αποχή : ο μεγάλος εχθρός της δημοκρατίας.

 

skandala

 

Eντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στις περισσότερες Ευρωπαικές χώρες, σύμφωνα με τις πρώτες δημοσκοπήσεις ο νικητής των επερχόμενων εκλογών φαίνεται ότι θα είναι η αποχή. Σε χρονική περίοδο όπου ο κοινωνικός ιστός των κρατών σε όλη την Ευρώπη διαλύεται από την οικονομική και κοινωνική κρίση που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός, σε ποσοστά άνω του 50% οι πολίτες της Ευρώπης δηλώνουν την αδιαφορία τους για τις ευρωεκλογές και την πρόθεση τους να μην ψηφίσουν. Στην Ελλάδα, ευτυχώς, παραπάνω από το 70%  δηλώνει ότι προτίθεται να ψηφίσει. Βεβαίως στην χώρα μας οι ευρωεκλογές θα λάβουν μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, εν μέσω πολύ θερμού πολιτικού κλίματος. Εαν θυμάμαι καλά στις προηγούμενες ευρωεκλογές, είχε καταγραφεί ποσοστό αποχής γύρω στο 35%. Το ζήτημα βέβαια δεν είναι τα ποσοστά, αλλά η εν γένει αδιαφορία του κόσμου για τα κοινά και η απαξίωση των πολιτικών θεσμών, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια. Ποιοί είναι αυτοί που έχουν συμφέρον από την απαξίωση της πολιτικής και την αδρανοποίηση της κοινωνίας ;

Κατ αρχάς η λέξη πολιτική πηγάζει από την αρχαία λέξη πόλις. Στην αρχαία αμεσοδημοκρατική Αθηναική δημοκρατία το επίθετο μωρός – δηλαδή ανόητος – χαρακτήριζε όσους Αθηναίους πολίτες δεν συμμετείχαν στα κοινά της πόλης. Αποτελούσε ντροπή για όποιον δεν συμμετείχε στις γενικές συνελεύσεις της Εκκλησίας του Δήμου και μέγιστο δικαίωμα, όσο και υποχρέωση οι Αθηναίοι πολίτες να παρεμβαίνουν στην διαμόρφωση των δημόσιων αποφάσεων μέσω της ψήφου. Η απόφαση της έναρξης του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.χ.) πάρθηκε κατόπιν ψηφοφοριών μέσα από συνελεύσεις όλων των πολιτών, τόσο στην ολιγαρχική Σπάρτη όσο και στην δημοκρατική Αθήνα. Οσο και εάν κάποιοι στοχεύουν σε επιλεκτικές αναφορές στο αρχαίο παρελθόν, δείχνουν να μην θέλουν να καταλάβουν  ότι σε αυτό το ζήτημα η κατάσταση έχει αντιστραφεί πλήρως. Τώρα πιά, θεωρείται αιθεροβάμων – για να μην πώ ανόητος – από την πλειοψηφία του κόσμου, όποιος ασχολείται με τα κοινά και την πολιτική. Κλασσική δικαιολογία  της συγκεκριμένης  λογικής, ότι «και οι τριακόσιοι είναι κλέφτες», «δεν αξίζει να ασχολείσαι». Ως εκ τούτου καλύτερα «να κοιτάς την πάρτη σου», γιατί «ο κόσμος δεν αλλάζει». Η αβάσταχτη ελαφρότητα της κοσμοθεώρησης της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού, που προσπαθεί να ειδωλοποιήσει το άτομο ως μονάδα και όχι σαν μέρος ενός ευρύτερου συνόλου.

Οι συγκεκριμένες λογικές που στοχεύουν στην απαξίωση της συλλογικότητας έχουν δημιουργήσει νέα κοινωνικά δεδομένα.  Η έννοια της συμμετοχικής δημοκρατίας, που τοποθετεί τον πολίτη στα κέντρα λήψης των αποφάσεων που αφορούν και διαμορφώνουν την ζωή του, χλευάζεται καθημερινά από τις κύριες πηγές διαμόρφωσης ενός νέου συλλογικού ασυνείδητου που στοχεύει στην απάθεια του πολίτη. Το ζητούμενο είναι η πλήρη αποστασιοποίηση του πολίτη από την πολιτική. Και αυτό συμβαίνει για να μπορούν οι μηχανισμοί που παράγουν την δυσοσμία και την διαφθορά να λειτουργούν ελεύθερα και χωρίς κοινωνικό έλεγχο.

Θυμάστε τα περίφημα «θεωρητικά» κείμενα  περί τέλους των ιδεολογιών; Περί παντοδυναμίας της αγοράς, σαν τον μέγα ρυθμιστή των κοινωνικών ισορροπιών; Η στόχευση ήταν συγκεκριμένη : «μάθε να λειτουργείς σαν άτομο, στον κλειστό κοινωνικό σου περίγυρο, διεκδίκησε μόνο για τον εαυτό σου». Τώρα όμως αυτό δεν φτάνει. Η κρίση δεν κτυπάει μόνο την πόρτα του διπλανού σου, αλλά και την δική σου. Αυτό γιατί απλούστατα σε συνθήκες κοινωνικής όξυνσης, νομοτελειακό αποδεδειγμένο εκ προϊμίου ότι θα έρχονταν αυτή η ώρα, ακολουθείς τους νόμους μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κρίση, από την οποία κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Σε συμπαρασύρουν τα γεγονότα και οι εξελίξεις που παίρνουν την μορφή χιονοστιβάδας. Είκοσι εκατομμύρια άνεργοι μέχρι στιγμής, σε αυτό τον αριθμό μέχρι το τέλος του 2009 ενδέχεται να προστεθούν άλλα  επτά εκατομμύρια. Σήμερα το πρωί «έσκασε» η είδηση ότι η ΚΟΜΙΣΙΟΝ και επίσημα προτείνει μείωση ωρών εργασίας στο μισό με ταυτόχρονη ανάλογη μείωση αποδοχών. Εαν συμβεί αυτό ο κοινωνικός αντίκτυτπος θα είναι τεράστιος ειδικά στην χώρα μας που περιμένουμε χιλιάδες ανέργους από τον Σεπτέμβριο και μετά, λόγω της κάθετης πτώσης του τουρισμού. Είναι ώρα να κοιτάξουμε τις δικές μας ευθύνες. Σαν πολίτες, σαν κοινωνικά όντα, σαν μέλη μιας κοινωνίας που από καιρό παρουσίαζε σημάδια όχι μόνο κόπωσης και ομαδικής τύφλωσης αλλά κυρίως κώφωσης και ελαστικοποίησης της κοινής συνείδησης. Τώρα λοιπόν που ζητάμε από τους θεσμούς να μας προστατεύσουν, εκείνοι δηλώνουν αδυναμία. Τώρα που ζητάμε από τον θεσμό της βουλής να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να απαλλάξει την χώρα από το νοσηρό κλίμα της σκανδαλολογίας, η πλειοψηφία των  βουλευτών δηλώνουν αδυναμία συνείδησης.
Τώρα που ζητάμε από το «κοινωνικό κράτος να επέμβει» βλέπουμε ότι αυτό αποτέλεσε βορρά στον βωμό της ελεύθερης αγοράς από τα κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα. Από τα ίδια κόμματα  που η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, αδρανοποιημένη, ασθμένοντας και σιχτιρίζοντας πήγαινε να τα ψηφίσει.

Τώρα ήρθε η ώρα να δούμε κάποια πράγματα από την αρχή. Την αξία της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά, σαν την μόνη ασφαλιστική δικλείδα ελέγχου και προστασίας του ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος των πολλών. Υπάρχει ένας νόμος, περίπου φυσικός. Η μαζική συμμετοχή στα κοινά να σπάει τους μηχανισμούς. Να τους προσπερνάει, να τους καθιστά αδύναμους να επιβληθούν. Ακόμα και η εσωτερική ζωή των κομμάτων εξαρτάται απόλυτα από το πόσο μαζική είναι η συμμετοχή στις λειτουργίες τους. Αντιπαθώ βαθύτατα τον βαριεστημένο ψηφοφόρο που μεμψιμοιρεί τη τύχη του και σαν αγγαρία πάει να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Ισως δεν γνωρίζει ότι η δική του ψήφος παίζει άμεσο ρόλο στην μελλοντική διαμόρφωση της ζωής του. Ισως δεν καταλαβαίνει ότι αυτό το «ρε να μην πάει να ψηφίσει κανείς» πρώτα απ’ όλα αποδυναμώνει την παρουσία του στην κοινωνία και ύστερα επιτρέπει να αποφασίζουν άλλοι για αυτόν, ερήμην του. Η δύναμη του ενεργού πολίτη είναι τεράστια και σαν τέτοια μπορεί να ανατρέψει ισορροπίες. Δεν εννοώ βέβαια ενεργό πολίτη αυτόν που πάει να ψηφίσει  κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά αυτόν που ασχολείται με τα κοινά. Αυτόν που ενδιαφέρεται για την γειτονιά του, την πόλη του, τον δήμο του. Αυτόν που μέσα από συλλογικές διαδικασίες , μέσα από δράσεις, θα πιέσει την εξουσία σε κάθε επίπεδο διοίκησης. Είτε πρόκειται για τοπική αυτοδιοίκηση, είτε σε συνδικαλιστικό επίπεδο, είτε στα πλαίσια της συμμετοχής του σε οργανωμένο κόμμα. Τρείς τομείς που η μαζική συμμετοχή των πολιτών θα ανατρέψει τα μέχρι στιγμής ισχύοντα. Σε διαφορετική περίπτωση ας «βουλιάξουμε» αναπαυτικά στον καναπέ μας και ας απολαύσουμε τα αποτελέσματα της αδιαφορίας και της απάθειας.

Αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν ένα post απο την e-cynical με τίτλο « η πολιτική ως ξέπλυμα και ως επάγγελμα».

Οι διαπιστώσεις επί του αποτελέσματος είναι πάντα ευκολότερο να επισημανθούν. Το δύσκολο είναι να αναλυθούν τα αίτια που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Λίγα λόγια από πρόσφατο άρθρο του  Eric Hobsbawm  στην «Guardian» που αναδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Εποχή», ίσως βοηθήσουν:

«Η προοδευτική πολιτική εξετάζεται όχι στον ιδιωτικό αλλά στον δημόσια τομέα, όχι από την αύξηση του εισοδήματος και της κατανάλωσης του καθενός, αλλά από την διεύρυνση των ευκαιριών και αυτού που ο  Amartya Sen  αποκαλεί τις «ικανότητες» όλων μέσα από τη συλλογική δράση. Αλλά αυτό σημαίνει, πρέπει να σημαίνει, δημόσιες μή κερδοσκοπικές πρωτοβουλίες , ακόμη και μόνο για την αναδιανομή της ιδιωτικής συσσώρευσης. Οι δημόσιες αποφάσεις απέβλεπαν σε συλλογικές, δημόσιες βελτιώσεις από τις οποίες όλοι οι άνθρωποι θα κέρδιζαν. Αυτή είναι η βάση της προοδευτικής πολιτικής και όχι το να πολλαπλασιάζεις τον οικονομικό πλούτο και τα προσωπικά εισοδήματα. Και κάτι τέτοιο δεν θα είναι πουθενά πιο χρήσιμο από το να αμυνθούμε στο σημαντικότερο πρόβλημα που μας απειλεί αυτόν τον αιώνα, την περιβαλλοντολογική κρίση».

Η «ιδιωτική συσσώρευση» οδήγησε ως εδώ.  Αυτές οι «δημόσιες αποφάσεις» είναι η καρδιά του προβλήματος. Και οι «ικανότητες» όλων μέσα από την συλλογική δράση, η λύση του «Γόρδιου δεσμού». Ο ενεργός πολίτης είναι αυτός που κρατάει το σπαθί στο χέρι του. Πρέπει να καταλάβει την δύναμη του και πως μπορεί να το χρησιμοποιήσει.

Advertisements

Mike Davis : εξυμνώντας τους βαρβάρους.

mike-davis

 
Ακουγα εχθές το πρωί σε ραδιοφωνική εκπομπή, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ-  για τους συλληφθέντες των γεγονότων του Δεκέμβρη. Εγιναν περίπου 2.000 προσαγωγές υπόπτων για επεισόδια από την Αστυνομία, οι 280 κρατήθηκαν, εκ των οποίων οι 16 κρίθηκαν προφυλακισταίοι, ενώ 3 άτομα αφέθηκαν ελεύθερα με περιοριστικούς όρους. Από αυτούς 4 είναι οικονομικοί μετανάστες που τα χαρτιά τους για απέλαση είναι ήδη έτοιμα, 2 είναι Κύπριοι, ενώ οι υπόλοιποι 13 είναι ντόπιοι. Οι 4 από τους προφυλακισταίους είναι ανήλικοι, μέχρι 16 χρονών και ήδη έχουν μεταφερθεί στις φυλακές ανηλίκων στην Αυλώνα, ενώ οι υπόλοιποι αφορούν διάφορες νεαρές ηλικίες.
Εχει γίνει όμως κάποια προσπάθεια ανάλυσης και κοινωνικής χαρτογράφησης, για το ποιοί ακριβώς ήταν όλοι όσοι συμμετείχαν στην εξέγερση του Δεκέμβρη επιλέγοντας να ακολουθήσουν την λογική της «βίας στην βία της εξουσίας»;
Ηταν μόνο ο Αντιεξουσιαστικός χώρος που ακολούθησε σύσσωμος την συγκεκριμένη λογική, ή αρχίζουν να δημιουργούνται ευρύτερα αποκλεισμένα κοινωνικά στρώματα που επιλέγουν να εκφράσουν την οργή τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Μπορούν στο άμεσο μέλλον αυτά τα κοινωνικά στρώματα να συγκροτήσουν ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, ή απλώς είναι απότοκα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε στο παρόν και θα εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στο μέλλον; Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και εαν η «αγορά» καταφέρει εύκολα η δύσκολα να ισορροπήσει, οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν. Και αυτή την φορά οι άνεμοι θα είναι περισσότερο δυνατοί όσο ποτέ άλλοτε.

Διάβασα πρίν από μερικούς μήνες το βιβλίο που σας παρουσιάζω. Το «Εξυμνώντας τους βαρβάρους» του Μike Davis από τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα. 
Αμερικάνος ιστορικός και ακτιβιστής ο ίδιος, προσπαθεί σε αυτήν την συρραφή άρθρων να αναλύσει τα αίτια της δημιουργίας και τον τρόπο συγκρότησης αυτών των κοινωνικών στρωμάτων στα οποία ο ίδιος δίνει τον χαρακτηρισμό «ανεπίσημο προλεταριάτο». Παραθέτω μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημεία από την ανάλυση του. Να σημειωθεί ότι η άποψη του στηρίζεται κυρίως σε Μητρόπολεις του τρίτου κόσμου. Εγώ θεωρώ πως σε λίγα χρόνια από τώρα, η ανάλυση αυτή θα βρίσκει εφαρμογή σε πολλές Μητρόπολεις της Αμερικής και της Ευρώπης. Για να μην πούμε ότι ήδη βρίσκει. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

» Πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι είχε προβλέψει το περίφημο κλαμπ της Ρώμης στις αρχές της δεκαετίας του 70, η ανθρωπότητα διάβηκε ένα εποχικό κατώφλι. Τώρα πιά οι κάτοικοι περίπου πενήντα χιλιάδων πόλεων ξεπερνούν σε αριθμό αυτούς  δυο εκατομμυρίων και βάλε χωριών. Πράγματι, σύμφωνα με τους δημογράφους του ΟΗΕ, ο αγροτικός πληθυσμος έχει φθάσει τώρα στο μάξιμουμ των τριών δισεκκατομυρίων ανθρώπων και δεν πρόκειται στο μέλλον να αυξηθεί σημαντικά. Οι πόλεις από την άλλη πλευρά μεγαλώνουν κατα εξήντα εκατομμύρια τον χρόνο, με το 90% της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού της επόμενης γενιάς να συμβαίνει σε αστικές περιοχές λιγότερο ανεπτυγμένων περιφερειών. Το 2030, δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον θα αγωνίζονται για την επιβίωση τους στις πόλεις και μάλιστα στα πολυάριθμα μητροπολιτικά συγκροτήματα της Αφρικής και της Ασίας.

Το πιό σημαντικό δεδομένο είναι ότι εκαντοτάδες εκατομμύρια νέων κατοίκων των πόλεων πρέπει να μοιραστούν έτι παιρετέρω τις περειφεριακές θέσεις απασχόλησης που έχουν να κάνουν με την παροχή προσωπικών υπηρεσιών, την ευκαιριακή εργασία, το μικρεμπόριο στον δρόμο, την επαιτεία και το έγκλημα. Αυτό το απόκληρο προλεταριάτο, ίσως σήμερα 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, και το 2030 , 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη και πλέον κοινωνική τάξη στον πλανήτη.

Οντολογικά μοιάζει και δεν μοιάζει με τον ιστορικό συντελεστή που περιγράφεται στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Οπως η παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη, διαθέτει τις ριζικές αλυσίδες της, με την έννοια πώς έχει ελάχιστα κεκτημένα συμφέροντα στην αναπαράγωγή της ατόμικής ιδιοκτησίας. Αλλά δεν πρόκειται για μια κοινωνικοποιημένη εργατική συλλογικότητα και δεν διαθέτει σημαντική δύναμη για να διαρρήξει ή να αποκτήσει τον έλεγχο των μέσων παραγωγής πολύ δε λιγότερο για να αναδιοργανώσει την σύγχρονη βιομηχανική ζωή στη βάση της δικής της ταξικής κουλτούρας. Κατέχει όμως μη μετρημένες ακόμη δυνάμεις ανατροπής της αστικής τάξης και διάρρηξης των ζωτικών παγκόσμιων ροών ανθρώπων και πληροφορίας. 

bosotn-1

Οι γραμμές του ανεπίσημου προλεταριάτου διευρύνονται αδιάκοπα και η αστική κρίση βαθαίνει, τονίζουν οι συγγραφείς της Πρόκληση των φτωχογείτονιών, από την διεθνή οικονομική ρύθμιση. Το καθεστώς του χρεόυς απομυζά τις δημόσιες δαπάνες των αναπτυσσόμενων χωρών και στραγγαλίζει τις νέες επενδύσεις στην στεγαστική υποδομή. Εκτοπίζονται δεκάδες εκατομμύρια γεωργών, που είναι ανίκανοι να ανταγωνιστούν τον άκρως επιδοτούμενο αγροκαπιταλισμό των πλούσιων χωρών.

Η αναφορά του ΟΗΕ δίνει μελαγχολικά αλλά ειλικρινή μαθήματα : « H κατάρρευση της επίσημης αστικής απασχόλησης στον αναπτυσσόμενο κόσμο και η εμφάνιση ενός ανεπίσημου τομέα, θεωρούνται ως άμεσο αποτέλεσμα της φιλελευθεροποίησης.»

Το 2030 ο κόσμος θα είναι περίπου ως εξής :

1. Από τα οκτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους τα πέντε θα ζούν σε πόλεις.
2. Ενα δισεκατομμύριο κάτοικοι πόλεων – ιδιοκτήτες, μάνατζερ, τεχνικοί και εξεδικευμένοι στον τομέα της πληροφορικής θα συνιστούν κυρίως την ζήτηση για την παγκόσμια εταιρική παραγωγή.
4. Δύο με τρία δισεκατομμύρια ανεπίσημοι εργαζόμενοι – εκ των οποίων τα δύο θα ζούν φτωχογειτονιές ή παραγκουπόλεις- θα υπάρχουν με κάποιο τρόπο έξω από τις επίσημες μορφές παραγωγής, σε μια αθλιότητα α λα Ντίκενς ή και χειρότερα, ρημαγμένοι από τις αρρώστιες και υποκείμενοι στις διάφορες μεγακαταστροφές που ακολουθούν την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη και την εξάντληση των υδάτινων αποθεμάτων. Η κοινωνκή περιθωριοποίηση θα αντιστοιχεί σε αυξανόμενο βαθμό στην ηλικία όπως και στην φυλή, και αυτοί οι νέοι «της γης οι κολασμένοι» θα είναι το πιο νεανικό στρώμα της ανθρωπότητας.

boston-2

Οι νέοι φτωχοί των πόλεων, δεν θα πέσουν ήσυχα σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα. Η αντίσταση τους πράγματι, συνιστά την βασική συνθήκη για την επιβίωση της ενότητας της ανθρώπινης φυλής έναντι του εκφυλισμού της νέας παγκόσμιας τάξης. Πρόκειται για μια αντίσταση, της οποίας οι ιδεολογικές και πολιτικές εκφράσεις δεν έχουν μέχρι τώρα βρεί μια παγκόσμια ενότητα ή ένα πολικό αστέρι. Τίποτα έστω και μακρινό, που να μοιάζει με την Κομμουνιστική Διεθνή ή το κίνημα της Τρικοντινεντάλ. Οι ανεπισήμως εργαζόμενες τάξεις των πόλεων, αν και υφίστανται το ίδιο σιδηρούν ποσοστό παραμέλησης και περιθωριοποίησης, συνιστούν ένα εντυπωσιακό φάσμα διαφοροποιοημένων ταυτοτήτων, πεποιθήσεων και δραστηριοποιήσεων. Οι φτωχότεροι των φτωχών τείνουν να είναι γλωσσικές, εθνοτικές, ή θρησκευτικές μεινότητες.
Αυτή η ανεπίσημη εργατική τάξη, που δεν συμμετέχει στις μεγάλες εργατικές συλλογικότητες, στερείται μια κεντρομόλου οργανωτικής αρχής, όπως επίσης και μιας στρατηγικής κοινωνικής δύναμης.
Ο βασικός μου ισχυρισμός είναι ότι δεν πρόκειται για έναν πόλεμο των πολιτισμών αλλά για μια οξεία σύγκρουση μεταξύ του Αμερικάνικου ιμπέριουμ και της εργατικής δύναμης που εκδιώκεται από τον επίσημο κόσμο της οικονομίας. Το μελλοντικό περίγραμμα του νέου «αγώνα του λυκόφωτος» είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Μπορεί να διατηρηθουν οι υπάρχουσες τάσεις ή να υπάρξουν εντελώς νέες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων απροσδόκητων ιδεολογικών υβριδίων.

Αυτό που γίνεται  ξεκάθαρο είναι ότι αν και οι σημερινές μεγα-φτωχογειτονιές συνιστούν ιδιαίτερο πρόβλημα για την αυτοκρατορική τάξη και τον κοινωνικό έλεγχο, ελάχιστα έχει ασχοληθεί μαζί του η συμβατική γεωπολιτική. Αν ο στόχος του πολέμου στην τρομοκρατία είναι να κατδιώξει τον εχθρό στον κοινωνιολογικό και πολιτιστικό του λαβύρινθο, τότε οι φτωχές περιφέρειες των αναπτυσσόμενων πόλεων θα είναι το διαρκές πεδίο μάχης του 21ου αιώνα

Milke Davis,  Sosial Text 81,  Χειμώνας 2004

Αν δεχθούμε ότι αργά η γρήγορα όλο και περισσότεροι άνθρωποι στις μητροπόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής, θα στριμώχνονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, άνεργοι, οικονομικοί μετανάστες, περίσσεμα ανθρώπων στο καπιταλιστικό σύστημα  όπως σωστά τους ονομάζει ο συγκεκριμένος ακτιβιστής και ιστορικός, δηλαδή όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας -κυρίως νέοι άνθρωποι- θα περιθωριοποιείται, τότε θα πρέπει να ισχύσει το γεγονός ότι σύντομες, επαναλαμβανόμενες και ιδιαίτερα βίαιες κοινωνικές εκρήξεις προερχόμενες από αυτά τα κοινωνικά στρώματα θα γίνει ο κανόνας στο μέλλον. Θα αποτελέσουν άραγε ένα νέο πολιτικό επαναστατικό υποκείμενο ή θα επιμείνουν στην απλή καταγραφή της οργής τους;  
Επειδή πιστεύω ότι τα κόμματα εκτός από μεθοδολογικά εργαλεία πρέπει να είναι και αναλυτικά εργαλεία, εδώ μπαίνει ο ρόλος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, να αναλύσει το φαινόμενο, να αποκτήσει επαφή με αυτά τα κοινωνικά στρώματα, να μπορέσει να οικοδομήσει έναν ανοικτό πολιτικό διάλογο μαζί τους, να προσπαθήσει να ιδεολογικοποιήσει την συμπυκνωμένη οργή τους. Δημιουργώντας έτσι  έναν νέο πολιτικό σύμμαχο, στον αγώνα για την πλήρη ανατροπή του καπιταλισμού.  Εκτός και εαν αδιαφορήσουμε για τις εξελίξεις οπότε θα επιτρέψουμε να δηλητηριαστούν συνειδήσεις και μυαλά, από το «φίδι» που ήδη έχει σπάσει το κέλυφος του «αυγού».
Οσοι λοιπόν στην Ριζοσπαστική Αριστερά μιλάνε για πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες…ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Ας είμαστε προσεκτικοί στην επιλογή συνεργασιών με «όμορους» πολιτικούς χώρους. Επιπλέον, όποιος απλά επιμένει να ζητά καταγγελίες  ή πιο σκληρή στάση απέναντι στην έκφραση οργής ενός υπό διαμόρφωση νέου κοινωνικού χώρου κατά την γνώμη μου είτε είναι πολιτικά αφελής, η ανεπαρκέστατος στην ανάλυση, είτε έχει ευθύνες για τα αίτια που το δημιούργησαν. Το καταγγείλεις δεν το καταγγείλεις, τέτοιες κοινωνικές εξελίξεις συντάσονται -δυστυχώς- ερήμην μας.  
Οι κοινωνικές εκρήξεις και οι εξεγέρσεις δεν είναι τεχνητά κατασκευάσματα. Συμβαίνουν όταν συμβαίνουν, εξελίσσονται χωρίς να περιμένουν.

boston-3

Οι φωτογραφίες είναι από …    Boston.com

Επείγον!!! Οικονομική ενίσχυση για την συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΑΠΟ ΤΟ  indy.gr

Αυτός είναι ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από τους μπράβους των εργολάβων σαν τιμωρία για τη δράση της ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς  Να καταθέσουμε την ενίσχυση μας χωρίς δεύτερη σκέψη και τσιγκουνιές. Όχι από το περίσσευμα μας. Ας μας λείψουν τα χρήματα. Είναι θέμα στοιχειώδους ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι δήλωση ότι η εργοδοτική τρομοκρατία ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA 

Οι νονοί της νύχτας και της μέρας θα μας βρουν απέναντι τους!

 

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!!!

 

Η Κωνσταντίνα είναι γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων, το οποίο είναι ίσως το πιο ζωντανό σωματείο των επισφαλώς εργαζομένων στην Ελλάδα, που αγωνίζεται σκληρά και ηρωικά για την υπεράσπιση των εργαζομένων που βρίσκονται στην πιο σκληρή εκμετάλλευση και τη μεγαλύτερη εργοδοτική τρομοκρατία, και οργανώνει Ελληνίδες και μετανάστριες – κατά κύριο λόγο γυναίκες.

 Στη Βουλγαρία ήταν ιστορικός επιστήμονας και στην Ελλάδα ήρθε όταν ο γιος της χρειάστηκε να υποβληθεί σε σοβαρή εγχείρηση. Σήμερα ζει μαζί του (πάει 5η δημοτικού) και με την μητέρα της στα Α. Πετράλωνα.

 Ας ενεργοποιήσουμε την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη μας και ας βοηθήσουμε ώστε τουλάχιστον η Κωνσταντίνα να μην έχει να ανησυχεί για τα λεφτά. Έχει εκατοντάδες άλλα πράγματα να απασχολούν αυτήν την οικογένεια και τις συναδέλφισσες της.

 Όμως ας μην νομίζουμε ότι βάζοντας μερικά χρήματα κάναμε το χρέος μας.

Η απάντηση πρέπει και θα δοθεί στους δρόμους, στους εργασιακούς χώρους και τα σωματεία.

Χρειάζεται έμπρακτη αλληλεγγύη και δράση και όχι δάκρυα.

 

παράξενες μέρες, μέρες ορφανές…

 

Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα. Παράξενες μέρες μας βρήκαν. Μέρες ορφανές για μια κοινωνία στην οποία  διεξάγεται διάλογος κουφών εδώ και χρόνια. Σε μια κοινωνία που βιώνει εδώ και χρόνια δομική κρίση, κρίση παιδείας, κουλτούρας και πολιτισμού. Δεν είμαστε οι μόνοι φυσικά.  Η κρίση εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς στο παγκόσμιο χωριό, μόνο που αυτήν την φορά τα εγχώρια αποτελέσματα της, μας υποχρέωσαν να ξυπνήσουμε απο τον λήθαργο, τρομαγμένοι και πανικόβλητοι για τον λόγο ότι τόσο καιρό «φτύναμε τον κόρφο μας» και ξορκίζαμε το κακό, αναπτύσοντας αυτιστικά χαρακτηριστικά απέναντι στις παγκόσμιες καταιγιστικές κοινωνικές εξελίξεις που διαδραματίζονται. Και έχουμε όλα εκείνα τα απαραίτητα προσόντα για να οξύνουμε τα αποτελέσματα της. Διαφθορά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής μας ζωής, ανάπηρο και αδύναμο για κοινωνικές αναλύσεις πολιτικό σύστημα. Μια  κατ επίφαση δημοκρατία. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το ομολογήσουμε. Ζούμε την δημοκρατία των ισχυρών οικονομικών παραγόντων, και των όποιων εκπροσώπων τους στο Ελληνικό κοινοβούλιο. Μια δημοκρατία που δεν χωράει όλους τους πολίτες. Χωράει μόνο τους έχοντες και κατέχοντες και τους πολιτικούς εκφραστές της. Μια δημοκρατία της αγοράς, της κοινωνικής χυδαιότητας, του αλόγιστου κέρδους και του ασύστολου ψεύδους. Μια κοινωνία που χασκογελώντας ενδόμυχα, παρατηρούσε τα συμβάντα στα προάστια του Παρισιού το 2006 και διαπίστωνε : «κοίτα τι γίνετε εκεί…αποκλείεται αυτά τα πράγματα να γίνουν και εδώ». Για τόσο επιτυχημένη διαπίστωση μιλάμε !
Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλο μέρος της  Ελληνικής κοινωνίας, αμήχανο από την θέση του καναπέ, παρακολουθούσε ενίοτε με απάθεια, ενίοτε με βουβή οργή και θλίψη, τα φαινόμενα της οικονομικής κρίσης εξ ορισμού και κοινωνικής να εξελίσσονται, χιλιάδες ανθρώπους να χάνουν την δουλειά τους, μεγάλος μέρος του πληθυσμού να στοιβάζεται στην είσοδο του ορίου της φτώχειας, εκατομμύρια ευρώ εν οίδη χρηματιστηριακού παιχνιδιού να συσσωρεύονται σε χρηματοκιβώτια μονών του Αγίου όρους από ανταλλαγές  δημόσιας περιουσίας με  υπουργούς της κυβέρνησης , 28 δις ευρώ να περιφέρονται από τράπεζα σε τράπεζα, για να μπορέσουν να ξαναδανείσουν, δημιουργώντας έτσι νέες γενιές χρηματοπιστωτικών σκλάβων. Ολα αυτά αποτέλεσαν ένα εκρηκτικό μείγμα στο «κουτί της πανδώρας», που χρόνια τώρα προσπαθούσε να κρατήσει κρυφά και αθέατα τα μυστικά του.   Εφτανε ένα Σάββατο βράδυ, ένας πυροβολισμός και ένα νεκρό παιδί για να ανοίξει το κουτί, που τόσα χρόνια έκλεινε μέσα του όλους τους σύγρονους εφιάλτες μιας πουριτανικής και κλειστοφοβικής κοινωνίας. Οποία έκπληξη λοιπόν!  Που χώρεσε όλα αυτά τα χρόνια τόση οργή ; Τόσος φόβος για το μέλλον ; Μα που πήγε ο μύθος των κυβερνώντων, των νοικοκυραίων, των αστικών κομμάτων και συνδικαλιστών, των επιφανών επαγγελματικών κλάδων της παραγωγής, των πολιτικών εκφραστών της ελεύθερης αγοράς, περί της θαυμαστής και απαστράπτουσας «κοινωνικής ειρήνης» ; Πού πήγαν όλες αυτές οι «σταθερές» του συστήματος; 
Και επιπλέον πως είναι δυνατόν, να εξεγείρονται  οι δίδυμες ψυχές της νεολαίας χωρίς να πάρουν άδεια από την Κυβέρνηση, και από το ΚΚΕ ;
Πως είναι δυνατόν να μην ρωτήσουν την Γραμματέα του ΚΚΕ για την ώρα που πρέπει να γίνει η έκρηξη, έστω και καθυστερημένα βρε παιδί μου να δώσουν ένα ραντεβού στην Ομόνοια, στου ΜΠΑΚΑΚΟΥ, για να πάρουν την κατευθυντήρια γραμμή;
Τι δράμα και αυτό, να τρέχεις ασθμαίνοντας πίσω από τις κοινωνικές εξελίξεις πανικόβλητος, κρατώντας το ραβδί του δασκάλου στο χέρι, έτοιμος να τιμωρήσεις τους άτακτους μαθητές.
Μας έχει ξεφύγει βέβαια η διαπίστωση, ότι αυτή η ανοργάνωτη, πολλές φορές τυφλή και ανήλικη ακόμα οργή είναι ένα από τα νέα πολιτικά υποκείμενα του άμεσου μέλλοντος. Είναι τυφλή η οργή, όσο «τυφλή» είναι και η δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο. Θα εξακολουθήσει να είναι τυφλή η οργή, όσο τυφλή συνεχίζει να παραμένει η κοινωνία μας, μπροστά στην αναγκαιότητα των ριζικών αλλαγών που χρειάζεται αν θέλει να συνεχίσει να αναπνέει. Διαφορετικά ασφυξία και δυσφορία.  Αδυναμία του αναπνευστικού συστήματος να λειτουργήσει.
Ποιό είναι λοιπον αυτό το νέο πολιτικό υποκείμενο, που στην «ποδιά του» σφάζονται  όλα τα «επιφανή» παλικάρια ;

Ολα αυτά τα νέα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους, άρχισαν να αποκτούν κοινωνική συνείδηση, να υποψιάζονται  τι τους περιμένει στο μέλλον και να προβληματίζονται για το παρόν μετά το 2000. Είναι η πρώτη εξεγειρόμενη γενιά του 21ου αιώνα. Κατά ένα περίεργο τρόπο στις αρχές των τελευταίων αιώνων, υπάρχουν πάντα αναβρασμοί στις κοινωνίες. Επαναστάσεις, πόλεμοι, και σαφέστατες προσπάθειες αναδίπλωσης εν μέσω κοινωνικής και οικονομικής κρίσης του εκάστοτε καθεστωτικού πολιτικού συστήματος. Χωρίς ωστόσο να παραγνωρίζουμε το γεγονός, ότι στο παρελθόν υπήρξαν περιοχές πυριτιδαποθήκες λόγω εθνικών διαφορών. Μόνο που τώρα στην αρχή του 21ου αιώνα, οι πυριτιδαποθήκες έχουν μεταφερθεί αλλου. Λόγω δομικής κρίσης του σημερινού οικονομικού συστήματος  του καπιταλισμού, μεταφέρθηκαν και προκαλούν αστάθεια, στις Μητροπόλεις που προσπαθούν να στηρίξουν οικονομικά το σημερινό σύστημα. Οι συγκεκριμένες αποθήκες εύφλεκτου υλικού σύντομα θα εκραγούν, όχι απαραίτητα εντός συγκεκριμένου πολιτικού πλαισίου, αλλά πολλές φορές ανοργάνωτα, αυθόρμητα, χωρίς «προσυγκεντρώσεις» από την στιγμή που το πολιτικό υποκείμενο που επιφέρει την έκρηξη, έχει κόψει τις γέφυρες με το παρελθόν. Δεν αποτελεί λογική συνέχεια του παρελθόντος, αποτελεί όμως  μια πρώτη ένδειξη και απόπειρα καταγραφής των εξεγερτικών διαδικασιών του μέλλοντος. Τα πολιτικά πλαίσια των γενιών της μεταπολίτευσης, παρουσιάζουν εγγενείς αδυναμίες για να χρησιμοποιηθούν ως μεθοδολογικά εργαλεία ανάλυσης των σημερινών κοινωνικών εξεγερτικών φαινομένων, γιατι απλούστατα ολοκλήρωσαν τον κύκλο χρηστικότητας τους. Ετσι νέα πολιτικά πλαίσια έρχονται να καλύψουν το κενό αυτό. Στα συγκεκριμένα πολιτικά υποκείμενα, οι αναφορές τους και οι συναισθηματικοί επηρεασμοί τους αφορούν νέους μεθόδους πάλης, νέες τεχνογνωσίες, νέους κώδικες επικοινωνίας, νέους τρόπους αντίδρασης. Κοινός παρανομαστής για όλες αυτές τις γενιές παραμένουν οι μηχανισμοί καταστολής του κράτους, και οι μηχανισμοί  καταστολής των ονείρων για μια ριζικά αλλαγή της κοινωνικής κατεύθυνσης. Κάποιες γενιές «έκλεισαν» τον ρόλο της χρηστικότητας τους στην υπόθεση των αυθόρμητων νεανικών εξεγέρσεων, κάποιες όμως γενιές μόλις τώρα ξεκινάνε να ζωγραφίζουν τον δικό τους κύκλο. Οι γενιές της μεταπολίτευσης, πρόσφεραν αγώνες για ένα καλύτερο αύριο, ταυτόχρονα όμως έζησαν για τα καλά στο πετσί τους τι σημαίνει πολιτικός ευνουχισμός, και τι σημαίνει μεγάλη περίοδο «εκπτώσεων» και «προσφορών» στα όνειρά τους. Τούτες εδώ οι γενιές δεν ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝΕ να γίνουν ευνούχοι της κάθε λογής εξουσίας. Εχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για υποχωρήσεις. Ενα βήμα πίσω τους βρίσκεται ο τοίχος του αδιεξόδου. Είναι οι πρώτες γενιές που κινδυνεύουν άμεσα να αρχίσουν την ζωή τους, σε πολύ χειρότερες συνθήκες από τις γενιές των πατεράδων τους. Δεν έχουν λοιπόν τίποτα να χάσουν. Πρωταρχικό τους μέλημα είναι να εκφράσουν την οργή τους με δυναμικούς τρόπους αντίδρασης, μήπως κάποιοι ακούσουν τον θόρυβο και ευαισθητοποιηθούν. Πρώτος από όλους ο Δήμαρχος της Αθήνας τους έδωσε την απάντηση εκ μέρους της πολιτείας : » Σταματήστε την πορείες και αφήστε τους καταναλωτές ελεύθερους να έρθουν να ψωνίσουν για να «κινήθεί»  η αγορά «.
Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο συγκεκριμένος πολιτικός κρετίνος, είναι ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο στις σπασμένες βιτρίνες, όσο στο άθλιο βιοτικό επίπεδο της μεγαλύτερης μάζας των καταναλωτών. Επίσης αυτό που δεν μπορεί η δεν θέλει να καταλάβει είναι, ότι στην Αθήνα των Χριστουγέννων του 2009 θα υπάρχουν πολλοί λιγότεροι καταναλωτές και λιγότερα μαγαζιά, όχι λόγω επεισοδίων, αλλά λόγω της οικονομικής κατάρρευσης της αγοράς. Για τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις θα αναφερθώ σε άλλο ειδικό άρθρο. Φαίνεται λοιπόν ότι όσο και εάν φωνάζουν, κανείς δεν είναι έτοιμος να τους ακούσει, η τουλάχιστον κανείς δεν είναι έτοιμος με συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές να συνειδητοποιήσει και να αντιμετωπίσει το μέγεθος του προβλήματος. Ισως εκ μέρους των κυβερνώντων να υπάρχουν άλλες προταιρεότητες. Σε ποιούς λοιπόν να απευθυνθούν, σε τι γλώσσα να τους μιλήσει αυτό το νεό πολιτικό υποκείμενο, που κυρίως λειτουργεί αυθόρμητα με βάση το ένστικτο της οργής. Προφανώς δεν έχει πολιτικούς συμμάχους. Είναι ορφανό από πολιτική κάλυψη. Το ίδιο ορφανό ξεκίνησε και το κίνημα του Μάη του 68 στην Γαλλία, ωρίμασε όμως αρκετά γρήγορα για να καταλάβει ότι  κοινωνική εξέγερση, χωρίς την μεταφορά της έκρηξης, σε εργοστάσια και χώρους εργασίας δύσκολα μπορεί να έχει διάρκεια. Εχει όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό με την γενιά του Μαη του 68.  Θέλει να παραμείνει ακηδεμόνευτη, και να ηγεμονεύσει πολιτικά τον ίδιο της τον εαυτό. Προς το παρών κρατάει την δροσιά και την φρεσκάδα του. Είναι κάτι σαν το μικρό παιδί, που έχει την δύναμη της δίψας για ζωή. Να μάθει και να γνωρίσει  τα όρια του και τους εχθρούς του. Να μάθει να αυτοοργανώνεται χωρίς την ανάγκη κηδεμόνων. Και τόσα χρόνια που τους είχε τι κατάλαβε ;

τέλος εποχής ;

 «Ευτυχώς οι πολίτες δεν καταλαβαίνουν το τραπεζικό και νομισματικό μας σύστημα, διότι αν το καταλάβαιναν πιστεύω ότι θα γινόνταν επανάσταση πριν ξημερώσει η αυριανή μέρα»  ΧΕΝΡΙ ΦΟΡΝΤ ( Αμερικανός βιομήχανος )
 
Δεν φημίζομαι για τις περισπούδαστες οικονομικές μου αναλύσεις, όμως σαν απλός πολίτης ζω και βιώνω την οικονομική ανασφάλεια του παρόντος, ανησυχώντας για την επισφάλεια του μέλλοντος. Δεν εμπιστέυομαι την ενημέρωση μου επί του συγκεκριμένου θέματος στα τηλεοπτικά κανάλια. Προτιμώ να διαβάσω κάποια πολύ καλά άρθρα στις εφημερίδες, όσο και στην blogoσφαιρα. Εμπιστεύομαι περισσότερο το blog του GREEK RIDER  από οποιονδήποτε τηλεοπτικό οικονόμικό «ειδικό αναλυτή».
Στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, διάβασα δύο πολύ καλές συνεντεύξεις πάνω στην οικονομική κρίση. Μια του Αμερικάνου νομπελίστα οικονομολόγου ΤΖΟΣΕΦ ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ του πανεπιστημίου COLUMBIA και μια άλλη του ΣΚΟΤ ΝΕΛΣΟΝ κοσμήτορα του τμήματος Ιστορίας του παλαιότερου πανεπιστημίου στις ΗΠΑ WILLIAM & MARY .
Θέλω να σταθώ στις απαντήσεις που έδωσαν, όταν ο μεν πρώτος ρωτήθηκε » τι σημαίνει για τον φιλελευθερισμό η κατάρρευση των τραπεζών;» ο δε δευτέρος όταν δέχθηκε την ερώτηση, εαν » η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων οδηγεί σε ενδυνάμωση των προοδευτικών κινημάτων; «.
Ο ΤΖΟΣΕΦ ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ απάντησε « Σημαίνει ότι και η πτώση του Βερολίνου για τον υπαρκτό σοσιαλισμό » ενώ ο ΣΚΟΤ ΝΕΛΣΟΝ είπε οτι » Εγώ ακολουθώ τη ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ που έλεγε οτι μια οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει σε αριστερή κυβέρνηση, μπορεί όμως και να οδήγήσει σε έκρηξη του εθνικισμού του ρατσισμού και του μιλιταρισμού».

Αυτά….και άλλα πολλά, έλεγε η ΡΟΖΑ στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το πόσο δίκιο είχε θα αποκαλυφθεί με δραματικό τρόπο στο μέλλον, όσο η Αριστερά σε πανευρωπαικό επίπεδο κοιτάει αμήχανα τις εξελίξεις επιχαίροντας γιατί δεν έχει επί της ουσίας ευθύνες για την κατάρρευση των «αγορών» . Υπάρχουν όμως ευθύνες για κάτι άλλο. Αυτό το αυτάρεσκο » εμείς σας στα λέγαμε κύριοι αλλά εσείς δεν μας ακούγατε» η το  «νιπτω τας χείρας μου» σαν το Πόντιο Πιλάτο, απέχουν πολύ από οποιαδήποτε απόπειρα επιτυχούς παρέμβασης στο πρόβλημα. Για μια ακόμα φορά συνελήφθη κοιμώμενη; Ας εστιάσουμε λοιπον την προσοχή μας, για το τι απαντάει η Αριστερά στην Ελλάδα.
Η μεν Αλέκα ζητάει «να μην χαθεί ούτε ένα ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία » ο δε Αλέξης  «να μπούν επιτέλους οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» . Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος αποκομμένοι εδώ και δεκαετίες απο το συνδικαλιστικό κίνημα επιδίδονται σε καθαρά «συμβολικές» ενέργειες. Το πρόβλημα όμως, αγαπητοί σύντροφοι όλου του «χώρου» δεν εντοπίζεται στις διαπιστώσεις επί του αποτελέσματος, αλλά στον τρόπο αντίδρασης και ευαισθητοποίησης των κοιμωμένων αντανακλαστικών του πλειοψηφικού ρεύματος της κοινωνίας που θίγεται άμεσα από τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία. Κατά την γνώμη μου αυτή την στιγμή σε όλη την Ευρώπη θα έπρεπε να «τρίζουν» τα πεζοδρόμια απο μαχητικές πορείες Αριστερών κομμάτων και οργανώσεων ενάντια στην πρακτική της οικονομικής ολιγαρχίας που θέλει τα αποτελέσματα των σχεδίων της να τα επιμεριστεί ολόκληρη η κοινωνία. Τα μισά εργοστάσια να είναι ήδη κατειλημμένα από τους εργαζόμενους, όταν στο μέλλον προβλέπεται να δημιουργηθούν στρατιές ανέργων γύρω στα είκοσι εκατομμύρια σε όλη την Ευρώπη. Εργοστάσια όπως η RENAULT και η CITROEN προαναγγέλλουν χιλιάδες απολύσεις και κλείσιμο των εργοστασίων για δύο εβδομάδες. Σε ανάλογες πρακτικές δεκάδων χιλιάδων απολύσεων ετοιμάζονται να προχωρήσουν οι περισσότερες πολυεθνικές.

  Στην διπλανή φωτογραφία ( η οποία είναι από τον ΜΑΗ του 68 )  βλέπετε αυτό που θα έπρεπε κανονικά να γινόνταν κάθε μέρα στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης από «εχθές». Οχι μόνο για να καταγγελθεί η ιδεολογική και πρακτική κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού , αλλά για να γίνει σαφές ότι προσπάθειες παιρετέρω αναδιπλώσεων του συστήματος η «εξανθρωπισμού» του καπιταλισμού, όταν το «αίμα» κυλάει ποτάμι στους δρόμους, δεν θα γίνουν σε καμιά περίπτωση δεκτές από τους εργαζόμενους και την πλειοψηφία της κοινωνίας. Αντί αυτού όμως, η Αριστερά περιορίζεται σε μία αμήχανη διαπίστωση του προβλήματος με έναν σχεδόν αδύναμο πολιτικό λόγο. Ενώ δηλαδή θα έπρεπε να είναι «έτοιμη» μέσω του συνδικαλιστικού κινήματος να επιφέρει όξυνση της καταστάσεως, μεταφέροντας το πρόβλημα στους χώρους εργασίας, με καταλήψεις εργοστασίων, γενικές απεργίες, δυναμικές κινητοποιήσεις, συγκεκριμένες προτάσεις για το πως το εργατικό κίνημα θα διαχειριστεί την συγκεκριμένη συγκυρία, ακολουθεί την τακτική του «με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Για την ΓΣΕΕ δεν το συζητάω…πέρα από τα να βγαίνουν «επιστημονικοί συνεργάτες της» στα τηλεοπτικά κανάλια και να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις μελλοντικές στρατιές ανέργων, δεν βλέπω ουσιαστική αντίδραση. Αυτο δεν με εκπλήσει καθόλου βέβαια !

Ετσι λοιπόν, ενώ θα έπρεπε εδώ και καιρό να «βραζει» όλη η κοινωνία, καρτερικά και αμήχανα περιμένουμε να μετρήσουμε «πεσμένα κορμιά». Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιο αριστερό κομμα που να μπορεί να παίξει τον ρόλο της πρωτοπορίας είτε εντός Ελλάδος είτε πανευρωπαικά. Επομένως ήρθε η ώρα των αυτοδιευθυνόμενων επαναστατικών μαζών; ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ !
Οι μάζες από ότι φαίνεται είναι απούσες από το ραντεβού με την ιστορία, και προτιμούν να τοποθετούν τις όποιες καταθέσεις έχουν στις τράπεζες κάτω από το μαξιλάρι τους, να παρακολουθούν τα καινούργια σήριαλ και τηλεπαιχνίδια στην τηλεόραση και να εμπιστεύονται την πληροφόρηση τους σε Χατζηνικολάου, Τρέμη  και Εισαγγελάτο. Επίσης προτιμούν να ψηφίζουν τα δύο μεγάλα κόμματα, γιατι έτσι έχουν μάθει ( σαν την παλιά διαφήμιση της χλωρίνης ΚΛΙΝΕΞ » αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστέυεστε…» ) η γιατί δεν υπάρχει κάποιος άλλος πολιτικός χώρος να τους ξυπνήσει και να τους ταρακουνήσει απο τον λήθαργο της σιωπής. Ομως…όπως ακριβώς » η φύση δεν αφήνει κενά » έτσι και η ιστορία της πολιτικής εξέλιξης δεν αφήνει κανένα κενό. Είναι ανάγκη να προχωρήσει. Το εάν οι αριστερές δυνάμεις δεν μπορούν να καλύψουν το πολιτικό κενό της οικονομικής κρίσης, την αφήνει -την ιστορία- παγερά αδιάφορη. Για αυτό το λόγο άλλες δυνάμεις ίσως βρούν το έδαφος πρόσφορο να παρέμβουν. Ποιές είναι αυτές; Θυμηθείτε λίγο ανάλογες περιπτώσεις όπως η μεγάλη οικονομική κρίση στην Γερμανία λίγο πρίν το οικονομικό κράχ του 1929 αλλά και μετά, τις πολιτικές εξελίξεις στην δεκαετία του 1930 και θα καταλάβετε. Τότε που ο εθνικοσοσιαλισμός και ο φασισμός ήρθαν με απίστευτη ταχύτητα να καλύψουν το μεγάλο πολιτικοοικονομικό κενό, με το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες να δέχονται ευχαρίστως τις συγκεκριμένες αλλαγές. Και θυμηθείτε παρακαλώ όταν το κάλυψαν ποιές ήταν οι επιπτώσεις και που οδηγήθηκε η ανθρωπότητα. Με βρίσκετε απαισιόδοξο ε ; Απλά εύχομαι να μην είναι αργά για την Αριστερά πανευρωπαικά, και κυρίως θέλω να ελπίζω, να μην χτυπήσει ο ταχυδρόμος δεκανέας την πόρτα για δεύτερη φορά !!!

highway to hell !!!

 

       Αθήνα….-9,71%                        Στο Λονδίνο, ο FTSE-100 υποχωρεί κατά 8,32%

              στο Παρίσι ο CAC 40 σημειώνει πτώση 8,95%           Ανοιγμα DOW JONES…..-6%

                                         στη Φρανκφούρτη ο DAX είναι χαμηλότερα κατά 9,15%    

         ο δείκτης Nikkei 225 στο Τόκιο έκλεισε με πτώση 9,60%            

                                                            στο Χονγκ Κονγκ έφθασαν το 7%. 

         
                                  Με απώλειες 10,6% έκλεισε το χρηματιστήριο της Σεούλ   

 Από τις αρχές του έτους, ο δείκτης MSCI World υποχωρεί κατά 45%  

Η χειρότερη χρηματοικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία από τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΤΑΤΟΙ….ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ… ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΩