Η αβάσταχτη αναγκαιότητα του ευρωπαϊκού είναι.

Image

Πολύς ο λόγος για την αβάσταχτη αναγκαιότητα του ευρώ και της Ενωμένης Ευρώπης. Ας ξεκινήσουμε από μια απλή παραδοχή, ότι δηλαδή οι πολιτικές επιλογές στον οικονομικό τομέα είναι αυτές που ρυθμίζουν την συμπεριφορά οποιουδήποτε νομίσματος. Δεν υπάρχουν κακά και καλά νομίσματα, σκληρά και μαλακά, εξαρτάται πάντα από την οικονομική συνταγή που θα επιλέξεις να εφαρμόσεις. Το νόμισμα αποτελεί ένα εργαλείο πολιτικής, το πιο δυνατό πιθανά, που μπορεί να γίνει είτε αναπτυξιακό είτε δολοφονικό. Εξαρτάται κύρια από το ποιες κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες διαχειρίζονται τις διαδρομές του. Ένα μαχαίρι μπορεί να το χρησιμοποιήσεις για να κόψεις το ψωμί που θα φας ή για να κόψεις τις φλέβες σου.

Των πολιτικών επιλογών προηγούνται οι μάχες των «συσχετισμών». Ο μηχανισμός που βγαίνει νικητής ηγεμονεύει ιδεολογικά την συμπεριφορά της οικονομίας. Άρα το κάθε νόμισμα στην ιστορική του διαδρομή συμμετέχει στην κίνηση των «αγορών» με βάση τα ταξικά συμφέροντα των νικητών. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το «νόμισμα» έχει ταξικό πρόσημο σε κάθε περίοδο της σύγχρονης Ιστορίας.
Είναι ανόητο όμως να θεωρούμε ότι υπάρχουν συσχετισμοί οι οποίοι δεν υπόκεινται στον νόμο της εξέλιξης, ότι δηλαδή επ άπειρον έχουν παγιώσει την ισχύ τους. Η άποψη αυτή είναι βαθύτατα συντηρητική και αντιβαίνει τον θεμελιώδη όρο περί κίνησης και εξέλιξης της Ιστορίας. Υπό αυτή την έννοια δεν θα έπρεπε ο καπιταλισμός να έχει αντικαταστήσει την φεουδαρχία αλλά ούτε και ο ίδιος ο καπιταλισμός να έχει μετεξελιχθεί από βιομηχανικό σε χρηματοπιστωτικό.

Συνέχεια

αλληλεγγύη ή φιλανθρωπία;

Image

«Η φτώχεια και η απόγνωση επακολουθούν να μην είναι αρκετές για να γεννήσουν την κοινωνική επανάσταση. Πιθανόν να προκαλέσουν τοπικές εξεγέρσεις όχι όμως μεγάλες και πλατιά εξαπλωμένες μαζικές επαναστάσεις. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο οι άνθρωποι να εμπνέονται από ένα παγκόσμιο ιδεώδες ανεπτυγμένο ιστορικά μέσα στα ενστικτώδη άδυτα των λαϊκών αισθημάτων».

Είναι μύθος το ότι «όποιος πεινάει εξεγείρεται» ειδικά όταν αναφέρεσαι σε δυτικές κοινωνίες του εικοστού πρώτου αιώνα. Συνήθως το ένστικτο που αναπτύσσεται σε όσους βρίσκονται ή έχουν υπερβεί το όριο της πείνας και της ανέχειας είναι αυτό της επιβίωσης. Το δυνατότερο και πιο σκληρό ένστικτο του ανθρώπου. Το επόμενο στάδιο είναι αυτό της δημιουργίας αρνητικών συναισθημάτων. Σύγχυση, αποκαρδίωση, επιθετικότητα, και μέσω αυτών υποταγή, και τελικά παραίτηση από κάθε μορφή συλλογικής διεκδίκησης. Το άτομο επικεντρώνει όλη του την σκέψη και την ενεργητικότητα του στην εξεύρεση λύσης, έστω και προσωρινής, σε καθαρά ατομικό επίπεδο, οδηγούμενο είτε στον κοινωνικό κανιβαλισμό είτε στην πλήρη μοιρολατρική αποδοχή των κοινωνικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί. Παράλληλα με την εκβιαστική λογική του συμβιβαμού με έναν εικονικό «ρεαλισμό» έρχεται και η παραδοχή ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να επιβιώσει. Αυτός είναι ο «χρυσός κανόνας» πάνω στον οποίο εδραιώνει την ηγεμονία του ο νεοφιλελευθερισμός συνεπικουρούμενος από όλα τα κέντρα χειραγώγησης και διαμόρφωσης της λεγόμενης «κοινής γνώμης». Το ζητούμενο είναι να παραμείνει η κοινωνία τεμαχισμένη σε ακίνδυνες ή ευκόλως χειραγωγούμενες μονάδες οι οποίες διαμέσου του φόβου «για τα χειρότερα» θα σκύβουν υπομονετικά το κεφάλι. 

Συνέχεια

κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και αντίστασης.

solidarity6

Στο αρχικό στάδιο της πολύπλευρης κρίσης που βιώνει η Ελληνική κοινωνία, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αιφνιδιάστηκε πλήρως από την σταθερή δυναμική που ανέπτυξαν οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις του πιο «θορυβώδους» τμήματος της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Μετά την άγρια καταστολή των κεντρικών κινητοποιήσεων, το κίνημα των «ανοιχτών λαϊκών συνελεύσεων» της Πλατείας Συντάγματος σωστά συνειδητοποίησε ότι η δυναμική αυτή πρέπει να αποκεντρωθεί με στόχο να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας σε επίπεδο γειτονιάς. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια αυτόνομες συλλογικότητες αλληλεγγύης και αντίστασης σχεδόν σε κάθε Δήμο.  Μέχρι το στάδιο αυτό ο αιφνιδιασμός των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την κρίση κατέστη απόλυτος κυρίως από την ταχύτητα αυτοοργάνωσης και δράσης που επέδειξαν οι συγκεκριμένες συλλογικότητες.  

Πολύ γρήγορα η δυναμική αυτή προκάλεσε ρωγμές στους εγχώριους μηχανισμούς εφαρμογής των μνημονίων για τον λόγο ότι η κοινωνική αγανάκτηση απέκτησε μια μορφή μεθοδικότερης οργάνωσης. Αυτό συνέβη γιατί αυτές οι αυτόνομες συλλογικότητες κατάφεραν να οργανώσουν σε σύντομο χρόνο ένα γενικό (όχι σαφώς ιδεολογικά προσδιορισμένο) αντιμνημονιακό και αντικυβερνητικό πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε ένα κοινωνικό μέτωπο αλληλεγγύης άμεσα συνυφασμένο με τις πρωταρχικές ανάγκες εκείνων των κοινωνικών στρωμάτων που άρχισαν να βιώνουν την πολυεπίπεδη κατάρρευση των μέχρι τώρα συντεταγμένων σταθερών του κοινωνικού τους βίου. Η επιτυχία της «κοινωνικής γείωσης» οφείλεται στο γεγονός ότι απάντησαν στις απαιτήσεις των καιρών με την δημιουργία κοινωνικών ιατρείων, κοινωνικών παντοπωλείων, ανταλλακτικών παζαριών, ομάδων παρέμβασης στο διογκούμενο πρόβλημα των αστέγων, ομάδων ενημέρωσης και αντίστασης στο χαράτσι της ΔΕΗ, ομάδων υποστήριξης μεταναστών, όλες τους πολύχρωμες και πολυτασικές συλλογικότητες οι οποίες λειτούργησαν πάντα μέσα στα πλαίσια της ανοιχτής συμμετοχικής διαδικασίας.

Εάν προσεγγίσουμε, στην ολότητα του, την εξέλιξη του φαινομένου αυτού επιτρέπεται να μιλάμε αρχικά με όρους νίκης του κινήματος σε επιμέρους μάχες οι οποίες όμως θα πρέπει να συνεχισθούν με αμείωτη ένταση για να διαμορφωθεί ως νικηφόρο το τελικό αποτέλεσμα του κοινωνικού πολέμου που δεχόμαστε.  Αυτό που πρέπει να συνυπολογισθεί ιδιαίτερα είναι ο τρόπος απάντησης του κυρίαρχου συστήματος ο οποίος έχει να κάνει με την προσπάθεια μιας γενικής αναδίπλωσης του, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και προσβλέπει τόσο στην συστημική αφομοίωση των συλλογικοτήτων αυτών όσο και στην κοινωνική απομόνωση και περιθωριοποίηση όσων δεν θα ενταχθούν στην προοπτική αυτή. Απαραίτητη προϋπόθεση για την απώλεια της οικονομικής, πολιτικής και εθνικής κυριαρχίας  που προβλέπει το σημερινό κυβερνητικό «σχέδιο ανάπτυξης» είναι είτε η διάλυση είτε ο πλήρης έλεγχος όλων αυτών των προσπαθειών παραγωγής κοινωνικής πολιτικής «από τα κάτω».

Πρωτοπόρο ρόλο σε αυτή τη προσπάθεια (τα βαριά όπλα του συστήματος) παίζουν η Χρυσή Αυγή και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ειδικά τα ιδιωτικά). Σε αγαστή συνεργασία, ο στρατιωτικός επιχειρησιακός βραχίονας, το νεοφασιστικό αυτό μόρφωμα, αποπειράται να μολύνει με την συκοφαντία, το μίσος, το διχασμό και την ρατσιστική βία την προσπάθεια αντίστασης απέναντι σε ένα εξ ορισμού πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό status που διαμορφώθηκε αμέσως μετά από την πολιτική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Την ίδια στιγμή ο ιδεολογικός βραχίονας με την πλήρη εξαφάνιση κάθε αντίθετης, από τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας, άποψης  και την καθημερινή τρομακτική πλύση εγκεφάλου και διαστρέβλωσης της αληθινής είδησης αποπειράται να «νεκρώσει» τα κοινωνικά και πολιτικά αντανακλαστικά αντίδρασης του πανικοβλημένου έλληνα πολίτη. Παράλληλα προσπαθούν να «προσφέρουν» μια δήθεν αλληλεγγύη στα θύματα ενός κανιβαλικού κοινωνικό-πολιτικού συστήματος τα χαρακτηριστικά του οποίου οι ίδιοι διαμόρφωσαν. Ο ΣΚΑΙ που ανήκει στον ιδεολογικό βραχίονα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της γλοιώδους υποκρισίας.  

Γενικά, μπορούμε να δεχτούμε ότι, ο φασισμός σαν κοινωνικό φαινόμενο δεν αποτελεί μονάχα ένα αυτόνομο πεδίο συγκρότησης πολιτικού υποκειμένου αλλά μια ευρύτερη κοινωνική νοοτροπία η οποία θέτει τις βάσεις της κοινωνικής «αποδοχής» του συγκεκριμένου υποκειμένου. Σε περιόδους ακραίας φτώχειας με στοιχεία ανθρωπιστικής κρίσης, η νοοτροπία αυτή επιτίθεται ως μεταδιδόμενος ιός μόλυνσης σε όλα τα υγιή κύτταρα της κοινωνίας.

Η απάντηση σε όλα αυτά πρέπει να είναι πολυεπίπεδη. Ασφαλώς θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο όλη η κινηματική εμπειρία στο χτίσιμο δομών αλληλεγγύης  του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά οι προσπάθειες μας θα πρέπει να επικεντρωθούν στην παραγωγή κοινωνικής πολιτικής, όχι συμπληρωματικής ως προς το κράτος, αλλά στο πλαίσιο της ανάδειξης και της καταγγελίας των ελλειμμάτων της κοινωνικής πολιτικής των κυβερνήσεων και της συγκρότησης στην πράξη μιας εναλλακτικής πρότασης για την ριζική μεταρρύθμιση της. Η περαιτέρω αναβάθμιση της «τεχνογνωσίας» ως απαραίτητη προϋπόθεση για το αποτέλεσμα και η αντίσταση απέναντι σε κάθε προσπάθεια συστημικής αφομοίωσης, αποτελούν δύο ακόμα βασικούς άξονες έτσι ώστε οι συλλογικότητες αυτές να αποτελέσουν το κοινωνικό εργαλείο ανατροπής των νεοφιλελεύθερων  πολιτικών. Η δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου που θα συντονίζει την καλύτερη συνεργασία μεταξύ των ομάδων αυτών θα διευκολύνει την συγκρότηση ενός κοινού ενιαίου μετώπου. Πρόκειται στην ουσία για μια οριζόντια πολιτική σχέση η οποία δεν αναπαράγει την παθητική σχέση μεταξύ του δότη και του δέκτη εν ήδη «φιλανθρωπίας», αλλά προσπαθεί να εντάξει ισότιμα τον δέκτη στην συλλογική δράση που αναλαμβάνουν οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες πολιτών.  

Αυτό όμως που αποτελεί την «μητέρα των μαχών» είναι η προσπάθεια αναχαίτισης της κατάρρευσης των δημιουργικών παραγωγικών τάξεων σε κοινά συντρίμμια και ερείπια. Σε μια τέτοια περίπτωση από τα συντρίμμια αυτά θα αναδυθούν πολιτικές τερατογενέσεις ως κυρίαρχες, εξέλιξη η οποία θα γυρίσει την χώρα δεκαετίες πίσω, πιθανά σε έναν νέο «Ελληνικό Μεσαίωνα».

Για τον λόγο αυτό οι συλλογικότητες αλληλεγγύης και αντίστασης θα πρέπει να επιδιώκουν ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, γιατί στην ουσία οι προοδευτικές, ριζοσπαστικές πολιτικές αντιλήψεις αυτό επιδιώκουν. Την ευρύτερη δυνατή ενότητα ενός κοινωνικού μετώπου που βρίσκεται απέναντι στις πολιτικές κοινωνικής κατεδάφισης που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση. Μόνο έτσι μπορούμε να ξηλώσουμε το μαύρο πέπλο της κατάθλιψης και του φόβου το οποίο έχει απλωθεί πάνω από την χώρα μας και να αναδείξουμε την δυναμική των συλλογικών διεκδικήσεων σε αντίθεση με την παθητική ατομικότητα που προωθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης οι οποίες προσπαθούν να διαλύσουν τους κατά τόπους κοινωνικούς ιστούς προς όφελος των συμφερόντων της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας.

 

 

Τα λόγια είναι για το ποίμνιο και η νομή για τους ποιμένες!

Σάββατο βράδυ, μετά από κάνα μήνα περίπου, προσπάθησα να παρακολουθήσω κάποιο από τα δελτία των 08.00. Επέλεξα, κατά τύχη,  αυτό του ΑΝΤΕΝΝΑ. Τελικά, φαίνεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, παραμένει το ίδιο εμετικό όπως όλα τα δελτία των 08.00. Κατάφερα να δω περίπου μισή ώρα. Σε αυτό το διάστημα έμαθα πόσο πολύ προσπαθεί η κυβέρνηση να ισορροπήσει την κατάσταση αλλά η ΤΡΟΙΚΑ διαπραγματεύεται τόσο σκληρά που δεν της αφήνει πολλά περιθώρια, για τον λόγο αυτό επανέρχεται το χαράτσι στους λογαριασμούς της Δ.Ε.Η., αλλά όλα κι όλα, όπως είπε ο Φώτης Κουβέλης : «είναι άλλο πράγμα ο φόρος στο ρεύμα και άλλο η διακοπή παροχής στα σπίτια…». Επίσης έμαθα πόσο κακό είναι για μια χώρα να έχει δημόσια περιουσία και δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας καθώς επίσης πόσο θα ωφεληθεί ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα η οποία ετοιμάζεται να μετατραπεί σε «ελεύθερη οικονομική ζώνη» όπου οι «επενδυτές» τα πρώτα πέντε χρόνια θα απολαμβάνουν 0% (μηδέν)φορολόγηση στα κέρδη τους ενώ μετά από αυτό το διάστημα το ποσοστό μπορεί και να αγγίξει το ιλιγγιώδες 10%… Στο σημείο αυτό διατυπώθηκε  η επιθυμία για μια ακόμη σκληρή διαπραγμάτευση έτσι ώστε οι «επενδυτές» να σεβαστούν το σημερινό πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή να σεβαστούν τους μισθούς των 480 ευρώ. Δεν είναι όμως σίγουρο. Διαπραγμάτευση γίνεται…   

Να μην ξεχάσω να σας πω ότι ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε σε τέσσερα επιλεγμένα βίντεο χαμογελαστός ενώ ο Φώτης Κουβέλης σε τρία βίντεο να εγγυάται το «ανθρώπινο πρόσωπο» της κυβέρνησης. Το μισάωρο του τρόμου έκλεισε με την ανάλυση ενός νέου γκάλοπ, για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Βήμα»,  όπου ρωτήθηκαν οι πολίτες το εξής πραγματικά «αφοπλιστικό» ερώτημα : «Επιθυμείτε τις ιδιωτικοποιήσεις και την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ή επιθυμείτε να παρθούν νέα μέτρα από την κυβέρνηση;».  Φυσικά επτά στους δέκα συμπολίτες μας επέλεξαν την πρώτη απάντηση, ενώ εμφανίστηκαν και δύο τυχαία άτομα σε βίντεο να υποστηρίζουν την άποψη ότι «οι ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να προχωρήσουν άμεσα γιατί δεν μπορούμε να πληρώνουμε άλλο». Εντελώς τυχαία (και αυτό) αμέσως μετά εμφανίσθηκε ο υπουργός κος Χατζηδάκης ο οποίος στην δήλωση που έκανε υποστήριξε απόλυτα τις συγκεκριμένες «τυχαίες» απόψεις των δύο συμπολιτών μας.

Εγώ όμως, σαν περίεργος τύπος που είμαι, αναρωτήθηκα εάν υπάρχει αντίθετη άποψη. Εάν δηλαδή υπάρχουν «τυχαία» άτομα τα οποία ρε αδελφέ δεν συμφωνούν με τις ιδιωτικοποιήσεις. Γιατί, που στο διάολο, είναι οι υπόλοιποι τρείς πολίτες του γκάλοπ οι οποίοι δεν συμφωνούν με το πλάνο της κυβέρνησης; Και ξαφνικά λοιπόν θυμήθηκα πως σε αυτό τον τόπο υπάρχει και αξιωματική αντιπολίτευση η οποία εντελώς πρόσφατα (μα εντελώς όμως) έλαβε το 27%  της προτίμησης του εκλογικού σώματος. Ανέσυρα, δύσκολα είναι η αλήθεια, από την μνήμη μου ότι κάπου εκεί μέσα στον ορυμαγδό της παραπληροφόρησης για περίπου 7 δευτερόλεπτα (κυριολεκτώ γιατί τα μέτρησα) είχε διαβασθεί μια ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ περί ξεπουλήματος της δημόσια περιουσίας.

Φαίνεται  πως στις δημοκρατίες τύπου Δ.Ν.Τ. τόσο χρόνο δικαιούται η αντίθετη άποψη. Εικάζω ότι εάν ζούσε ο Όργουελ θα έσκιζε (στην κυριολεξία) τα διπλώματα του. Ο φασισμός του 21ου Αιώνα δεν χρειάζεται πολιτικά υποκείμενα για να τον υποστηρίζουν. Στην εποχή της Μετά-Δημοκρατίας επιβάλλεται μέσα από την διαχείριση της πληροφόρησης των μαζών. Η διαχείριση αυτή ανήκει στις διαχρονικά «ατάραχες, πιστές και δοκιμασμένες» οικογένειες της ολιγαρχίας που με έμμισθα όργανα τους τα «βαποράκια του ψεύδους» στα ειδησεογραφικά δελτία προσπαθούν καθημερινά να διαμορφώσουν υποτακτικές συνειδήσεις. Με αυτό τον τρόπο οι νέοι κοτσαμπάσηδες, προύχοντες, προεστοί και ρασοφόροι (οι οποίοι πρόσφατα ανακάλυψαν την αλληλεγγύη προς τα… θύματα τους) διαμορφώνουν τους νέους ραγιάδες της εποχής μας. Βιώνουμε την ίδια ωμή παραχάραξη της Ελληνικής Ιστορίας.

Υπάρχει το εξής απλό αξίωμα : «Μην κοιτάτε τι κάνουμε εμείς, αλλά τι λέμε! Τα λόγια είναι για το ποίμνιο και η νομή για τους ποιμένες!» Πιστεύω ότι σήμερα, αυτό το ρητό, εφαρμόζεται στον απόλυτο βαθμό. Το ζήτημα είναι εαν απέναντι στο κοινωνικό σκοτάδι του νεοφιλελευθερισμού που έχει πλακώσει όλη την Ευρώπη, εμείς ο απλός λαός και τα κόμματα που θα σταθούν δίπλα του μπορούμε να προτάξουμε την ανάγκη για μία νέα εποχή «Διαφωτισμού». Όλες οι αντιστάσεις της κοινωνίας πρέπει να προσβλέπουν σε αυτό. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της παγκόσμιας Ιστορίας. Ή θα επικρατήσει ο απόλυτος κοινωνικός σκοταδισμός ή ο «Νέος Διαφωτισμός» θα φέρει στην ανθρωπότητα την ελπίδα αλλά κυρίως την γνώση και την κριτική αντίληψη.

Οι κόκκινες γραμμές, τα μεταξωτά βρακιά και οι επιδέξιοι κώλοι.

το σκίτσο του soloup είναι από το «ποντίκι»

Επιτέλους έχουμε κυβέρνηση.  Την πρώτη «αυτοδύναμα συνεργαζόμενη κυβέρνηση».  Αυτοδύναμα γιατί τελικά τα κομματικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της ΔΗΜ.ΑΡ δεν θα συμμετέχουν. Κάποιοι «γνωστοί» από το «περιβάλλον» των δύο προέδρων μόνο. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, πρώτα βρέθηκαν τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν την κυβέρνηση και μετά θα συζητηθούν οι εκατέρωθεν «κόκκινες γραμμές». Άραγε οι υπουργοί της νέας κυβέρνησης γνωρίζουν τις βασικές κατευθύνσεις στο μίγμα της πολιτικής που θα ακολουθηθεί; Οι διμελείς επιτροπές των τριών κομμάτων κατέληξαν τελικά σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο ή τους πρόλαβε ο Σαμαράς διορίζοντας τον προσωπικό του υποστηρικτικό κομματικό μηχανισμό;

Τελικά, όπως αποδεικνύεται «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους». Όταν αποφασίζεις να τα φορέσεις πρέπει να τα τιμάς. Τι σημαίνει δίνω ψήφο εμπιστοσύνης και «στηρίζω ολόψυχα την κυβέρνηση» όταν δεν συμμετέχει τουλάχιστον αρχικά στην προσπάθεια αυτή ο κομματικός σου μηχανισμός; Με την συγκεκριμένη επιλογή η νοηματοδότηση της πολιτικής στήριξης παρουσιάζεται τουλάχιστον ως «επιφυλακτική». Άλλο είναι το δίνω «ψήφο ανοχής» στην κυβέρνηση και άλλο το «ψήφο εμπιστοσύνης». Τι να κάνουμε, είναι διαφορετικά τα πολιτικά χαρακτηριστικά μεταξύ του «ανέχομαι» και του «εμπιστεύομαι». Αφού «εμπιστεύεσαι» γιατί δεν συμμετέχεις και μένεις απ έξω;  Πρόδηλη η πολιτική δειλία ως προς την ανάληψη των ευθυνών σε περίπτωση που κάτι στραβώσει.

Να δεχθούμε ότι ο Βενιζέλος έχει να «τακτοποιήσει» τα εσωτερικά ανοικτά μέτωπα του κόμματος. Πιθανά μετά την κατάργηση όλων των οργάνων να θέλει να καταργήσει και τα μέλη του κινήματος. Διόλου απίθανο. Εδώ σκέφτεται να αλλάξει ακόμα και το όνομα. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου αυτό εάν δεν σκέφτονταν να αλλάξει και το Α.Φ.Μ. Άραγε τα χρέη του κόμματος προς το δημόσιο αλλά και προς «τρίτους» θα εξακολουθήσουν να δεσμεύουν την διαχειριστική επιτροπή του «νέου κόμματος» ή θα φτιάξουμε έναν «ΝΕΟ ΠΑΣΟΚ» στα πρότυπα των πτωχευμένων Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών;

Στην ΔΗΜ.ΑΡ. ο Κουβέλης αποφάσισε (στην πραγματικότητα εκβιάστηκε πολιτικά) να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο την εντολή που του έδωσε ο Έλληνας πολίτης. Μετέφερε την ψήφο του σε αυτό που με κάθε ευκαιρία κατάγγελλε πριν τις εκλογές.  Την συγκυβέρνηση από ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ.  Η αλήθεια είναι πως ο πολιτικός σουλατσαδόρος Νίκος Μπίστης έκανε για μια ακόμη φορά το θαύμα του. Μπήκε για να διαλύσει έναν υπαρκτό πολιτικό χώρο και να τον προσφέρει βορά στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του πολιτικού χώρου που ονειρεύονται ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοίδης και η Διαμαντοπούλου. Θα έλεγα ότι πλέον ο Κος Μπίστης είναι ο «σκιώδης πρόεδρος» της ΔΗΜ.ΑΡ. Μέσα σε μια νύκτα αυτοανακηρύχτηκε ως «υπεύθυνος πολιτικής επικοινωνίας».  Μέσα σε μια νύκτα κυριολεκτώ.  Βέβαια, ποτέ ο κος Μπίστης δεν μπαίνει στο πολιτικό παιχνίδι μόνος του. Πάντα φροντίζει να φτιάξει τον «κύκλο» του από τα πριν. Μια «χαρισματική» προσωπικότητα από αυτό τον «στενό κύκλο» είναι ο γνωστός clown  των media κος Ψαριανός. Ο γνωστός διασκεδαστής της T.V. και αγαπητός κονφερασιέ στο show του κου Πρετεντέρη. Τελικά στην πολιτική τα ομώνυμα έλκονται.

Ας μην ρίχνουμε όμως όλη την ευθύνη στον συγκεκριμένο «κύκλο» ο οποίος προϋπήρχε στην ΔΗΜ.ΑΡ.  και απλά προεκλογικά τελούσε εν υπνώσει. Όταν αναπτύχθηκε η κατάλληλη θερμοκρασία το μικρόβιο «ξύπνησε» και κατέβαλε τον οργανισμό. Τώρα είναι αργά για αντιδράσεις. Στο γενικό επιτελείο έχει πιάσει ήδη φωτιά και ξεπηδούν οι φλόγες ανεξέλεγκτες. Οι γνωστοί «διαδρομιστές» αφού πρώτα «αφυδάτωσαν» το προηγούμενο πολιτικό περιβάλλον του προέδρου στην συνέχεια πήραν εύκολα την πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής χωρίς καμιά ιδιαίτερη μάχη και εν μέσω μιας απίστευτης «Κουβελικής πιρουέτας». Η γνωστή αναποφασιστικότητα του ολίγιστου κου Κουβέλη ξεπεράστηκε αυτή την φορά σχετικά εύκολα. Του παρείχε πολιτική στήριξη ο εν λόγω «κύκλος». Η απόφαση ήταν ήδη ειλημμένη. Ξεπερνάμε την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» που διατηρούσαμε προεκλογικά μεταξύ της Αριστεράς και του Νεοφιλελευθερισμού και βαδίζουμε ταχύτατα στις ανοιχτές αγκάλες του δεύτερου. Πιθανά ο τρίτος πόλος που κάποιοι ονειρεύονται μέσα στην ΔΗΜ.ΑΡ. να μην είναι τίποτα άλλο από την δημιουργία από κοινού με το «ΝΕΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ.» ενός νεφελώδους «προοδευτικού κέντρου» το οποίο θα συνεργάζεται σε κυβερνητικό επίπεδο αποκλειστικά με την «Δεξιά του Κυρίου». Και ως γνωστόν από την πολιτική ιστορία αυτού του τόπου ο κεντρώος χώρος είχε και έχει σαφή αντιαριστερά πολιτικά αντανακλαστικά. Δεν προκαλεί έκπληξη η συγκεκριμένη στόχευση γιατί σε περιόδους έντονης οικονομικής, αλλά πρωτίστως κοινωνικής κρίσης πάντα κυοφορούνται πολιτικές τερατογενέσεις.

Συγνώμη δηλαδή, αλλά είναι πραγματικά ανατριχιαστικό να μιλάει ο «κύκλος» του σκιώδη προέδρου για «προγραμματική συμφωνία» δηλαδή για κοινή προγραμματική ταύτιση ανάμεσα σε ένα κόμμα της Αριστεράς με τους εγχώριους εντολοδόχους του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού που εκφράζει η κα Μέρκελ. Είναι πέρα από κάθε λογική ένα μέλος του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος να συνεργάζεται σε κυβερνητικό επίπεδο με ένα μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία κατέχει η κα Μέρκελ. 

Από την άλλη βέβαια εάν ο κος Κουβέλης επιχειρούσε να ορθώσει το πολιτικό του ανάστημα (κάτι που από μόνο του θα φάνταζε ως τεράστια έκπληξη) και να πει «όχι» απέναντι στις πολιτικές και προσωπικές επιδιώξεις του «πολιτικού ιερατείου» του κου Μπίστη πιθανά να αντιμετώπιζε έναν ανοιχτό πολιτικό εκβιασμό από την επικείμενη αποχώρηση πολλών εκλεγμένων βουλευτών του κόμματος που θα στήριζαν ανοιχτά την κυβέρνηση Σαμαρά. Δεν πρέπει να το σκέφτηκε  πολύ και έτσι αποφάσισε να δεχθεί (με μεγάλη χαρά είναι η αλήθεια) την θέση του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Όλα τελικά σε αυτή την ζωή είναι δούναι και λαβείν.

Ομολογώ πάντως ότι χρειάζεται να διαθέτει κανείς απίστευτο πολιτικό θράσος όπως ο «υπεύθυνος πολιτικής επικοινωνίας» ο οποίος σε μια έκρηξη ειλικρίνειας δήλωσε σε τηλεοπτικό πάνελ ότι «εμείς, είτε η Ν.Δ. ερχόταν πρώτη είτε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα συνεργαζόμασταν για την εξεύρεση λύσης».  Απλό, σύντομο, λιτό και κατανοητό το περίγραμμα του νεοφιλελεύθερου δόγματος περί της «ιδεολογίας-μη ιδεολογίας». Κατανοητή επίσης και η απόφαση για ένα κόμμα  προβεβλημένων στελεχών αλλά χωρίς την παρουσία απλών μελών.

 

Για την ενότητα της Αριστεράς. Τρία «εάν» και τέσσερα «δια ταύτα».

Φίλοι αναγνώστες, σε δύο μέρες έχουμε εκλογές, εκλογές κρίσιμες για μια χώρα καθημαγμένη από το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα που δύο χρόνια τώρα συντρίβει όχι μόνο τον κόσμο της μισθωτής εργασίας αλλά και πρώην εύρωστα μεσαία στρώματα του τόπου, την πρώην αγέρωχη ραχοκοκαλιά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Η σχέση δε αυτής της παραγωγικής βάσης, αυτής της δομής, αλλάζει τόσο γρήγοραώστε το πολιτικό, κρατικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα τείνει να διαρραγεί με αποτέλεσμα η γενική κρίση να αναδύει νέα δεδομένα πρωτόγνωρα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, η μαρξιστική περιγραφή της βάσης και του εποικοδομήματος που υψώνεται, στην [αγαπημένη μου και αξεπέραστη]  εισαγωγή στην ‘’Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας’’ στην σημερινή Ελλάδα βρίσκει  ανάγλυφη εικόνα απελευθερωμένη από το λούστρο της μεταμοντέρνας μακαριότητας, της μεταολυμπιακής ηλιθιότητας και του ‘’ισχυρού’’ έθνους των απευθείας απογόνων των μαραθωνομάχων !

Μήπως έφτασε λοιπόν η ώρα της Αριστεράς ?

Κυβερνά η Αριστερά ή μήπως μόνο φωνάζει περικυκλώνει ‘’δικαιώνεται’’ ?

Πρέπει όχι μόνο να ενεργούμε από τα κάτω αλλά και από τα πάνω, από τα κάτω πάντοτε, από τα πάνω όταν είναι δυνατόν έγραφε ο έτερος κλασσικός [Λένιν…] αλλά τι θα άκουγε από τους έλληνες «λενινιστές» και αυθεντικούς ερμηνευτές δεν περιγράφεται.

 Άντε να κυβερνήσουμε λοιπόν χωρίς να πιάσουμε ψιλή φιλοσοφία αφού είναι γνωστό ότι η εξουσία έχει μορφή χελιού και ξεγλιστράει εύκολα , άλλωστε φιλοσοφία είναι η ιστορία στην πράξη όπως έλεγε [για να τριτώσει το  κακό]  και  ο Γκράμσι.

Να τελειώνουμε παιδιά, αν την Κυριακή οι δυνάμεις της Αριστεράς αποκτήσουν πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο να κάνουμε κυβέρνηση ή όχι ?

 Εγώ λέω ΝΑΙ  με κάποια προαπαιτούμενα που θα τους χωρέσουν όλους χωρίς να αρχίσουν τις γνωστές δικαιολογίες των τελευταίων σαράντα χρόνων…

Εάν δεχόμαστε ότι σοσιαλισμός σε μια χώρα [και τι χώρα…] δεν γίνεται.

Εάν δεχόμαστε ότι οι Ευρωπαϊκοί λαοί δυνητικά έχουν τις περισσότερες πιθανότητες για μια σοσιαλιστική αφήγηση στο μέλλον και η ιστορική προοπτική της πατρίδας μας είναι συνυφασμένη με την Ευρώπη, την κουλτούρα και την διαδρομή της.

Εάν θέλουμε να λερώσουμε τα χέρια μας όταν ο λαός μας το ζητάει, χωρίς να παριστάνουμε τους Πόντιους Πιλάτους [του Περισσού].

 Δια ταύτα αναχωρούμε εις τας Βρυξέλλας με συγκεκριμένες προτάσεις  με επίγνωση των συγκεκριμένων συσχετισμών, χωρίς μαξιμαλισμούς, παχιά λόγια και άλλα τέτοια ηρωικά.

Δια ταύτα οργανώνουμε την κυβέρνησή μας στο εσωτερικό, με έντιμους ανθρώπους που έχουν διάφανη ιστορία στο χώρο, ασκώντας πάντοτε ανοικτή διπλωματία σαν συνεπείς αριστεροί και εισάγοντας φυσικά τους κανόνες της δημόσιας λογοδοσίας.

Δια ταύτα επαναφέρουμε μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα προ του δεύτερου μνημονίου συμμαζεύοντας ταυτόχρονα κρατικές σπατάλες όλων των ειδών που είναι σύμφυτες με την ανάπτυξη και αναπαραγωγή της εργατικής αριστοκρατίας με την οποία πρέπει  να συγκρουστούμε στη βάση του δημόσιου συμφέροντος , δηλ. με λίγα λόγια , Ριζοφωτόπουλοι δεν είστε σύντροφοι.

Δια ταύτα πρέπει  να ’’ανακαλύψουμε’’ το 5% του πληθυσμού που θησαύρισε τα 25 τελευταία  χρόνια με τις ατελείωτες επιδοτήσεις, θαλασσοδάνεια ΕΣΠΑ κλπ, κλπ , συνεργαζόμενο με αυτό το κράτος/παρακράτος λάφυρο των νικητών του εμφυλίου.

Πρέπει να πληρώσουν ως το μέγιστο ‘’ισοδύναμο μέτρο’’ ανάμεσα σε άλλα ως μέγιστη μεταρρύθμιση που σπάει τα κόκαλα του πιο παρασιτικού κατεστημένου της Ευρώπης.

Όταν κάνουμε αυτά τα ολίγιστα, οι πολίτες θα μας στηρίξουν να πάμε παραπέρα.

Μπορούμε ???

 

το κείμενο υπογράφει ο φίλος του blog  Aggelos

Μπερλινγκουέρ, ένας Ευρωπαίος κοµµουνιστής.

 Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ υπήρξε αναµ­φισβήτητα ο πλέον χαρισµατικός ηγέ­της που ανέδειξε το ευρωπαϊκό κοµ­µουνιστικό κίνηµα στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές του 1980. Υπήρξε γόνος εύπο­ρης αριστοκρατικής οικογένειας – έφερε µάλιστα και τον τίτλο του µαρκησίου -, τα µέλη της οποίας φηµίζονταν για την καλλιέργειά τους αλλά και τις προοδευτικές αντιφασιστικές τους αντιλήψεις και δράσεις. Γεννήθηκε στο Σάσαρι της Σαρδηνίας στις 25 Μαΐου του 1922 και εγκολπώθηκε από τα γεννοφάσκια του τις οικογενειακές αρχές. Ο Μπερλινγκουέρ έγινε µέλος του παράνοµου τό­τε Ιταλικού Κοµµουνιστικού Κόµµατος για να ανα­δειχτεί σε σύντοµο χρονικό διάστηµα γραµµατέ­ας της οργάνωσης της κοµµουνιστικής νεολαίας της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ήταν η εποχή που κορυφωνόταν ο Δεύτερος Παγκόσµιος Πόλεµος. Το 1944, στη διάρκεια της κυβέρνησης του στρα­τάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο, ο Μπερλινγκουέρ συνε­λήφθη επειδή συµµετείχε σε µια διαδήλωση και φυλακίστηκε για τρεις µήνες, διάστηµα ικανό για να λάβει τις τελικές του αποφάσεις που θα σφράγιζαν το µέλλον του: Να εγκαταλείψει τις νοµικές του σπουδές και να αφοσιωθεί ολόψυχα στην πο­λιτική δράση στο πλευρό των κοµµουνιστών. Εκεί­νη τη χρονιά ο Μπερλινγκουέρ γνωρίστηκε µε τον γενικό γραµµατέα του IKK Παλµίρο Τολιάτι. Ως ενεργό µέλος του κόµµατος ανέβαινε στην ιεραρ­χία του, µια ανέλιξη που τον έφερε το 1948 να γί­νει ένα από τα ηγετικά στελέχη του κόµµατος.

διαβάστε την συνέχεια του άρθρου στο pontiki.gr