ενα τόσο οξύ και πολυσύνθετο κοινωνικό πρόβλημα να καταφέρεις να το κρύψεις » κάτω από το χαλί «. Ο Δήμος Αθηναίων και η συντεταγμένη Ελληνική πολιτεία πρέπει να καταλάβουν ότι τρόπος αντίδρασης εκ μέρους τους, δεν είναι η βαρβαρότητα των αστυνομικών επιχειρήσεων που συνήθως επιφέρουν αντίθετα αποτελέσματα απο αυτά που προσδοκούνται, αλλά η απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων, η δημιουργία προγραμμάτων και η οργανωτική δομή υπηρεσιών, που θα καλύψουν τις πρωταρχικές ανάγκες σίτισης και στέγασης των αστέγων και προσφύγων στην περιοχή της Ομονοίας, με τελικό στόχο την πλήρη ένταξη τους στην Ελληνική κοινωνία ! Για εμάς του απλούς Έλληνες πολίτες, θα πρότεινα για αρχή να καλλιεργήσουμε στο μυαλό μας το εξής σύνθημα…                         …….ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙΟΛΟΙ ΙΣΟΙ……….