Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…

Το πρόβλημα με την ΔΗΜ.ΑΡ. είναι ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα διαμορφώθηκαν οι δύο «ψυχές» της. Η ιστορική αναγκαιότητα των καιρών επιτάχυνε την διαμόρφωση αυτή και θα ορίσει τις αναμενόμενες εσωτερικές εξελίξεις στον συγκεκριμένο χώρο. Η μία «ψυχή» θα εξακολουθήσει να φλερτάρει επίμονα με την κυβερνητική σοσιαλδημοκρατία των καιρών μας θέτοντας αδιάλειπτα το θέμα της συνδιαχείρισης της εξουσίας, προσπαθώντας να καλύψει το κενό που αφήνει το «πολιτικό πτώμα» του ΠΑ.ΣΟ.Κ χρησιμοποιώντας πρωτογενές υλικό από την φθαρμένη σάρκα του. Η άλλη «ψυχή» της παράταξης θα προσεγγίζει την λογική της μετωπικής κυβερνώσας αριστεράς με τις όποιες επιφυλάξεις αλλά και την διάθεση για αναγκαίες συνθέσεις που πιθανά θα προκύψουν στον χώρο πέριξ του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Εάν ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στον νέο πολιτικό χάρτη της χώρας μας έτσι όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση προκύπτει το συμπέρασμα πως οι δύο αυτές «ψυχές» δεν θα μπορέσουν να ισορροπήσουν σε ενιαίο πολιτικό χώρο. Και αυτό γιατί όλο το φάσμα που καλύπτει τον χώρο της Αριστεράς έχει ήδη σχηματοποιηθεί και καθιερωθεί, ενώ υπάρχει σε εξέλιξη η απόπειρα πολιτικής «νεκρανάστασης» της εγχώριας κυβερνώσας σοσιαλδημοκρατίας. Το δίλλημα είναι διττό. Είτε παρεμβαίνει στην διαμόρφωση ενός Αριστερού ενιαίου μετώπου σε συνεργασία με τους Οικολόγους-Πράσινους, είτε θα επιχειρήσει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαδικασία της «νεκρανάστασης». Ενδιάμεσος χώρος πολύ φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξει. Εκτός εάν προτιμηθεί η «ζωή στην εντατική» δηλαδή η επιβίωση στο όριο πάντα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.  

Προσωπική μου άποψη είναι ότι η πλειοψηφούσα τάση αυτή την στιγμή σκέπτεται ανελλιπώς με ποιόν τρόπο θα αποκαταστήσει την «χαμένη τιμή» της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, θεωρώντας πρωτίστως ότι τα ευρωπαϊκά εκλογικά μηνύματα συμβάλουν θετικά προς αυτή την κατεύθυνση χωρίς ωστόσο να υπολογίζει την ελληνική ιδιαιτερότητα των τριών τελευταίων χρόνων. Δεν ήταν τυχαία η επιλογή της «διερευνητικής  επαφής» του κόμματος και η εμφάνιση του στον διάλογο μεταξύ των προθύμων για την συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Προφανώς ούτε και η «σύμπτωση απόψεων» με ΠΑ.ΣΟ.Κ – Ν.Δ. για τον σχηματισμό κυβέρνησης μέχρι το 2014. Οι προσπάθειες αυτές αναδεικνύουν την απόφαση της πλειοψηφίας δια της σταδιακής ολίσθησης να «εκπαιδευθούν» και να «συνηθίσουν» στελέχη, φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος στην ιδέα ότι πρέπει να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει πολιτικά (εάν εξακολουθεί να συνδέει) οτιδήποτε θυμίζει το πρόσφατο παρελθόν της συμμετοχής στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Προς το παρόν είναι βολικό να καλύπτονται πίσω από την «αναγκαστική συμμετοχή» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στην κυβέρνηση. Όμως, το άλλοθι αυτό σύντομα θα καταρρεύσει. Εκτός από το αβάσιμο του επιχειρήματος σύντομα θα κληθούν να κάνουν το επόμενο βήμα. Γιατί η απροσδιόριστη εμμονή στην καταγγελία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ο ετεροπροσδιορισμός ως προς τις απόψεις και τις επιλογές του δεν αποτελούν επαρκές πολιτικό πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορεί ένα κόμμα να διαμορφώσει τις μακροπρόθεσμες επιλογές του. Ως εκ τούτου θα πρέπει να κινηθεί είτε δεξιόστροφα, είτε αριστερόστροφα από την σημερινή θέση που κατέχει στον πολιτικό χάρτη. Σε διαφορετική περίπτωση σύντομα θα οδηγηθεί σε καθεστώς πλήρους προγραμματικής παραλυσίας.

