Κερατέα – λαύριο : κοινό το πρόβλημα, κοινή και η λύση.

Ο νέος Καλλικρατικός δήμος της Λαυρεωτικής συνένωσε δύο μεγάλες περιοχές. Το Λαύριο και την Κερατέα. Δύο κωμοπόλεις με διαφορετική πορεία κοινωνικής συγκρότησης μέσα στον χρόνο. Το Λαύριο με σαφή ταξική αναφορά στο βιομηχανικό προλεταριάτο, μια και η πλειοψηφία των  κατοίκων του μέχρι το 1873 δούλευαν στις γαλαρίες της «Ελληνικής Εταιρείας των Μεταλλουργείων Λαυρίου» και της μετέπειτα «Γαλλικής Εταιρείας» που λειτούργησε έως το 1982,  επανιδρύοντας στην ουσία την σύγχρονη πόλη του Λαυρίου και από την άλλη πλευρά του βουνού η Κερατέα με εντελώς αντίθετη κοινωνική και ταξική συγκρότηση, με κατοίκους σαφώς προσανατολισμένους στην Γεωργία και την Κτηνοτροφία. Στην πόλη αυτή πέρα από κάποιες μικρές οικογενειακές βιοτεχνίες και καταστήματα η πλειοψηφία των κατοίκων είναι άμεσα συνδεδεμένη, διαχρονικά, με την ιδιοκτησία και εκμετάλλευση της γης. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 οι διαφορές στην κοινωνική διαστρωμάτωση ήταν περισσότερο από ορατές. Με το πέρασμα του χρόνου οι διαφορές αυτές αμβλύνθηκαν, το Λαύριο δεν είναι πια μια βιομηχανική περιοχή, καθώς ακολούθησε την πορεία αποβιομηχάνισης που συντελέστηκε σε όλη τη χώρα την δεκαετία του 80, ενώ στην Κερατέα οι κάτοικοι δεν στηρίζονται πια μόνο σε αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες.

Οι περισσότεροι κάτοικοι της Κερατέας αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά και κοινωνικά ως «συντηρητικοί». Ένα καπρίτσιο της ιστορίας θέλησε να ξεκινήσει από την πόλη τους η σημερινή κατάρρευση «παραδοσιακών αξιών» και «κοινωνικών σταθερών» πάνω στις οποίες, διαχρονικά, είχε συγκροτηθεί ο τοπικός κοινωνικός ιστός. Είναι η στιγμή όπου απομυθοποιείται πλήρως, καταρχήν η έννοια του αστικού κράτους, αλλά κυρίως του διπολικού πολιτικού συστήματος που τόσα χρόνια κυριαρχούσε με ανατριχιαστικά ποσοστά σε ιδεολογικό επίπεδο, δηλαδή σε στάση ζωής, ενώ αυτό το φαινόμενο εκφραζόταν τόσο στις Εθνικές εκλογές όσο και στις τοπικές εκλογικές διαδικασίες. Είναι η ώρα που αυτό το κράτος, αυτό το πολιτικό σύστημα τοποθετεί πάνω από όλα τα στενά συμφέροντα των εκπροσώπων του, των εργολάβων του, με σκοπό την διαιώνιση της πολιτικής του ύπαρξης η οποία βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με την επιβίωση της τοπικής κοινωνίας την οποία στο πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποίησε. Σκιαγραφείται, έτσι απλά, η στιγμή, που ο «παλαιός κόσμος» καταρρέει γύρω σου.

Πάνε πέντε με έξη χρόνια που παρακολουθώ τις εξελίξεις στο ζήτημα της Δημιουργίας ΧΥΤΑ στην γύρω περιοχή, κυρίως λόγω εντοπιότητας που έχει σχέση με την πόλη του Λαυρίου, ενώ το συγκεκριμένο πρόβλημα κληρονομείται πολιτικά από την μία κυβέρνηση στην άλλη. Μέσα σε αυτά τα έξη χρόνια, αλλά ιδιαίτερα τους τρείς τελευταίους μήνες, η κοινωνία της Κερατέας έχει αλλάξει. Περνώντας μέσα από διαδικασίες πρωτόγνωρες που γεννά η αντίσταση στον νόμο που προεξοφλεί την υποβάθμιση και τον οικονομικό μαρασμό της περιοχής, αλλά και στον τρόπο της στρατιωτικής επιβολής του, οι κάτοικοι της έμαθαν τι σημαίνει αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη, συμμετοχικές διαδικασίες. Σε αυτό πολύ σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα νεανικά στρώματα της πόλης που βλέπουν όχι μόνο να υποθηκεύεται το μέλλον τους στο κόσμο της ανεργίας, αλλά και η ίδια η πόλη τους να αλλάζει μορφή και να κινδυνεύει να μετατραπεί στον μελλοντικό σκουπιδότοπο της Αττικής με ότι και αν σημαίνει αυτό για την ποιότητα της ζωής των επόμενων γενεών.  Επιπρόσθετα, αυτό που επιμελώς «κρύβουν» τα ΜΜΕ που έχουν επιβάλει μια ιδιότυπη «ομερτά σιωπής» είναι το γεγονός ότι, από την τοπική κοινωνία και την Δημοτική αρχή έχει συγκροτηθεί τεκμηριωμένη εναλλακτική πρόταση πάνω στο θέμα του ΧΥΤΑ, την οποία η κυβέρνηση απαξιεί ακόμα και να  διαβάσει.  Χαρακτηριστικό δείγμα αλαζονίας και αυταρχισμού η συνέντευξη της Υφυπουργού Εσωτερικών Θεοδώρας Τζάκρη την προηγούμενη Παρασκευή σε πρωινή εκπομπή ιδιωτικού τηλεπτικού σταθμού.

Σε αυτόν τον αγώνα οι κάτοικοι και των δύο περιοχών είναι ενωμένοι και αποφασισμένοι, όχι μόνο επειδή είναι κοινό το πρόβλημα, αλλά επειδή αποτελεί πλέον κοινή συνείδηση ότι απειλείται με πλήρη υποβάθμιση, με οικολογική καταστροφή και με οικονομικό μαρασμό (για μια ακόμη φορά) ολόκληρη η περιοχή της Λαυρεωτικής.  Τώρα το πάζλ συμπληρώθηκε. Αυτές οι δύο τοπικές κοινωνίες στην ουσία μόνες τους αντιστέκονται, με δυναμικό τρόπο, επί τρείς μήνες στα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων και της σημερινής κυβέρνησης που με τις επιλογές της καταλαμβάνει επάξια μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.  

