πάσει θεού αντιεξουσιαστές στην εξουσία.

Το κυβερνητικό μου έργο θα στηριχθεί στο βιβλίο "χωρίς εξουσία" του ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ.

Το κυβερνητικό μου έργο θα στηριχθεί στο βιβλίο "χωρίς εξουσία" του ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ.

Επιτέλους η χώρα απέκτησε αντιεξουσιαστή πρωθυπουργό.  Το είπε ξεκάθαρα στην συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου και δεν θέλω ειρωνικά σχόλια.
«Ο κόσμος, μας θέλει αντιεξουσιαστές στην εξουσία.» Ετσι ακριβώς ειπώθηκε. Μπορεί να μην μίλησε καθόλου για την οικονομική κρίση, μπορεί να μην αναφέρθηκε σε αλλαγή πολιτικής αλλά μόνο σε αλλαγή κατάστασης (νομίζω ότι αυτό που ενδιαφέρει άμεσα τον Ελληνικό λαό είναι η αλλαγή πολιτικής και όχι απλά η αλλαγή μιας «κατάστασης» (so sic λέξη).

Bέβαια και κάποιοι άλλοι πριν από πεντέμιση χρόνια περί σεμνότητας και ταπεινότητας μίλαγαν, περί επανίδρυσης του κράτους. Ο Γιώργος τους ξεπέρασε, σκεπτόμενος ότι αφού δεν μπορούμε να το επανιδρύσουμε καλύτερα να το καταργήσουμε, αρχικά με την μέθοδο της συρίκνωσης και συγχώνευσης υπουργείων. Και έτσι πέρασε απευθείας στο επόμενο στάδιο της επανάστασης. Στην διαρκή πάλη εντός των δομών της κρατικής εξουσίας με αντιεξουσιαστές υπουργούς.

Πρόκειται σαφέστατα για μια μετατόπιση του αντιεξουσιαστικού κινήματος σε ρεφορμιστικές θέσεις. Η συγκεκριμένη πρακτική δεν είχε προβλεφθεί ούτε από τον ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ούτε από τον ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ, παρουσιάζει όμως κάποιες μικρές ομοιότητες με την «δίχως βία» λογική του ΠΡΟΥΝΤΟΝ.

Να σημειώσουμε δε ότι ούτε ο ΛΕΝΙΝ μπόρεσε να «συλλάβει» ένα τέτοιο σχέδιο περί κατάληψης του κράτους από αντιεξουσιαστές υπουργούς, ενώ η ΡΟΖΑ θα έμενε άφωνη από την ελευθεριακή στροφή της σοσιαλδημοκρατίας. Τέλος να δώσουμε συγχαρητήρια στην ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ η οποία διαχωρίζοντας την θέση της από την αντιεξουσιαστική κυβέρνηση, αρνήθηκε να αναλάβει το πόστο του αντιεξουσιαστή υφυπουργού δημοσίας τάξεως. Είναι κρίμα πραγματικά. Είναι άλλο πράγμα να τρώς ξύλο και ληγμένα χημικά στις πορείες με διαταγή ενός αναρχοκομμουνιστή υπουργού. Είναι άλλη εμπειρία. Κάτι το διαφορετικό. Το κάτι άλλο. Επιπλέον έρχεται και ο Δεκέμβρης. Μην το ξεχνάμε αυτό.

ΠΑΣΟΚ – ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ.

logo_pasok2 copy

«αφήστε κάτω τα όπλα και σκεφθείτε».

Μου ήρθε με email μια ανακοίνωση από τον Παναγιώτη Παπαδόπουλο, γνωστό σύντροφο από τον Αντιεξουσιαστικό χώρο. Δημοσιεύεται στην εφημερίδα «ΠΟΝΤΙΚΙ». Την δημοσιεύω και εγώ.

«Η δολοφονική επίθεση στίς 5.1.09 στά Εξάρχεια εναντίον αστυνομικής περιπολίας καί ο σοβαρός τραυματισμός τού αστυνομικού Διαμαντή Μαντζούνη είναι ίσως ένα μέρος από τό χειρότερο πού μπορεί νά προκύψει από αδιέξοδες «πολιτικές»  επιλογές στήν πλάτη τών πραγματικών επαναστατικών αγώνων.

Σέ μιά περιοχή όπου η σπείρα τής ακραίας αντίδρασης καί συντήρησης έχει «ανακαλύψει» τήν «πηγή» καί τήν «αιτία» κάθε «παρανομίας»,»εγκλήματος» καί «τρομοκρατίας»,οι μεγαλοεργολάβοι τής ένοπλης βίας τούς έδωσαν ένα απροσδόκητο «δώρο».

Οι στρατιώτες τής απόλυτης αλήθειας αγνοούν βέβαια πώς μπορείς καί μέ τήν σκανδάλη νά υπογράψεις πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης καί δουλικής εξυπηρέτησης στόν μηχανισμό τής εξουσιαστικής βίας καί στίς σκοπιμότητες τής «αντιτρομοκρατίας».

Γιατί ο μιλιταρισμός (στοιχείο πού είναι ξένο καί εχθρικό στό επαναστατικό κίνημα όσο καί αυτοί πού τόν χρησιμοποιούν)είναι δημιουργία καί φασίζουσα μέθοδος επιβολής τού Κράτους πού τήν δοκιμάζει ξανά καί ξανά καθημερινά στούς εξουσιαζόμενους έχοντας εξασφαλίσει σέ κάθε «παρτίδα» τή νίκη του καί τήν ήττα σέ όσους τολμούν νά τήν αντιγράψουν εναντιά του.

Ο μιλιταρισμός τού Κράτους είναι «αθάνατος» όσες σφαίρες καί άν ρίξει η ιεραρχία τής συμβολικής βίας στό στήθος ενός άτυχου αστυνομικού,στήν στολή τού συστήματος καί όχι στήν «καρδιά» του(άν καί τό σύστημα δέν έχει «καρδιά»),βγαίνοντας από τά «υπόγεια» καί τά «πίσω παράθυρα» τού κινήματος.

Καί είναι πράγματι περίεργο πώς,ύστερα από τόσα χρόνια αυτοκτονίας καί παράδοσης τών «πρωτοποριών» ένοπλης «πάλης»,πού χρησιμοποιήθηκαν από τήν αρχή μέχρι τό τέλος ως εργαλεία χρήσιμα τών τρομονόμων καί τών αυταρχικών μεθόδων κοινωνικού ασφυκτικού ελέγχου από τήν δυτικοευρωπαϊκή διακρατική συμφωνία(συμμορία),είναι ανίκανοι νά «ακούσουν» κάτι από τά λάθη,τήν εμπειρία καί τά αδιέξοδα πού ακριβώς η ίδια «παραίτηση» τής «αυτόκλητης εκπροσώπησης» τών αδικημένων,οδήγησε στά ειδικά κελιά απομόνωσης πρόσφατα τόν Κουφοντίνα,τά αδέλφια Ξηρούς,τόν Τζωρτζάτο,τόν Γιωτόπουλο καί τούς άλλους.

Τόν Κασίμη καί τόν Τσουτσουβή στό χώμα καί χιλιάδες στόν αγώνα,πού ευτυχώς τά μαθήματα(καί τά παθήματα)τής ιστορίας τούς έχουν αποδείξει πώς η επιλογή τής «εκτέλεσης» καί τής «δικαιοσύνης» τού πιστολιού δέν έφερε ποτέ τήν «άνοιξη» καί τήν επαναστατική προοπτική στό κίνημα!

Τό αντίθετο!

Δέν έχω πρόβλημα νά σταθώ απέναντι σέ ένα ακόμη δόγμα «ή μέ εμάς ή με τό Κράτος»,γιατί είμαι ενάντια καί στά δύο καί όποιος μέ «εκβιάζει» μέ κάθε τέτοιο τρόπο είναι άθλιος εξουσιαστής καί επικίνδυνος γιά κάθε κοινωνία,γιά κάθε επανάσταση!

Δέν έχω πρόβλημα νά αρνηθώ νά μοιραστώ τήν «αγωνία» τών ένοπλων γκρουπούσκουλων ή θρησκειών άν η εξέγερση ή η επανάσταση θά γίνει μέ σφαίρες ή βιτρίνες…

Τό πιθανότερο,μέ τίποτα από τά δύο καί τό πιθανότερο,εγώ καί αυτοί νά μήν ζούμε γιά νά δούμε πώς αυτή έγινε καί άν αυτή «ευτύχησε» ή «ατύχησε»…

Τό κύριο καί σοβαρό όμως πρόβλημα γιά τό κίνημα είναι νά παραμερίσει τήν εσωστρεφειά του,τήν αδιαλλαξία,τά στερεοτυπά του,τίς «σφραγίδες» καί τά «μαγαζιά» του καί νά ανοίξει ξανά τούς «κλειστούς χώρους» σέ όλα τά κοινωνικά στρώματα πού σαπίζουν απελπισμένα στό πέλαγος τής βαρβαρότητας.

Ο αναρχικός καί αντιεξουσιαστικός χώρος οφείλει στίς σελίδες τής ιστορίας του,πού είναι γραμμένες μέ τό αίμα τών συντρόφων του στούς εργατικούς κοινωνικούς αγώνες,νά διακόψει μέ κάθε φετιχισμό τής βίας,νά επανεξετάσει τούς τρόπους τής σημερινής του κοινωνικής παρέμβασης καί απεύθυνσης,νά μάθει νά ακούει καί νά συνεργάζεται μέ διαφορετικές φωνές καί απόψεις,νά «κινδυνεύσει» καί νά «ζυγιστεί» μέσα στήν εξέλιξη  πού χτυπά τήν πόρτα τών κινημάτων πού θέλουν έναν  Κόσμο διαφορετικό από τό κολαστήριο τών πολυεθνικών ελίτ!

Στό χέρι μας είναι άν αυτός ο Κόσμος είναι εφικτός ή τελικά μιά ουτοπία,ένα όραμα πού άφησε τή σκιά του ξεμένοντας σάν ανώδυνη καταγγελία καί διαμαρτυρία ενάντια στήν τάξη,πού παρουσιάζει σάν τόν μόνο «εφικτό» καί «καλύτερο» τόν αργό θάνατο μέσα στό χωρίς αύριο καί μέλλον τής ανθρωπότητας,στήν πολεμική αρένα τού άγριου καπιταλισμού όπου τά Κράτη-εταιρείες θά έχουν διασπάσει οριστικά τή συμφιλίωση καί τήν αλληλεγγύη ανάμεσα στόν κοινωνικό ιστό,ανάμεσα στούς λαούς!

Ηδη αυτό ως ένα σημείο τό έχουν καταφέρει!

Στά χέρια μας είναι άν θά γεμίσουμε τό κενό μέ εκείνη τήν πολιτική δράση πού αφοπλίζει τό «πτώμα»,πού νομίζει πώς η σκανδάλη,η ενέδρα,η αυτοδικία,η εκδίκηση καί η μυρωδιά τού θανάτου,τού εμφυλίου καί τού μίσους είναι η «δύναμη» καί η «φωνή» τού κινήματος!

Στά χέρια μας είναι άν οι επόμενες εξεγέρσεις δέν θά έχουν βουβή,αμέτοχη,φοβισμένη καί εχθρική τήν κοινωνία,αλλά μαζί μας.»

 

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)

άτομο από τό αναρχικό κίνημα

 

παλαιότερο σχετικό άρθρο

http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=795&Itemid=1

far from RAF…έφοδος στον ουρανό από την «Μπάαντερ-Μάινχοφ»

 

far-from-raf

 O Kώστας Καλφόπουλος γεννήθηκε το 1956 στον Πειραιά. Σπούδασε Κοινωνιολογία στην Γερμανία (τότε Δυτική). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «ΕΠΟΧΗ«. Δημοσιογραφεί στον ημερήσιο, εβδομαδιαίο και περιοδικό τύπο. Οι εναλλακτικές εκδόσεις προχώρησαν στην έκδοση του βιβλίου που βλέπετε στην φωτογραφία και αποτελεί την πιό πιστή αντιγραφή της «ατμόσφαιρας» που επικρατούσε τέλη δεκαετίας 60 έως τέλη δεκαετίας 70 στην τότε Δυτική Γερμανία κατά την περιόδο δράσης της Red Army Fraction.

urlike

Η επικήρυξη της Ulrike Meinhof

To φθινόπωρο του 1977 θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη των δυτικογερμανών, καθώς «πέφτει η αυλαία» για την ιδρυτική ομάδα της RAF.
Μετά την αποτυχημένη κατάληξη της αεροπειρατίας σε αεροπλάνο της LUFTHANSA, με αίτημα την άμεση απελευθέρωση όλων των κρατούμενων μελών της οργάνωσης στις Γερμανικές φυλακές και ενώ ήδη έχει απαχθεί ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων από μέλη της οργάνωσης με το ίδιο αίτημα, βρίσκονται νεκροί στα κελιά τους οι ΜΠΑΑΝΤΕΡ – ΕΝΣΣΛΙΝΡΑΣΠΕ. («Αυτοκτονικοί ιδεασμοί»…υπήρχαν και τότε).
Εχει ήδη προηγηθεί η…«αυτοκτονία» της ΟΥΛΡΙΚΕ ΜΑΙΝΧΟΦ στις φυλακές υψίστου ασφαλείας (λευκά κελιά) του Σταμμχάιμ- 9 Μαίου 1976- κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες».  

Σχεδόν 22 χρόνια μετά…20 Απριλίου 1998 οι ομάδες κομμάντο που φέρουν συνήθως τα ονόματα των σκοτωμένων συντρόφων τους, τα μέλη δηλαδή της δεύτερης και τρίτης γενιάς της RAF, στέλνουν ανοικτή επιστολή στο REUTERS ανακοινώνοντας την οριστική διάλυση της οργάνωσης. Οι συντάκτες της ανακοίνωσης εντοπίζουν την αδυναμία της οργάνωσης κυρίως στην δεκαετία του 90, στην τότε κρίση της Αριστεράς, στην αποτυχία της σε επίπεδο ανανέωσης μελών, στο να αποβάλει τα «αυταρχικά στοιχεία» και το μεγαλύτερο λάθος …«να μην στηθεί παράλληλα μια πολιτική οργάνωση». 

Εδώ σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η διαφορά της πρακτικής της RAF με τις «ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ» στην Ιταλία που πίστευαν πως η συγκεκριμένη επιλογή δράσης μπορεί να μαζικοποιηθεί, ακόμα και συνελεύσεις σε φοιτητικά αμφιθέατρα προς συμπαράσταση έγιναν, με σκοπό να δημιουργηθεί ο πολιτικός βραχίονας των ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ, οδηγώντας έτσι στον  ξεσηκωμό του προλεταριάτου. Αντιθέτως, τα μέλη της RAF βλέπουν τους εαυτούς τους σαν «εμπροσθοφυλακή» του επαναστατικού στρατού που παλεύει στον Τρίτο κόσμο ( Βιετνάμ, Λατινική Αμερική, Κίνα…μην ξεχνάτε…βρισκόμαστε στα τέλη του 60…), ενώ η δράση της οριοθετείται στα «μετόπισθεν του εχθρού», με ενέργειες «σαμποτάζ» προσπαθώντας να μεταφέρει τον «παγκόσμιο εμφύλιο» στην καρδιά των Μητροπόλεων του  ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Ομως, λίγο μετά την πρώτη της ενέργεια -Εμπρησμός πολυκαταστήματος, Απρίλιος 1968- βρίσκεται από την αρχή σε θέση άμυνας παλεύοντας για την επιβίωση των μελών της, από το κυνηγητό του Γερμανικού κράτους. Η επιλογή της για σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού» δεν μπορεί παρά αργά η γρήγορα να ευνοήσει τον ισχυρότερο μηχανισμό του Κράτους, και να «χαθούν» έτσι μερικά από τα φωτεινότερα μυαλά όπως η ULRIKE MEΙΝHOF.

Σ αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε την άποψη της  ASTRID PROLL που καταθέτει στην αυτοβιογραφία της για την εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης :
« Η ομάδα μας σχηματίστηκε από ένα δίκτυο, στηριγμένο στην φιλία και τις ερωτικές σχέσεις. Θέλαμε να είμαστε ριζοσπαστικοί, θαρραλέοι, στην εμπροσθοφυλακή, αισθανόμασταν ως πρωτοπορία. Υπερεκτιμήσαμε τους εαυτούς μας και παραδοθήκαμε στην ψευδαίσθηση, ότι στην ευημερούσα ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας ήταν δυνατόν να ξεσπάσει επανάσταση. Από αυτή την σκοπιά ήμασταν το έναυσμα, που λειτούργησε σε έναν αεροστεγή χώρο. Ζούσαμε κατά κάποιον τρόπο έναν ένοπλο υπαρξισμό…»

 Ο Μάης του 68 πρέπει να θεωρείτε το κομβικό σημείο της έμπνευσης για την συγκρότηση του ένοπλου αντάρτικου στις δυτικές μητροπόλεις. Σαν αληθινή εξέργεση, στηρίχθηκε στην σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με τις λαικές και εργατικές μάζες, την αλλαγή της καθημερινότητας του συστήματος, την καταγγελτική κριτική του καπιταλισμού της συσσώρευσης, την αντίθεση με την κομματική γραφειοκρατία, την προσπάθεια αυτοοργάνωσης του εργατικού κινήματος, την κριτική του βιομηχανισμού και της καταστροφής του περιβάλλοντος, την αμφισβήτηση της παγκόσμιας Ιμπεριαλιστικής τάξης -βλέπε σημερινή καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση-, και την μαζική βίαιη σύγκρουση του κινήματος με τις δυνάμεις καταστολής. Την «ΜΑΖΙΚΗ»  επαναλαμβάνω για όσους ίσως ακόμα δεν το κατάλαβαν.  Οι συνθήκες και οι όροι δημιουργίας ενός αληθινού επαναστατικού κινήματος ήταν οι ιδανικότερες δεδομένου και του ποιοτικού επιπέδου της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς -εκείνες τις εποχές- σε Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία ( Προλεταριακή Αριστερά και μετέπειτα 1977-1987  Action Directe).

Ωστόσο, μετά το τέλος των πολεμικών κινητοποιήσεων που προηγήθηκαν, στα τέλη του 1973 το κίνημα εισέρχεται σε τροχιά κρίσης αναζητώντας την μελλοντική πρακτική του στα πλαίσια ενός πρώτου συνολικού απολογισμού. Ενα μέρος του θα ακολουθήσει τους «ατομικούς μετασχηματισμούς» όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Γιώργος Καραμπελιάς, ( ο τότε…και όχι ο τώρα…) θα φέρει αρκετό κόσμο στις…..Ινδίες και στην Goa, αναζητώντας νέους «προσωρινούς» θεούς, ένα άλλο θα ασχοληθεί με την προστασία του περιβάλλοντος και θα δημιουργήσει τους « ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ», κάποιοι θα «παραδώσουν πνεύμα» και θα ενσωματωθούν πλήρως και τέλος, κάποιοι θα ακολουθήσουν την στρατηγική της «συστηματοποίησης» της βίας του μαζικού κινήματος, προς την κατεύθυνση του ένοπλου αντάρτικου. Η «εποχή της αθωότητας», όταν το κίνημα βρισκόνταν στην «εφηβική» του ηλικία-ΜΑΗΣ 68- είχε οριστικά παρέλθει. Μπροστά του άνοιγε η οδυνηρή και μακρόχρονη-όπως αποδείχθηκε- «εποχή της ωριμότητας».
Κλείνοντας αυτήν την μικρή μου αναφορά σε μεγάλα πολιτικά γεγονότα, ελπίζω η «εποχή της ωριμότητας» να ανέδειξε το ατελέσφορο της πρακτικής  των ολιγομελών ένοπλων ομάδων σε μια προσπάθεια για καταμέτωπο σύγκρουση «μηχανισμός εναντίον μηχανισμού». Και ελπίζω να αποδείχθηκε πόσο ανάγκη έχει το κίνημα να ξαναζήσει μια νέα «εποχή της αθωότητας» συγκροτούμενη με νέους όρους και ίσως με νέα επαναστατικά υποκείμενα, αντλώντας παράλληλα εμπειρίες από το παρελθόν του. Ο Μάης του 68 παραμένει ο ομφάλιος λώρος όλων των μετέπειτα κινημάτων, επηρεάζοντας απόλυτα τις πρακτικές μέχρι και στις μέρες μας. Το νόημα και η επιτυχία μιας εξέγερσης κρίνεται κυρίως με στοιχεία μέλλοντος και όχι μόνο παρόντος.

Σαν επίλογο θέλω να σας ενημερώσω ότι κυκλοφορεί-μάλλον λίγο δύσκολα- ενα ακόμα βιβλιό για την RAF.
H πρώτη του έκδοση έγινε το1975.
raf-2

Και τα δύο βιβλία που σας παρουσιάζω, έχει το καθένα την δική του χρησιμότητα. Το πρώτο δίνει με τον πιό παραστατικό τρόπο την εικόνα εκείνης της εποχής, το δεύτερο περιέχει σχεδόν όλα τα κείμενα της RAF.
Για όποιον σκέφτεται να αγοράσει ένα βιβλίο, με σκοπό να ενημερωθεί καλύτερα για την RAF συστήνω το πρώτο. Μπαίνεις πιο εύκολα και πιο γρήγορα στο κλίμα εκείνης της εποχής. Τελειώνοντας θέλω να σας παρουσιάσω από το πρώτο βιβλίο, απόσπασμα του κείμενου της ULRIKE MEINHOF– του μεγάλου θεωρητικού μυαλού της οργάνωσης-  που επωνύμως δημοσιεύθηκε στις γερμανικές εφημερίδες και που πρώτη φορά μεταφράζεται στα Ελληνικά. Αφορά τον εμπρησμό του πολυκαταστατήματος τον Απρίλιο του 1968, ενώ από το δεύτερο βιβλίο επιλέγω να σας παρουσιάσω μια επιστολή της RAF που στάλθηκε στις γερμανικές εφημερίδες -μάλλον γραμμένη από την ίδια- κάτω όμως από εντελώς διαφορετικές συνθήκες λίγα χρόνια μετά το άρθρο της για τον εμπρησμό.

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-1ceb1

ΕΠΙΣΤΟΛΗ RAF :  

cebaceb5ceafcebcceb5cebdcebf-cebceinhof-2

ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΕΤΡΑ ΣΕΛΜ-ΓΚΕΟΡΓΚ ΦΟΝ ΡΑΟΥΧ-ΤΟΜΑΣ ΒΑΙΣΜΠΕΚΕΡ.

«σύμπλεγμα Μπάαντερ-Μάινχοφ»

Τέλος Οκτωβρίου έχει προγραμματιστεί να κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα, η κινηματογραφική μεταφορά της δράσης που ανέπτυξε η οργάνωση ένοπλου αντάρτικου πόλεων  RAF ( ΦΡΑΞΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ) στην Γερμανία για 3 δεκαετίες σχεδόν ( 1970-1998 ). Την σκηνοθεσία υπογράφει ο ΟΥΛΙ ΕΝΤΕΛ, ενώ το σενάριο και την παραγωγή ανέλαβε ο ΜΠΕΡΝΤ ΑΙΧΙΝΓΚΕΡ ( Το όνομα του Ρόδου, Το άρωμα ).
Το σενάριο είναι βασισμένο στο βιβλίο με τον ομώνυμο τίτλο, του πρώην διευθυντή σύνταξης του » ΣΠΙΓΚΕΛ » ΣΤΕΦΑΝ ΑΟΥΣΤ. Η συγκεκριμένη ταινία που αποτελεί την την επίσημη συμμετοχή της Γερμανίας για το όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, δεν παίρνει θέση για τους τρόπους πρακτικής της  RAF και μάλλον θα δούμε μια δακρύβρεχτη «σούπα» καταγραφής συμβάντων, και μία ακόμα προσπάθεια «ανάλυσης»
της προσωπικότητας του ΑΝΤΡΕΑΣ ΜΠΑΑΝΤΕΡ και της ΟΥΡΛΙΚΕ ΜΑΙΝΧΟΦ. 
Ψάχνοντας στοιχεία κυρίως για την ΜΑΙΝΧΟΦ η οποία ήταν δημοσιογράφος με μεγάλη μόρφωση καί μητέρα δύο δίδυμων κοριτσίων, βρήκα μία μικρή συνεντευξή της από τα τέλη του 1969.

Στις 9 Μαίου 1976 σε ηλικία 42 ετών βρέθηκε «απαγχονισμένη» στο κελί της. Ενα χρόνο αργότερα την ίδια τύχη θα έχουν ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΜΠΑΑΝΤΕΡ, η ΓΚΟΥΝΤΡΟΥΝ ΕΝΣΛΙΝ και ο ΓΙΑΝ-ΚΑΡΛ ΡΑΣΠΕ όλοι ηγετικά μέλη της πρώτης γενιάς της RAF. Ηταν η » νύχτα του θανάτου» στα περίφημα «λευκά κελιά» .Το 2002 η κόρη της ΜΠΕΤΙΝΑ ανακάλυψε πως κατά την διάρκεια της νεκροψίας είχαν αφαιρέσει τον εγκέφαλο της για μελέτη ! Σύμφωνα με το «πόρισμα»…» η τάση της προς την τρομοκρατία ίσως εξηγείται από την αφαίρεση ενός όγκου το 1962″ !!!

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΔΕΝ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ ;

δες και εδώ : FAR FROM RAF – ΕΦΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