αρχαίο θέατρο θορικού-λαυρεωτική γη.

«αναστηλώνουμε το αρχαίο θέατρο θορικού»….εδώ και είκοσι χρόνια περίπου!!!

Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί…πριν από αρκετά χρόνια, να παρακολουθώ εκστασιασμένος τις συζητήσεις των θείων μου από τις εμπειρίες τους στις μεταλλευτικές στοές του Λαυρίου. Δεκαετίες ολόκληρες δούλεψαν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες στις γαλαρίες, συλλέγοντας πολύτιμα πετρώματα για λογαριασμό της Γαλλικής εταιρείας. Από τότε (δεκαετίες 70-80) είχαν αρχίσει να συζητάνε για την «αναστήλωση» του αρχαίου θεάτρου στο θορικό (που παλαιότερα το ονόμαζαν και θερικό λόγω της επιδημίας που είχε πλήξει τους μικρασιάτες πρόσφυγες στις κατασκηνώσεις που είχαν στηθεί στον ίδιο χώρο), ενός θεάτρου με τεράστια αρχαιολογική αξία, το οποίο βρίσκεται λίγο πριν την είσοδο της πόλης του Λαυρίου.

η σημερινή κατάσταση του αρχαίου θεάτρου. Ο χώρος είναι χωρίς περίφραξη, όποιος θέλει τον επισκέπτεται μόνος του, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως υπεύθυνος για την φύλαξη του…

Πρόκειται για το αρχαιότερο θέατρο στην Ευρώπη, σίγουρα ένα από τα αρχαιότερα στον κόσμο, κατασκευάστηκε τον 6 αιώνα π.χ. και η ιδιαιτερότητα του βρίσκεται στο ιδιόμορφο ελλειψοειδές σχήμα του σε αντίθεση με την ημικυκλική κατασκευή των νεότερων σε χρονολογία θεάτρων. Ηταν το επίκεντρο του αρχαίου Δήμου του Θορικού, που ανήκε στην πόλη-κράτος των Αθηνών και χρησιμοποιείτο όχι μόνο για παραστάσεις αλλά και για τις συνεδριάσεις των πολιτών του Δήμου. Η χωρητικότητα του ανέρχεται στους 4.000 θεατές. Στον χώρο του θεάτρου υπήρχε μικρός ναός του θεού ΔΙΟΝΥΣΟΥ και δωμάτια για την διαμονή των ηθοποιών.  Στην ανατολική πλευρά υπάρχει μία μεγάλη αίθουσα με κερκίδες διπλού επιπέδου λαξευμένες στο βράχο, που ήταν πιθανώς τόπος συγκέντρωσης και προετοιμασίας των θεμάτων που επρόκειτο να συζητηθούν στις συνελεύσεις του Δήμου.

Δίπλα στο δυτικό διάζωμα του θεάτρου (το οποίο όπως βλέπετε στην παρπάνω φωτογραφία είναι σε κακά χάλια) υπάρχουν ευρήματα από ένα σπίτι με πεντάκλινο δωμάτιο, πιθανότατα δωμάτιο συμποσίων, και εξωτερική αυλή. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι ακριβώς νότια της σκηνής του θεάτρου και σε παράλληλη εποχή με την λειτουργία του, υπήρχε νεκροταφείο που χρησιμοποιήθηκε από τον 6ο αι. π.Χ. έως τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. Βόρεια του θεάτρου υπάρχει ο λόφος Βελατούρι που στην κορυφή του φιλοξενεί θολωτούς τάφους της μυκηναικής περιόδου (1.600-1.100 π.χ.). Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί πέντε τάφοι, δύο από αυτούς μεγάλοι θολωτοί, με πλήθος από κτερίσματα στο εσωτερικό τους, ενώ όλη η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν τον έντονο εποικισμό ενός μεγάλου λατρευτικού κέντρου της ευρύτερης περιοχής στην εποχή εκείνη.

πίσω από αυτή την κορυφή βρίσκονται οι αρχαίοι θολωτοί τάφοι, ενώ στους πρόποδες μπορεί κανείς να παρατηρήσει σκόρπια τμήματα από τα αρχαία τείχη καθώς και τμήματα από σκάλες τις οποίες χρησιμοποιούσαν κατά την ανάβαση τους προς την κορυφή του λόφου.

Τα ευρήματα όμως δεν σταματούν εδώ. Δίπλα ακριβώς από το αρχαίο θέατρο, στέκει ίσως ένα από τα αρχαιότερα «πλυντήρια» μεταλλεύματος του 6ου αιώνα π.χ. Τα «πλυντήρια» είναι ειδικές κατασκευές των αρχαίων μεταλλευτών, στις οποίες μεταφέρονταν τα μεταλλεύματα μετά την εξόρυξη, το θρυμματισμό και το κοσκίνισμά τους, για τον εμπλουτισμό τους, δηλαδή για να καθαριστούν ακόμη καλύτερα. Το μετάλλευμα έβγαινε από μια παρακείμενη σπηλιά, ακριβώς δίπλα από το πλυντήριο, στην οποία υπήρχε μεγάλη ποσότητα από ασήμι και μόλυβδο. Να σημειωθεί ότι από το συγκεκριμένο ασήμι, κατασκευάστηκαν τα πρώτα αττικά τετράδραχμα, το Αθηναικό νόμισμα που κυριάρχησε για σχεδόν 5 αιώνες και είχε στην μία όψη την Αθηνά και στην άλλη την γλαύκα (κουκουβάγια). Ο χώρος αυτός αποτέλεσε την κύρια πηγή χρηματοδότησης των σχεδίων της Αθήνας κατά τον «χρυσό αιώνα» της πόλης. Το συγκεκριμένο μεταλλείο, μαζί με τα υπόλοιπα μεταλλεία της περιοχής έδιναν στην πόλη της Αθήνας 750 τάλαντα τον χρόνο με τα οποία ο Θεμιστοκλής κατασκεύασε τον περίφημο στόλο της πόλης.

η είσοδος της αρχαίας μεταλλευτικής στοάς, στην οποία μαρτυρείται παρουσία ανθρώπων και εκμετάλλευση των πόρων της από το 3.000 π. χ. !!!

ένα από τα αρχαιότερα επίπεδα πλυντήρια.

Πρόκειται για ένα τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, με τεράστια πολιτιστική και αρχαιολογική αξία, ενώ σε όλα αυτά ας προσθέσουμε το γεγονός ότι σε πολύ κοντινή απόσταση, ανατολικά από το θέατρο και τον λόφο, βρίσκεται το αρχαίο λιμάνι του Λαυρίου. Από εκεί ξεκινούσε τμήμα του στόλου από τις τριήρεις των Αθηναίων, με σκοπό το εμπόριο, την μεταφορά των θησαυρών της γης σε συμμαχικά λιμάνια, τις πολεμικές αποστολές, αλλά και τις μεταφορές πολιτών από όλη την επικράτεια για την συμμετοχή τους στις θρησκευτικές-τελετουργικές διαδικασίες στον συγκεκριμένο χώρο. Στην πεδιάδα νότιοδυτικά του οικισμού, υπάρχουν τα ερείπια δωρικού ναού, του 5ου αι. π.Χ., που έχει γίνει γνωστός ως «ναός της Δήμητρας και Κόρης» από επιγραφή που βρέθηκε στην περιοχή. Στην μυθολογία, όπως αναφέρεται στον ομηρικό ύμνο (όχι του αρχαίου ποιητή) προς την Δήμητρα, εδώ βρέθηκε η θεά αιχμαλωτισμένη από πειρατές κατά το ταξίδι της από την Κρήτη, κατάφερε να δραπετεύσει και να μεταβεί στην Ελευσίνα.

το αρχαίο λιμάνι της πόλης του Λαυρίου. Εμπορικό κέντρο, πολεμικός ναύσταθμος, οχυρώθηκε κατα την διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου.

Μετά την εξάντληση των μεταλλείων του Λαυρίου και την καταστροφή του Θορικού από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Σύλλα το 86 π.Χ. η περιοχή εγκαταλείφτηκε. Κατοικήθηκε και πάλι, κατά τη περίοδο που συνήθως ονομάζουμε «Πρωτο -Βυζαντινή»,   από τον 4οαι έως τον 7ο αι. μ.Χ., μέχρι την εποχή που ξεκινά η κάθοδος των σλαβικών φύλων προς τον ηπειρωτικό ελλαδικό χώρο.

Ας σημειωθεί πως η περιοχή της Λαυρεωτικής έχει χαρακτηριστεί με νομοθετήματα Εθνικός Δρυμός, Αρχαιολογικός χώρος, Ιστορικός τόπος και Τοπίο Ιδιαιτέρου Φυσικού Κάλλους….

Και όμως…η γη αυτή, έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη της που ορίζεται από το πέρασμα του χρόνου και την αδιαφορία της εκάστοτε γραφειοκρατίας. Οι όποιες ταμπέλες (περί αναστήλωσης) του υπουργείου πολιτισμού και της δημοτικής αρχής του Λαυρίου δεν μπορούν να καλύψουν την χρόνια «εγκληματική» αδράνεια για την έλλειψη ανάδειξης της διαχρονικά ιστορικής σπουδαιότητας του συγκεκριμένου τόπου. Σε οποιοδήποτε άλλο κράτος, που θέλει απλά να λέγεται σοβαρό και να επικαλείται χωρίς ντροπή το «αρχαίο ένδοξο παρελθόν» η συγκεκριμένη περιοχή θα είχε αναδειχθεί σαν αρχαιολογικό-πολιτιστικό πάρκο. Θα είχε προστατευτεί από την «επίσημη» ή «ανεπίσημη» αρχαιοκαπηλία, που συντελείται στην περιοχή από τις αρχές του 18ου αιώνα(!!!), είτε με την μορφή Αγγλικών, Γαλλικών και Ιταλικών «ιδιωτικών εταιρειών» που στις τάξεις τους υπήρχαν αρκετοί «περιηγητές» και «εξερευνητές», είτε με την δράση Ελληνικών «συμμοριών» που σε συνεργασία με ευρωπαίους κλεπταποδόχους ξεγύμνωσαν την περιοχή από τους ιστορικούς θησαυρούς της, συνεχίζοντας την καταστρεπτική  τους «δράση»μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα.

προσέξτε στο κάτω δεξιό μέρος του πίνακα και λίγο πιο πάνω τον τρόπο που αντιμετώπισαν τις αρχαιότητες κάποιοι από τους «περιηγητές». Τα πλοία στο βάθος στέκονται έτοιμα να φορτώσουν τα κλοπιμαία…

 Γυρνώντας στο σήμερα, θα μπορούσε εάν υπήρχε πολιτική βούληση από το επίσημο νεοελληνικό κράτος, αντί του πλήρως υποβαθμισμένου αρχαιολογικού μουσείου της πόλης να υπήρχε ένα ενοποιημένο δίκτυο προστατευόμενων αρχαιολογικών χώρων μαζί με τους θησαυρούς του ορυκτολογικού μουσείου. Το τεχνολογικό πάρκο που έχει κατασκευαστεί στον χώρο της πρώην «Γαλλικής εταιρείας μεταλλίων Λαυρίου» και φιλοξενεί έκθεση παλαιών μηχανημάτων που χρησιμοποιήθηκαν κατά την περίοδο της λειτουργίας της, αλλά και πολιτιστικές εκδηλώσεις το καλοκαίρι, είναι σίγουρα μια θετική πρωτοβουλία από πλευράς του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που ξεκίνησε το 1995.

Από το 1820 η περιοχή ανασκάπτεται συστηματικά, αλλά δεν αναδεικνύεται και δεν προστατεύεται. Η φημισμένη Βέλγικη αρχαιολογική σχολή είχε αρχίσει τις ανασκαφές από το 1963, φέρνοντας στο φώς πολύ σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα, η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία επίσης ασχολήθηκε με την περιοχή, μέχρι και η  Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, την ώρα που η επίσημη πολιτεία λόγω «έλλειψης κονδυλίων» από το υπουργείο «πολιτισμού» αφήνει τις πριν από χρόνια πενιχρές εργασίες αναστήλωσης που είχαν προηγηθεί, να καταρρεύσουν και πάλι από το πέρασμα του χρόνου, ενώ δεν υπάρχει η παραμικρή -έστω- περίφραξη του χώρου. Προφανώς ενδιαφέρει περισσότερο η «εύρεση κονδυλίων» από το υπουργείο οικονομικών για να «χρηματοδοτηθούν επαρκώς» τα «τραπεζικά ιδρύματα».

Φανταστείτε λοιπόν, όλο αυτόν τον χώρο σαν μια πολύβουη κυψέλη ανθρώπων, γεμάτο από αρχαιολόγους που σέβονται το λειτούργημα τους, από ξεναγούς, από συντηρητές, από απλούς υπαλλήλους φύλαξης, να υποδέχονται δεκάδες σχολεία από την Αθήνα, χιλιάδες τουρίστες όλο το χρόνο, αναδεικνύοντας την διαφορά του εναλλακτικού τουρισμού που σαν άμεσο στόχο θα έχει την απόκτηση της γνώσης και της σύνδεσης των επισκεπτών με τον ιστορικό χώρο και χρόνο. Ας φανταστούμε τα οφέλη για την εμπορική ζωή στην πόλη του Λαυρίου, αλλά και την ανάδειξη ενός ακόμα σπουδαίου αρχαιολογικού χώρου, την απόδοση του στον Ελληνα και Ευρωπαίο πολίτη μέσα από την ποιοτική ενημέρωση του για την ιστορία του τόπου, ως αντίβαρο στον τουρισμό «καζίνο» που προωθεί το υπουργείο πολιτισμού.

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ θλιβερά δελτία ανακοινώσεων από το υπουργείο που περιγράφουν τις υπηρεσιακές «βόλτες» υψηλόβαθμων στελεχών της δημοσιουπαλληλικής γραφειοκρατίας στο χώρο του θεάτρου, για δήθεν χαρτογραφήσεις και εκθέσεις, την ώρα που τα αρχαιολογικά μνημεία της ευρύτερης περιοχής έχουν ήδη υποστεί ανεπανόρθωτες «ζημιές» και είναι έτοιμα να καταρρεύσουν.

Πρόκειται για ένα πολιτιστικό έγκλημα κατά εξακολούθηση.  Οσφυοκάμπτες, ολίγιστοι, θλιβεροί χαρτογιακάδες, υπαληλίσκοι και υπουργίσκοι των εκλεκτών πολιτικών οικογενειών, όλο αυτό το θλιβερό κύκλωμα δείχνουν με τις συγκεκριμένες ενέργειες τους πως αντιλαμβάνονται την ιστορική κουλτούρα του τόπου τους.

1. Οι φωτογραφίες από τον χώρο είναι δικές μου. Εννοείται ότι επιτρέπεται η αναδημοσίευση τους.

2. Η χαλκογραφία και το τοπογραφικό, καθώς και στοιχεία του κειμένου  βρίσκονται στο βιβλίο του Γεώργιου Δερμάτη «ΤΟΠΙΟ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ» , ΕΚΔΟΣΗ ΔΗΜΟΥ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ.

3. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την πόλη του ΛΑΥΡΙΟΥ μπορείτε να επισκεφτείτε την παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση : lavreotiki.gr

Advertisements

πελοποννησιακός πόλεμος:όταν πτυχές του παρελθόντος πιέζουν αφόρητα την σύγχρονη ιστορία.

 pelloponisiakos

 

 Λίγες μέρες μετά το «ξεκατίνιασμα» της πολιτικής ζωής του τόπου λόγω ευρωεκλογών, κάναμε μια σύντομη ανακωχή, ως έθνος φορέσαμε τα καλά μας και απολαύσαμε μέσω της τηλεόρασης τα εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Αισθανθήκαμε περήφανοι, έστω και για λίγο, ατενίζοντας το λαμπρό μας παρελθόν να εναποτίθεται στα χέρια του υπουργού πολιτισμού που γεμάτος αγωνία πρόσθεσε ένα κομμάτι από τα λίγα αρχαία που προσφάτως επαναπατρίστηκαν. Αυτή η χώρα που λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο, με κεκτημένη ταχύτητα ζει και αναπνέει από τα έτοιμα του ιστορικού της παρελθόντος. Ίσως γιατί προσπαθεί εντέχνως να κρύψει τα τελευταία διακόσια χρόνια της ιστορικής της διαδρομής.

 Ίσως, γιατί επιμελώς επιχειρείται  να σβηστεί από την συλλογική μνήμη του «έθνους» κάποιες «άκομψες» στιγμές από το ιστορικό παρελθόν που επικαλείται. Όπως και να το κάνουμε η συλλογική μας μνήμη είναι επιλεκτική. Είναι λίγο επικίνδυνα να «σκαλίζουμε» το παρελθόν μας γιατί τις περισσότερες φορές ανακαλύπτεις ότι τελικά δεν είσαι ο περιούσιος λαός για τον οποίο μας μιλάνε τα σχολικά βιβλία.

Θα παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον εάν οι λαμπροί ιστορικοί επιστήμονες μας, προσπαθούσαν να αποτολμήσουν μια αναφορά στην ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών όπου τα έργα στην Ακρόπολη συνεχίζονταν πυρετωδώς, ακριβώς πριν 2.400 χρόνια κατά την έναρξη του Πελοποννησιακού Πόλεμου. Νομίζω πως όλοι μας γνωρίζουμε ότι ο συγκεκριμένος «εμφύλιος» πόλεμος (431-404 π.χ.) διεξήχθη ενώ βρίσκονταν τα έργα της Ακρόπολης από τον Περικλή στο τελευταίο στάδιο εργασίας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η κατάθεση σφαιρικής ιστορικής άποψης για τις αντιφάσεις και την ποιότητα της αρχαίας Αθηναικής δημοκρατίας διαμορφώνει ενημερωμένους πολίτες και μέσω αυτού αναβαθμίζει την ποιότητα της σύγχρονης δημοκρατίας μας.

 Ας πούμε στα παιδιά μας ότι την ώρα που τελείωνε η οικοδόμηση της Ακρόπολης, ακριβώς κάτω από την σκιά της διεξάγονταν ο φονικότερος «εμφύλιος» πόλεμος μεταξύ των δύο ισχυρότερων πόλεων-κρατών της αρχαίας Ελλάδας. Της Σπάρτης και της Αθήνας. Πόλεμος χωρίς νόμους και κανόνες, πόλεμος μέχρι εσχάτων που αποδυνάμωσε όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές και αποδόμησε πλήρως τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα των δύο ισχυρότερων πυλώνων της. Ας ομολογήσουμε ότι καταφέραμε να αλλάξουμε προς το χειρότερο ακόμα και τους κανόνες του πολέμου που τότε περισσότερο έμοιαζαν σαν εθιμοτυπική διαδικασία και λιγότερο ως πραγματική σύρραξη . Συνήθως πριν από τον πόλεμο στον οποίο αναφερόμαστε, δηλαδή πριν από το 431π.χ. οι πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα σε αντιμαχόμενες πλευρές  Σπάρτη – Άργος (494π.χ. νίκη Σπάρτης στην Σηπεία και 560 π.χ. νίκη κατά της Τεγέας) και  Αθήνα – Θήβα,( 457π.χ. Αθηναική ήττα στην Τανάγρα, αλλά επακόλουθη νίκη των Αθηναίων στα Οινόφυτα, 447π.χ. νίκη Θηβαίων στην πρώτη μάχη της Κορώνειας τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ) τελείωναν με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες και από τις δύο πλευρές. Αποτελούσαν διενέξεις κυρίως για αμφισβητούμενες  εδαφικές περιοχές και εδραίωση της ηγεμονίας των νικητών στην ευρύτερη περιοχή, που βοηθούσαν τον τελικό νικητή στην κατάκτηση νέων εδαφών, νέων προσαρτήσεων πόλεων που φύλαγαν τα σύνορα της τότε επικράτειας της κάθε πόλης κράτους, νέα γη για την γεωργία και την κτηνοτροφία και μέσω αυτού της σταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος στις πόλεις-κράτη που διεκδικούσαν την περιοχή. Ο Στρατός των πόλεων αποτελείτο από πολίτες-οπλίτες οι οποίοι ήταν γεωργοί, κτηνοτρόφοι, έμποροι στην καθημερινή τους ζωή, συμμετείχαν ενεργά στην ζωή της πόλης και ως εκ τούτου καμιά πλευρά δεν είχε την διάθεση να προκαλέσει μεγάλες ανθρώπινες απώλειες στην άλλη, για τον λόγο ότι μετά την συμφωνία ειρήνης που θα υπογράφονταν στο τέλος της σύρραξης όλοι οι οπλίτες και των δύο πλευρών, θα συναλάσσονταν  εμπορικά με τον «αντίπαλο» κατά την περίοδο της ομαλοποίησης των σχέσεων τους και για όσο χρόνο αυτή η συμφωνία βρίσκονταν εν ισχύ. Εξαίρεση βέβαια αποτελεί η Σπάρτη, η πρώτη πόλη με κανονικό στρατό, όπου οι οπλίτες της γυμνάζονταν αδιάκοπα και συγκροτούσαν έναν μόνιμο στρατό, μη συμμετέχοντας ενεργά στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης, ευθύνη την οποία είχαν αναλάβει οι Είλωτες.

 Ετσι λοιπόν οι αρχαίες Ελληνικές πόλεις που είχαν να λύσουν κάποιες διαφορές – προσοχή μιλάμε μόνο για μάχες μεταξύ των Ελληνικών πόλεων και όχι με του Πέρσες όπου η κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική- έδιναν κάποιο «ραντεβού» πάντα το πρωί και συνήθως στο μέσον της διεκδικούμενης εδαφικής περιοχής και αφού γινόντουσαν οι επικλήσεις στα θεία με θυσίες ιερών ζώων συνήθως ταύρων που συμβόλιζαν την δύναμη, παραταγμένοι εις μήκος ανάλογα και με τον αριθμό της δύναμης της κάθε πόλης, εφορμούσαν κατά του αντιπάλου τρέχοντας με όση περισσότερη δύναμη μπορούσαν. Την στιγμή της επαφής των αντιμαχόμενων οπλιτών με παρατεταμένα δόρατα και ασπίδες επικρατούσε η σύγκρουση των σωμάτων, η διάσπαση της γραμμής και τα κενά στις παρατάξεις των οπλιτών, με τελικό αποτέλεσμα τον ωθισμό και την κατάρρευση, δηλαδή σπρώχνονταν όσο δυνατότερα μπορούσαν επιδιώκοντας να απωθήσουν τον αντίπαλο από το σημείο σύγκρουσης και να τον τρέψουν σε φυγή. Από την στιγμή που ο αντίπαλος γύριζε πλάτη και υποχωρούσε, δεν συνεχίζονταν η καταδίωξη, αρκούσε το γεγονός ότι η χαμένη πλευρά εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης, δηλαδή την διεκδικούμενη περιοχή. Αρκετοί ιστορικοί σε βιβλία τους για την περίοδο πριν τον πελοποννησιακό πόλεμο αναφέρουν ότι στην μάχη έχαναν την  ζωή τους περίπου το 20% των συμμετεχόντων και αυτό συνέβαινε κυρίως την στιγμή της υποχώρησης από τον πανικό των οπλιτών οι οποίοι ποδοπατούσαν τους συναδέλφους τους στην προσπάθεια να γλυτώσουν την ζωή τους. Στην συνέχεια οι νικητές έστηναν έναν επινίκιο μνημείο συνήθως με τις ασπίδες που είχαν αφήσει πίσω τους οι ηττημένοι και με αυτόν τον τρόπο κατοχυρώνονταν η περιοχή στους νικητές. Την επόμενη μέρα στέλνονταν διπλωματική αντιπροσωπία από την ηττημένη πόλη, γίνονταν ένα σύμφωνο ειρήνης και η ζωή στις αντιμαχόμενες πόλεις ξανάρχιζε από την αρχή. Οι πραγματικές απώλειες στο πεδίο της μάχης ήταν όντως πολύ μικρές σε σχέση με τον αριθμό των στρατιωτών που συμμετείχαν στις συγκρούσεις, και αυτό γιατί καμιά πόλη όσο αντιπαλότητα και να είχε με μια γειτονική της, δεν ήθελε να την καταστρέψει, να της αφαιρέσει δηλαδή την ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασία μέσω λειψανδρίας, εξαιτίας μαζικών σφαγών στο πεδίο της μάχης. Για αυτό τον λόγο δεν υπήρχαν πολιορκίες, σφαγές αμάχων, λεηλασίες πόλεων, κατοχές, καταστροφές γεωργικών εκτάσεων. Είναι παράξενο, αλλά ό πόλεμος σε αυτά τα χρόνια γνώρισε την πιο «ανθρώπινη» του μορφή.

 Όλα αυτά όμως συνέβαιναν λίγο πριν την έναρξη του πελοποννησιακού πολέμου, και μετά την συγκρότηση της Α! Αθηναικής –Δηλιακής συμμαχίας, περίπου 470π.χ στην οποία οι Σπαρτιάτες και οι Κορίνθιοι, κύρια μέλη της Πελοποννησιακής συμμαχίας, έβλεπαν την προσπάθεια της Αθήνας να ισχυροποιήσει οικονομικά και πολιτικά την ηγεμονία της βάζοντας στο περιθώριο τις δύο μεγαλύτερες δυνάμεις της Πελοποννήσου στον τότε Ελληνικό κόσμο. Ο συγκεκριμένος πόλεμος απλώθηκε από την Ιταλία και τις Συρακούσες έως τις ακτές της Ιωνίας και την Κύπρο αποτελώντας μια πρώτη μορφής «παγκόσμιας» σύρραξης  στην λεκάνη της Μεσογείου. Αποτέλεσε σύγκρουση πολιτισμών και κοινωνικοπολιτικών συστημάτων, ενώ τα αποτελέσματα  της καθόρισαν την ροή της Ιστορίας. Χωρίζεται σε τρείς περιόδους, στον Αρχιδάμειο πόλεμο (431π.χ. – 427π.χ.) κατά την διάρκεια του οποίου οι Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον Βασιλιά Αρχίδαμο προσπάθησαν να μεταφέρουν τις δραστηριότητες τους έξω από τα τείχη των Αθηνών καταστρέφοντας επί τρία χρόνια όλες τις καλλιέργειες των Αθηναίων, προσπαθώντας να προκαλέσουν και να αντιμετωπίσουν τον Στρατό της Αθήνας σε μία καθοριστική σύγκρουση, σύμφωνα με την μέχρι τότε δεοντολογία της διεξαγωγής των μαχών. Η επιλογή όμως του Περικλή  να μην προχωρήσει σε χερσαίες επιχειρήσεις αλλά να εδραιώσει την πόλη της Αθήνας πίσω από τα μακρά τείχη, και να εφοδιάζει την πόλη μέσω του Αιγαίου όπου οι Αθηναίοι είχαν δημιουργήσει έναν πολύ ισχυρό στόλο, απαντώντας στην λεηλασία της γης με ναυτικούς αντιπερισπασμούς στα περίχωρα της Σπάρτης, κατέστησαν το σχέδιο του Αρχίδαμου ατελέσφορο και ως εκ τούτου εγκαταλείφθηκε αμέσως από την ηγεσία των Σπαρτιατών.  Η εδραίωση της Αθηναικής ηγεμονίας κυρίως μετά την πρώτη κρίσιμη φάση του πολέμου (425π.χ.-421π.χ.) με την κατάληψη της Πύλου ενώ είχε προηγηθεί ο Θάνατος του Περικλή από τον λοιμό του 429π.χ. και η αλλαγή της πολεμικής τακτικής σε πιο επιθετική μορφής ενέργειες από τους πολιτικούς επίγονους του Περικλή επιφέρουν μεγάλες νίκες του Αθηναικού στόλου επί του Πελοποννησιακού και την αιχμαλωσία 300 ευγενών και επίλεκτων Σπαρτιατών για πρώτη φορά στην ιστορία, στην νήσο Σφακτηρία, οι οποίοι οδηγούνται σιδεροδέσμιοι στην Αθήνα το 427π.χ. και φυλακίζονται κάτω από την Ακρόπολη σε μια κίνηση καθαρά συμβολικής σημασίας. Οι Σπαρτιάτες στέλνουν διπλωματική αντιπροσωπεία για να υπογράψουν ειρήνη, αλλά η «πόλις» έχει χάσει εδώ και χρόνια την πνευματική διαύγεια του Περικλή με αποτέλεσμα να επικρατήσει η άποψη περί συνέχισης του πολέμου. Στα χρόνια που ακολουθούν το θέατρο των επιχειρήσεων απλώνεται. Μεταφέρεται στην Βοιωτία με τριπλή παράλληλη επίθεση του Αθηναικού στρατού και στόλου και καταλήγει στην μάχη του Δήλιου το 424π.χ. Στην μάχη αυτή όπου οι Αθηναίοι αφήνουν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, αποδεικνύεται το πόσο σωστή ήταν η απόφαση του Περικλή να μην δοθεί αποφασιστική μάχη στην ξηρά. Επιπλέον στην Χαλκιδική και στην Θράκη, οι πόλεις της Ποτίδαιας και της Ολύνθου που είναι οι σπουδαιότερες πόλεις αποφασίζουν να αποστατήσουν από την Αθηναική συμμαχία, επιφέροντας παρά τις αρχικές στρατιωτικές νίκες του Αθηναικού στρατού μεγάλο πλήγμα στην εικόνα της Αθηναικής ηγεμονίας με την τελική συγκρότηση και ανεξαρτητοποίηση του «Χαλκιδικού κοινού». Το 421π.χ. οι δύο ηγέτιδες πόλεις Αθήνα και Σπάρτη, αποκαμωμένες από τον δεκαετή πόλεμο, με χιλιάδες νεκρούς ανάμεσα στους συμμάχους τους και με τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου να έχει αλλάξει οριστικά, συνομολογείται μια εύθραυστη όπως αποδείχθηκε ανακωχή για λίγο καιρό. Ονομάστηκε «Ειρήνη του Νικία» και παραβιάστηκε λίγα χρόνια μετά, με την προσπάθεια του Αλκιβιάδη να μεταφέρει το κέντρο δράσης του πολέμου στην Πελοπόννησο προσπαθώντας να στρέψει την ουδέτερη πόλη του Αργους και προαιώνιο εχθρό της Σπάρτης σε συνεργασία με στρατεύματα από την Αθήνα σε μια καθοριστική εκ παρατάξεως μάχη στην Μαντίνεια το 418 π.χ. με αποτέλεσμα νέα ήττα των Αθηναίων και των συμμάχων τους.

 Φτάνουμε έτσι στην πιο κρίσιμη φάση του πολέμου και στην αρχή του τέλους της Αθηναικής ηγεμονίας που είναι η περίφημη μεγάλη Αθηναική εκστρατεία στην Σικελία με εμπνευστή τον πολιτικό τυχοδιώκτη Αλκιβιάδη που οδηγεί στην πλήρη καταστροφή του μεγαλύτερου τμήματος στρατού και στόλου των Αθηναίων. Σε πολυήμερες δραματικές συζητήσεις  στην Εκκλησία του δήμου κρίθηκε το μέλλον του πολέμου. Αντιπαρατέθηκαν δύο απόψεις. Η άποψη του Αλκιβιάδη που ήταν υπέρ της κατάληψης της πόλης των Συρακουσών με την δικαιολογία ότι αποτελούσαν συμμάχους της Σπάρτης και απειλούσαν την άλλη μεγάλη πόλη της χερσονήσου την Εγεστα, παλιά σύμμαχο της Αθήνας και η άποψη του Νικία που θεωρούσε την συγκεκριμένη εκστρατεία πολύ επικίνδυνη και χωρίς νόημα. Τελικά οι Αθηναίοι παρασυρόμενοι από την δυναμική ρητορεία του Αλκιβιάδη ο οποίος υποσχέθηκε νίκες και πλούτη για την πόλη των Αθηνών πείθει την Εκκλησία του δήμου να ψηφίσει υπέρ, να είναι εκείνος ο Αρχηγός και να του δοθεί το μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου στόλου και του στρατού.  Τα πράγματα όμως αλλάζουν ραγδαία καθώς ο Αλκιβιάδης αναγκάζεται λίγες μέρες μετά την πανηγυρική αναχώρηση του στόλου από το λιμάνι του Πειραιά, να παρατήσει την αρχηγία κατηγορούμενος από την Εκκλησία του Δήμου για ένα θρησκευτικό σκάνδαλο. Παρά τις αρχικές νίκες των Αθηναίων και την στενή πολιορκία της πόλης των Συρακουσών από στεριά και θάλασσα 414π.χ.-413π.χ., η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Η πόλη δεν πέφτει, ο χρόνος περνάει, ο Νικίας που έχει αναλάβει την γενική αρχηγία βλέπει ότι  οι ενισχύσεις που έρχονται από την Αθήνα είναι ελάχιστες, οι οπλίτες επιβιώνουν κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς τροφή, με εξαντληντικές μάχες, αποτέλεσμα του οποίου είναι η κάθετη πτώση του ηθικού, η οποία μετατρέπεται σε άτακτη υποχώρηση. Ο στόλος των Συρακούσιων κυκλώνει, εμποδίζει την φυγή του Αθηναικού στόλου και τελικά τον καταστρέφει ολοκληρωτικά. Ο Αθηναικός στρατός έχει ήδη προσπαθήσει να αποχωρήσει από τα υψώματα που είχε καταλάβει, ενώ ο στρατός της πόλης των Συρακουσών με μια ολομέτωπη  τελική αντεπίθεση στα υψώματα των Επιπολών, το τελευταίο βράδυ της παραμονής του Στρατού των Αθηναίων, καταφέρνει να διαλύσει στην ουσία το στράτευμα και να συλλάβει χιλιάδες αιχμαλώτους. Πρόκειται περί ολικής καταστροφής. Εκπληκτική παραμένει ακόμα και σήμερα η περιγραφή του Θουκιδίδη για τον πανικό με τον οποίο ο άλλοτε παντοδύναμος στρατός των Αθηναίων σφαγιάζεται και καταστρέφεται μέσα σε μια νύχτα. Ο Νικίας και ο Δημοσθένης που είχε έρθει με λίγες ενισχύσεις για να βοηθήσει, συλλαμβάνονται και εκτελούνται, παρά την αντίθετη άποψη του Σπαρτιάτη Στρατηγού Γύλιππου ο οποίος θέλει να τους οδηγήσει αιχμάλωτους στην Σπάρτη, ιδίως τον Δημοσθένη που ευθύνεται για την αιχμαλωσία των 300 Σπαρτιατών στην Σφακτηρία. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι πεθαίνουν σαν δούλοι από τις κακουχίες που υπέστησαν στα λατομεία της περιοχής.

Μια ακόμα συγκλονιστική περιγραφή του Θουκιδίδη αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο οι Αθηναίοι μαθαίνουν την καταστροφή του Στρατού μέσω κάποιων ελάχιστων που κατάφεραν να γλυτώσουν και ενημερώνουν τους ανυποψίαστους πολίτες στην κεντρική αγορά του Δήμου περιγράφοντας την πανωλεθρία. Διηγείται τον πόνο που νοιώθουν οι οικογένειες των νεκρών στρατιωτών και θυμίζει, παραθέτοντας την εκπληκτική αντίθεση συναισθημάτων που κυριαρχούν πια στην πόλη, τον πανηγυρικό απόπλου 200 πλοίων και χιλιάδων οπλιτών πριν από δύο χρόνια.

 Βαδίζοντας στην Τρίτη και τελευταία περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου, έχει έρθει η ώρα για την ανάμειξη του Περσικού παράγοντα στην διένεξη των δύο πόλεων με την μεταφορά του πολέμου στην Ιωνία.Οι αποστασίες των πρώην συμμάχων των Αθηναίων είναι συνεχόμενες, η Αθηναική ηγεμονία κλονίζεται, ενώ οι διπλωματικές προσπάθειες για την τύχη των πόλεων της Ιωνίας που διεξάγονται με τον Πέρση σατράπη Τισσαφέρνη αποτυγχάνουν.

Οι Σπαρτιάτες με αρχηγό και ναύαρχο τον Λύσανδρο κερδίζουν τον διπλωματικό πόλεμο, υπογράφουν την κατάπτυστη Ανταλκίδειο Ειρήνη που παραχωρεί, χωρίς καμία ενόχληση τις πόλεις και τα παράλια της Ιωνίας στην Περσική Αυτοκρατορία, αδυνατίζοντας σε μεγάλο βαθμό την δύναμη της Αθήνας, με αντάλλαγμα την δημιουργία πολεμικού στόλου της Σπάρτης, χρηματοδοτούμενος εξολοκλήρου από τον Πέρση σατράπη, στοχεύοντας στο τελικό κτύπημα κατά της Αθήνας, αλλάζοντας όλους του κανόνες πολέμου που μέχρι τότε είχε υιοθετήσει η Σπαρτιατική γερουσία.

Ετσι με αυτόν τον τρόπο οι επίγονοι των μαχητών στον Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες, στην ναυμαχίας της Σαλαμίνας που υπερασπίστηκαν το πολίτευμα της Δημοκρατίας, της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης, στοιβάχτηκαν  στην Περσική αυλή ζητώντας στην ουσία προστασία με ανταλλάγματα. Παρά τις αρχικές νίκες στις ναυμαχίες του Αθηναικού στόλου, οι οικονομικοί πόροι της πόλης σύντομα εξαντλήθηκαν, ενώ το Περσικό χρήμα έρεε ασταμάτητα  προς την αντίθετη πλευρά. Και όπως κάθε πόλεμος που «σέβεται» τον εαυτό του, έτσι και αυτός τελειώνει με την περίφημη σφαγή 12.000 Αθηναίων αιχμάλωτων οπλιτών μετά από διαταγή του Σπαρτιάτη Λύσανδρου στην τοποθεσία Αιγός ποταμούς κοντά στα Δαρδανέλια το 405 π.χ. την οποία μας διηγείται ο Ξενοφώντας.

 Ένα χρόνο μετά η Αθήνα στην ουσία έχει απομείνει χωρίς στόλο και στρατό αλλά κυρίως χωρίς εφόδια, χωρίς σιτηρά, που προέρχονται όλα από τον  Εύξεινο πόντο και συνθηκολογεί εβρισκόμενη στα πρόθυρα νέου λοιμού και εν μέσω συνεχών εσωτερικών πολιτικών συγκρούσεων με τους ολιγαρχικούς  συμμάχους της Σπάρτης το 404 π.χ. Ακολουθεί το τερατώδες πολίτευμα των 30 τυράννων οι οποίοι διορίζονται από την Σπάρτη, και ωχριά μπροστά σε οποιαδήποτε χούντα και δικτατορία έχει γνωρίσει μέχρι τώρα ο τόπος μας. Κύριο γνώρισμα του οι συνεχείς εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες Αθηναίων δημοκρατικών πολιτών. Εδώ τελειώνει και ο Χρυσούς Αιώνας, ίσως με ένα πιο θλιβερό τέλος από ότι του άξιζε. Ενας χρυσούς αιώνας της δημιουργίας, της δημοκρατίας, των γραμμάτων και των τεχνών, σε παράλληλη μίξη με την ιμπεριαλιστική στρατιωτική αλαζονεία της πόλης-κράτος των Αθηνών.

Είναι καλό να γνωρίζουμε ότι, δίπλα στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Σοφοκλή, τον Αριστοφάνη, τον Περικλή, δίπλα λοιπόν σε όλους αυτούς τους μεγάλους άνδρες της ιστορίας μας, υπήρξαν βίοι παράλληλοι του Σπαρτιάτη ναύαρχου Λύσανδρου στενό συνεργάτη των Περσών αλλά και του Αλκιβιάδη ο οποίος υπηρέτησε πολιτικά και στα τρία στρατόπεδα…και στους Αθηναίους και στους Σπαρτιάτες και στην Περσική Αυλή.

Δίπλα σε όλα αυτά τα τεράστια μυαλά της φιλοσοφίας της τέχνης και της ιστορίας που δημιούργησαν τον Παρθενώνα,  υπήρξαν σε παράλληλη ιστορική τροχιά ο συγκεκριμένος πόλεμος που άφησε πίσω του εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς οπλίτες και απλούς πολίτες (80.000 Αθηναίοι στον μεγάλο λοιμό) τόσο στα πεδία των μαχών όσο και μέσα από σφαγές αμάχων, καταστροφές πόλεων με πυρκαγιές και λεηλασίες – χαρακτηριστικό παράδειγμα οι θηριωδίες της Αθηναϊκής ηγεμονίας τον χειμώνα του 415π.χ. όπου οι οπλίτες της, έσφαξαν όλο τον αντρικό πληθυσμό της Μήλου, ενώ πούλησαν σαν δούλους όλα τα γυναικόπαιδα-  χιλιάδες καμένα στρέμματα γεωργικών εκτάσεων αλλά και δασών κυρίως στην Αττική κατά την πρώτη περίοδο του πολέμου και γενικά όπως ομολογούν κορυφαίοι Αμερικάνοι και Βρετανοί ιστορικοί επιστήμονες οι πρόγονοί μας θέσανε την διεξαγωγή πολέμου σε νέες βάσεις  υιοθετώντας τον μακροχρόνιο ολοκληρωτικό πόλεμο, ( Χίος, Σάμος, Μήλος, Πλαταιές, Κέρκυρα, Ολυνθος, μερικές από τις δεκάδες πόλεις που γνώρισαν την θηριωδία και των δύο πλευρών ) θέτοντας τις βάσεις για αυτό που σήμερα ονομάζεται «ο δυτικός τρόπος πολέμου» και που βέβαια ολοκληρώθηκε επί Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Οι υπόλοιποι λαοί απλά μας αντιγράψανε. Αντιγράψανε τόσο την ιμπεριαλιστική Αθηναϊκή ηγεμονία και τις εκκαθαρίσεις ολόκληρων πληθυσμών πόλεων που προσπαθούσαν να αποστατήσουν από την Δηλιακή συμμαχία, αντιγράψανε και το ολιγαρχικό πολίτευμα της Σπάρτης που με κάθε τρόπο προσπάθησε να αποτελέσει  την κυρίαρχη στρατιώτική δύναμη στον τότε αρχαίο διπολικό κόσμο.

Έτσι απλά να πούμε ότι μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, ο αρχαίος Ελληνικός κόσμος δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος στο πέρασμα της ιστορίας και ότι και οι δύο ηγεμονεύουσες πόλεις – νικητές και ηττημένοι – κατέρρευσαν μετά από λίγα χρόνια, ανοίγοντας τον δρόμο για την πλήρη επικράτηση νέων στρατιωτικών δυνάμεων που έκαναν την εμφάνιση τους στον πολιτικό χάρτη με κυρίαρχες την Θήβα και στην συνέχεια το μακεδονικό βασίλειο.

Καλό θα είναι όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να μελετήσει την αρχαία Ελληνική ιστορία να διαβάσει όλες τις διαθέσιμες πηγές και κυρίως Θουκιδίδη, στην προσπάθεια μας να κατανοήσουμε πόσο περίπλοκη είναι η ιστορία και η ανάπτυξη των πολιτισμών, μέσα από τις συγκρούσεις πολιτικών συστημάτων και πολιτιστικών αντιλήψεων. Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να βγάλουμε από το μυαλά μας τα περί «περιούσιων λαών» τα οποία κατά την γνώμη μου αποτελούν την μεγάλη απάτη για την δημιουργία της έννοιας έθνος.

Θα ήθελα επίσης το κείμενο αυτό να το αφιερώσω σε όλους τους δεξιούς και ακροδεξιούς υπερπατριώτες οι οποίοι συστηματικά παραποιούν όλες τις πτυχές της ιστορίας μας, αλλά και σε όλους τους Ελληνες Αριστερούς «διανοούμενους» που θεωρούν την αρχαία Ελληνική ιστορία θέμα ταμπού για την Αριστερά εκχωρώντας έτσι το δικαίωμα στους διάφορους Καρατζαφέρηδες, Λιακόπουλους, Γεωργιάδηδες να την παρουσιάζουν όπως ακριβώς εκείνοι θέλουν, ευνουχίζοντας τα πολιτικά συμπεράσματα τα οποία μπορούν να προκύψουν από αυτήν την περίοδο.

 Για όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν παραπάνω στοιχεία παραθέτω βιβλιογραφία η οποία μπορεί να βοηθήσει αρκετά.

 1. Καταρχάς και πάνω απ΄ όλα  ΘΟΥΚΙΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ σε μετάφραση ΑΓΓΕΛΟΥ ΒΛΑΧΟΥ.

 2. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

 3.  Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ – ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΛΑΧΟΣ.

  4. ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΟΥΛΑΣ.

 5. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ – ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ  ΤΟΜΟΣ Γ2 – ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ.

 6. Ο ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – VICTOR DAVIS HANSON.

 7. O ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – DONALD KAGAN.

 8. ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ – G.E.M.de ste Croix.

 9. O ΔΥΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ – VICTOR DAVIS HANSON.

 10.  ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ……JACQELINE de ROMMILY – Η ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ.

αλίντα δημητρίου – η ζωή στους βράχους.

koutso_2

η ζωή στους βράχους

 στο επίσημο πρόγραμμα του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, Θεσσαλονίκη

Εικόνες του 21ου Αιώνα   13-21 Μαρτίου 2009

 

Η ταινία παίζεται στις 16 Μαρτίου,

ημέρα Δευτέρα,

στην αίθουσα «Π.Ζάννας» και ώρα 8.30 μ.μ.,

 

 Μετά από μια σειρά ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε επί τρεις δεκαετίες, με πρώτο τους «Καρβουνιάρηδες-1977», η Αλίντα Δημητρίου παρουσίασε πέρισυ στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το «Πουλιά στο Βάλτο» ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους. Η ταινία αναφέρεται μονάχα σε γυναίκες οι οποίες έλαβαν μέρος στη Εθνική Αντίσταση. Γυναίκες, που όμοια με τους άνδρες, πάλαιψαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Και οι οποίες μετά την απλευθέρωση υπέστησαν πάλι διώξεις, βασανισμούς και εκτελέσεις για αυτή τη συμμετοχή τους.

Στην ταινία παρουσιάζονται 32 γυναίκες. Οι οκτώ δεν πρόλαβαν να δουν την ταινία, έφυγαν.

 Η ταινία τιμήθηκε με το βραβείο του Κοινού  και ακόμα τέσσαρα άλλα βραβεία στην Αθήνα από διάφορους φορείς.

Φέτος, το Μάρτη του 2009, θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ του Ντοκιμαντέρ μια δεύτερη ταινία με τίτλο «η ζωή στους βράχους» και είναι μεν αυτοτελής, αλλά οπωσδήποτε συνέχεια της πρώτης. Αναφέρεται στον Εμφύλιο – οι γυναίκες πάνε στο βουνό, στο Δημοκρατικό Στρατό – αλλά και στις εξορίες.

Όταν άρχισε το κυνηγητό, μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, άλλες πρόλαβαν και πήγαν στο βουνό και άλλες συνελήφτηκαν. Όλες γιατί ήταν αντιστασιακές. Για όσες από αυτές που συνέλαβαν δε μπόρεσαν τα στρατοδικεία να στοιχειοθετήσου κατηγορία (σε ισόβια ή εκτέλεση) τις έστειλαν εξορία: Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος.

Στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες  καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες  τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.

Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία.

Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία

Ο νεότερος κλάδος της «προφορικής ιστορίας» ερευνά τις ζωντανές μαρτυρίες των μη επωνύμων, μαζί και τις βιωματικές εμπειρίες τους για να φωτίσει πληρέστερα το

παρελθόν, και τις δυναμικές της ιστορίας που δε μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν.

Στην ταινία ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.

 

 Σκιαγράφηση της ταινίας

Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.

 

Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό:

Γιατί πήγαν στο βουνό.

Τις συνθήκες διαβίωσης.

Πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.

Δεν το μετάνιωσαν.

Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:

– Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.

–  Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.

–  Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.

–  Μίλησα για την παληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;

 

Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στις Γυναίκες που έστειλαν στην εξορία:

            Χίος – Τρίκερι – Μακρόνησος

Στη Χίο και το Τρίκερι:

Συνθήκες σκληρής διαβίωσης.

Στέλνουν τα παιδιά σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».

 Στη Μακρόνησο:

Ψυχολογικά μαρτύρια. 

Μέσο εκβιασμού τα παιδιά για να υπογράψουν δήλωση.

Ξύλο άγριο.

Επαναλαμβάνω δυο-τρία λόγια που ακούγονται μέσα στην ταινία:

– Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.

– Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.

 

Στοιχεία της ταινίας:

Παραγωγή: Αλίντα Δημητρίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Αφροδίτη Νικολαϊδου

Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας – Αφροδίτη Νικολαϊδου

Μοντάζ: Ηλέκτρα Βενάκη

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Αλίντα Δημητρίου

 

Έτος παραγωγής 2009

Digital Beta.  Έγχρωμη. Διάρκεια 98 min.

 

Η ταινία δεν έχει χρηματοδοτηθεί από κανένα φορέα και η υλοποίησή της οφείλεται στους τρεις συνεργάτες μου.

far from RAF…έφοδος στον ουρανό από την «Μπάαντερ-Μάινχοφ»

 

far-from-raf

 O Kώστας Καλφόπουλος γεννήθηκε το 1956 στον Πειραιά. Σπούδασε Κοινωνιολογία στην Γερμανία (τότε Δυτική). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «ΕΠΟΧΗ«. Δημοσιογραφεί στον ημερήσιο, εβδομαδιαίο και περιοδικό τύπο. Οι εναλλακτικές εκδόσεις προχώρησαν στην έκδοση του βιβλίου που βλέπετε στην φωτογραφία και αποτελεί την πιό πιστή αντιγραφή της «ατμόσφαιρας» που επικρατούσε τέλη δεκαετίας 60 έως τέλη δεκαετίας 70 στην τότε Δυτική Γερμανία κατά την περιόδο δράσης της Red Army Fraction.

urlike

Η επικήρυξη της Ulrike Meinhof

To φθινόπωρο του 1977 θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη των δυτικογερμανών, καθώς «πέφτει η αυλαία» για την ιδρυτική ομάδα της RAF.
Μετά την αποτυχημένη κατάληξη της αεροπειρατίας σε αεροπλάνο της LUFTHANSA, με αίτημα την άμεση απελευθέρωση όλων των κρατούμενων μελών της οργάνωσης στις Γερμανικές φυλακές και ενώ ήδη έχει απαχθεί ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων από μέλη της οργάνωσης με το ίδιο αίτημα, βρίσκονται νεκροί στα κελιά τους οι ΜΠΑΑΝΤΕΡ – ΕΝΣΣΛΙΝΡΑΣΠΕ. («Αυτοκτονικοί ιδεασμοί»…υπήρχαν και τότε).
Εχει ήδη προηγηθεί η…«αυτοκτονία» της ΟΥΛΡΙΚΕ ΜΑΙΝΧΟΦ στις φυλακές υψίστου ασφαλείας (λευκά κελιά) του Σταμμχάιμ- 9 Μαίου 1976- κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες».  

Σχεδόν 22 χρόνια μετά…20 Απριλίου 1998 οι ομάδες κομμάντο που φέρουν συνήθως τα ονόματα των σκοτωμένων συντρόφων τους, τα μέλη δηλαδή της δεύτερης και τρίτης γενιάς της RAF, στέλνουν ανοικτή επιστολή στο REUTERS ανακοινώνοντας την οριστική διάλυση της οργάνωσης. Οι συντάκτες της ανακοίνωσης εντοπίζουν την αδυναμία της οργάνωσης κυρίως στην δεκαετία του 90, στην τότε κρίση της Αριστεράς, στην αποτυχία της σε επίπεδο ανανέωσης μελών, στο να αποβάλει τα «αυταρχικά στοιχεία» και το μεγαλύτερο λάθος …«να μην στηθεί παράλληλα μια πολιτική οργάνωση». 

Εδώ σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η διαφορά της πρακτικής της RAF με τις «ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ» στην Ιταλία που πίστευαν πως η συγκεκριμένη επιλογή δράσης μπορεί να μαζικοποιηθεί, ακόμα και συνελεύσεις σε φοιτητικά αμφιθέατρα προς συμπαράσταση έγιναν, με σκοπό να δημιουργηθεί ο πολιτικός βραχίονας των ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ, οδηγώντας έτσι στον  ξεσηκωμό του προλεταριάτου. Αντιθέτως, τα μέλη της RAF βλέπουν τους εαυτούς τους σαν «εμπροσθοφυλακή» του επαναστατικού στρατού που παλεύει στον Τρίτο κόσμο ( Βιετνάμ, Λατινική Αμερική, Κίνα…μην ξεχνάτε…βρισκόμαστε στα τέλη του 60…), ενώ η δράση της οριοθετείται στα «μετόπισθεν του εχθρού», με ενέργειες «σαμποτάζ» προσπαθώντας να μεταφέρει τον «παγκόσμιο εμφύλιο» στην καρδιά των Μητροπόλεων του  ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Ομως, λίγο μετά την πρώτη της ενέργεια -Εμπρησμός πολυκαταστήματος, Απρίλιος 1968- βρίσκεται από την αρχή σε θέση άμυνας παλεύοντας για την επιβίωση των μελών της, από το κυνηγητό του Γερμανικού κράτους. Η επιλογή της για σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού» δεν μπορεί παρά αργά η γρήγορα να ευνοήσει τον ισχυρότερο μηχανισμό του Κράτους, και να «χαθούν» έτσι μερικά από τα φωτεινότερα μυαλά όπως η ULRIKE MEΙΝHOF.

Σ αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε την άποψη της  ASTRID PROLL που καταθέτει στην αυτοβιογραφία της για την εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης :
« Η ομάδα μας σχηματίστηκε από ένα δίκτυο, στηριγμένο στην φιλία και τις ερωτικές σχέσεις. Θέλαμε να είμαστε ριζοσπαστικοί, θαρραλέοι, στην εμπροσθοφυλακή, αισθανόμασταν ως πρωτοπορία. Υπερεκτιμήσαμε τους εαυτούς μας και παραδοθήκαμε στην ψευδαίσθηση, ότι στην ευημερούσα ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας ήταν δυνατόν να ξεσπάσει επανάσταση. Από αυτή την σκοπιά ήμασταν το έναυσμα, που λειτούργησε σε έναν αεροστεγή χώρο. Ζούσαμε κατά κάποιον τρόπο έναν ένοπλο υπαρξισμό…»

 Ο Μάης του 68 πρέπει να θεωρείτε το κομβικό σημείο της έμπνευσης για την συγκρότηση του ένοπλου αντάρτικου στις δυτικές μητροπόλεις. Σαν αληθινή εξέργεση, στηρίχθηκε στην σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με τις λαικές και εργατικές μάζες, την αλλαγή της καθημερινότητας του συστήματος, την καταγγελτική κριτική του καπιταλισμού της συσσώρευσης, την αντίθεση με την κομματική γραφειοκρατία, την προσπάθεια αυτοοργάνωσης του εργατικού κινήματος, την κριτική του βιομηχανισμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος, την αμφισβήτηση της παγκόσμιας Ιμπεριαλιστικής τάξης -βλέπε σημερινή καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση-, και την μαζική βίαιη σύγκρουση του κινήματος με τις δυνάμεις καταστολής. Την «ΜΑΖΙΚΗ»  επαναλαμβάνω για όσους ίσως ακόμα δεν το κατάλαβαν.  Οι συνθήκες και οι όροι δημιουργίας ενός αληθινού επαναστατικού κινήματος ήταν οι ιδανικότερες δεδομένου και του ποιοτικού επιπέδου της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς -εκείνες τις εποχές- σε Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία ( Προλεταριακή Αριστερά και μετέπειτα 1977-1987  Action Directe).

Ωστόσο, μετά το τέλος των πολεμικών κινητοποιήσεων που προηγήθηκαν, στα τέλη του 1973 το κίνημα εισέρχεται σε τροχιά κρίσης αναζητώντας την μελλοντική πρακτική του στα πλαίσια ενός πρώτου συνολικού απολογισμού. Ενα μέρος του θα ακολουθήσει τους «ατομικούς μετασχηματισμούς» όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Γιώργος Καραμπελιάς, ( ο τότε…και όχι ο τώρα…) θα φέρει αρκετό κόσμο στις…..Ινδίες και στην Goa, αναζητώντας νέους «προσωρινούς» θεούς, ένα άλλο θα ασχοληθεί με την προστασία του περιβάλλοντος και θα δημιουργήσει τους « ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ», κάποιοι θα «παραδώσουν πνεύμα» και θα ενσωματωθούν πλήρως και τέλος, κάποιοι θα ακολουθήσουν την στρατηγική της «συστηματοποίησης» της βίας του μαζικού κινήματος, προς την κατεύθυνση του ένοπλου αντάρτικου. Η «εποχή της αθωότητας», όταν το κίνημα βρισκόνταν στην «εφηβική» του ηλικία-ΜΑΗΣ 68- είχε οριστικά παρέλθει. Μπροστά του άνοιγε η οδυνηρή και μακρόχρονη-όπως αποδείχθηκε- «εποχή της ωριμότητας».
Κλείνοντας αυτήν την μικρή μου αναφορά σε μεγάλα πολιτικά γεγονότα, ελπίζω η «εποχή της ωριμότητας» να ανέδειξε το ατελέσφορο της πρακτικής  των ολιγομελών ένοπλων ομάδων σε μια προσπάθεια για καταμέτωπο σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού». Και ελπίζω να αποδείχθηκε πόσο ανάγκη έχει το κίνημα να ξαναζήσει μια νέα «εποχή της αθωότητας» συγκροτούμενη με νέους όρους και ίσως με νέα επαναστατικά υποκείμενα, αντλώντας παράλληλα εμπειρίες από το παρελθόν του. Ο Μάης του 68 παραμένει ο ομφάλιος λώρος όλων των μετέπειτα κινημάτων, επηρεάζοντας απόλυτα τις πρακτικές μέχρι και στις μέρες μας. Το νόημα και η επιτυχία μιας εξέγερσης κρίνεται κυρίως με στοιχεία μέλλοντος και όχι μόνο παρόντος.

Σαν επίλογο θέλω να σας ενημερώσω ότι κυκλοφορεί-μάλλον λίγο δύσκολα- ενα ακόμα βιβλιό για την RAF.
H πρώτη του έκδοση έγινε το1975.
raf-2

Και τα δύο βιβλία που σας παρουσιάζω, έχει το καθένα την δική του χρησιμότητα. Το πρώτο δίνει με τον πιό παραστατικό τρόπο την εικόνα εκείνης της εποχής, το δεύτερο περιέχει σχεδόν όλα τα κείμενα της RAF.
Για όποιον σκέφτεται να αγοράσει ένα βιβλίο, με σκοπό να ενημερωθεί καλύτερα για την RAF συστήνω το πρώτο. Μπαίνεις πιο εύκολα και πιο γρήγορα στο κλίμα εκείνης της εποχής. Τελειώνοντας θέλω να σας παρουσιάσω από το πρώτο βιβλίο, απόσπασμα του κείμενου της ULRIKE MEINHOF– του μεγάλου θεωρητικού μυαλού της οργάνωσης-  που επωνύμως δημοσιεύθηκε στις γερμανικές εφημερίδες και που πρώτη φορά μεταφράζεται στα Ελληνικά. Αφορά τον εμπρησμό του πολυκαταστατήματος τον Απρίλιο του 1968, ενώ από το δεύτερο βιβλίο επιλέγω να σας παρουσιάσω μια επιστολή της RAF που στάλθηκε στις γερμανικές εφημερίδες -μάλλον γραμμένη από την ίδια- κάτω όμως από εντελώς διαφορετικές συνθήκες λίγα χρόνια μετά το άρθρο της για τον εμπρησμό.

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-1ceb1

ΕΠΙΣΤΟΛΗ RAF :  

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-2

ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΕΤΡΑ ΣΕΛΜ-ΓΚΕΟΡΓΚ ΦΟΝ ΡΑΟΥΧ-ΤΟΜΑΣ ΒΑΙΣΜΠΕΚΕΡ.

το δεύτερο «ολοκαύτωμα»…θλιβερές ομοιότητες του τότε και του τώρα.

Ελαβα ένα απίστευο email. Η ηλεκτρονική διεύθυνση του αποστολέα είναι :  http://pagesperso-orange.fr/combat/ 
Οι φωτογραφίες που θα δείτε κυριολεκτικά μου έκοψαν την άνασα. «Μπήκα» στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα αλλά δεν τις βρήκα. Το θέμα τους είναι, τι έκαναν οι ΝΑΖΙ πρίν σχεδόν 60 χρόνια, στους προγόνους των σημερινών Ισραηλινών, τι κάνουν τώρα οι επίγονοι της γενιάς του ολοκαυτώματος Ισραηλινοί στην Γάζα και στον Παλαιστινιακό λαό σήμερα. Είναι ένα πολύ έξυπνο κολάζ φωτογραφιών του τότε και του τώρα. Βγάλτε τα συμπεράσματα σας.
Θέλω να πώ επίσης, ότι η αντίθεση μας με το Ισραήλ και την κυβέρνηση του, δεν μπορεί να τοποθετείται στο πλαίσιο της φυλετικής αντιπαράθεσης. Είναι καθαρά πολιτικό το ζήτημα. Είναι συγκεκριμένοι μηχανισμοί πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος που γεννούν τον Εθνικισμό, την βία, τον ρατσισμό, το μίσος, την καταστροφή. Οδηγώντας παράλληλα στην γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού. Ευθύνες για όσα διαδραματίστηκαν, δεν έχει μόνο η Ισραηλινή κυβέρνηση που επιλέγει τον δρόμο ενός δεύτερου ολοκαυτώματος στην περιοχή της Γάζας. Ακέραιες τις πολιτικές ευθύνες για ότι γινόντανε επί έναν Μήνα εναντίον των Παλαιστινίων, φέρουν η κυβέρνηση των ΗΠΑ, καθώς επίσης  οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί μηχανισμοί της Ευρωπαικής Ενωσης, που φαίνεται ότι ενδιαφέρονται μόνο για την οικονομική κρίση την οποία δημιούργησαν συγκεκριμένες πολιτικές των ίδιων μηχανισμών που  επέδειξαν μια τραγική αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης στα γεγονότα.
Προσπάθησα να κάνω μια επιλογή στις φωτογραφίες, γιατί με ενδιαφέρει να τονίσω τον συμβολισμό.
Απέκλεισα παραπάνω από τις μισές, για τον λόγο ότι, το περιεχόμενο τους είναι απίστευτα σκληρό, ιδίως εκείνες που έχουν θέμα το βομβαρδισμό του σχολείου στην Γάζα. Είναι χωρισμένες σε ενότητες.

    Τ Ο Τ Ε ……ΚΑΙ…..Τ Ω Ρ Α

        ΠΡΩΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ : ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ         

people-doing2

people-doing21

people-doing31

people-doing4

people-doing5

people-doing6

people-doing7

people-doing8

people-doing9

 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ :  «ΕΛΕΓΧΟΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ»

people-doing99

people-doing999

people-doing9999

people-doing99999

people-doing999999

people

 

ΤΡΙΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ : ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

people-doing9999999

people-doing99999999

people-doing999999999

people-doing99999999999

people-2

 

ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ : ΕΙΣΒΟΛH ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ

people-4

people-doing999999999999

people-doing9999999999999

 

ΠΕΜΠΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ :   ΔΩΡΑ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

people-doing99999999999999

people-doing99999999999999999

people-doing999999999999999999999

people-doing99999999999999999999999

 

H ΙΔΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗ

people-doing99999999999999999999999999

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία που βλέπετε στην αριστερή πλευρά, υπάρχει σε πολλά ιστορικά βιβλία στην Αμερική και σε δυτικοευρωπαικές χώρες.  Επίσης μπορείτε να την βρείτε σε εγκυκλοπαίδειες, βιβλιοθήκες και μουσεία. Είναι «κλασική» φωτογραφία που χρησιμοποιείται από τους Ισραηλινούς σαν απόδειξη για τις εναντίον τους θηριωδίες από τους ΝΑΖΙ.
Στην δεξιά πλευρά οι φωτογραφίες από….το σήμερα στην ΓΑΖΑ.people-doing999999999999999999999999999 

 

v from vendetta και ελευθεριακός χώρος.

 cebaceb5cebdcebdcf85

  Είναι η KENNY ARKANA. Τραγουδίστρια της μουσικής κολεκτίβας  La Rage Du Peuple στην Γαλλία. Συμμετέχει στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης. Εχει κυκλοφορήσει στο You Tube ένα πασίγνωστο μουσικό βίντεο . O Πρόεδρος της Γαλλίας  Νικολά Σαρκοζί, ζήτησε απο τους τηλεοπτικούς σταθμούς να μην μεταδίδεται, γιατί προπαγανδίζει την βία. Είναι ένας ακόμα «άτακτος κουκουλοφόρος» πού τα τελευταία χρόνια εισέβαλε στην κοινωνική ζωή της Γαλλίας.
 Στην Ελλάδα οι «κουκουλοφόροι» είναι ένα από τα κεντρικά θέματα των ημερών, απασχόλησαν αρκετά με την παρουσία τους στο παρελθόν, πρόκειται να απασχολήσουν και στο μέλλον. Ποιοί είναι όμως  και από που προέρχονται; Είναι ενταγμένοι σε αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες; Φιλοξενούνται πολιτικά από τον αναρχικό χώρο; «Λυσσασμένοι ανατροπείς » ; Το πλειοψηφικό ρεύμα του σημερινού Αναρχικού κινήματος ; V from vendetta με τους κατασταλτικούς  μηχανισμούς του κράτους ;

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου… εδώ

malleus maleficarum…part 2

Στο πρώτο μέρος  του αφιερώματος στο συγκεκριμένο βιβλίο, είδαμε τους λόγους για τους οποίους τυπώθηκε και με ποιόν τρόπο χρησιμοποιήθηκε. Εδωσα ένα μικρό απόσπασμα των σελίδων του με θέμα τον « σωματικό τρόπο μεταφοράς» των μαγισσών από το ένα μέρος στο άλλο. Ενα ακόμα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα για το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί η αναφορά των συγγραφέων στα λόγια του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ( Φυσικά VIII ).

mallevs-31   « Είναι η φύση του σώματος να κινείται μέσα στον χώρο, κατευθείαν από μία πνευματική φύση … και η κίνηση στον χώρο είναι η πρώτη απο τις κινήσεις του σώματος, η πιό τέλεια από όλες τις σωματικές κινήσεις. Αυτό αποδεικνύεται γιατί η κίνηση στον χώρο δεν είναι ενδογενής στο σώμα ή στην δύναμη του, αλλά οφέιλεται σε κάποια εξωγενή δύναμη του.»
Μετά όμως από την συγκεκριμένη αναφορά, ακολουθεί η «περιγραφή» της εξωγενούς δυνάμεως. Διαβάστε για να καταλάβετε το μέγεθος της «σοφίας» των δύο συγγραφέων του βιβλίου.
« Η μέθοδος με την οποία μεταφέρονται είναι η ακόλουθη : Παίρνουν μια αλοιφή, την οποία έχουν κατασκευάσει με τις οδηγίες του διαβόλου, από τα ακρωτηριασμένα άκρα μικρών παιδιών, ειδικά των μωρών που έχουν σκοτώσει πρίν από την βάπτιση και αλείφουν με αυτή την αλοιφή μία καρέκλα ή ένα σκουπόξυλο, πάνω στο οποίο αμέσως μεταφέρονται ψηλά στον αέρα, είτε είναι μέρα είτε είναι νύχτα και είτε ορατά είτε – εάν το επιθυμούν – αόρατα. »
Τα λόγια του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ λοιπόν, χρησιμοποιούνται απο τους συγραφείς για να «νομιμοποιηθούν» οι ηλίθιες και σκοταδιστικές περιγραφές των δύο Ιεροεξεταστών.

200px-pedro_berruguete_-_saint_dominic_presiding_over_an_auto-da-fe_1475 Στον πίνακα δεξιά (Pedro Berruguete, 1475) Ο Άγιος Δομίνικος προεδρεύει Ιεράς Εξέτασης. Αρχικά η Ιερά εξέταση είχε την μορφή της καταδίωξης των αιρετικών γενικά. Οποιος ήταν ύποπτος απειλής εναντίον της θρησκευτικής εξουσίας αλλά και της πολιτικής εξουσίας των Βασιλέων ήταν αυτομάτως κατηγορούμενος. Το συγκεκριμένο φαινόμενο έλαβε μεγάλες διαστάσεις κυρίως στην Γαλλία, στην Γερμανία, στην Ελβετία, και στην Ισπανία, κατά δεύτερο λόγο στην Αγγλία και την Ιταλία.  Κατά την γνώμη επιφανών ανδρών σε θέσεις εξουσίας του καιρού εκείνου, όπως για παράδειγμα του δικαστικού συμβούλου JEAN BODIN : «υπάρχουν σε ολόκληρη την Ευρώπη  οργανισμοί  μαγισσών που εξασκούν τις μαγικές τους τέχνες και σκοπός τους είναι μέσω ενός αξιοθαύμαστου σχεδίου με ανελέητο και αμείλικτο πάθος να καταστρέψουν την εξουσία μας, πολιτική και εκκλησιαστική.»
Τι κρίμα που σήμερα δεν υπάρχει ένας τέτοιος « πολιτικός χώρος»….λέω εγώ !
Το 1227 ο Πάππας ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΙΧ ιδρύει την Ιερά Εξέταση με την πρώτη της μορφή που προορίζεται ειδικά για τους «αιρετικούς». Ο Πάππας ΙΝΝΟΚΕΝΤΙΟΣ III το 1252 εγκρίνει τα βασανιστήρια κατά την εξέταση των κατηγορουμένων, ενώ το 1326 η Εκκλησία ιδρύει «νέο τμήμα» της Ιεράς Εξέτασης που ερευνά περιπτώσεις μαγείας και την διαβολική καταγωγή αυτής της τέχνης.
Απο τα μέσα του 16ου αιώνα έως τα μέσα του 17ου αιώνα, οι εκτελέσεις φτάνουν τις 100.000 συνολικά, εκ των οποίων μόνο το 20% ήταν κατηγορούμενοι ανδρικού γένους. Τα περισσότερα θύματα είχαν καταδικαστεί από τοπικές δικαστικές υπηρεσίες με συνοπτικές διαδικασίες. Το 1684 εκτελέστηκε η τελευταία μάγισσα στην ΑΓΓΛΙΑ. Το 1690 εκτελέστηκαν 25 άνθρωποι στο ΣΑΛΕΜ της ΜΑΣΣΑΧΟΥΣΕΤΗΣ στην ΑΜΕΡΙΚΗ με την κατηγορία ότι η συγκεκριμένη ομάδα πολιτών της περιοχής αυτής είχε καταληφθεί απο δαίμονες. Από το 1745 έως το 1790 σταματούν σταδιακά όλες οι εκτελέσεις με την εμφάνιση του ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ.

Ας δούμε όμως και τους τρόπους βασανιστηρίων που επιλέχθηκαν για να «εξαγνιστεί» η ψυχή των «ενόχων» σε υποθέσεις μαγείας.
                                                           witches-3                                         witch-on-the-water1witches-5
Η φωτιά και ο τροχός ήταν οι πλέον διαδεδομένες εφευρέσεις «εξαγνισμού».

 

Μια απλή υποψία ήταν αρκετή. Το μόνο που χρειάζονταν για να «δέσει» η υπόθεση ήταν μία ψευδομαρτυρία. Εαν παρ’ όλα αυτά, οι ενδείξεις ήταν ανεπαρκείς δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Η ύποπτος για μαγεία υποβάλλονταν στο εξής «πείραμα» : Ρίχνονταν στο νερό δεμένη η υποβάλλονταν σε βύθισμα του κεφαλιού μέσα στο νερό. Εαν δεν πνιγόνταν η επέπλεε στο νερό…ήταν μάγισσα και όργανο του διαβόλου, όποτε και εκτελείτο με συνοπτικές διαδικασίες. Εάν πνιγόνταν….ε….ορίστε η απόδειξη…τι άλλο θέλετε;

Το malleus maleficarum κρύβει στις σελίδες του και μια άλλη «αθέατη» πλευρά. Την πλευρά του έντονου μισογυνισμού. Ορισμένα αποσπάσματα του, φθάνουν μέχρι του σημείου ενός έκδηλου τρόμου για την γυναικεία φύση : « Δεν υπάρχει κεφάλι κάτω από το κεφάλι του φιδιού και δεν υπάρχει μεγαλύτερη οργή από την οργή της γυναίκας. Καλύτερα να τριγυρνούσε κάποιος με ένα λιοντάρι και ένα δράκοντα παρέα, παρά να κρατάει σπίτι του μια πρόστυχη γυναίκα. Ολη η προστυχιά του κόσμου είναι ένα τίποτα μπροστά στην προστυχιά της γυναίκας.» … Θέλετε κι’ άλλο ;
« Αυτή η έλλειψη πίστης εξηγείται στην ετυμολογική έννοια της λατινικής λέξης για την γυναίκα, που είναι Femina, η οποία αποτελείται απο το Fe και το Minus, λόγω του ότι η γυναίκα είναι παντοτινά αδύναμη να κρατά την πίστη.» !!!  Μέχρι και την λατινική γλώσσα καταστρέφουμε τελείως για να υπερασπιστούμε το δόγμα μας !!!  Ετσι εξισώνουμε το Fe με την λέξη faith που σημαίνει πίστη, κολλάμε και το Minus που σημαίνει μείον….και εχούμε την λύση της επιθυμητής εξίσωσης…γυναίκα = άπιστη !!!  Τόσο απλά !!!
Με λίγα λόγια, η ίδια η ιερή ικανότητα της γυναίκας να δίνει τη ζωή μετατρέπεται σε κατάρα με μια «ικανότητα» που παράγει την πιο τερατόμορφη πραγματικότητα και έτσι η σεξουαλική πράξη τατίζεται με την μαγγανεία. Μέχρι το 1645 οι σχέσεις των γυναικών με τα πνεύματα και τους δαίμονες είχαν αποκτήσει καθαρά σεξουαλικό χαρακτήρα στα μυαλά των καθολικών και των πουριτανών. Ολα αυτά ενισχύουν την πεποίθηση ότι η «μάγισσα» είναι ακριβώς το αντίθετο από την «καλή γυναίκα σύζυγο» με βάση τα πρότυπα μέσα στα οποία η Εκκλησία – Καθολική και Ορθόδοξη – διαπαιδαγώγησε την κοινωνία διαχρονικά. Οτιδήποτε άλλο είναι απλά μή κοινωνικά αποδεκτό.
Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε μια πατριαρχική θρησκεία που θέλει να εξαλείψει ολοκληρωτικά τις ιστορικές μνήμες των παγανιστικών θρησκειών με θηλυκά πρότυπα, και τον ρόλο της γυναικείας φύσης μέσα στις αρχαίες θρησκείες.  Στο βιβλίο malleus maleficarum η λέξη «μαγεία» παίρνει πλέον ξεκάθαρα την έννοια της αίρεσης, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο καταδιώκεται. Με άλλα λόγια ξεκαθαρίζει την θέση και την στάση της πολιτικοεκκλησιαστικής εξουσίας απέναντι στους αμφισβιτίες της. Με ποιόν άλλο τρόπο μπορείς να κρατήσεις διαχρονικά υποταγμένες τις πεινασμένες και λεηλατημένες από την εξουσία μάζες, αν όχι με το όπιο του λαού ;