Ο μοναδικός συνδετικός κρίκος που κρατάει έστω και δύσκολα τις λεπτές εσωτερικές ισορροπίες είναι το πρόσωπο του Φώτη Κουβέλη. Θεωρώ δύσκολο να παραμείνει «άφθαρτος» και «αναλλοίωτος» στο πέρασμα του χρόνου. Από την στιγμή που αργά ή γρήγορα θα τέθει θέμα διαδοχής ή θέμα αποσαφήνισης της πολιτικής γράμμης ο «πολιτικός χρόνος» για τον σημερινό πρόεδρο θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα.

Η επόμενη εβδομάδα θα είναι πλούσια σε εξελίξεις σε όλο ανεξαιρέτως το πολιτικό φάσμα. Για όποιον αποκωδικοποίησε την χθεσινή πολιτική συμπεριφορά του Αντώνη Σαμαρά θα κατάλαβε ότι πρόκειται περί «ειλημμένης απόφασης» η αντικατάσταση του. Είναι απίστευτο πως το «σύνδρομο της ήττας» συντροφεύει πάντα τις προσπάθειες του. Μεταξύ μας, όταν έχεις επιλέξει για κύριο συνεργάτη τον Μιχελάκη δεν δικαιούσαι να απορείς.  Ο δε «βουλιμικός» με την εξουσία Βενιζέλος μέσα σε μια νύχτα κατήργησε όλα τα εκλεγμένα όργανα (από Πολιτικό Συμβούλιο μέχρι Νομαρχιακές Επιτροπές) του ΠΑ.ΣΟ.Κ. χρεώνοντας με αυτό τον τρόπο την εκλογική συντριβή στους «στρατιώτες» και όχι στον «στρατηγό». Πρόκειται για την επιτομή του αυταρχισμού και του φασισμού.  

Πιθανά η προσωρινή(;) κατάρρευση του δικομματισμού να ανοίξει νέες διεργασίες και στην Αριστερά. Αρκεί να μην χάσει το ραντεβού με την Ιστορία για μια ακόμη φορά.  Το ραντεβού αυτό δίνεται σπάνια και χωρίς να υπολογίζεται ο βαθμός της ωριμότητας και της ετοιμότητας. Σε κάθε περίπτωση οι καιροί δεν περιμένουν.

Advertisements

αυτή η κυριακή ανήκει πάντα στους εφήμερους νικητές…

«θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τους εαυτούς μας»   

                                                                                           Τζωρτζ  Οργουελ – 1984

 

Φαντάζομαι, πως δεν συντρέχει ιδιαίτερος λόγος ανησυχίας. Η κυριακάτικη αρένα των εκλογών θα έχει μόνο νικητές. Ας τους απαριθμήσουμε

Καταρχήν, οι πολίτες που «δεν θα ψηφίσουν κανένα πούστη» απέχοντας διακριρικά ή αδιάκριτα, γεμίζοντας τις καφετέριες της πόλης. Χαρακτηριστική ατάκα της συγκεκριμένης άποψης (λέγεται πάντα σε συνδυασμό με υπεροπτικό ύφος):  «Εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική». Ισως, γιατί κανείς δεν τολμάει να παραδεχθεί ανοιχτά ότι «ασχολείται αυτή μαζί μας και διαμορφώνει τις ζωές μας, ερήμην μας». Υπάρχει βέβαια και η απογοήτευση. Η τελική νίκη των εξουσιαστών απέναντι στους εξουσιαζόμενους.

 Θα ακολουθήσει η κυβέρνηση που ναι μεν θα «λάβει το μήνυμα»  αλλά παράλληλα θα ευχαριστήσει τον Ελληνικό λαό για την  «ανοχή» που δείχνει στην προσπάθεια της. Έτσι δεν θα χρειαστούν νέες εκλογές, με περίοδο «παρατεταμένης αστάθειας» εν μέσω επιστολών σε διάφορες πρεσβείες. Ο Φόβος πάντα, θα φυλάει τα έρμα. Η καλύτερη προεκλογική συνταγή επιτυχίας για όλες τις αποτυχημένες και ανάλγητες κυβερνήσεις.

Η αξιωματική αντιπολίτευση στην συνέχεια,  θα ερμηνεύσει το αποτέλεσμα ως ψήφο αποδοκιμασίας προς την κυβέρνηση. «Είμαστε έτοιμοι για τις ερχόμενες εκλογές, όποτε και εάν γίνουν αυτές» θα δηλώσει γεμάτος βεβαιότητα ο εκπρόσωπος του κόμματος. «Είμαστε σίγουροι ότι θα διαχειριστούμε καλύτερα τους όρους του μνημονίου. Διαθέτουμε την απαραίτητη, εμπειρία και  τεχνογνωσία, έχουμε δώσει δείγματα γραφής». Αυτό, βεβαίως, δεν λέγεται, απλά εννοείται.

Θα ακολουθήσουν τα υποσύνολα της Αριστεράς (όλα) που θα δηλώσουν για μια ακόμη φορά ότι, ο Ελληνικός λαός «αποδοκίμασε τις επιλογές της κυβέρνησης» ψήφισε αντιμνημονιακά και απομένει το πολυπόθητο «ραντεβού με τις μάζες» για το εκάστοτε υποσύνολο.

Όλοι όσοι θα συμμετέχουν σε ένα ακόμη «χαρούμενο Κυριακάτικο ξύπνημα» σε μια ακόμη «γιορτή της Δημοκρατίας», ελπίζω να καταλαβαίνουν ότι βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη περίοδο μεταβατικού σταδίου που αφορά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Θεωρώ, ότι αμέσως μετά τις εκλογές θα δρομολογηθούν εξελίξεις, από τις οποίες κανένας πολιτικός χώρος δεν θα μείνει ανεπηρέαστος. Όταν τρίζει ένας από τους δύο πυλώνες του πολιτικού συστήματος της χώρας, μοιραία, στον αντικριστό πυλώνα θα παρατηρηθούν φαινόμενα επικίνδυνων, για την σταθερότητα του οικοδομήματος, ταλαντώσεων.  

Η Αριστερά εντάσσεται, αυτή την στιγμή, στην θεωρία του «δημιουργικού χάους», καθώς το απόλυτο «Βig Bang» που επικρατεί στις τάξεις της πρόκειται να απελευθερώσει μπόλικη παραγωγική ενέργεια. Σχεδόν πάντα μετά την αποσύνθεση έρχεται η ανασύνθεση, αφού πρώτα μεσολαβήσει η λεγόμενη  «σκοτεινή περίοδος», η διάρκεια της οποίας, δυστυχώς, δεν είναι προβλέψιμη. Σε αυτή την σκοτεινή περίοδο πιθανά να παρατηρηθούν φαινόμενα θρησκευτικής διαμάχης: εικονομάχοι με εικονολάτρες και  ορθόδοξοι χριστιανοί εναντίον μονοφυσιτισμού και αρειανισμού.  

Σε κάθε περίπτωση θα χρειαστούν να χυθούν μεγάλες ποσότητες από μελάνι και φαιά ουσία στην προσπάθεια των «πολιτικών αναλυτών» να καταλάβουν «πως ψήφισε αυτή τη φορά ο κόσμος». Φυσικά, τα πιο χρήσιμα συμπεράσματα δεν θα ανακοινωθούν ποτέ.

Καλό θα είναι επίσης, να έχουμε κατά νου ότι, η πρόοδος σε επιμέρους τομείς της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας (π.χ. τεχνολογική πρόοδος) δεν συνεπάγεται αυτόματα την κοινωνία της ευημερίας και της ευμάρειας. Πιθανά, η «ανάπτυξη» να έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της και να χρειαζόμαστε μια σταθερή και ουσιαστική απο-ανάπτυξη.

 Ίσως το μέλλον μας, να σκιαγραφείται με ιστορικές συνταγές του κοντινού η απώτερου παρελθόντος. Δεν είναι αποδεδειγμένο ότι η Ιστορία πηγαίνει «μόνο μπροστά». Και να μην ξεχνάμε ότι, εάν ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η αρχή, ενώ το μνημόνιο η συνέχεια, η κατάληξη πιθανά να υπακούσει στους νόμους της  «λευκής πολιτικής καταιγίδας». Προς το παρόν βρισκόμαστε στο κέντρο αυτού του ακραίου «καιρικού» φαινομένου, για αυτό και η παροδική γαλήνη.

Ας κλείσουμε αισιόδοξα με μια παρότρυνση,  αναγκαία ευχή, η οποία ανήκει στον Οδυσσέα Ελύτη:

«Να είσαι η άμμος και όχι το λάδι στα γρανάζια του κόσμου».

 

ο χουζούρης και τα πραγματικά αίτια της συντριβής.

 

Επί πεντέμιση χρόνια ο πρώην χουζούρης  Πρωθυπουργός  τραγουδούσε «μη με ξυπνάς από τις έξι, αφήστε με να κοιμηθώ.» Τα όνειρα του γεμάτο φανταστικούς κόσμους. Τα ξυπνητήρια κλειστά. Ολα πήγαιναν καλά. Όλα στον αυτόματο πιλότο. Κάποιες ατάκες περί νόμιμου και ηθικού τον έκαναν απλά να αλλάζει πλευρό στο κρεβάτι.  Μα και να ξύπναγε εγκαίρως ήταν τέτοια η πολιτική του ανεπάρκεια που όλοι καταλαβαίνουμε ότι ήταν σχεδόν αδύνατον να κοντράρει τον εφιάλτη της διαφθοράς που παρήγαγε η κυβέρνηση του.

Είναι παροιμιώδης η ιδεολογική ανεπάρκεια των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας όταν ακόμη και σήμερα δύο μέρες μετά τις εκλογές αναγάγουν τον φιλελευθερισμό και την κεντροδεξιά ρητορεία ως ιδεολογικό περίβλημα της πολιτικής παράταξης που αναπαρήγε τα πολιτικοκοινωνικά φαινόμενα εκείνα ακριβώς που οδήγησαν στην παγκόσμια οικονομική κρίση που βιώνουμε.

Είναι τουλάχιστον αγένεια, αυθάδεια προς τον Ελληνικό λαό να υπαρχουν απόψεις όπως αυτή του πρώην υπουργού Χατζηγάκη στην χθεσινή εκπομπή «Ανατροπή» ότι «αφήστε τα δημοψηφίσματα και τον λαό, δεν μας ψήφισαν γιατί δεν ικανοποιήσαμε τα ρουσφέτια τους». Και δεν υπήρξε ούτε ένας, μα ένας, από τους υπόλοιπους Νεοδημοκράτες πρώην και νυν βουλευτές και «έγκριτους» δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο πάνελ, να του υπενθυμίσει τους χιλιάδες άνεργους, τα εκατοντάδες μαγαζιά και επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο, τις δεκάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας λόγω της οικονομικής κρίσης σε αναντιστοιχία με τα υπερκέρδη των τραπεζών, την διφθορά και την σήψη του κρατικού μηχανισμού, την εξαθλίωση του δημόσιου τομέα, των αφαλιστικών ταμείων που η περιουσία τους παίχτηκε στον τζόγο, την κατάσταση στους τομείς της υγείας και της παιδείας, την μετατόπιση της πολιτικής ατζέντας μετά τις ευρωεκλογές προς τα ακροδεξιά με πρόσχημα την δήθεν «ασφάλεια» και «κοινωνική γαλήνη» που «απειλούνται» από ομάδες αντιεξουσιαστών και εξαθλιωμένων οικονομικών μεταναστών. Λες και η κοινωνική γαλήνη και η ευημερία βασίλευε σε όλους τους τομείς της Ελληνικής κοινωνίας. Λες και ζούσαμε σε άλλη χώρα όλοι οι υπόλοιποι. Δεν υπάρχουν άνεργοι ανάμεσα μας, στο στενό μας κύκλο, στην παρέα μας, δεν αντλούμε την άποψη μας από τις δικές μας εμπειρίες, σαν να μην είμαστε μέλη αυτής της κοινωνίας. Ετσι μας αντιμετώπισαν εχθές το βράδι. Ακριβώς έτσι.

«Αφήσαμε έξω τους απλούς νεοδημοκράτες από την διαχείρηση της εξουσίας». Αυτό ακριβώς ελέχθη. Οπερ μεθερμηνευόμενον το κράτος πρέπει να είναι τσιφλίκι του κόμματος.
«Και δεν μου λες Γκρούεζα…εσύ τι δουλειά κάνεις ; »
«Εγώ;…μα εγώ είμαι του κόμματος Κύριε Υπουργέ!». 
 

Η χυδαιότητα του λαικισμού σε όλο της το μεγαλείο. Η εκ βαθέως εξομολόγηση για την πολιτική αντίληψη της σχέσης κόμματος – κυβέρνησης – κράτους. Ουστ ! Ούστ !!!

«Ερριξαν τα στελέχη του κόμματος στην σφαγή». Μα τι τεράστιος πολιτικός νούς έκανε αυτή την ανάλυση. Δεν φταίνε λοιπόν τα στελέχη που εφάρμοσαν συγκεκριμένες πολιτικές για αυτό και απαξιώθηκαν, φταίει ο χρόνος επιλογής της εκλογικής αναμέτρησης.  Αυτό που σας «σιδέρωσε» αγαπητοί φίλοι δεν ήταν ελέφαντας, ούτε ποντίκι, ήταν απλά ο Ελληνας ψηφοφόρος. Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα καταλάβετε τι σας διαπέρασε. Αυτός είναι ο ιστορικός σας ρόλος. Αδυναμία στην ανάλυση, φυσική ροπή προς τον αυταρχισμό και την αλαζονεία. Παροδικοί μεσάζοντες μειοψηφικών συμφερόντων που διαλύουν διαχρονικά τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

Χουζούρη κοιμήσου άνετα. Ονειρέψου έναν κόσμο χωρίς ξυπνητήρια, λαχταριστό !

me…myself…and i…..σε πολίτες της ηλιούπολης.

από την εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ.

από την εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ.

Πραγματικά κάτι πολύ γελοίο διαδραματίστηκε σήμερα. Πως να το χαρακτηρίσω ; Θέατρο του παραλόγου; Αποχαιρετισμός στα όπλα;  Το διάγγελμα ενός πικραμένου αναχωρητή;

Αυτό το «κάτι» σαν διάλογος με ενα κοινό αποτελούμενο από«κάτι» σαν πολίτες δεν τιμά αυτούς που το σχεδίασαν. Υποβαθμίζει την ποιότητα της Δημοκρατίας μας και απαξιώνει τον αυθεντικό διάλογο. Ο Πρωθυπουργός και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας προφανώς φοβούμενοι μήπως η κλασσική συνέντευξη τύπου με συμμετοχή δημοσιογράφων μεταβληθεί σε αρένα, από την στιγμή που σχεδόν το σύνολο του καθημερινού τύπου έχει στραφεί εναντίον της κυβέρνησης, αποφάσισαν να παρουσιάσουν την θεατρική υπερπαραγωγή «διάλογος με του πολίτες.»

Κανείς βέβαια δεν μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει… γιατί αποκλειστικά το κοινό να αποτελείται από πολίτες της Ηλιούπολης, ποιοί είναι οι πολίτες αυτοί, με ποιά κριτήρια έγινε η επιλογή τους, ποιές κοινωνικές τάξεις εκπροσωπούν, από ποιούς επαγγελματικούς χώρους προέρχονται και εαν έχουν οποιαδήποτε σχέση με το κυβερνών κόμμα. Ετσι απλά λοιπόν ατάκτως ερριμμένα πρόσωπα, κομπάρσοι σε εκπομπή πολιτικού life style. Μιας κακής ποιότητας reality show με τόσο στημένες ερωτήσεις που ακόμα και ο πιο ανίκανος παίκτης είναι αδύνατον να μην απαντήσει.  Σταχυολογώ μερικές.

 Από φοιτητή γεμάτο «αγωνία» : «Τι θα γίνει με τα επεισόδια στα πανεπιστήμια και μπορεί μια χούφτα 150 ανθρώπων να κλείνουν το κέντρο της Αθήνας με τις πορείες;»   (Σαφής πάσα για το πανεπιστημιακό άσυλο και για τις κινητοποιήσεις.)

Από ακροδεξιό νυκοκυραίο που ταλαντεύεται μεταξύ ΛΑΟΣ και ΝΔ : «Σκέφτομαι αν θα σας ξαναψηφίσω. Γιατί να επιλέξω εσάς αντί του ΛΑΟΣ;» (Σαφής πάσα για το μεταναστευτικό πρόβλημα και το φαινόμενο αποσυσπείρωσης της Ν.Δ. που οδηγεί στην αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Με λίγα λόγια αναλάβεται τις ευθύνες σας.)

Και η ερώτηση της βραδιάς : «Τι θα κάναμε εάν ο Εθνάρχης Καραμανλής δεν μας είχε βάλει στην ΕΟΚ;»
(Ολίγον από ρομαντικό δράμα εποχής ενθυμούμενοι τις καταβολές μας. Η τελευταία γραμμή μαζικής άμυνας.)

Ο ερωτώμενος που περίμενε σαν θείο δώρο τέτοιου είδους «αυθόρμητους προβληματισμούς» για να αναπτύξει τους ατέλειωτους μονολόγους του παίζοντας σκηνοθετικά με την μοναχική καρέκλα που είχε στηθεί στο κέντρο της πίστας (συμβολικό αυτό; Εγώ και η καρέκλα μου; Κινδυνεύει! Σώστε την!) μη παραβιάζοντας ποτέ τον στρογγυλό μπλέ κύκλο που οριοθετούσε την επαφή του με τους πολίτες, απαντούσε με ευχέρεια αναπτύσοντας φανταστικούς μονόλογους που καμιά σχέση με την εξιστόρηση πραγματικών γεγονότων δεν είχαν. Με λίγα λόγια παρακολουθήσαμε ένα ακόμη αποτυχημένο μονόπρακτο. Το δράμα του συγκεκριμένου ηθοποιού ήταν ότι ενώ προσπάθησε να υποστηρίξει τον ρόλο του όσο  καλύτερα μπορούσε, το σενάριο τον πρόδωσε.  Χιλιοειπωμένο, δραματικά  επαναλαμβανόμενο, ενώ οι κινήσεις του σωματός του αδιάφορα προβλέψιμες. Μου θύμισε κάτι σαν αυτοεπιβαίβεωση ενός ηγέτη μπροστά στις δύσκολες μέρες που ακολουθούν μετά την εκλογική συντριβή του κόμματος που ηγείται. Περισσότερο σαν show «εσωτερικής» κατανάλωσης έμοιαζε.

Κάτι σαν κακόγουστο αστείο, δείγμα ότι οι «εγκέφαλοι» της Ρηγίλλης έχουν συμβιβαστεί με την ήττα και απευθύνονται πλέον μόνο στον κόσμο τους σαν μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια συσπείρωσης, φοβούμενοι τους δημοσιογράφους, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που μέχρι πριν λίγο καιρό αποτελούσαν έναν από τους πυλώνες της Δημοκρατίας κατά τον Πρωθυπουργό και συμμάχους την εποχή της παντοδυναμίας του. Οταν όμως έκαναν την επιλογή να μην στηρίζουν άλλο την καταρρέουσα κυβέρνηση, απαξιώθηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Θα έπρεπε να γνωρίζει ο Πρωθυπουργός ότι τα μεγαλοεκδοτικά συμφέροντα  δεν έχουν ιδεολογία δεν γνωρίζουν από πολιτικό χρώμα. Γνωρίζουν μόνο από χρήμα, τους αρέσει να αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής του τόπου, «κατασκευάζουν ηγέτες και νικητές» στο εργοτάξιο τους και πάνε πάντα μαζί τους. Μέχρι τον επόμενο. Επειδή κάθε «νικητής» στην Δημοκρατία της τέταρτης εξουσίας είναι αναλώσιμο είδος και έχει ημερομηνία λήξεως.

Αύριο η τελευταία παράσταση. Τα φώτα της ράμπας άρχισαν να σβήνουν.

περιμένοντας το διάγγελμα του πρωθύπουργου

Εντός της ημέρας, πιθανότατα το βράδυ, την ώρα που θα είναι στον αέρα τα κεντρικά δελτία ειδήσεων αναμένεται διάγγελμα του πρωθυπουργού. Το πιθανότερο σενάριο είναι η ανακοίνωση πρόωρων έκλογών για  4 ή 11 Οκτωβρίου. Μία άλλη εκδοχή είναι η ανακοίνωση σαρωτικού ανασχηματισμού. Προσωπικά προκρίνω το πρώτο, λόγω κυρίως της ψυχοσύνθεσης του πρωθυπουργού μας, η οποία μοιάζει αρκετά με την ψυχοσύνθεση του μακαρίτη Θείου του, γνωστού και ως «εθνάρχη». Πικραμένος αναχωρητής εις Παρισίους στο παρελθόν ο θείος, πικραμένος αναχωρητής της καμένης γης στο παρών ο ανηψιός. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι ένας Καραμάνλης δεν πάει ποτέ στην αντιπολίτευση. Είτε στα Ηλύσια πεδία τον βρίσκουμε είτε στο προεδρικό μέγαρο.

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ από την εφημερίδα ΑΥΓΗ.

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ από την εφημερίδα ΑΥΓΗ.

Ομως τις περισσότερες φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Ετσι ο σημερινός πρωθυπουργός και ανηψιός, στέκεται αποσβολωμένος μπροστά στις εξελίξεις. Να πάει σε εκλογές μήπως και καταφέρει να μείνει στο παιχνίδι μειώνοντας την διαφορά των δημοσκοπήσεων και ευχόμενος μη αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, ή να πάει τον Φλεβάρη προσπαθώντας να αντιπετωπίσει όλα τα προβλήματα ενός καυτού πολιτικού χειμώνα ελπίζοντας στο θαύμα; Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα. Γνωρίζει καλά, ότι στο άμμεσο μέλλον τον περιμένουν τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης, στρατιές ανέργων, λουκέτα επιχειρήσεων, ανώφελα παρακάλια του υπουργού οικονομίας πρός τους κοινοτικούς εταίρους μας για να κερδίσουμε λίγο χρόνο ακόμα, καυτό φθινόπωρο στην παιδεία, το πότε και αν ξεκινήσει η φοιτητική περίοδο είναι άγνωστο. Προφανώς θα έχουμε μπροστά μας καταλήψεις σχολών, αγροτικές και  εργατικές κινητοποιήσεις στην Δ.Ε.Θ. βάλτε και την προσπάθεια του Σουφλιά να περάσει το νέο ρυθμιστικό σχέδιο Αττικής που προβλέπει την ανάπτυξη μιας πόλης τέρατος οκτώ εκατομμυρίων εν μέσω καμμένης γής, προσθέστε και το πόρισμα για το σκάνδαλο SIEMENS και επιπλέον την μισή κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας να «βγαίνει στα κλαριά» εναντίον της άλλης μισής. Ποιός θα ήθελε να είναι πρωθυπουργός σε τέτοιες στιγμές ;  Προφανώς όχι ο Καραμανλής. Δεν τον σηκώνει το τοπίο. Γαία πυρί μιχθήτω λοιπόν και όποιος θέλει ας βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Ασε που όταν γυρίζω το κεφάλι μου στο τραπέζι συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου ψάχνω να βρώ κάποιον να επμπιστευτώ, κάποιον να πώ τον πόνο μου και όλα, μα όλα τα μέλη του, έχουν το χαμόγελο του Μηστοτάκη στο στόμα τους. Το εφιαλτικότερο χαμόγελο που έχω δεί στην ζωή μου. Οταν χαμογελάει αυτός ο άνθρωπος ξέρεις ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί. Ετσι σημειολογικά να αναφέρουμε ότι στις 4 Οκτωβρίου είναι η «επέτειος ίδρυσης» του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Οι πληροφορίες ότι επίτιμος καλεσμένος στους εορτασμούς αυτού του λαμπρού πολιτικού  γεγονότος για την χώρα μας θα είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν επιβεβαιώνονται.

Αυτές είναι οι σκέψεις του του Πρωθυπουργού. Υπάρχει βέβαια και σκέψη για ραντεβού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ έχουν προηγηθεί συναντήσεις με όλους τους συνεργάτες του.
Το αντίθετο, δηλαδή η μή προκύρηξη πρόωρων εκλογών θα μου προξενήσει εντύπωση. Αντέχει η χώρα σε μια παρατεταμένη εκλογική περίοδο πέντε μηνών;  Την απάντηση θα την έχουμε το αργότερο αύριο !

υπάρχει και φιλότιμο;

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ……

Στο κόμμα μας, πραγματοποιούμε αυτό που υποσχόμαστε.
Μόνο οι ανόητοι θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι
δεν αγωνιζόμαστε  κατά της διαφθοράς.
Διότι, ένα είναι βέβαιο για μας:
Η τιμιότητα και η διαφάνεια είναι προϋπόθεση για να πετύχουμε τους στόχους μας.
Αποδεικνύουμε ότι πλανάται όποιος πιστεύει πως  
οι μαφιόζοι θα συνεχίσουν να μετέχουν στην κυβέρνηση όπως στο παρελθόν.
Διασφαλίζουμε, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, ότι
η κοινωνική δικαιοσύνη θα είναι ο κύριος σκοπός της διακυβέρνησής μας.
Παρά ταύτα, υπάρχουν ακόμα ανόητοι άνθρωποι που πιστεύουν πως
θα είναι δυνατόν να εξακολουθεί κανείς να κυβερνά
με παλαιοπολιτικά τερτίπια.
Όταν αναλάβουμε την εξουσία, θα κάνουμε το παν ώστε
να τεθεί τέρμα  στις προνομιακές καταστάσεις και στην ευνοιοκρατία
δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά περίπτωση
να πεθάνουν της πείνας τα παιδιά μας
Θα πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας ακόμα και
να στερέψουν πλήρως οι οικονομικοί πόροι
θα ασκήσουμε την εξουσία ώσπου
θα έχετε καταλάβει ότι από δω και πέρα
είμαστε η «ΝΕΑ ΤΑΞΗ», η «ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ».

…ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΧΗ…