οι φυλές των γηπέδων και ο ρόλος της συντεταγμένης πολιτείας.

δεν ομιλώ, δεν βλέπω, δεν ακούω...


Πολλά γράφτηκαν και ακόμα πιο πολλά ειπώθηκαν για όσα συνέβησαν την περασμένη Κυριακή στο Ο.Α.Κ.Α.
Δεν ενδιαφέρομαι να περιγράψω τον ρόλο της ΕΛ.ΑΣ. και των Μ.Α.Τ. γιατί είναι σαν να σου δείχνουν το φεγγάρι και εσύ να κοιτάς το δάκτυλο. Περισσότερο δημιουργούν και συμμετέχουν στα επεισόδια παρά τα περιορίζουν. Για τις φυλές των γηπέδων αποτελούν το αναπόσπαστο
alter ego στην έλξη των αντιθέτων. Με ενδιαφέρει όμως ιδιαίτερα να εστιάσω στις λειτουργίες των Π.Α.Ε., της πολιτικής ηγεσίας και στις ευθύνες που προκύπτουν.

Θυμηθείτε πέρυσι, σχεδόν ένα χρόνο πριν, τα γεγονότα του τελικού κυπέλου Ελλάδος. Και τότε υποτίθεται πως η πολιτεία σε συνεργασία με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία θα νομοθετούσε, θα έβρισκε τους υπαίτιους, θα έκανε κάθαρση στο χώρο του ποδοσφαίρου. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος και συνέβησαν πολύ χειρότερα. Είναι δεδομένο ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας και δεν θέλει και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Η δυναμική του έχει ξεπεράσει την εξουσία της πάνω στον συγκεκριμένο χώρο προ πολλού. Δεν θέλει να το αντιμετωπίσει γιατί επί της ουσίας θα πρέπει να αναλύσει τα αίτια της ήττας του πολιτικού συστήματος στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο.

 Η προσωπική μου άποψη είναι ότι την αποκλειστική ευθύνη για την βία στα γήπεδα την έχουν οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες. Τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών αυτών, ειδικά των λεγόμενων «μεγάλων ομάδων», εξαρτώνται  άμεσα από την δυναμική των οργανωμένων συνδέσμων οπαδών. Φυσικά κανείς από τις Π.Α.Ε δεν μπορεί να εναντιωθεί στους συνδέσμους αυτούς. Αποτελούν πλέον οργανωμένους στρατούς με συγκεκριμένη δομή και ιεραρχία. Παλαιότερα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80 οι οργανωμένοι οπαδοί αντιμετωπίζονταν από τους διοικούντες ως ένα «γραφικό φαινόμενο». Στην συνέχεια, με το πέρασμα των χρόνων και ενώ ο τρόπος οργάνωσης τους άλλαζε ραγδαία κατά τα αγγλικά πρότυπα, οι διοικούντες αποφάσισαν να τους «χρησιμοποιήσουν» για να εδραιώσουν την παρουσία τους στην προεδρία ή στην διοίκηση της ομάδας. Έγιναν οι «δικοί τους άνθρωποι». Στις μέρες μας ουδείς μπορεί να τους αντιμετωπίσει, καθώς η παρουσία ακόμα και των πιο μεγάλων επιχειρηματικών ή αθλητικών ονομάτων στα διοικητικά συμβούλια των Π.Α.Ε. εξαρτάται κυρίως από την συναίνεση των οργανωμένων οπαδών. Ποιος από όλους αυτούς που έχουν συμφέροντα από το ποδόσφαιρο και χρησιμοποιούν  το άθλημα για οικονομικούς ή πολιτικούς λόγους θα τολμήσει να εναντιωθεί ή θα αποπειραθεί να ελέγξει αυτούς τους συνδέσμους. Ένας βραχυπρόθεσμος ή μακροπρόθεσμος πόλεμος εναντίον του θα τον αναγκάσει σε παραίτηση αργά ή γρήγορα, πράξη αντίθετη με τα συμφέροντα του. Βέβαια οι Σύνδεσμοι αυτοί (κυρίως οι σκληροί πυρήνες τους) έχουν απωλέσει προ πολλού κάθε ίχνος ρομαντικών χαρακτηριστικών που διέπουν την σχέση ενός οπαδού με την ομάδα της καρδιάς του. Σε πολλές περιπτώσεις ενδιαφέρονται να συνδιοικούν με τους παράγοντες της ομάδας ή να επιβάλουν την δυναμική τους ως αναπόσπαστο κομμάτι στην λειτουργία της Π.Α.Ε.
Έτσι δημιουργείται μια σχέση ανοχής με πολύ λεπτές ισορροπίες. Κατά βάθος οι ίδιοι οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες εξέθρεψαν και ανέχτηκαν το συγκεκριμένο φαινόμενο με αποτέλεσμα μέσα από μια διαρκή εξελικτική-εκφυλιστική πορεία σύμφυτη με την κοινωνική κρίση των τελευταίων ετών να γιγαντώσει, να αυτονομοποιηθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από κάθε έλεγχο. 

Ο ρόλος της πολιτείας στο συγκεκριμένο ζήτημα εκτός από «διακριτικός», είναι τουλάχιστον αόρατος για να μην πω ανύπαρκτος. Για να παρέμβει δραστικά το κράτος, δηλαδή η πολιτική ηγεσία και το πολιτικό προσωπικό θα πρέπει πρώτα απ όλα να εναντιωθούν στις πρακτικές και στις στρατηγικές των Π.Α.Ε που υποθάλπουν ή ανέχονται τα φαινόμενα οπαδικής βίας και αυτό δεν το θέλει κανείς γιατί οι ψήφοι που προέρχονται από τον συγκεκριμένο χώρο μπορούν να κρίνουν την θέση ενός βουλευτή, ενός δημάρχου ή ενός απλού δημοτικού συμβούλου. Επιλέγουν λοιπόν απλά να νομοθετούν για το θεαθήναι ενώ στην πράξη οι νόμοι αυτοί παύουν να ισχύουν.

Ένα απλό μέτρο που θα μπορούσε να θεσπίσει η συντεταγμένη πολιτεία είναι η υποχρεωτική κατάθεση στο αρμόδιο πρωτοδικείο του καταστατικού λειτουργίας των κεντρικών οπαδικών συνδέσμων. Εκεί προφανώς θα αναγράφονται και τα ονόματα των υπευθύνων, δηλαδή των μελών του Δ.Σ. που αντιπροσωπεύουν τους συγκεκριμένους συνδέσμους. Για να καταλάβετε πως λειτουργεί το σύστημα πρέπει να πούμε ότι, πριν από κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα ένα συγκεκριμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της εκάστοτε Π.Α.Ε αναλαμβάνει την ευθύνη για την διαχείριση και την απόδοση χιλιάδων εισιτηρίων μαζικά (ειδικά στα ντέρμπυ) στους κεντρικούς συνδέσμους των οργανωμένων οπαδών. Τα υπόλοιπα εισιτήρια διατίθενται σε απλούς μεμονωμένους φιλάθλους από τα ταμεία των Π.Α.Ε.  Ο συγκεκριμένος σύμβουλος της διοίκησης σε συνεργασία με τους υπαλλήλους που εργάζονται στο τμήμα διαχείρισης των εισιτηρίων μοιράζουν χιλιάδες εισιτήρια αποκλειστικά στα κεντρικά γραφεία των συνδέσμων αυτών, που αφορούν συγκεκριμένες θύρες, ενώ στην συνέχεια τα εισιτήρια αυτά μοιράζονται από τον κεντρικό σύνδεσμο στα τοπικά παραρτήματα (club) τους. Στην διαδρομή αυτή χάνεται κάθε έλεγχος. Το που ακριβώς καταλήγουν αυτά τα εισιτήρια προφανώς δεν ενδιαφέρει κανέναν γιατί όλοι εισπράττουν τα ποσοστά  από την πώληση τους και έτσι όλες οι πλευρές είναι ικανοποιημένες. Το θέμα είναι βέβαια ότι στην Π.Α.Ε. ξέρουν ακριβώς τα ονόματα αλλά και τις διευθύνσεις των ατόμων τα οποία αντιπροσωπεύοντας τους συνδέσμους πήραν αυτά τα χιλιάδες εισιτήρια. Είναι τα ίδια ακριβώς άτομα που μεσοβδόμαδα ή λίγο πριν τον αγώνα θα έρθουν στο τμήμα διαχείρισης να αποδώσουν το κόστος  των πωληθέντων εισιτηρίων.  Πως συμβαίνει λοιπόν όταν ξεκινάνε επεισόδια στις συγκεκριμένες θύρες στις οποίες διατέθηκαν εισιτήρια από συγκεκριμένους ανθρώπους μέσα σε συγκεκριμένους συνδέσμους ο αρμόδιος εισαγγελέας να μην μπορεί να σκεφτεί το εξής απλό, δηλαδή μια επικοινωνία με την Π.Α.Ε. που είχε την ευθύνη διεξαγωγής του αγώνα στο οποίο συνέβησαν τα επεισόδια για να πληροφορηθεί ποια φυσικά πρόσωπα είχαν την ευθύνη τόσο εκ μέρους  της Π.Α.Ε  όσο και εκ μέρους των συνδέσμων στην διαχείριση και στην διανομή των εισιτηρίων στις συγκεκριμένες θύρες. Είναι τόσο απλό. Συγκεκριμένοι άνθρωποι ανέλαβαν την ευθύνη και μοίρασαν τα συγκεκριμένα εισιτήρια σε οπαδούς που προσήλθαν στις συγκεκριμένες θύρες από τις οποίες ξεκίνησαν τα επεισόδια. Τι δεν μπορεί να καταλάβει η πολιτεία;

 Και όμως τίποτα απολύτως δεν πρόκειται να διαταράξει τις ισορροπίες του συστήματος αυτού. Σε μια παρωδία διαδικασίας η αθλητική δικαιοσύνη θα καλέσει την Π.Α.Ε που ευθύνεται για τα επεισόδια σε απολογία. Θα ακουστούν δικαιολογίες που υποβιβάζουν την νοημοσύνη του ανθρώπου. Όλοι θα τις ανεχτούν γιατί πρέπει να συνεχιστούν οι «παραγωγικές διαδικασίες». Η Π.Α.Ε. να πουλάει εισιτήρια και να έχει τον «διοικητικό» πυρήνα των οργανωμένων οπαδών ικανοποιημένο και οι σύνδεσμοι να βάζουν «καπέλο» στα εισιτήρια αποκομίζοντας ένα πολύ καλό ποσοστό κέρδους επιδεικνύοντας-υπενθυμίζοντας παράλληλα την δύναμη τους τόσο στους διοικούντες της ομάδας που υποστηρίζουν όσο και στους οπαδούς της αντιπάλου ομάδος. Θα ανακοινωθούν ποινές (χρηματικές και κάποιοι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών) που μετά από την συνηθισμένη έφεση της Π.Α.Ε που καταδικάστηκε θα πέσουν στο μισό. Πολύ σύντομα οι ίδιοι εκπρόσωποι των συνδέσμων θα πηγαίνουν στους ίδιους συμβούλους της Π.Α.Ε να παίρνουν τα ίδια εισιτήρια για τις ίδιες θύρες. Ουδείς διανοείται να σπάσει την αρχή της «ανωνυμίας». Κάτι σαν ομερτά καθετοποιημένη σε όλα τα επίπεδα.