Μέχρι πότε όμως θα αντέχουν αυτές οι «ελεύθερες – πολιορκημένες» κοινωνίες την νέα διαμορφούμενη καθημερινότητα τους, έτσι όπως αυτή εξελίσσεται από την ευθεία αντιπαράθεση με την κυβέρνηση; Η απάντηση συσχετίζεται άμεσα με την «πίεση του χρόνου». Και αυτό φαίνεται πως το έχει καταλάβει καλά ο κυβερνητικός μηχανισμός. Ότι δεν έχουν καταφέρει τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες που συλλαμβάνουν αθρόα κόσμο ανεξαρτήτου ηλικίας, πιθανά να το καταφέρουν οι εορτές του Πάσχα και η καλοκαιρινή περίοδος που ξεκινά σε δύο μήνες.  Τόσο η οικονομική ζωή της Κερατέας όσο και αυτή του Λαυρίου έχουν πληγεί σε σημαντικό βαθμό, ενώ η Δημοτική αρχή του νέου Δήμου της Λαυρεωτικής, όπως όλες οι Δημοτικές αρχές στην Ελλάδα,  περιμένει την απόδοση των οικονομικών κονδυλίων εκ μέρους της Κυβέρνησης βάσει των οποίων θα υλοποιηθεί ο φετινός οικονομικός προϋπολογισμός του Δήμου. Στην ουσία και οι δύο πλευρές παλεύουν με τον χρόνο, μόνο που, ο χρόνος, φαίνεται να αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο της Κυβέρνησης, πέρα από τις οποιεσδήποτε υποτιθέμενες πιέσεις οι οποίες ασκούνται από τους μεγαλοεργολάβους, και οι οποίες αποτελούν το μεγάλο παραμύθι από την στιγμή που η προκαταβολή για την έναρξη των εργασιών έχει καταβληθεί από την κυβέρνηση προς τις ανάδοχες εταιρείες.

Αυτή την «πίεση» δείχνει να την έχει αντιληφθεί και η νέα δημοτική αρχή, για αυτό και την ημέρα της πρωτοφανούς βαρβαρότητας, που επέδειξαν οι Μονάδες Αποκατάστασης Των συμφερόντων του εργολάβου, ο πρώην Δήμαρχος της Λαυρεωτικής κος Σταύρος Ιατρού, καλούσε από ραδιοφώνου όλους τους κατοίκους του Λεκανοπεδίου, τα κόμματα και τις συλλογικότητες πολιτών, να συστρατευτούν με τους κατοίκους της Λαυρεωτικής γιατί όπως χαρακτηριστικά έλεγε «το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο της πόλης της Κερατέας αλλά αποτελεί ζήτημα προάσπισης της Δημοκρατίας στην χώρα μας».

 Πέρα από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις όπως το κίνημα «Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω» και κάποιες νεολαιίστικες συλλογικότητες που την επόμενη μέρα διαδήλωσαν στην κεντρική πλατεία της Κερατέας, ουδείς επίσημος κομματικός φορέας ευαισθητοποιήθηκε. Ούτε καν η επίσημη Αριστερά. Το ΚΚΕ ούτως η αλλιώς δεν συμμετέχει επίσημα πουθενά, σε καμία διαδικασία, (όπως χαρακτηριστικά μου έλεγε κάποιος φίλος: «το ΚΚΕ στις επόμενες εκλογές θα πάει να ψηφίσει το Σάββατο για να είναι μόνο του») ενώ ο ΣΥΝ έβγαλε απλά μια «άκαπνη» ανακοίνωση με την οποία «εγκαλεί»  την κυβέρνηση για τον αυταρχισμό που επιδεικνύει (tres sic).

Έτσι όπως διαμορφώνεται αυτή την στιγμή η κατάσταση, ο αγώνας για την αποφυγή της δημιουργίας ΧΥΤΑ θα αποτελέσει αποκλειστική υπόθεση των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής της Λαυρεωτικής και των αλληλέγγυων προς αυτούς, με κλιμάκωση του (ελπίζω να φτάσουμε ως εκεί) το τριήμερο 8-9-10 Απριλίου, όπου στο μπλόκο της Κερατέας, θα γίνει πολιτιστικό τριήμερο με πλήθος από μουσικά συγκροτήματα και καλλιτεχνικά Happenings. Είναι περιττό να τονίσω πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε την υποστήριξη όλων σας σε ένα αγώνα που όλα δείχνουν ότι αρχίζει να κορυφώνεται. Μέσα από  παρόμοιες διαδικασίες συγκρότησης κοινωνικής αντίστασης απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική αναλγησία και βαρβαρότητα, διαμορφώνονται οι νέες αυτόνομες κοινωνικές συλλογικότητες, οι οποίες πρέπει να αποτελέσουν το πολιτικό επίδικο του μέλλοντος  έτσι ώστε να αποδειχθούν ικανές τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, μέσα από κινηματικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στο να ανατρέψουν τα σχέδια τόσο της κυβέρνησης-μαριονέτας της Τρόικας όσο και των μεγαλοεργολάβων-συνεργατών της.

Χρειάζεται να διαθέτει κανείς μεγάλα πολιτικά «καρύδια» και εννοώ την επίσημη Αριστερά στην χώρα μας, για να μην υπολογίζει το περίφημο «πολιτικό κόστος» της έμπρακτης αλληλεγγύης, μιας αλληλεγγύης που δεν θα εξαντλείται μόνο σε λόγια και ευχές. Ας το καταλάβουμε. Σήμερα είναι η Κερατέα, αύριο θα είναι η σειρά του παλαιού αεροδρομίου στο Ελληνικό και πολύ σύντομα όλοι οι μεγάλοι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι θα χαθούν οριστικά από την «αξιοποίηση» που επιχειρείται κατά τα πρότυπα του «Μνημονίου». Μία ενδεχόμενη ήττα στον πολύχρονο αγώνα εναντίον του ΧΥΤΑ, δεν θα βαρύνει μόνο όσους κατοικούνε στην περιοχή της Λαυρεωτικής αλλά και ολόκληρη την Ελλαδική κοινωνία που με τα δείγματα ραγιαδισμού που συνεχίζει να επιδεικνύει υποθηκεύει το μέλλον της αλλά κυρίως το μέλλον των παιδιών της. Γι αυτό και εμείς λέμε:

NO PASARAN!!!    ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!!!

ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΛΑΒΩΝ !!!

ΟΛΟΙ 8-9-10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ!!!

KERATEA RESISTANCE FESTIVAL

διαβάστε επίσης «Αρχαίο θέατρο Θορικού – Λαυρεωτική γή»

Advertisements

γράμμα ενός αναρχικού στόν υπουργό «προστασίας τού πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοϊδη

κ.Χρυσοχοϊδη,

Διάλεξα «σκόπιμα» τήν μέρα πού συμπληρώνονται 36χρόνια μνήμης γιά τούς αγώνες μιάς γενιάς πού ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ ,νά γράψω ένα κείμενο απευθυνόμενο κυρίως πρός τό προσωπό σας καί τήν ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΑΣ στήν περιοχή τών Εξαρχείων.

Διάλεξα «σκόπιμα» αυτή τήν ημέρα πού η μνήμη της έχει υποφέρει καί αμαυρωθεί τόσο από τίς «τιμές» καί τά «στεφάνια» τής εξουσίας,αλλά καί τόσο εξ΄ίσου από τόν ελιτισμό τής ένοπλης «πρωτοπορίας» πού λέκιασε τήν σημασία καί αξία αυτής τής ημέρας μέ τήν γιάφκα τής «αυτόκλητης δικαιοσύνης καί τιμωρίας»…

Είναι αλήθεια πώς η γενίκευση καί η κατηγορία τής συλλογικής ευθύνης ξεμακραίνει τούς ανθρώπους από τήν ουσία τής ζωής καί τούς παραδίδει θύματα στό θέαμα καί στό ανούσιο.

Αποδείξατε μέσα σέ λίγες μέρες πώς αυτή σας η πορεία έχει από τό ξεκινημά της (καί παρά τόν λαϊκισμό τής μετονομασίας της σέ «προστασία τού πολίτη») τίς περισσότερες πιθανότητες νά σμίξει μέ τόν αυταρχισμό καί τόν σοσιαλφασισμό παρά μέ τίς ιδέες τού κοινωνικού σοσιαλισμού από τίς οποίες είσαστε τώρα αλλά καί στό παρελθόν…στό αντιθετό τους ρεύμα!

Εκμεταλλευθήκατε τήν τυφλή δράση τού ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΥ πού δημιουργεί στήν περιοχή αλλά καί στό κίνημα γενικότερα τόν διάδρομο προσγείωσης τών «επιχειρήσεων αρετής» τών σωμάτων καταστολής καί βάλατε στήν καραντίνα τήν συνοικία τών Εξαρχείων ανασύροντας ξανά από τό αρχείο τής ψυχολογίας τού Κράτους παλιές δοκιμασμένες «συνταγές» πού ρίχνουν λάδι στήν φωτιά τών οξυμένων ζητημάτων.

Σήμερα πού η νεολαία καί οι εργαζόμενοι είναι στούς δρόμους τής περιοχής γιά νά τιμήσουν τούς νεκρούς τού ΄73,τούς νεκρούς Κουμή καί Κανελλοπούλου τής επετείου τού ΄80,τόν Μιχάλη Καλτέζα τής επετείου τού ΄85 καί σέ λίγες μέρες τόν εκτελεσμένο Αλέξη Γρηγορόπουλο τού περασμένου Δεκέμβρη.

Καλά, αυτοί οι συμβουλοί σας, φίλοι σας «αντιεξουσιαστές» εκεί στό υπουργείο, πού τελικά σάς είναι χρήσιμοι, όταν δρομολογούν κινήσεις καί μεθόδους πού αναπαραγάγουν συνέχεια τό κοινωνικό αδιέξοδο καί οδηγούν τόν δήμιο νά στήσει τό ίδιο σκηνικό προξενώντας βία, αίμα καί πόνο σέ όλες τίς πλευρές?

Γιατί εγώ ξέρω κ.Χρυσοχοϊδη πώς ο σοσιαλισμός αναγνωρίζει πώς τά όποια κοινωνικά προβλήματα πού προκύπτουν (καί θά προκύπτουν πιθανά σέ κάθε μορφής κοινωνία, τίποτα δέν θά είναι ποτέ τέλειο…) στήν άκρη, στήν μέση ή σέ όλη τήν πολιτεία, λύνονται από τούς ίδιους τούς κατοίκους καί πολίτες καί ΟΧΙ από τίς κλούβες τής αστυνομίας, τούς ασφαλίτες καί τήν ομάδα «Δέλτα» οι οποίοι ξεπερνούν αρκετές φορές μέ άνεση τά «θεσμικά όρια» πού έχει θέσει η αστική δημοκρατία καί συμπεριφέρονται πολλοί από αυτούς ως ΚΤΗΝΗ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ πού εσείς έχετε τήν ψευδαίσθηση πώς θά «εξημερώσετε» καί θά «εκδημοκρατήσετε».

Οι αποφάσεις, πολλές φορές άστοχα καί επικίνδυνα παίρνονται μέσα σέ λίγες ώρες «εν θερμώ» καί «εν ψυχρώ» καταλήγουν σέ αποτυχία καί ανοίγουν κι άλλα προβλήματα καί τραγωδίες στίς κοινωνίες!

Αυτό φαίνεται πώς τό έχετε προσπεράσει ή ξεχάσει καί άς έχετε καί «επαγγελματική εμπειρία» καί γνώση!

 Σάς είπα καί στήν αρχή πώς οι γενικεύσεις οδηγούν αναπόδραστα στήν παγίδα τής απόλυτης αλήθειας καί τού φασισμού!

Επειδή αποψή μου είναι πώς όλοι οι μπάτσοι δέν είναι γουρούνια-δολοφόνοι, πώς όλοι οι δημοσιογράφοι δέν είναι αλήτες καί ρουφιάνοι, πώς όλοι  πού δηλώνουν «αναρχικοί» ή «αντιεξουσιαστές» δέν σημαίνει πώς είναι καί αναρχικοί καί αντιεξουσιαστές…,

 Θέλοντας νά υπερασπισθώ τήν αλήθεια μου καί μόνο, πού δέν έχει δύο μέτρα καί δύο σταθμά, γιά τήν βία τού θεάματος πού θέλει νά υπηρετήσει η όποια εκφρασή του καί εκπροσωπησή του είτε αυτή είναι τό περίστροφο τού Κορκονέα  ή τού Μελίστα,είτε αυτή είναι τού σεχταρισμού καί τού συνομωτισμού πού αντιλαμβάνονται  ως «επανάσταση μέσα στήν επανάσταση» οι διάφοροι πυρήνες καί μηδενιστές τού «αντάρτικου πόλης»…, πού δέν αρνείται νά «παρασυρθεί από εξισώσεις θύτη καί θύματος» θεωρώντας πώς τήν ίδια μισανθρωπιά, αποκτήνωση καί φασισμό έχει τόσο τό χέρι πού έκοψε τήν ζωή τού Αλέξη Γρηγορόπουλου τόν περασμένο Δεκέμβρη καί τόν στέρησε από τούς δικούς του, όσο καί εκείνο πού έκοψε τήν ζωή τού αστυνομικού Νεκτάριου Σάββα τό καλοκαίρι τού 2009 στά Πατήσια, στερώντας τον από τό 9χρονο παιδί του…, πού δέν έχει επιλεκτικές ευαισθησίες πού χαρακτηρίζουν στό συνολό της τά όργανα καί τούς διαχειριστές τής εξουσίας, τήν αλήθεια μου πού δέν θά είναι ποτέ μέ τό μέρος τής ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, τήν αλήθεια μου πού δέν είναι «ανώτερη» από τίς χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλες τού Κόσμου…,

 κ.Χρυσοχοϊδη,

Επειδή θεωρώ πώς καμμία ζωή δέν είναι λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμη από τίς υπόλοιπες καί πώς οι αγώνες δέν δίνονται πάνω στήν παραφροσύνη τής «παράπλευρης απώλειας» καί τού μιλιταρισμού πού μέ τό «μάτι» τής σφαίρας διακρίνει παντού εχθρούς καί στολές…,

 Επειδή είμαι αναρχικός καί «δέν εκτελώ τήν ηθική», «δέν στρέφομαι εναντίον όλων»  καί δέν απαξιώνω τήν υπόλοιπη κοινωνία γιατί πιστεύω πώς έχει γνώμη καί παλεύω γιά νά έχει γνώμη, νά διεκδικεί τόν χαμένο της χρόνο καί χώρο καί νά στεριώσει η συλλογική στάση γόνιμης αντίδρασης απέναντι σέ κάθε εξουσία…,

 Σάς προτείνω

η «αντιεξουσία» σας νά αποσύρει τά όποια «καινοτόμα» σχεδιά της από τά Εξάρχεια γιατί αναπτύσσονται ολέθριες σχέσεις μέ τά δημοκρατικά καί ατομικά δικαιώματα(πού εσείς ο ίδιος τονίζετε στίς εξαγγελίες σας ως υποστηρικτής τους)μέ τό ενδεχόμενο νά κυλήσουν όλα ξανά καί ξανά στόν φαύλο κύκλο τής βαρβαρότητας πού δέν υπολογίζει τήν αξία, τήν ελευθερία καί τήν αξιοπρέπεια τής ανθρώπινης ύπαρξης!

ενάντια στήν εξουσία, εκμετάλλευση, αδικία καί βία από άνθρωπο σέ άνθρωπο

 Αθήνα 16/11/09

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) 
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα
email : erozer2000@yahoo.gr

ειμαι εγώ…16 χρονών.

Το video ανήκει στον … dragonflymed

Tα σημερινά παιδιά θα έπρεπε ήδη να είχαν εξεγερθεί εναντίον μας. Εναντίον της γενιάς των γονιών τους, μιάς γενιάς που σπατάλησε φυσικούς και οικονομικούς πόρους για να ζήσει καλύτερα από κάθε άλλη στην ιστορία.        Η γενιά μας δανείστηκε και από το μέλλον των παιδιών της για να αυτοχρημαδοτήσει την δική της, δίχως προηγούμενο, ευημερία. Εξαγόρασε τις σπατάλες της, χρεώνοντας τες στην δική τους πιστωτική κάρτα.
– Thomas Friedman, New York  Times 07.12.2008 –

« Είμαι εγώ ρε… και είμαι 16 χρονών. Πίσω από μια κουκούλα για να κρύβομαι από την ασχήμια που έχει το βλέμμα σας όταν με κοιτάτε. Ηρθα να σας αντιμετωπίσω. Στα ίσα. Δεν θέλω χάρες. Ξέρω τι κάνω. Εσείς πίσω από τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, εγώ πίσω από  την κουκούλα μου. Μαύρη ή κόκκινη δεν έχει σημασία. Το χρώμα δεν μετράει. Μόνο ένα χρώμα μετράει. Το χρώμα του αίματος στα ανοιγμένα κεφάλια μας. Σας το επιστρέφουμε πίσω. Δεν είμαστε έτοιμοι για «διάλογο» ακόμα. Δεν είμαστε έτοιμοι να μπούμε στην παραγωγή σας. Εχουμε χρόνια μπροστά μας πριν διαλυθούμε ψυχικά και σωματικά πίσω από ένα γραφείο. Εχουμε χρόνια μπροστά μας ακόμα πριν ζητιανέψουμε για δουλειά. Πριν παραδώσουμε την ψυχή μας στο αφεντικό. Πριν δούμε τα όνειρά μας να διαλύονται. Για αυτό σηκώνουμε τα χέρια ψηλά στον ουρανό. Οχι για να προσευχηθούμε, ούτε για να παραδοθούμε. Ποτέ !!!. Για να σου πετάξουμε την πέτρα της οργής από το σπασμένο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου. Γιατί όσο θα είσαι εσύ εκεί, να φυλάς αυτούς που μας βιάζουν καθημερινά, εγώ θα είμαι στο απέναντι πεζοδρόμιο, με την πέτρα και την μόλοτωφ στο χέρι. Και να ξέρεις θα σε περιμένω !
Μόνο που εγώ δεν κάνω στρατιωτικούς σχηματισμούς πρίν την επίθεση. Η δική μου επίθεση είναι αυθόρμητη, σαν σχέδιο αέρινης χορευτικής φιγούρας, πετώντας την πέτρα πίσω από  την ομίχλη των δακρυγόνων.

xoros

Μάθε και κάτι άλλο. Οι δικές μας φωτιές δεν θα σβήσουν ήσυχα μέσα στην νύχτα των άλλων. Γιατί είναι οι δικές μας νύχτες. Νύχτες που θα σε κάνω να τις θυμάσαι για όλη σου την ζωή.
Μην με κοιτάς έτσι πίσω από την ασπίδα σου. Ξέρεις καλά ποιός είμαι. Ανήκω στο «περίσσευμα ανθρώπων» της κοινωνίας των βιτρινών. Ανήκω στους μη «ενσωματώσιμους» . Κινούμαι στο περιθώριο. Δέν έχει σημασία ότι δεν βλέπεις το πρόσωπο μου. Ούτε και εγώ βλέπω το δικό σου. Μόνο που εσύ όταν μου επιστρέφεις την πέτρα είσαι ο νόμιμος. Ο εντεταλμένος της Πολιτείας.  Ενας αριθμός με στολή. Ενώ εγώ είμαι ο «βάρβαρος» της στιγμής. Πως θα σου φαινόνταν εάν σου έλεγα ότι εμείς οι ανεπίσημοι «βάρβαροι» είμαστε η ταχύτερα αναπτυσώμενη κοινωνική τάξη του πλανήτη ε;  Οτι όσο υπάρχεις, θα υπάρχω με την σφιγμένη μου γροθιά υψωμένη μπροστά από την ασπίδα σου. Οτι στην ρίψη των δακρυγόνων σου, τα χέρια μου σε παράλληλη πορεία πρός το κάτω μέρος του σώματος μου θα σου δείχνουν τα γεννητικά μου όργανα. Οτι όλοι οι τοίχοι θα φέρουν την υπογραφή σου. Αντ’ αυτού…ΜΠΑΤΣΟΙ – ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ – ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.
Οι δεσμός μου με σένα, είναι πλέον «δεσμός αίματος». Στο υπόσχομαι ότι δεν θα χωρίσουμε ποτέ!. Το μίσος που θρέφω για σένα είναι μεγαλύτερο από την αγάπη για την προστασία του εαυτού μου. Ετσι και αλλιώς πάντα ήμουν ευάλωτος. Σε αυτό που έφτιαξαν άλλοι για εμένα χωρίς όμως εμένα. Δεν με έχουν βάλει στα σχέδια τους. Δεν χωράω. Δεν θα γίνω σωστό «εργαλείο» της αγοράς εγώ. Υπάρχουν πολλοί άλλοι που τρέχουν τα σάλια τους για αυτό. Που ικετεύουν γονατιστοί. Θυμίσου… ενώ είχες μπεί σε δύο σχολές, εσύ προτίμησες να καταγαγείς στο σώμα επειδή σου άρεσαν οι στρατιωτικές στολές από μικρός. Να έχεις γρήγορο και σίγουρο μεροκάματο. Το μεροκάματο του τρόμου. Να σώνεις βιτρίνες και τράπεζες, που για σένα θα αποδειχθούν αχρείαστες κακόμοιρε!. Η μόνη σου σχέση με την τράπεζα θα είναι να πάρεις καταναλωτικό δάνειο για ψώνια ή διακοπές. Καινούργια τηλεόραση για το σπίτι. Σκέψου ε ;  Η τράπεζα που προστατεύεις από εμένα που σπάω την βιτρίνα της, αυτή η ίδια τράπεζα, εαν δεν πληρώνεις την δόση σου κανονικά, θα σου πάρει την τηλεόραση, μπορεί και το σπίτι. Συνέχιζε να την προστατεύεις. Είπαμε είσαι ένας αριθμός με στολή. Οι αριθμοί δεν μιλάνε. Οι αριθμοί απαγορεύονται να  σκέφτονται. Οι αριθμοί απαγορεύονται να αισθάνονται. Τελειώνουν την «εργασία» τους και μετά όλο αγωνία γυρνούν σπίτι για να απολαύσουν οικογενειακή θαλπωρή. Η γυναίκα σου σε υποδέχεται όλο απορία.  » Τι έγινε; Πώς πήγε σήμερα;»   Σε ρωτάει ρε, τι θα της απαντήσεις;
«Σήμερα ήμουν πίσω…δεν συμμετείχα».  Σχεδόν πάντα η ίδια απάντηση…» Εγώ είμαι στους πίσω…»
Τι να πείς στην γυναίκα σου…ότι έδερνα μικρά κοριτσάκια….σαν τα παιδιά μας. » Εγώ είμαι στους πίσω…».
Και ξέρεις κάτι τελικά. Μπορείς και να έχεις δίκιο. Πάντα στους πίσω ήσουνα. Δίνοντας θάρρος στους μπροστά. Bγαίνεις από τους «πίσω» μόνο όταν είναι σίγουρο ότι θα δείρεις ανενόχλητος. Εχει άλλο ένα πλεονέκτημα όταν είσαι «πίσω». Τρέχεις πιο γρήγορα όταν γυρίζεις πλάτη. Σημείωσε αυτό που σου λέω. Θα σου χρειαστεί την επόμενη φορά που θα βρεθούμε παρέα. Πάντα να είσαι στους «πίσω».

Εγω όμως φιλαράκο θα είμαι μπροστά. Γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω. Δεν με άφησαν να έχω κάτι για να φοβάμαι μήπως το χάσω. Εμαθα να ζω σαν μή «ενσωματώσιμος». Ενας από τους χιλιάδες αποκλεισμένους. Κάτσε και συζήτα πώς θα με περιορίσεις. Κατάργησε τα όλα. Νόμους και άσυλο. Φτιάξε άλλους νόμους για να με αντιμετωπίσεις. Φέρε και στρατό αν θέλεις. Γελάω μαζί σου. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να με εξαφανίσεις. Είμαι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας.  Είμαι σαρξ εκ της σαρκός σου. Κανένας από τους «ανάλυτες» σου δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι είμαι δημιούργημα σου. Εσύ με έφτιαξες. Εσύ μου έμαθες τι σημαίνει βία. Στην επιστρέφω στο ακέραιο. Είμαι αυτό που λένε όταν τρέχουν οι πολιτικοί να κάνουν δηλώσεις στις κάμερες. Ενας κουκουλοφόρος. Ενας υπονομευτής της Δημοκρατίας σας. Ενας εχθρός της έννομης τάξη σας. Ενας άθεος που γράφω συνθήματα στις εικόνες που φιλάει ο Εφραίμ σας. Ενας  προβοκάτορας που δεν ονειρεύομαι εκατομμύρια εκτελέσεις διαφωνούντων. Ενας απροσάρμοστος που δεν μπαίνω στην ουρά για να παίρνω μίζες. Είμαι μόνος μου. Κατά το δαίμονα εαυτού. Είμαι εγώ…σπορά της θλίψης και της οργής. Σας έχω όλους απέναντι μου. Εγώ και εσείς. Και μα τον δαίμονα…το χαίρομαι. Γιατί είμαι …16 χρονών…και σας γαμώ τα Λύκεια ! Ελάτε να μετρηθούμε. Εδώ είμαι ρε….«

000000001

we have business to run…

xrisotoy

 
Τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε ταραγμένες εποχές, τρέχουν πάντα με μεγαλύτερη ταχύτητα από γραπτά, ανακοινώσεις, εκκλήσεις, τηλεοτικά δελτία. Αυτό είναι και το νόημα των κοινωνικών εκρήξεων/εξεγέρσεων. Οι εξελίξεις να τρέχουν μπροστά και να αφήνουν πίσω τους αποφάσεις γραφείων, αναλύσεις καθηγητών, καθημερινές ανάγκες της αγοράς. Να αλλάζουν την βουβή καθημερινότητα μας. Να ζωγραφίζουν τον γκρίζο πίνακα της πόλης με έντονα, ζωηρά χρώματα, αλλάζοντας εντελώς το περιεχόμενο του καμβά. Οι πρώτες νύχτες της έκρηξης ήταν νύχτες οργής. Επί δικαίων και αδίκων. Το πάθος και η οργή δεν τιθασεύεται, δεν χωράει σε μία κόλα χαρτί εν οίδη ανακοινώσεως, δεν μπαίνει σε πολιτικές πλατφόρμες, Είναι σαν τον ορμητικό χείμαρο που παρασέρνει τα πάντα γύρω του.  Γιατί απλά έρχεται από πολύ βαθιά μέσα σου, από τα έγκατα της ύπαρξής σου και η λογική υποχρεώνεται να παρακολουθεί το συναίσθημα.

Αυτές τις μέρες συμβαίνει οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας στην βουλή, να συζητάνε τον προυπολογισμό. Δίπλα ακριβώς από τον χώρο συζήτησης, μεγάλο μέρος της νεολαίας και όχι μόνο, δίνει την δική του απάντηση στον προυπολόγισμό που κατατέθηκε προς ψήφιση από την κυβέρνηση.
Μία από αυτές τις απαντήσεις δόθηκε εχθές από μικροφώνου στην διάρκεια της  μεγάλης συναυλίας που έγινε στα προπύλαια. Είπε λοιπόν ο Θείος Νώντας – κατά κόσμο- Δημήτρης Πουλικάκος : «Ελάτε από την Λάρισα ελάτε και από τον Βόλο, το δέντρο για να χώσουμε στου Δήμαρχου τον κ…»
Δεν γνωρίζω σε ποιά πολιτική πλατφόρμα μπορεί να χωρέσει το συγκεκριμένο σύνθημα, θα έπρεπε όμως να επιδοθεί ως ψήφισμα της χθεσινής συγκέντρωσης, στον Δήμαρχο της Αθήνας, και στα κυβερνητικά γραφεία στην Βουλή.

Νομίζω ότι δεν αξίζει κανείς να ασχολείται με τα «πεπραγμένα» της συγκεκριμένης κυβέρνησης. Οι όποιες πολιτικές της επίλογες έχουν γίνει κατανοητές εδώ και καιρό. Ασφαλώς και δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό. Ενα πράγμα μόνο θέλω να πώ. Οταν βγαίνεις σαν πρωθυπουργός της χώρας, εν μέσω σκανδάλων, διαφθοράς, και κοινώνικής έκρηξης, λέγοντας : » Κύριοι αναλαμβάνω τις πολιτικές μου ευθύνες «….τι ακριβώς σημαίνει αυτό ; Τι σημαίνει αναλαμβάνω τις ευθύνες, αλλά παραμένω στο τιμόνι της χώρας σαν να μην έγινε τίποτα όλο αυτό τον καιρό;
Οταν αναλαμβάνεις ευθύνες για κάτι σημαντικό, σημαίνει ότι έχεις κάνει λάθη. Τότε είτε έχεις τα κότσια να πείς παραιτούμαι των καθηκόντων μου γιατί είμαι ανίκανος, είτε κρύβεσαι πίσω από μια «ομολογία» που έγινε για τα μάτια του κόσμου, συνεχίζοντας να έχεις τις ίδιες ευθύνες για τις οποίες πρίν από λίγο είχες ζητήσει μια διακριτική «πολιτική συγνώμη» από τον Ελληνικό λαό. Πώς «αναλαμβάνεις τις ευθύνες»  όταν δεν υπάρχει πρακτική ακολουθία της ανάληψη τους; Λέμε για να λέμε μου φαίνεται, η αλλιώς «από τότε που βγήκε η συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο». Αναλαμβάνω και εγώ λοιπόν την ευθύνη που σαν καπετάνιος, βούλιαξα το καράβι που προίσταμαι, αλλά συνεχίζω να κατέχω την θέση του πλοιάρχου στο ίδιο πλοίο. Δεν παραιτούμαι από την θέση μου. Ανέλαβα όμως τις ευθύνες μου ως θαρραλέος πολιτικός ανήρ. Τι υποκρισία ! Ε λοιπόν….είσαστε πραγματικά «απίθανοι τύποι» !!!.

Να μην ξεχνάμε όμως και τον άλλο θαρραλέο «σοσιαλιστή» πολιτικό ανήρ, αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ανάβει κεράκια στο Περιστέρι,κρατάει μπλοκάκια και σημειώνει τι υλικές ζημιές που έγιναν, περιμένοντας την κυβέρνηση να σαπίσει ως ώριμο φρούτο, για να ανέλθει στην εξουσία. Και φυσικά δεν θέλει να παραλάβει μιά χώρα εν μέσω κοινωνικής εξέγερσης. Προτιμά την πολυπόθητη κοινωνική ειρήνη, για να αναλάβει και εκείνος με την σειρά του τις δικές του «πολιτικές ευθύνες» αργότερα, με το «πλήρωμα των καιρών».

Και η Αριστερά ; Που είναι ; «Η εξέγερση αναβάλλεται μέχρι νεωτέρας, λόγω έλευσης Χριστουγέννων και εορτών υποδοχής του νέου έτους»….εκ του γραφείου τύπου του ΚΚΕ.
Στην πραγματικότητα βέβαια, ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε απόλυτα, το συκοφαντούμε και όσο μπορούμε το καταστέλουμε. Η ιστορία γράφτηκε το 1990. Τότε που η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έκανε την επιλογή της, σιγά σιγά αλλά με σταθερά βήματα να αναστηλώσει τον Σταλινισμό και τον Ζαχαριαδισμό. Και αυτή η επιλογή της συνεχίζεται μέχρι σήμερα, απελευθερώνοντας όλη εκείνη την δυναμική των πολιτικών χαρακτηριστικών, που συκοφάντησαν και δολοφόνησαν το μεγαλύτερο πολιτικό και κοινωνικό γεγονός του εικοστού αιώνα. Μακριά από τα κινήματα και τους αγώνες , απολαμβάνει την παθογένεια της σεχταρισιτκής αναδίπλωσης, με όλα τα απαραίτητα για την περίσταση αυτιστικά χαρακτηριστικά. Θυμηθείτε την στάση του Γαλλικού ΚΚ στα γεγονότα του Μαη του 68 και θα καταλάβετε. Οτι δεν ελέγχουμε απόλυτα, και δεν περνάει μέσα από τις γραμμές του Κόμματος, όχι μόνο δεν μας ενδιαφέρει, αλλά στην καλύτερη περίπτωση δεν ασχολούμαστε, εάν δεν έχουμε την δύναμη να το συκοφαντήσουμε  και να το καταστείλουμε. Χρειαζόμαστε λοιπόν κυβερνήσεις τύπου «Νέας Δημοκρατίας», για να έχουμε ρόλο ύπαρξης. Ανέχεια, φόβος και πολιτική μιζέρια για να παίρνουμε το απαραίτητο οξυγόνο της πολιτικής επιβίωσης του Κόμματος, αφού δεν υπάρχουν πολιτικές προτάσεις για το τι είδους κοινωνία θέλουμε. Για αυτόν τον λόγο επιλέγουμε την εκτόξευση «πολιτικής λάσπης» , κλασικό δείγμα Σταλινισμού. Κάτι σαν το Γκέμπελς…»ρίξε λάσπη …κάτι θα μείνει». Δεν πειράζει. Καθείς εφ’ ω ετάχθη.
Για τον ΛΑ.Ο.Σ. δεν θέλω να πώ κάτι τώρα, γιατί δυστυχώς  αναμένεται αυτή η εκδοχή του νεοφασισμού η κάποια άλλη πιό συντεταγμένη, να μας απασχολήσει περισσότερο στο μέλλον. «Αγανακτισμένοι πολίτες»  υπάρχουν πολλοί σε αυτήν την χώρα. Εύχομαι να μην βρούν ενιαία πολιτική στέγη και ικανό ηγέτη. Γιατι τότε θα δούμε σε όλο του το μεγαλείο, να ξεδιπλώνονται τα αποτελέσματα του τρόπου με τον οποίο, τόσα χρόνια εκκολάπτεται » το αυγό του φιδιού»  εντός  του πλαισίου της κοινωνικής ζωής του «επιλεγμένου» από την ιστορία για λαμπρές σελίδες  δόξας » Εθνους μας «.

Και μας μένει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι προσπάθησε να πεί στην αρχή, απέφυγε και σωστά έπραξε την λαγνεία της καταγγελτικής μανίας. Συνήθως πίσω από ανακοινώσεις καταγγελτικής λαγνείας χάνεται εντελώς η ουσία, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι γενεσιουργικες αιτίες και αφορμές των γεγονότων που ακολούθησαν την δολοφονία του 15χρονου. Ηταν κάτι που δεν το περιμέναμε; Ηρθε ξαφνικά; Δεν υπάρχουν αίτια και αφορμές;
Ας βγεί λοιπόν και η ΕΛ.ΑΣ. να καταγγείλει τους προβοκάτορες της, καθώς επίσης και η Ελληνική Κυβέρνηση να καταγγείλει το παρακράτος της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ  έδειξε ότι έχει την διάθεση να δεί πίσω από τις κάμερες, πίσω από τις σπασμένες βιτρίνες, πίσω από τις φωτιές και τα δακρυγόνα. Κατέβηκε στον δρόμο, αλλά ως συνήθως ο πολιτικός τρόμος, που επιφέρουν προβοκάτσιες ένστολες η μή, τον στρίμωξαν στα σκοινιά. Ακολούθησε εκ μέρους του πολιτικού κόσμου  των κοινοβουλευτικών «νοικοκυραίων» μια πολιτική επίθεση αλά «σοκ και δέος», με προφανή πρόθεση να τραβηχθεί το αυτί στο παρολίγον «άτακτο» παιδί του κοινοβουλευτικού μας συστήματος. Το μήνυμα το έδωσε πρώτος ο κος Πρετεντέρης : « Ε ! ψιτ ! εσύ πιτσιρίκο !  Κοίτα και μάθε πως παίζεται το κοινοβουλευτικό παιχνίδι, και άσε τις μαλακίες για κινήματα και εξεγέρσεις. Εμείς εδώ θέλουμε ησυχία και ηρεμία….we have business to run….»
Bγήκε και ο Αλέξης και κάτι είπε για «μεταφορά της εξέγερσης στα σχολεία»…και έγινε της κακομοίρας. Ατυχέστατη δήλωση πραγματικά…και ατελής πολιτικά. Κανονικά θα έπρεπε μετά την συγκεκριμένη δήλωση, και την μανιασμένη επίθεση που δέχθηκε να βγεί και να πεί : « Ναι ρε ! Ναι !  Και στα σχολεία και στους χώρους δουλειάς, και στα εργοστάσια, και στους δρόμους, και παντού ρε ! Παντού ! Το ακούτε λαμόγια ; Παντού !»
Αν το έλεγε όμως αυτό, δεν θα ήταν ο Αλέξης. Ισως κάποιος άλλος Αλέξης να το έλεγε. Οχι αυτός όμως. Και έτσι αποφασίσθηκε να βγεί στην τηλεόραση ο κος Μπαλάφας σαν εκπρόσωπος του ΣΥΝ έξη μέρες μετά την δολοφονία,  ο οποίος καθησύχασε με τα λόγια του, τους διάφορους προέδρους των εμπορικών συλλόγων υπονοώντας εμέσως πλήν σαφώς  ότι : » Μην ανησυχείτε κύριοι. Το παιδί είναι μικρό και παρορμητικό…συγχωρέστε το…δεν ήξερε τι έλεγε…» εξάλλου το κόμμα μας δεν έχει προγραματίσει κάποια πορεία για τις επόμενες μέρες». Επιστροφή στην ομαλότητα ! Τα κεφάλια μέσα !
Πριν συνεχίσω την πολιτική γκρίνια, ας δώσω τα συγχαρητήρια μου, στον ραδιοφωνικό σταθμό » ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105.5« , για την άμεση κάλυψη της ροής των γεγονότων. Πολύ καλή δουλειά !!!

Κάποια στιγμή λοιπόν σύντροφοι…ας σταματήσουμε να πατάμε σε δύο βάρκες. Είναι κουραστικό.  Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και ας ξεκαθαρίσουμε την πολιτική μας θέση. Ας βγούμε να πούμε καθαρά στον Ελληνικό λαό, από το βήμα της βουλής : » Οχι κύριοι δεν είμαστε υπέρ της τυφλής βίας. Η τυφλή βία απ’ όπου και εάν προέρχεται αποδυναμώνει το μαζικό κίνημα, αποτρέπει τον περισσότερο κόσμο να κατέβει και να παραμείνει στους δρόμους. Είμαστε όμως με ότι γίνεται στις μαζικές κινητοποιήσεις των μαθητών, με το κλείσιμο των δρόμων, με τις συναυλίες και τα happenings στους δρόμους, με τις καταλήψεις που αρχίζουν να φουντώνουν παντού, είμαστε υπέρ της κατάληψης της ΓΣΕΕ και καταγγέλουμε τις μεθόδους της συνδικαλιστικής μπουρζουαζίας και αριστοκρατίας των εργατοπατέρων, σας υποσχόμαστε ότι θα προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε το εξεγερτικό μήνυμα στα εργοστάσια, σαφώς είμαστε υπέρ των καταλήψεων σε σχολεία και πανεπιστήμια, υπέρ της παρέμβασης που έγινε στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, υπέρ της πρακτικής να διακόπτουμε παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου για να μεταδίδουμε στον κόσμο πολιτικά μηνύματα, υπέρ του συνθήματος του ανοικτού πανό στην Ακρόπολη που έγραφε » Αντισταθείτε»  και γενικώς συστήνουμε στα μέλη μας να χρησιμοποιούνε  τέτοιες μεθόδους πάλης για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος.  Και σας ενημερώνουμε ότι η λάμψη των φώτων του Χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία Συντάγματος δεν μας αφορά, αφού έπαψε εδώ και καιρό να φωτίζει όλα -χωρίς εξαίρεση- τα σπίτια των οικογενειών της πόλης μας. Με λίγα λόγια αγαπητοί αστοί έχουμε υποχρέωση να ξαναθυμηθούμε τι συνέβη τον Μαη του 68, να διδαχθεί το κίνημα από τα λάθη του, να συμμετέχουμε ενεργά σε αυτό, μαζικοποιώντας το και αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι του. Για αυτόν τον λόγο, σας αφήνουμε να ψηφίστετε τον κατάπτυστο προυπολογισμό σας , εμείς φεύγουμε, γιατί μόλις ξεκινάει μια συναυλία στα προπύλαια, και έχουμε και μερικές καταλήψεις κατά νου για απόψε. Αντίο σας και χαίρεται…..»

We have business to run……και εμείς κύριε Πρετεντέρη μου….different business off course !

Πλατεία Ομονοίας και οι γύρω δρόμοι της φωτιάς…

Τους τελευταίους μήνες στους δρόμους γύρω από την πλατεία Ομονοίας διεξάγεται ενα περίεργο «παιχνίδι» κυνηγητού και κρυφτού. Πρόκειται για την ευρεία κλίμακας αστυνομική επιχείρηση με στόχο την «πάταξη» και την καταστολή της «εγκληματικότητας» προερχόμενη απο ομάδες οικονομικών προσφύγων που σε εξαθλιωμένη κατάσταση φθάνουν κατά κύμματα στην χώρα μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για μια ακόμα φορά, η Ελληνική Κυβέρνηση αδυνατεί να προσεγγίσει και -κυρίως- να αναλύσει τα νέα κοινωνικά δεδομένα που δημιουργούνται πανευρωπαικά απο το πρόβλημα της οικονομικής προσφυγιάς. Αυτό γίνεται φανερό από την στιγμή που εγκαταλείπεται οποιοδήποτε σχέδιο πρόληψης στην αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού, περνώντας αμέσως στο στάδιο της άγριας καταστολής.

Η ευρύτερη περιοχή της πλατείας Ομονοίας αποτελεί τον χώρο μαζικής κατοίκησης οικονομικών και πολιτικών προσφύγων ιδιαίτερα των νεοεισερχομένων. Αρκετοί απο τους συγκεκριμένους πρόσφυγες έχουν σαν στόχο να μείνουν προσωρινά στην χώρα μας, ελπίζοντας να τους δοθεί η ευκαιρία σύντομα να συνεχίσουν το ταξίδι τους για τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Πολλές φορές όμως το «προσωρινό» γίνεται πιο μόνιμο από ότι και οι ίδιοι θα φανταζόντουσαν, με αποτέλεσμα το όνειρο της καλύτερης ζωής να μετατρέπεται γρήγορα σε εφιάλτη, ζώντας χωρίς κανένα νόμιμο χαρτί και κάτω απο πραγματικά άθλιες συνθήκες διαβίωσης, με ελάχιστες ελπίδες για εξεύρεση εργασίας και ουσιαστικής ένταξης στην Ελληνική κοινωνία. Η «γκετοποίηση» τους, ο κοινωνικός αποκλεισμός, και η εκμετάλλευση τους, είναι η πρώτη τους επαφή με το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος. Αισθανόμενοι καθημερινά την απόρριψη και την περιθωριοποίηση τους, μπαίνει σε λειτουργία το ένστικτο της επιβίωσης με συνέπεια να μπαίνουν στο «παιχνίδι» της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, στην συχνά καταναγκαστική πορνεία, στο ελεγχόμενο απόλυτα «παράνομο εμπόριο». Είναι ένας τρόπος αντίδρασης και οριακής επιβίωσης, σε μία κοινωνία επίπλαστης ευμάρειας.

Πριν όμως τους καταραστούμε στο «πύρ το εξώτερον» ας σκεφτούμαι πρώτα τους λόγους που οδήγησαν τις χιλιάδες των οικονομικών προσφύγων στην χώρα μας. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης η Ελλάδα καθίσταται σαν την κυριότερη «πύλη εισόδου» της αναπτυγμένης οικονομικά Κεντρικής Ευρώπης απο οικονομικούς πρόσφυγες που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους λόγω πολέμων και οικονομικής εξαθλίωσης. Αλλά για μια στιγμή !!! Ποιός σπαταλά και εκμεταλλεύεται τον φυσικό πλούτο και ποιός διαλύει την κοινωνική συνοχή των κρατών αυτών ετσι ώστε να οδηγούνται εκατομμύρια άνθρωποι σε κατάσταση υποσιτισμού, πείνας, και στέρησης βασικών ειδών διαβίωσης ; Μα φυσικά η αναπτυγμένη οικονομικά «Δύση», από την στιγμή που οι ανάγκες της κατανάλωσης η οποία τροφοδοτεί την κερδοφορία των πολυεθνικών εταιρειών αλλά και των τραπεζών, επιβάλλει την καταλήστευση και εκμετάλευση των πρώτων υλών ( πετρέλαιο – τρόφιμα ) από τις χώρες αυτές, με σκοπό να βελτιωθεί και να μεγιστοποιηθεί ο ρυθμός παραγωγής καταναλωτικών προιόντων για τις μεγάλες αγορές του προηγμένου οικονομικά Βορρά, ικανός για να συντηρήσει συγκεκριμένη κυκλική διαδρομή του χρήματος που ειναι σαφώς οριοθετημένη για το ποιές κοινωνικές τάξεις την εκμεταλλεύονται, στις ανεπτυγμένες η υπό ανάπτυξη καπιταλιστικές οικονομίες. Τι είναι τελικά αυτό που αφαιρεί το δικαίωμα σε όλους της γής τους «κολασμένους» να μένουν στην πατρίδα τους, να ζούν με την οικογένεια τους, και να δημιουργούν τις υλικές βάσεις της αναπτυξιακής δομής της χώρας τους ; Μα φυσικά συγκεκριμένες οικονομικές και πολιτικές επιλογές, που απορρέουν απο διεθνείς οικονομικούς και πολιτικούς οργανισμούς και κυβερνήσεις, που οι ίδιοι δημιούργησαν, συντήρησαν, και τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις. Μόνο που αυτή την φορά τα ιδια τα θύματα αυτού του οικονομικού πολέμου, θέλουν να βρούν καταφύγιο στους τόπους έμπνευσης και επεξεργασίας του συγκεκριμένου σχεδίου εξόντωσης τους, διεκδικώντας «κάτι» το οποίο τους στέρησαν. Και αυτό το «κάτι» έχει όνομα. Λέγεται το «δικαίωμα στην ζωή». Σχήμα οξύμωρο ;

Δεν το νομίζω…Είναι απλά ενα ακόμα αλυσιδωτό φαινόμενο δράσης και αντίδρασης, μια ακόμα αντίφαση του καπιταλισμού να «μεριμνά» για τα θύματα του, υποδεχόμενος στις Μητροπόλεις του, τις επιπτώσεις που η ίδια η λειτουργία του συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου κατασκεύασε. Πώς δεν προβλεύθηκε αυτό ;  Μα όσοι υιοθετούν την συγκεκριμένη λογική…δηλαδή την πρακτική του » τα κέρδη πάνω απο τον άνθρωπο » δεν μπορούν να αντιληφθούν τις μελλοντικές συνέπειες. Γιατί η οπτική τους είναι βραχυπρόθεσμη, επικεντρωμένη στην γρήγορη και άμεση κερδοφορία, ιδίως σε περιόδους παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Με λίγα λόγια όσο πιο άγρια θα εντείνεται η καταλήστευση φυσικών πόρων και πρώτων υλών από τις χώρες αυτές, τόσο περισσότερο θα μεγαλώνουν οι στρατιές των εξαθλιωμένων οικονομικά προσφύγων, που θα μεταναστεύουν στις οικονομικές  Μητροπόλεις του πλανήτη σε μία απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης.

Σε αυτό λοιπόν το νέο και συνεχώς διαμορφώμενο παγκοσμιοποιημένο τοπίο κοινωνικών αλλαγών, είτε το θέλουμε είτε όχι … η χώρα μας έχει περίοπτη θέση στην υποδοχή του αποτελέσματος των συγκεκριμένων πολιτικών που εφαρμόζονται. Υποδέχεται χιλιάδες οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες κάθε χρόνο, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή πρόβλεψη για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού. Η παντελής έλλειψη κοινωνικής μέριμνας εκ μέρους της πολιτείας, και η εντεινόμενη αστυνομική καταστολή, δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα αντιθέτως το επιδεινώνουν. Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση ενα τόσο οξύ και πολυσύνθετο κοινωνικό πρόβλημα να καταφέρεις να το κρύψεις » κάτω από το χαλί «. Ο Δήμος Αθηναίων και η συντεταγμένη Ελληνική πολιτεία πρέπει να καταλάβουν ότι τρόπος αντίδρασης εκ μέρους τους, δεν είναι η βαρβαρότητα των αστυνομικών επιχειρήσεων που συνήθως επιφέρουν αντίθετα αποτελέσματα απο αυτά που προσδοκούνται, αλλά η απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων, η δημιουργία προγραμμάτων και η οργανωτική δομή υπηρεσιών, που θα καλύψουν τις πρωταρχικές ανάγκες σίτισης και στέγασης των αστέγων και προσφύγων στην περιοχή της Ομονοίας, με τελικό στόχο την πλήρη ένταξη τους στην Ελληνική κοινωνία ! Για εμάς του απλούς Έλληνες πολίτες, θα πρότεινα για αρχή να καλλιεργήσουμε στο μυαλό μας το εξής σύνθημα…                         …….ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙΟΛΟΙ ΙΣΟΙ……….