Και η συντεταγμένη πολιτεία; Η πολιτική ηγεσία; Προφανώς και αυτή ικανοποιημένη εκφράζεται μέσω της απίστευτης δήλωσης του υπουργού πολιτισμού Κου Γερουλάνου ο οποίος στα τέλη Αυγούστου του περασμένου έτους, εν μέσω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, σε ερώτηση δημοσιογράφου απήντησε το εξής απλό:  «Μα είναι κοινωνική ανάγκη να ξεκινήσει άμεσα το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου». Είναι ανάγκη λοιπόν η συσσωρευμένη οργή του κόσμου και ειδικά της νεολαίας να ξεσπά με αυτό τον τρόπο σε συγκεκριμένους περιχαρακωμένους χώρους, στα γήπεδα, στο όνομα της ποδοσφαιρικής ομάδας στα ιερά και στα όσια του εμβλήματος της. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ομάδα, ο οργανωμένος σύνδεσμος μετατρέπεται σε «επαναστατικό υποκείμενο»  με χώρο δράσης αποκλειστικά το γήπεδο. Ο εχθρός είτε είναι ο αντίπαλος οπαδός είτε η ΕΛ.ΑΣ. ανάλογα με την περίπτωση.  Έτσι ακυρώνεται οποιαδήποτε ευρύτερη κοινωνική συνειδητοποίηση, οποιαδήποτε συλλογική και προσωπική ταύτιση όσων δρουν μέσω του συγκεκριμένου «υποκειμένου» με τις συλλογικές δράσεις αντίστασης του λαού και των εργαζομένων. Ο στόχος επετεύχθη. Όλοι ικανοποιημένοι. Και εις άλλα με υγεία… μέχρι τα επόμενα συνήθη γηπεδικά επεισόδια που για μια ακόμη φορά θα «χυθεί άπλετο φως», θα «μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο» και θα «αναζητηθούν οι υπεύθυνοι».

 

 

Advertisements

ήρθαν…επιτέλους.

Από αύριο και μέχρι την Κυριακή που θα κατατεθεί προς ψήφιση στην Βουλή των Ελλήνων η νέα «δανειακή σύμβαση» κανένας Έλληνας πολίτης δεν δικαιούται να παραμείνει σπίτι του. Η καθημερινότητα μας μπορεί να περιμένει. Αυτό που δεν μπορεί να περιμένει είναι η σωτηρία της χώρας και της αξιοπρέπειας μας. Δεν θα ζήσουμε υπόδουλοι της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Το χρωστάμε στις επόμενες γενιές που θα έρθουν. Το χρωστάμε στους ίδιους μας τους εαυτους. Δεν θέλω μετά από λίγα χρόνια να γυρίσω το βλέμα πίσω μου και να με φτύσει η Ιστορία.

3 χρόνια «σκόρος».

Αν αναρωτιέστε πως καταφέρνουμε και κρατάμε ανοικτό ένα «μαγαζί» που δεν πουλάει τίποτα, σας λέμε πως αυτός ο χώρος δεν αποσκοπεί στο κέρδος αλλά στην ενίσχυση των συλλογικών αγαθών και στην καλλιέργεια κοινωνικών αξιών. Ο Σκόρος δεν είναι μια απάντηση στην πρόσφατη οικονομική κρίση και τις συνέπειές της, την ανεργία, τη συμπίεση μισθών και συντάξεων, τις καθημερινές χρεοκοπίες επιχειρήσεων κλπ., είναι μια πρακτική αλληλέγγυας οικονομίας, μια πρόταση δημιουργικής αντίστασης, που συναντώντας ανάλογες αντιστάσεις θέλει να θέσει τις βάσεις για μιαν άλλη κοινωνία. Ο Σκόρος είναι η δική μας πρόταση απέναντι σε μια καθημερινότητα που παράγει εκμετάλλευση, σπαταλάει ενέργεια, δημιουργεί απόβλητα, αναπαράγει αδικία και βία.

Όταν ξεκινήσαμε το «Σκόρο» πριν από τρία χρόνια -στην αρχή στο πατάρι του «Σπόρου» και πριν από δύο χρόνια εδώ- όλα ήταν πιο εύκολα. Μας ήταν «εύκολο» να προτείνουμε αντικατανάλωση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση, μοίρασμα. Δημιουργήσαμε έτσι ένα χώρο ως σημείο μοιράσματος και ανταλλαγής αντικειμένων, γνώσεων και ιδεών. Ήρθε όμως η οικονομική κρίση –η κοινωνική και πολιτισμική κρίση προϋπήρχαν- και μας έφερε σε αμηχανία. Πώς να μιλήσεις για αντικατανάλωση όταν η αγοραστική δύναμη περιορίζεται; Πώς να προτείνεις κριτική των αναγκών όταν δεν μπορείς να ικανοποιήσεις βασικές ανάγκες; Πώς να επιμείνεις στη «μη φιλανθρωπία» όταν η φτώχεια δίπλα μας, γύρω μας, πάνω μας γιγαντώνεται; Πώς να προτάξεις την αλληλεγγύη και την κοινότητα όταν η κρίση απομονώνει τους ανθρώπους στρέφοντας τον ένα ενάντια στον άλλο;

Το σίγουρο είναι πως παρόλα αυτά, δεν αναπολούμε τη χαμένη μας αγοραστική δύναμη. Οι ντουλάπες μας μπορεί να μην είναι τόσο γεμάτες ώστε να δωρίζουμε εύκολα την περσινή συλλογή και να τρέχουμε προς ανανέωσή της, αλλά πόσα πράγματα τελικά χρειαζόμαστε; Η μείωση της αγοραστικής μας δύναμης έχει μικρότερη σημασία από την μόνιμη έλλειψη κοινωνικών αγαθών. Το ζητούμενο δεν είναι να αποκτήσουμε ένα επιπλέον φτηνό μπλουζάκι, που έχει παραχθεί από κακοπληρωμένους εργαζόμενους στην άλλη άκρη της γης, αλλά η παραγωγή και η πρόσβαση σε ποιοτικά συλλογικά αγαθά. Είμαστε και εμείς σ’ ένα κλίμα αντίστασης και διεκδικήσεων μαζί με όλη την κοινωνία, αλλά δεν επιθυμούμε την πρότερη κατάσταση- την εκμετάλλευση, την άμετρη ανάπτυξη, την καταστροφή του περιβάλλοντος και την καταναλωτική βουλιμία. Δεν στενοχωριόμαστε, τουναντίον, που το σύστημα βρίσκεται στα όρια του και προτάσσουμε τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη των αγορών. Σ’ έναν καπιταλισμό που δείχνει να φτάνει στο τέλος του, δε θα νοσταλγήσουμε τις ψευδαισθήσεις ευτυχίας μέσω της κατανάλωσης, αλλά θα αναζητήσουμε το καινούργιο. Προβληματιζόμαστε πάνω στην αποανάπτυξη, συζητάμε για τις κλίμακες στην κοινωνία και την οικονομία, αναζητούμε το μέτρο, διερευνούμε τρόπους δικτύωσης, αρνούμαστε την κυριαρχία του οικονομικού οφέλους. Προκρίνουμε τις «μικρές» αυτοοργανωμένες κοινότητες και όχι τις γιγάντιες πολυεθνικές επιχειρήσεις. Πιστεύουμε στην αλληλεγγύη, την αλληλοϋποστήριξη, τη συνεργασία και όχι τη φιλανθρωπία. Είμαστε συμμέτοχοι στην κοινωνία και όχι σωτήρες της.

 Η πρότασή μας είναι απλή. Παράγουμε και μοιραζόμαστε αγαθά, υπηρεσίες, γνώσεις. Απεξαρτιόμαστε από τις παλιές δομές και δημιουργούμε νέες. Η συνάντηση αυτών των νέων δομών θα καλλιεργήσει το περιβάλλον από το οποίο θα προκύψει η διέξοδος από την κοινωνική, πολιτισμική και οικονομική κρίση που βιώνουμε. Μια διέξοδος στη βάση της ισοτιμίας, της δικαιοσύνης και της αυτοοργάνωσης. Ιανουάριος 2012

                                                             Λίγα λόγια για τη λειτουργία του χώρου

 Ο Σκόρος δέχεται ρούχα , παπούτσια, τσάντες, βιβλία, cd, dvd, παιχνίδια καθαρά, σε καλή κατάσταση και που έχουν την αγάπη μας. Θα εκτιμούσαμε ιδιαιτέρως αν, κάθε φορά που φέρνατε πράγματα, συμμετείχατε και στην τακτοποίησή τους. Επειδή έχουμε δυσκολία στην διαχείριση μεγάλου όγκου αντικειμένων καθώς και στην αποθήκευσή τους, τα ρούχα πρέπει να είναι της εποχής. Παρακαλούμε μην αφήνετε τσάντες με πράγματα έξω από τον Σκόρο, αν δεν μας βρίσκετε ανοικτά, γιατί πάνε χαμένα και πριν φέρετε μεγάλες ποσότητες καλό θα είναι να μας ενημερώνετε. Στην προσπάθειά μας να διαχειριστούμε με τον καλύτερο τρόπο ρούχα και αντικείμενα βάλαμε σαν «όρο» να μην παίρνουμε πάνω από τρία κομμάτια. Αντικαταναλωτισμός, άλλωστε, δεν σημαίνει μόνο να μην ξοδεύω χρήματα, αλλά να συνειδητοποιώ και να περιορίζω τις ανάγκες μου. Τέλος, κάθε είδους προσφορά σε εργασία, τεχνογνωσία, εξοπλισμό και χρήματα είναι πολύτιμη. Η συντήρηση του χώρου (ενοίκιο, ηλεκτρικό και λοιπά έξοδα), μέσα στην λογική του μοιράσματος και της προσφοράς, είναι υπόθεση όλων μας και απαιτεί την οικονομική μας στήριξη.

 Δεν ξεχνάμε το… βάζο-κουτί οικονομικής ενίσχυσης!

οργανώνοντας μια νέα, εναλλακτική, κοινωνική αντίσταση.

Είναι πέρα για πέρα φανερό ότι στην σημερινή εποχή της νεοφιλελεύθερης, κοινωνικής βαρβαρότητας πρέπει να απαντήσουμε με νέες μορφές πάλης, εναλλακτικές μορφές συλλογικής βούλησης, καινούργια πολιτικά υποκείμενα με στόχο την οργάνωση της κοινωνικής αντίστασης από τους πρωτογενείς πυρήνες παραγωγής πολιτικής δηλαδή τις γειτονιές. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα, όπως πολύ σωστά είχε ειπωθεί σε ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Γίνεται επίσης εύκολα αντιληπτό ότι με την πλειοψηφία της κοινωνίας ανέτοιμη να συμμετέχει στην λογική των κατευθείαν συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής, καθώς η συγκεκριμένη τακτική πρέπει να αποτελέσει την κορυφή της πυραμίδας και όχι την βάση της και η οποία καθίσταται αποτελεσματική μόνο όταν δεν περιορίζεται σε αραιές χρονικά εκρήξεις οργής αλλά παίρνει την μορφή της αντικατάστασης της καθημερινότητας μας, πρέπει να αναζητήσουμε τις υποδομές που θα οδηγήσουν το λαϊκό κίνημα στο σημείο 0.  Θεωρώ πώς μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, χωρίς να χρειαστεί αυτή τη φορά να κάνουμε πίσω, υπάρχει αρκετή διαδρομή που θα χρειαστεί να διανύσουμε καθώς αποδεικνύεται πως οι εξεγερσιακοί αυτοματισμοί δεν αποτελούν πανάκεια σε περιόδους έντονης κοινωνικής κρίσης. Αντιθέτως, φαίνεται ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας εμφανίζει ακραία σεχταριστικά αντανακλαστικά, αυτά της αδιαφορίας, της αυτοαπομόνωσης, της αναζήτησης ατομικών λύσεων μέσω μιας φοβικής παθητικότητας, νοοτροπίες που αποκτήθηκαν μεθοδικά και συντεταγμένα, συνδυασμένες με την ανάπτυξη ενός απροσδιόριστου εκδικητικού συναισθήματος πάνω στα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας, επικίνδυνα γενικευμένο και πολιτικά αποπροσανατολισμένο. Πιθανά το σενάριο που θέλει την «κατάρρευση των ανταγωνιζόμενων κοινωνικών τάξεων σε κοινά ερείπια»  να χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Αυτή η ρήση του Καρλ Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», μπορεί να αποδειχθεί προφητική, πράγμα που οι εργολάβοι της καθημερινότητας μας, Μπόμπολας, Αλαφούζος, Τεγόπουλος, Λαμπράκης, Ψυχάρης  και οι λοιποί συνοδοιπόροι τους δεν έχουν υπολογίσει στα σχέδια τους. Αυτό που αρνούνται πεισματικά να δουν είναι ο κίνδυνος της συνολικής κοινωνικής κατάρρευσης. Θεωρούν ότι δεν τους αγγίζει. Ή μάλλον για να το πω διαφορετικά εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να φροντίσουμε έτσι ώστε η κατάρρευση αυτή να αφορά μόνο αυτούς που με την «διαχείριση» τους δημιούργησαν την «κρίση». Γιατί εμείς, ο απλός κόσμος, ο απλός λαός, είμαστε αυτοί που παράγουμε τον πλούτο και τον οποίο στην συνέχεια, αφού κτυπηθούν στην ρίζα χρόνιες αντικοινωνικές νοοτροπίες, θα πρέπει να τον αξιοποιήσουμε και να τον αναδιανέμουμε προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας. Αυτό βέβαια θα συμβεί μόνο όταν σταματήσουμε να αποτελούμε μια σιωπηρή, παθητική πλειοψηφία, αλλά την δύναμη εκείνη που μαχητικά και με θόρυβο παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Γιατί πολύ απλά δεν μας αρμόζει η σιωπή.

Πολλοί στοχαστές, διανοούμενοι και πολιτικοί επιστήμονες στο παρελθόν προσπάθησαν να αναλύσουν τον ρόλο του κράτους και των λειτουργιών του κυρίως σε δημοκρατικά καθεστώτα δυτικού τύπου. Αρκετοί συνέπεσαν σε μια κοινή διαπίστωση ότι ο ρόλος αυτός έχει να κάνει με την εξισορρόπηση των κοινωνικών αντιθέσεων που προκύπτουν από τον πόλεμο μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας. Αυτό φαίνεται να ίσχυε μέχρι ενός βαθμού, με μεγάλες αποκλίσεις από κράτος σε κράτος, σε εποχές οικονομικής ανάπτυξης και σχετικής ευημερίας αλλά και με την «πίεση» από την ύπαρξη μιας πανεθνικής υπερδύναμης με αναφορά στον σοσιαλισμό, ενώ ταυτόχρονα μαζικά πολιτικά υποκείμενα εντός των δυτικών κοινωνιών εμπνεόντουσαν τουλάχιστον από το αρχικό όραμα της επικράτησης της.

Σήμερα, ο ρόλος του κράτους και των μηχανισμών του είναι ξεκάθαρος. Προστατεύει και οργανώνει την συσσώρευση πλούτου από την πλευρά του κεφαλαίου εντείνοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις, επενδύοντας την ηγεμονία του μέσω εκτελεστικών μηχανισμών ιδεολογικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής καταστολής. Είμαστε υποχρεωμένοι, αρχικά, να ακολουθήσουμε μια πορεία εξισορρόπησης των πεπραγμένων.

Αντιστέκομαι σημαίνει δημιουργώ. Δημιουργώ νέες κοινωνικές δομές με τέτοιο τρόπο ώστε το κράτος και οι λειτουργίες του, αλλά κυρίως οι μηχανισμοί του, να βγουν από την μέση, να καταστούν άχρηστες. Περνώ τις λειτουργίες της κοινωνίας με την μέθοδο by pass. Οργανώνω σε επίπεδο γειτονιάς, πόλης και Δήμου, πρωτοβουλίες πολιτών με θεματικές ομάδες, πυρήνες κοινωνικής αντίστασης, ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις, που στόχο έχουν να αντιπροτείνουν και να διαχειριστούν μια διαφορετική λειτουργία της άμεσης καθημερινότητας.

Εάν το κράτος δεν θέλει να δώσει λύσεις στο πρόβλημα των αστέγων καταλαμβάνουμε δημόσιους χώρους και τους μετατρέπουμε σε σταθμούς υποδοχής. Εάν το κράτος, η Εκκλησία και οι «ροταριανοί όμιλοι» δεν θέλουν να σιτίσουν κανέναν άλλον εκτός από το πιστό «ποίμνιο» τους, δημιουργούμε συλλογικές κουζίνες όχι μόνο σίτισης αλλά συζήτησης και ενημέρωσης. Εάν το κράτος επιδιώκει μέσω των εργολάβων του μια μονομερή, εικονική, καθημερινή παραπληροφόρηση, εμείς δημιουργούμε ομάδες αντιπληροφόρησης και εναλλακτικής ενημέρωσης. Εάν το κράτος ευνοεί τον καταναλωτισμό και τον «ανταγωνισμό» της αγοράς μέσω της απόλυτης ελευθερίας και της αυτορύθμισης της, εμείς την απορυθμίζουμε με κοινωνικά παντοπωλεία και ανταλλακτικά παζάρια εξαφανίζοντας την ισχύ του χρήματος έστω και στον στενό μας κύκλο. Εάν το κράτος θέλει η διασκέδαση και η ψυχαγωγία να αποτελεί αποκλειστικά εμπορεύσιμο προϊόν για να ελέγχεται ευκολότερα, τότε εμείς καταλαμβάνουμε τις πλατείες της πόλης στήνοντας συναυλίες και κινηματογραφικές προβολές με ελεύθερη πρόσβαση για όλους. Εάν το κράτος και οι μηχανισμοί του, σε τοπικό επίπεδο, θέλουν να αποφασίζουν για τις ζωές μας εν κρυπτώ, μέσα από παρωδίες συνεδριάσεων δημοτικών συμβουλίων, τότε εμείς σπάμε τις ολιγαρχίες αυτές και με δυναμικές παρεμβάσεις συγκροτούμε επί τόπου ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις στον ίδιο χώρο που στεγάζονται οι συνεδριάσεις παίρνοντας ή επιβάλλοντας τις δικές μας αποφάσεις. Σε κάθε περίπτωση δεν τους αφήνουμε μόνους τους. Αντικαθιστούμε τις λειτουργίες τους. Εάν το κράτος και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχουν αποφασίσει να υλοποιήσουν την επιλογή της οικονομικής ολιγαρχίας ως προς την διαμόρφωση στρατιάς ανέργων και την μετατροπή τους σε μισθωτούς σκλάβους, τότε εμείς αναλαμβάνουμε  την διαχείριση των εργαλείων παραγωγής μέσω της αυτοοργάνωσης και αυτοδιεύθυνσης των εργαζομένων. Γιατί δεν φτάνει μόνο οι εργαζόμενοι να κλαίνε γοερά για τις χαμένες θέσεις εργασίας (π.χ. ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ) αλλά θα πρέπει να αποπειραθούν να κάνουν το επόμενο βήμα, να καταλάβουν το εργοστάσιο και να το δουλέψουν οι ίδιοι. Με παρόμοιο τρόπο οι αλληλέγγυοι δεν θα πρέπει να στέλνουμε μόνο τρόφιμα, αλλά δημιουργώντας αλυσίδες και οδοφράγματα να προστατέψουμε την απόφαση των εργαζομένων να κοινωνικοποιήσουν τον παραγόμενο πλούτο. Εκεί χρειάζονται οι πέτρες, οι μολότοφ και η γενικευμένη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Εκεί που παράγεται ο κοινωνικός πλούτος. Εκεί που μας κλέβουν αυτό που μας ανήκει. Εκεί και η τελική σύγκρουση μέχρι εσχάτων.

Είναι προφανές ότι ο νεοφιλελευθερισμός και η κοινωνική βαρβαρότητα στερεώνουν την ηγεμονία τους πάνω στην βάση της κατακερματισμένης συλλογικότητας. Επενδύουν την ιδεολογική τους κυριαρχία στην επικράτηση του ατόμου αντί του συνόλου. Προτάσσουν μια γενική και αόριστη ατομική ελευθερία με ταυτόχρονη υποβάθμιση των δημοκρατικών συλλογικών θεσμών. Διαστρεβλώνουν την αληθινή έννοια του όρου «πολιτική» ώστε οι κατακερματισμένες ατομικότητες, αδύναμες και τρομαγμένες, εύκολα να εκχωρούν το δικαίωμα εκπροσώπησης τους σε κλειστές κοινοβουλευτικές κάστες. Όταν φτάνει η ώρα που εκπρόσωποι τους πρέπει να απολογηθούν για τα πεπραγμένα τους, τότε πολύ απλά «σιγά μην απολογηθούν σε κάθε τσόγλανο».

Για αυτούς τους λόγους δεν πρέπει να υποστηρίζουμε την «ελευθερία» γενικώς και αορίστως, αλλά την απελευθέρωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας που θα συναποφασίζει την διαμόρφωση της ζωής της μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες. Διαδικασίες που συγκροτούν πολιτικούς, καλλιτεχνικούς, περιβαλλοντικούς, αντιιεραρχικούς και αντιεμπορευματικούς κοινωνικούς χώρους.  Τους χώρους εκείνους που θα προβάλλουν τον τρόπο οργάνωσης της αυριανής κοινωνίας. Εκείνους που θα ηγεμονεύσουν πολιτικά και ιδεολογικά στην συγκρότηση της. Ας τους προστατεύσουμε με την συμμετοχή μας και την διάθεση για σύνθεση απόψεων πάνω στην βάση της αντιμετώπισης του κοινού προβλήματος. Ας τους δημιουργήσουμε εκεί που δεν υπάρχουν ακόμα.

Το σημαντικό είναι να ξεκινήσουμε από το (Α) πριν φτάσουμε στο (Ω). Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η μαζικότητα στις δράσεις μας, είναι τα όπλα που θα χρειαστούμε για την αφύπνιση της κοινωνίας στην διαδρομή μας προς την εξέγερση και την ανατροπή.  

σου βγαίνει η παναγία για να γεννηθεί ο χριστός…

 
Το πνεύμα των Χριστουγέννων μας έχει κατακλείσει…
ξεχείλωμα ωραρίου, απλήρωτες υπερωρίες, κούραση.
 
Και επειδή ο Χριστός γεννιέται κάθε χρόνο, κάθε χρόνο τέτοια εποχή τα αφεντικά για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους αυξάνουν την εκμετάλλευση. Μέσα στο καταναλωτικό γιορτινό πανηγύρι ο ελεύθερος χρόνος των εργαζομένων εξαφανίζεται. Ιδιαίτερα φέτος, με αφορμή την οικονομική κρίση τα αφεντικά απαιτούν περισσότερη δουλειά, ακόμη μεγαλύτερο ξεχείλωμα των εορταστικών ωραρίων. Δουλειά την Κυριακή, υποχρεωτικές υπερωρίες, απλήρωτες υπερωρίες, αν ήταν δυνατόν 24ωρη λειτουργία των καταστημάτων.
 
Το 8ωρο, το ρεπό, η Κυριακάτικη αργία, η αποζημίωση της υπερωρίας, το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο κατακτήθηκαν με συλλογικούς αγώνες. Με τέτοιους αγώνες πρέπει να τα υπερασπιστούμε, κόντρα στις ορέξεις των εργοδοτών που συμπιέζουν συνεχώς τις ζωές μας.
 
Συνάδελφε εμποροϋπάλληλε, πρέπει να γνωρίζεις ότι, και στην περίοδο των γιορτών το 5ήμερο και το 8ωρο ισχύουν, δεν καταργούνται. Μην «μασάς» στις ντρίπλες του αφεντικού. Το εορταστικό ωράριο έχει να κάνει με τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων και όχι με το ωράριο εργασίας των εργαζομένων. Μην δέχεσαι διευθέτηση του χρόνου εργασίας σου («δούλεψε τώρα στις γιορτές παραπάνω και θα το πάρεις σε ρεπό από Γενάρη»). Είναι παράνομο. Αν δουλέψεις παραπάνω, είναι υπερεργασία ή υπερωρία. Δικαιούσαι να πληρωθείς τις επιπλέον ώρες και όχι να σου τις δώσουν σε ρεπό κάποια άλλη στιγμή. 
…………………………………………………………………………………………………………………. 
ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΩΡΙΑ;
Η απασχόληση 5 ώρες την εβδομάδα πέρα των 40, θεωρείται υπερεργασία και εφόσον ζητηθεί από τον εργοδότη, ο εργαζόμενος πρέπει να τις δουλέψει. Για κάθε ώρα υπερεργασίας καταβάλλεται ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 20%.
Το νόμιμο ημερήσιο ωράριο εργασίας είναι κατά κανόνα το 9άωρο (συμπεριλαμβανομένης της 1 ώρας την ημέρα που είναι η υπερεργασία). Η υπέρβαση εντός της ίδιας ημέρας του 9ώρου συνιστά υπερωρία, ακόμα και όταν δεν πραγματοποιείται κατά την εβδομάδα υπέρβαση των 45 ωρών ή υπέρβαση του συμβατικού ωραρίου των 40 ωρών. Για κάθε ώρα υπερωρίας καταβάλλεται ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 40%. Αν μέσα στη χρονιά ο εργαζόμενους έχει ήδη κάνει 120 ώρες υπερωρία, οι ώρες μετά τις 120, αμείβονται με προσαύξηση 60%
 
 Η υπερεργασία και η υπερωρία πρέπει να γίνονται μέσα στο 5θήμερο Το ρεπό είναι απαραβίαστο. Δεν μπορεί ο εργοδότης να πει στον εργαζόμενο, «θα δουλέψεις 6 ημέρες, 40 ώρες τις 5 ημέρες και τις παραπάνω ώρες την 6η ημέρα θα στις πληρώσω υπερωρία».  
 
ΠΡΟΣΟΧΗ: Για να είναι νόμιμη η υπερωρία, πρέπει να ισχύουν μια σειρά από προϋποθέσεις (π.χ. έγκριση της Επιθεώρησης Εργασίας, έγκαιρη ενημέρωση του εργαζόμενου, υπογραφή του εργαζόμενου στο βιβλίο υπερωριών κ.λπ.). Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, ο εργοδότης δεν μπορεί να υποχρεώσει τον εργαζόμενο να δουλέψει υπερωριακά. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις η υπερωρία είναι παράνομη και εφόσον πραγματοποιηθεί αποζημιώνεται με 80% προσαύξηση του ωρομισθίου.
 
Πώς υπολογίζουμε την υπερεργασία και την υπερωρία:
Αρχικά, βρίσκουμε το ημερομίσθιο, διαιρώντας το μισθό διά του 25 (μισθός/25 = ημερομίσθιο). Κατόπιν, για να βρούμε το ωρομίσθιο, διαιρούμε το ημερομίσθιο με το 6,67 (ημερομίσθιο/6,67 = ωρομίσθιο). Τέλος, για να βρούμε την υπερεργασία προσαυξάνουμε το ωρομίσθιο κατά 25% και για την υπερωρία κατά 50%.
………………………………………………………………………………………………………………..
 
Για φέτος οι εμποροϋπάλληλοι δουλεύουν μια Κυριακή στο τέλος της χρονιάς. Αυτή η Κυριακή είναι στις 18/12. Οι εμποροϋπάλληλοι, επειδή δουλεύουν αυτή την Κυριακή, δεν δουλεύουν στις 2/1/2012. Γι’ αυτή την Κυριακή πληρώνονται, στη μισθοδοσία του Γενάρη, το 75% του ημερομισθίου τους. 
 
Όσα η εργατική νομοθεσία προβλέπει για το ωράριο εργασίας είναι ούτως ή άλλως σε αντεργατική κατεύθυνση. Ας μην αφήσουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία να τα κάνει ακόμη πιο αντεργατικά.
Συνάδελφοι, τα αφεντικά σάς θέλουν φυλακισμένους στα μαγαζιά, οι οικογένειές σας και οι φίλοι σας σάς θέλουν κοντά τους για να περάσουν χαρούμενες γιορτές.
 
Αυτά τα Χριστούγεννα κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου. Μίλησε για όλα αυτά με τους συναδέλφους σου στη δουλειά. Είναι σημαντικό να ενισχυθεί η αλληλεγγύη μεταξύ σας για να εμποδίσετε τις αυθαιρεσίες του εργοδότη. Μάθε τα δικαιώματά σου. Ψάξε το. Απευθύνσου στην Επιθεώρηση Εργασίας. Έλα σε επαφή με το σωματείο του κλάδου σου. Πάλεψε, ώστε τα σωματεία να αγωνίζονται για τα εργατικά συμφέροντα και όχι για τα συμφέροντα των κομματικών παρατάξεων.
 
ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΗΔΗ ΑΡΚΕΤΑ – ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
 
ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΟΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ
 
 
 
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας)
 
ese-athens@ese-gr.org      info@ese-gr.org    http://athens.ese-gr.org/  

«χύτρα» αλληλεγγύης, συνάντησης και απάντησης στην κρίση.

«…η χύτρα πού βράζει καί βράζει,
η γνώση πώς πέρα απ τά βουνά θά ΄ναι πάντα
        άνθρωποι
η γνώση πώς θέλουμε κι άλλη γνώση-
πώς τά θέλουμε όλα….»
                 Τίτος Πατρίκιος
 
 
Δέν είμαστε η «συμπληρωματική κουζίνα» Κράτους , Εκκλησίας καί «φιλάνθρωπων σωματείων» πού μέ υποκρισία καί ιδιοτέλεια  προσφέρουν μέ τό κιλό  «δώρα από οίκτο καί ελεημοσύνη»
 
Δέν είμαστε η… «αλληλεγγύη» πού «κυκλοφορεί ευρέως» σάν πλαστικός Αη Βασίλης καί κρεμιέται σάν «στολίδι»  στό χριστουγεννιάτικο δέντρο,η… «αλληλεγγύη» πού τυπώνεται  ως χάρτινο περιτύλιγμα  γιά τό «κλίμα τών άγιων ημερών»   προτού καταλήξει σύντομα στό τέλος τής «παραμυθένιας γιορτής» στούς καταναλωτικούς λόφους τών σκουπιδιών
 
Γιατί ,
η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μας χωρίς διακρίσεις  στούς ανθρώπους γύρω μας πού έχουν ανάγκη, είναι ταυτισμένη μέ τό πάθος καί τούς αγώνες γιά τήν ανατροπή ενός αντιδημοκρατικού καί αυταρχικού συστήματος πού εξαθλιώνει,τρομοκρατεί,απαξιώνει καί σκοτώνει τίς κοινωνίες καί τούς λαούς
 
Γιατί όσο υπάρχουν αναμεσά μας άνεργοι,απολυμένοι,άστεγοι,πεινασμένοι ή αυτόχειρες  κανείς μας ποτέ δέν θά υπάρξει ελεύθερος,κανείς από εμάς δέν έχει τίποτα αύριο «σίγουρο» καί «δεδομένο» από δουλειά,σπίτι,φαγητό,ακόμα καί τήν ίδια του τήν ζωή
 
Γιατί όσο  οι χορτασμένοι καί βολεμένοι θά μιλούν από τίς τράπεζες καί τά υπουργεία γιά «θυσίες»,»υπομονή» καί «συναίνεση» τόσο οι αλυσίδες καί τά καρφιά τής σκλαβιάς θά πέφτουν σάν σιδερένια βροχή γύρω μας καταπατώντας τόν χώρο,περιορίζοντας τήν ανάσα μας σέ στρατόπεδα συγκέντρωσης
 
Γι αυτό σέ περιμένουμε,
νά βάλουμε όλοι μαζί «ένα χέρι στήν προσπάθεια» ώστε νά ξεκινήσει σέ όλες τίς γειτονιές νά  βράζει η «χύτρα» γιά έναν άλλο Κόσμο αλληλεγγύης,ισότητας,αδελφοσύνης
 
Γιατί,
κανείς μόνος του απέναντι στήν  βαρβαρότητα τής πολιτικής-οικονομικής ολιγαρχίας πού επιδιώκει τήν αποξένωση,τήν υποταγή καί τήν εξοντωσή μας
 
Γιατί ,
στήν άγρια καί καταστροφική επέλαση τής κυριαρχίας τους μόνο  συλλογικά μπορούμε νά βάλουμε τέλος στόν χρόνο καί στήν δράση της
 
Γιατί,
ελπίδα υπάρχει όσο ποτίζουμε ενωμένοι τήν Γή,όσο δέν τήν αφήνουμε νά γίνει έρημος……..
 
 
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ,
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ,
ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ 24,ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΔΕΚΕΜΒΡΗ,ΑΠΟ ΤΙΣ 6μμ ΚΑΙ ΜΕΤΑ…..
(κάθε συνδρομή σέ ρούχα καί τρόφιμα γιά τούς σύγχρονους Αθλίους τής πόλης μας ευπρόσδεκτη,δέν δεχόμαστε σέ καμμία περίπτωση καί από κανέναν χρήματα)
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ- ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ.