Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές…οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες.

Image

 Χαρές και πανηγύρια εχθές το βράδυ στο ΣΚΑΙ και στο MEGA μετά την ψηφοφορία στην βουλή. Άνοιγαν σαμπάνιες και τα χαμόγελα περίσσευαν. Τα συγκεκριμένα δημοσιογραφικά πορνίδια σε πλήρη διάταξη θριαμβολογούσαν για το οριακό αποτέλεσμα ειρωνευόντουσαν και αναθεμάτιζαν όσους τόλμησαν να διαφοροποιηθούν ή να καταψηφίσουν.

Για να εξηγούμαι, δεν έχω απολύτως τίποτα με την συμπαθή κατηγορία των εκδιδομένων γυναικών. Αντιθέτως δέχομαι ότι ανακουφίζουν ένα τμήμα του αντρικού πληθυσμού και όχι μόνο αυτού. Είμαι σίγουρος επίσης ότι στην πλειοψηφία τους διαθέτουν καθαρή ψυχή.

Σε εντελώς αντίθετη πορεία τα γνωστά δημοσιογραφικά πορνίδια (αρσενικά και θηλυκά) έχοντας πουλήσει, στην κυριολεξία, την ψυχή τους στον διάβολο εκπορνεύονται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση προς όφελος των εργολάβων-αφεντικών τους τα οποία σε αγαστή συνεργασία με τους κυβερνητικούς εταίρους κατευθύνουν την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ολοταχώς σε έναν κοινωνικό και πολιτιστικό «μεσαίωνα». Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποκαλούν στις έρευνές τους την παρούσα χρονική περίοδο  «σκοτεινά χρόνια».

Μέσα από την ασφάλεια ενός ιδιότυπου «κοινωνικού θερμοκηπίου», αποκλεισμένοι σε ένα αεροστεγές εργασιακό περιβάλλον, διαστρεβλώνουν την αληθινή είδηση, ενώ προβάλλουν στον απομονωμένο και παθητικό τηλεθεατή μια εικονική πραγματικότητα. Ετοιμάζονται να ορίσουν, μεθοδικά και συντεταγμένα, την πολύ πιθανή μετεξέλιξη εσωτερικών ισορροπιών του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Προσπαθούν να προκαθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις οι οποίες όπως φαίνεται είναι όχι μόνο αναπόφευκτες αλλά και καλοδεχούμενες γιατί κερδίζουν λίγο ακόμα χρόνο πρόσδεσης στο άρμα της εξουσίας. Είναι φανερό ότι σκέφτονται βραχυπρόθεσμα και όχι μακροπρόθεσμα. Αυτό που τους απασχολεί είναι να κερδίσουν μια ακόμη μικρή πίστωση χρόνου για να «κλείσουν» και τυπικά οι εργολαβίες των αφεντικών τους.

Είναι διαφορετικό πράγμα να εκδίδεις μυαλό και ψυχή από το να αναγκάζεσαι να πουλήσεις μόνο το κορμί σου. Αυτές οι δημοσιογραφικές αρσενικές και θηλυκές πόρνες σύντομα θα καταλάβουν ότι σε καταστάσεις γενικευμένης κοινωνικής κρίσης εμφανίζονται πολύ επικίνδυνες ρηγματώσεις στα κοινωνικά θερμοκήπια που κατασκεύασαν και ότι το αεροστεγές περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν δεν θα μπορέσει να τους σώσει όχι μόνο από την οργή του κόσμου αλλά και από τα ίδια τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των αφεντικών τους. Για τα πορνίδια αυτά, για αυτούς του λάθρο-δημοσιογράφους, οι μέρες της αφθονία τους είναι μετρημένες.

Τα λόγια είναι για το ποίμνιο και η νομή για τους ποιμένες!

Σάββατο βράδυ, μετά από κάνα μήνα περίπου, προσπάθησα να παρακολουθήσω κάποιο από τα δελτία των 08.00. Επέλεξα, κατά τύχη,  αυτό του ΑΝΤΕΝΝΑ. Τελικά, φαίνεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, παραμένει το ίδιο εμετικό όπως όλα τα δελτία των 08.00. Κατάφερα να δω περίπου μισή ώρα. Σε αυτό το διάστημα έμαθα πόσο πολύ προσπαθεί η κυβέρνηση να ισορροπήσει την κατάσταση αλλά η ΤΡΟΙΚΑ διαπραγματεύεται τόσο σκληρά που δεν της αφήνει πολλά περιθώρια, για τον λόγο αυτό επανέρχεται το χαράτσι στους λογαριασμούς της Δ.Ε.Η., αλλά όλα κι όλα, όπως είπε ο Φώτης Κουβέλης : «είναι άλλο πράγμα ο φόρος στο ρεύμα και άλλο η διακοπή παροχής στα σπίτια…». Επίσης έμαθα πόσο κακό είναι για μια χώρα να έχει δημόσια περιουσία και δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας καθώς επίσης πόσο θα ωφεληθεί ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα η οποία ετοιμάζεται να μετατραπεί σε «ελεύθερη οικονομική ζώνη» όπου οι «επενδυτές» τα πρώτα πέντε χρόνια θα απολαμβάνουν 0% (μηδέν)φορολόγηση στα κέρδη τους ενώ μετά από αυτό το διάστημα το ποσοστό μπορεί και να αγγίξει το ιλιγγιώδες 10%… Στο σημείο αυτό διατυπώθηκε  η επιθυμία για μια ακόμη σκληρή διαπραγμάτευση έτσι ώστε οι «επενδυτές» να σεβαστούν το σημερινό πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή να σεβαστούν τους μισθούς των 480 ευρώ. Δεν είναι όμως σίγουρο. Διαπραγμάτευση γίνεται…   

Να μην ξεχάσω να σας πω ότι ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε σε τέσσερα επιλεγμένα βίντεο χαμογελαστός ενώ ο Φώτης Κουβέλης σε τρία βίντεο να εγγυάται το «ανθρώπινο πρόσωπο» της κυβέρνησης. Το μισάωρο του τρόμου έκλεισε με την ανάλυση ενός νέου γκάλοπ, για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Βήμα»,  όπου ρωτήθηκαν οι πολίτες το εξής πραγματικά «αφοπλιστικό» ερώτημα : «Επιθυμείτε τις ιδιωτικοποιήσεις και την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ή επιθυμείτε να παρθούν νέα μέτρα από την κυβέρνηση;».  Φυσικά επτά στους δέκα συμπολίτες μας επέλεξαν την πρώτη απάντηση, ενώ εμφανίστηκαν και δύο τυχαία άτομα σε βίντεο να υποστηρίζουν την άποψη ότι «οι ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να προχωρήσουν άμεσα γιατί δεν μπορούμε να πληρώνουμε άλλο». Εντελώς τυχαία (και αυτό) αμέσως μετά εμφανίσθηκε ο υπουργός κος Χατζηδάκης ο οποίος στην δήλωση που έκανε υποστήριξε απόλυτα τις συγκεκριμένες «τυχαίες» απόψεις των δύο συμπολιτών μας.

Εγώ όμως, σαν περίεργος τύπος που είμαι, αναρωτήθηκα εάν υπάρχει αντίθετη άποψη. Εάν δηλαδή υπάρχουν «τυχαία» άτομα τα οποία ρε αδελφέ δεν συμφωνούν με τις ιδιωτικοποιήσεις. Γιατί, που στο διάολο, είναι οι υπόλοιποι τρείς πολίτες του γκάλοπ οι οποίοι δεν συμφωνούν με το πλάνο της κυβέρνησης; Και ξαφνικά λοιπόν θυμήθηκα πως σε αυτό τον τόπο υπάρχει και αξιωματική αντιπολίτευση η οποία εντελώς πρόσφατα (μα εντελώς όμως) έλαβε το 27%  της προτίμησης του εκλογικού σώματος. Ανέσυρα, δύσκολα είναι η αλήθεια, από την μνήμη μου ότι κάπου εκεί μέσα στον ορυμαγδό της παραπληροφόρησης για περίπου 7 δευτερόλεπτα (κυριολεκτώ γιατί τα μέτρησα) είχε διαβασθεί μια ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ περί ξεπουλήματος της δημόσια περιουσίας.

Φαίνεται  πως στις δημοκρατίες τύπου Δ.Ν.Τ. τόσο χρόνο δικαιούται η αντίθετη άποψη. Εικάζω ότι εάν ζούσε ο Όργουελ θα έσκιζε (στην κυριολεξία) τα διπλώματα του. Ο φασισμός του 21ου Αιώνα δεν χρειάζεται πολιτικά υποκείμενα για να τον υποστηρίζουν. Στην εποχή της Μετά-Δημοκρατίας επιβάλλεται μέσα από την διαχείριση της πληροφόρησης των μαζών. Η διαχείριση αυτή ανήκει στις διαχρονικά «ατάραχες, πιστές και δοκιμασμένες» οικογένειες της ολιγαρχίας που με έμμισθα όργανα τους τα «βαποράκια του ψεύδους» στα ειδησεογραφικά δελτία προσπαθούν καθημερινά να διαμορφώσουν υποτακτικές συνειδήσεις. Με αυτό τον τρόπο οι νέοι κοτσαμπάσηδες, προύχοντες, προεστοί και ρασοφόροι (οι οποίοι πρόσφατα ανακάλυψαν την αλληλεγγύη προς τα… θύματα τους) διαμορφώνουν τους νέους ραγιάδες της εποχής μας. Βιώνουμε την ίδια ωμή παραχάραξη της Ελληνικής Ιστορίας.

Υπάρχει το εξής απλό αξίωμα : «Μην κοιτάτε τι κάνουμε εμείς, αλλά τι λέμε! Τα λόγια είναι για το ποίμνιο και η νομή για τους ποιμένες!» Πιστεύω ότι σήμερα, αυτό το ρητό, εφαρμόζεται στον απόλυτο βαθμό. Το ζήτημα είναι εαν απέναντι στο κοινωνικό σκοτάδι του νεοφιλελευθερισμού που έχει πλακώσει όλη την Ευρώπη, εμείς ο απλός λαός και τα κόμματα που θα σταθούν δίπλα του μπορούμε να προτάξουμε την ανάγκη για μία νέα εποχή «Διαφωτισμού». Όλες οι αντιστάσεις της κοινωνίας πρέπει να προσβλέπουν σε αυτό. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της παγκόσμιας Ιστορίας. Ή θα επικρατήσει ο απόλυτος κοινωνικός σκοταδισμός ή ο «Νέος Διαφωτισμός» θα φέρει στην ανθρωπότητα την ελπίδα αλλά κυρίως την γνώση και την κριτική αντίληψη.

Οι κόκκινες γραμμές, τα μεταξωτά βρακιά και οι επιδέξιοι κώλοι.

το σκίτσο του soloup είναι από το «ποντίκι»

Επιτέλους έχουμε κυβέρνηση.  Την πρώτη «αυτοδύναμα συνεργαζόμενη κυβέρνηση».  Αυτοδύναμα γιατί τελικά τα κομματικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της ΔΗΜ.ΑΡ δεν θα συμμετέχουν. Κάποιοι «γνωστοί» από το «περιβάλλον» των δύο προέδρων μόνο. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, πρώτα βρέθηκαν τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν την κυβέρνηση και μετά θα συζητηθούν οι εκατέρωθεν «κόκκινες γραμμές». Άραγε οι υπουργοί της νέας κυβέρνησης γνωρίζουν τις βασικές κατευθύνσεις στο μίγμα της πολιτικής που θα ακολουθηθεί; Οι διμελείς επιτροπές των τριών κομμάτων κατέληξαν τελικά σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο ή τους πρόλαβε ο Σαμαράς διορίζοντας τον προσωπικό του υποστηρικτικό κομματικό μηχανισμό;

Τελικά, όπως αποδεικνύεται «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους». Όταν αποφασίζεις να τα φορέσεις πρέπει να τα τιμάς. Τι σημαίνει δίνω ψήφο εμπιστοσύνης και «στηρίζω ολόψυχα την κυβέρνηση» όταν δεν συμμετέχει τουλάχιστον αρχικά στην προσπάθεια αυτή ο κομματικός σου μηχανισμός; Με την συγκεκριμένη επιλογή η νοηματοδότηση της πολιτικής στήριξης παρουσιάζεται τουλάχιστον ως «επιφυλακτική». Άλλο είναι το δίνω «ψήφο ανοχής» στην κυβέρνηση και άλλο το «ψήφο εμπιστοσύνης». Τι να κάνουμε, είναι διαφορετικά τα πολιτικά χαρακτηριστικά μεταξύ του «ανέχομαι» και του «εμπιστεύομαι». Αφού «εμπιστεύεσαι» γιατί δεν συμμετέχεις και μένεις απ έξω;  Πρόδηλη η πολιτική δειλία ως προς την ανάληψη των ευθυνών σε περίπτωση που κάτι στραβώσει.

Να δεχθούμε ότι ο Βενιζέλος έχει να «τακτοποιήσει» τα εσωτερικά ανοικτά μέτωπα του κόμματος. Πιθανά μετά την κατάργηση όλων των οργάνων να θέλει να καταργήσει και τα μέλη του κινήματος. Διόλου απίθανο. Εδώ σκέφτεται να αλλάξει ακόμα και το όνομα. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου αυτό εάν δεν σκέφτονταν να αλλάξει και το Α.Φ.Μ. Άραγε τα χρέη του κόμματος προς το δημόσιο αλλά και προς «τρίτους» θα εξακολουθήσουν να δεσμεύουν την διαχειριστική επιτροπή του «νέου κόμματος» ή θα φτιάξουμε έναν «ΝΕΟ ΠΑΣΟΚ» στα πρότυπα των πτωχευμένων Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών;

Στην ΔΗΜ.ΑΡ. ο Κουβέλης αποφάσισε (στην πραγματικότητα εκβιάστηκε πολιτικά) να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο την εντολή που του έδωσε ο Έλληνας πολίτης. Μετέφερε την ψήφο του σε αυτό που με κάθε ευκαιρία κατάγγελλε πριν τις εκλογές.  Την συγκυβέρνηση από ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ.  Η αλήθεια είναι πως ο πολιτικός σουλατσαδόρος Νίκος Μπίστης έκανε για μια ακόμη φορά το θαύμα του. Μπήκε για να διαλύσει έναν υπαρκτό πολιτικό χώρο και να τον προσφέρει βορά στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του πολιτικού χώρου που ονειρεύονται ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοίδης και η Διαμαντοπούλου. Θα έλεγα ότι πλέον ο Κος Μπίστης είναι ο «σκιώδης πρόεδρος» της ΔΗΜ.ΑΡ. Μέσα σε μια νύκτα αυτοανακηρύχτηκε ως «υπεύθυνος πολιτικής επικοινωνίας».  Μέσα σε μια νύκτα κυριολεκτώ.  Βέβαια, ποτέ ο κος Μπίστης δεν μπαίνει στο πολιτικό παιχνίδι μόνος του. Πάντα φροντίζει να φτιάξει τον «κύκλο» του από τα πριν. Μια «χαρισματική» προσωπικότητα από αυτό τον «στενό κύκλο» είναι ο γνωστός clown  των media κος Ψαριανός. Ο γνωστός διασκεδαστής της T.V. και αγαπητός κονφερασιέ στο show του κου Πρετεντέρη. Τελικά στην πολιτική τα ομώνυμα έλκονται.

Ας μην ρίχνουμε όμως όλη την ευθύνη στον συγκεκριμένο «κύκλο» ο οποίος προϋπήρχε στην ΔΗΜ.ΑΡ.  και απλά προεκλογικά τελούσε εν υπνώσει. Όταν αναπτύχθηκε η κατάλληλη θερμοκρασία το μικρόβιο «ξύπνησε» και κατέβαλε τον οργανισμό. Τώρα είναι αργά για αντιδράσεις. Στο γενικό επιτελείο έχει πιάσει ήδη φωτιά και ξεπηδούν οι φλόγες ανεξέλεγκτες. Οι γνωστοί «διαδρομιστές» αφού πρώτα «αφυδάτωσαν» το προηγούμενο πολιτικό περιβάλλον του προέδρου στην συνέχεια πήραν εύκολα την πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής χωρίς καμιά ιδιαίτερη μάχη και εν μέσω μιας απίστευτης «Κουβελικής πιρουέτας». Η γνωστή αναποφασιστικότητα του ολίγιστου κου Κουβέλη ξεπεράστηκε αυτή την φορά σχετικά εύκολα. Του παρείχε πολιτική στήριξη ο εν λόγω «κύκλος». Η απόφαση ήταν ήδη ειλημμένη. Ξεπερνάμε την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» που διατηρούσαμε προεκλογικά μεταξύ της Αριστεράς και του Νεοφιλελευθερισμού και βαδίζουμε ταχύτατα στις ανοιχτές αγκάλες του δεύτερου. Πιθανά ο τρίτος πόλος που κάποιοι ονειρεύονται μέσα στην ΔΗΜ.ΑΡ. να μην είναι τίποτα άλλο από την δημιουργία από κοινού με το «ΝΕΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ.» ενός νεφελώδους «προοδευτικού κέντρου» το οποίο θα συνεργάζεται σε κυβερνητικό επίπεδο αποκλειστικά με την «Δεξιά του Κυρίου». Και ως γνωστόν από την πολιτική ιστορία αυτού του τόπου ο κεντρώος χώρος είχε και έχει σαφή αντιαριστερά πολιτικά αντανακλαστικά. Δεν προκαλεί έκπληξη η συγκεκριμένη στόχευση γιατί σε περιόδους έντονης οικονομικής, αλλά πρωτίστως κοινωνικής κρίσης πάντα κυοφορούνται πολιτικές τερατογενέσεις.

Συγνώμη δηλαδή, αλλά είναι πραγματικά ανατριχιαστικό να μιλάει ο «κύκλος» του σκιώδη προέδρου για «προγραμματική συμφωνία» δηλαδή για κοινή προγραμματική ταύτιση ανάμεσα σε ένα κόμμα της Αριστεράς με τους εγχώριους εντολοδόχους του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού που εκφράζει η κα Μέρκελ. Είναι πέρα από κάθε λογική ένα μέλος του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος να συνεργάζεται σε κυβερνητικό επίπεδο με ένα μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία κατέχει η κα Μέρκελ. 

Από την άλλη βέβαια εάν ο κος Κουβέλης επιχειρούσε να ορθώσει το πολιτικό του ανάστημα (κάτι που από μόνο του θα φάνταζε ως τεράστια έκπληξη) και να πει «όχι» απέναντι στις πολιτικές και προσωπικές επιδιώξεις του «πολιτικού ιερατείου» του κου Μπίστη πιθανά να αντιμετώπιζε έναν ανοιχτό πολιτικό εκβιασμό από την επικείμενη αποχώρηση πολλών εκλεγμένων βουλευτών του κόμματος που θα στήριζαν ανοιχτά την κυβέρνηση Σαμαρά. Δεν πρέπει να το σκέφτηκε  πολύ και έτσι αποφάσισε να δεχθεί (με μεγάλη χαρά είναι η αλήθεια) την θέση του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Όλα τελικά σε αυτή την ζωή είναι δούναι και λαβείν.

Ομολογώ πάντως ότι χρειάζεται να διαθέτει κανείς απίστευτο πολιτικό θράσος όπως ο «υπεύθυνος πολιτικής επικοινωνίας» ο οποίος σε μια έκρηξη ειλικρίνειας δήλωσε σε τηλεοπτικό πάνελ ότι «εμείς, είτε η Ν.Δ. ερχόταν πρώτη είτε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα συνεργαζόμασταν για την εξεύρεση λύσης».  Απλό, σύντομο, λιτό και κατανοητό το περίγραμμα του νεοφιλελεύθερου δόγματος περί της «ιδεολογίας-μη ιδεολογίας». Κατανοητή επίσης και η απόφαση για ένα κόμμα  προβεβλημένων στελεχών αλλά χωρίς την παρουσία απλών μελών.

 

Για την ενότητα της Αριστεράς. Τρία «εάν» και τέσσερα «δια ταύτα».

Φίλοι αναγνώστες, σε δύο μέρες έχουμε εκλογές, εκλογές κρίσιμες για μια χώρα καθημαγμένη από το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα που δύο χρόνια τώρα συντρίβει όχι μόνο τον κόσμο της μισθωτής εργασίας αλλά και πρώην εύρωστα μεσαία στρώματα του τόπου, την πρώην αγέρωχη ραχοκοκαλιά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Η σχέση δε αυτής της παραγωγικής βάσης, αυτής της δομής, αλλάζει τόσο γρήγοραώστε το πολιτικό, κρατικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα τείνει να διαρραγεί με αποτέλεσμα η γενική κρίση να αναδύει νέα δεδομένα πρωτόγνωρα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, η μαρξιστική περιγραφή της βάσης και του εποικοδομήματος που υψώνεται, στην [αγαπημένη μου και αξεπέραστη]  εισαγωγή στην ‘’Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας’’ στην σημερινή Ελλάδα βρίσκει  ανάγλυφη εικόνα απελευθερωμένη από το λούστρο της μεταμοντέρνας μακαριότητας, της μεταολυμπιακής ηλιθιότητας και του ‘’ισχυρού’’ έθνους των απευθείας απογόνων των μαραθωνομάχων !

Μήπως έφτασε λοιπόν η ώρα της Αριστεράς ?

Κυβερνά η Αριστερά ή μήπως μόνο φωνάζει περικυκλώνει ‘’δικαιώνεται’’ ?

Πρέπει όχι μόνο να ενεργούμε από τα κάτω αλλά και από τα πάνω, από τα κάτω πάντοτε, από τα πάνω όταν είναι δυνατόν έγραφε ο έτερος κλασσικός [Λένιν…] αλλά τι θα άκουγε από τους έλληνες «λενινιστές» και αυθεντικούς ερμηνευτές δεν περιγράφεται.

 Άντε να κυβερνήσουμε λοιπόν χωρίς να πιάσουμε ψιλή φιλοσοφία αφού είναι γνωστό ότι η εξουσία έχει μορφή χελιού και ξεγλιστράει εύκολα , άλλωστε φιλοσοφία είναι η ιστορία στην πράξη όπως έλεγε [για να τριτώσει το  κακό]  και  ο Γκράμσι.

Να τελειώνουμε παιδιά, αν την Κυριακή οι δυνάμεις της Αριστεράς αποκτήσουν πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο να κάνουμε κυβέρνηση ή όχι ?

 Εγώ λέω ΝΑΙ  με κάποια προαπαιτούμενα που θα τους χωρέσουν όλους χωρίς να αρχίσουν τις γνωστές δικαιολογίες των τελευταίων σαράντα χρόνων…

Εάν δεχόμαστε ότι σοσιαλισμός σε μια χώρα [και τι χώρα…] δεν γίνεται.

Εάν δεχόμαστε ότι οι Ευρωπαϊκοί λαοί δυνητικά έχουν τις περισσότερες πιθανότητες για μια σοσιαλιστική αφήγηση στο μέλλον και η ιστορική προοπτική της πατρίδας μας είναι συνυφασμένη με την Ευρώπη, την κουλτούρα και την διαδρομή της.

Εάν θέλουμε να λερώσουμε τα χέρια μας όταν ο λαός μας το ζητάει, χωρίς να παριστάνουμε τους Πόντιους Πιλάτους [του Περισσού].

 Δια ταύτα αναχωρούμε εις τας Βρυξέλλας με συγκεκριμένες προτάσεις  με επίγνωση των συγκεκριμένων συσχετισμών, χωρίς μαξιμαλισμούς, παχιά λόγια και άλλα τέτοια ηρωικά.

Δια ταύτα οργανώνουμε την κυβέρνησή μας στο εσωτερικό, με έντιμους ανθρώπους που έχουν διάφανη ιστορία στο χώρο, ασκώντας πάντοτε ανοικτή διπλωματία σαν συνεπείς αριστεροί και εισάγοντας φυσικά τους κανόνες της δημόσιας λογοδοσίας.

Δια ταύτα επαναφέρουμε μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα προ του δεύτερου μνημονίου συμμαζεύοντας ταυτόχρονα κρατικές σπατάλες όλων των ειδών που είναι σύμφυτες με την ανάπτυξη και αναπαραγωγή της εργατικής αριστοκρατίας με την οποία πρέπει  να συγκρουστούμε στη βάση του δημόσιου συμφέροντος , δηλ. με λίγα λόγια , Ριζοφωτόπουλοι δεν είστε σύντροφοι.

Δια ταύτα πρέπει  να ’’ανακαλύψουμε’’ το 5% του πληθυσμού που θησαύρισε τα 25 τελευταία  χρόνια με τις ατελείωτες επιδοτήσεις, θαλασσοδάνεια ΕΣΠΑ κλπ, κλπ , συνεργαζόμενο με αυτό το κράτος/παρακράτος λάφυρο των νικητών του εμφυλίου.

Πρέπει να πληρώσουν ως το μέγιστο ‘’ισοδύναμο μέτρο’’ ανάμεσα σε άλλα ως μέγιστη μεταρρύθμιση που σπάει τα κόκαλα του πιο παρασιτικού κατεστημένου της Ευρώπης.

Όταν κάνουμε αυτά τα ολίγιστα, οι πολίτες θα μας στηρίξουν να πάμε παραπέρα.

Μπορούμε ???

 

το κείμενο υπογράφει ο φίλος του blog  Aggelos

Μπερλινγκουέρ, ένας Ευρωπαίος κοµµουνιστής.

 Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ υπήρξε αναµ­φισβήτητα ο πλέον χαρισµατικός ηγέ­της που ανέδειξε το ευρωπαϊκό κοµ­µουνιστικό κίνηµα στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές του 1980. Υπήρξε γόνος εύπο­ρης αριστοκρατικής οικογένειας – έφερε µάλιστα και τον τίτλο του µαρκησίου -, τα µέλη της οποίας φηµίζονταν για την καλλιέργειά τους αλλά και τις προοδευτικές αντιφασιστικές τους αντιλήψεις και δράσεις. Γεννήθηκε στο Σάσαρι της Σαρδηνίας στις 25 Μαΐου του 1922 και εγκολπώθηκε από τα γεννοφάσκια του τις οικογενειακές αρχές. Ο Μπερλινγκουέρ έγινε µέλος του παράνοµου τό­τε Ιταλικού Κοµµουνιστικού Κόµµατος για να ανα­δειχτεί σε σύντοµο χρονικό διάστηµα γραµµατέ­ας της οργάνωσης της κοµµουνιστικής νεολαίας της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ήταν η εποχή που κορυφωνόταν ο Δεύτερος Παγκόσµιος Πόλεµος. Το 1944, στη διάρκεια της κυβέρνησης του στρα­τάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο, ο Μπερλινγκουέρ συνε­λήφθη επειδή συµµετείχε σε µια διαδήλωση και φυλακίστηκε για τρεις µήνες, διάστηµα ικανό για να λάβει τις τελικές του αποφάσεις που θα σφράγιζαν το µέλλον του: Να εγκαταλείψει τις νοµικές του σπουδές και να αφοσιωθεί ολόψυχα στην πο­λιτική δράση στο πλευρό των κοµµουνιστών. Εκεί­νη τη χρονιά ο Μπερλινγκουέρ γνωρίστηκε µε τον γενικό γραµµατέα του IKK Παλµίρο Τολιάτι. Ως ενεργό µέλος του κόµµατος ανέβαινε στην ιεραρ­χία του, µια ανέλιξη που τον έφερε το 1948 να γί­νει ένα από τα ηγετικά στελέχη του κόµµατος.

διαβάστε την συνέχεια του άρθρου στο pontiki.gr

Ποια ανάπτυξη ρε «απίθανοι» τύποι;

    

 

 

 

 

 

Είναι να απορεί κανείς με το θράσος ορισμένων όπως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος που ξαφνικά θυμήθηκαν την «ανάπτυξη» και τις περίφημες «διορθωτικές πολιτικές». Είναι ακριβώς οι ίδιοι απίθανοι τύποι που με τις υπογραφές τους και βάσει των πολιτικών που υιοθέτησαν οδήγησαν την χώρα σε ύφεση της τάξεως του 6%. Σήμερα διαπιστώνουν την ανάγκη να «ξανασυζητήσουν» το όλο πρόβλημα με την Κα Μέρκελ. Ας μας πούνε όμως εάν συμφωνούν με τις πρόσφατες προτάσεις της περί «ανάπτυξης» μέσω «Ελεύθερων Οικονομικών Ζωνών». Γιατί τηρούν απόλυτη σιωπή στο θέμα αυτό; Τους ενδιαφέρει ένα τέτοιο είδος «ανάπτυξης»;

Τους ενδιαφέρει δηλαδή η πιθανότητα κατά την οποία το ελληνικό κράτος σε κάποια τμήματα της περιφέρειας του δεν θα έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να παρεμβαίνει;  Η δημιουργία ανεξάρτητων οικονομικών νησίδων εντός της ελληνικής επικράτειας όπου Γερμανικές εταιρείες (κατά κύριο λόγο) αλλά και οι λοιποί συνεργάτες τους θα λειτουργούν σε «ελεύθερο» από οποιαδήποτε φορολογική υποχρέωση περιβάλλον, σε σχέση με τις ελληνικές εταιρείες που θα δραστηριοποιούνται στην ακριβώς διπλανή πόλη από την ζώνη αυτή, ενώ οι μισθοί των εργαζομένων θα καθορίζονται με απόλυτη ελευθερία κινήσεων από τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών αυτών χωρίς να ισχύει καμιά απολύτως δέσμευση; Τον ενδιαφέρει τον Κο Σαμαρά μια τέτοια ανάπτυξη για την χώρα μας; Το ρωτάω γιατί η Ν.Δ. είναι μέλος του Ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος στο οποίο προΐσταται η Μέρκελ. Υπάρχει άραγε κάποια κρυφή συμφωνία μεταξύ τους;

 Σταθερή οικονομική ανάπτυξη για μια χώρα νοείται το σύστημα εκείνο που βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο όλων ανεξαιρέτως των πολιτών. Συνεπώς το να δημιουργηθούν «στρατόπεδα συγκέντρωσης εργαζομένων» αυτό μπορεί να είναι μέσα στην φιλοσοφία της Κας Μέρκελ, όμως κανείς σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να την επικαλείται ως πολιτική η οποία εφαρμόζεται προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Είναι προφανές ότι η Γερμανίδα καγκελάριος δεν επιθυμεί οικονομικά ανεξάρτητες και εθνικά κυρίαρχες κρατικές οντότητες μέσα στην Ευρωζώνη. Δεν επιθυμεί «σκληρούς συμπαίχτες». Επιθυμεί μόνο υποταγμένα κράτη-δορυφόρους, σε πλήρη οικονομική εξάρτηση από τις πολιτικές της, για να τα διατηρεί με οξυγόνο στην ζωή μετατρέποντας τα αφενός σε «ορυχεία εξόρυξης» τους εθνικού τους πλούτου και αφετέρου σε ιμάντα μεταφοράς του στις τράπεζες του Βερολίνου. Είναι η πιο αυθεντική εκπρόσωπος της νεοφιλελεύθερης οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το ζήτημα είναι αν οι εγχώριοι πολιτικοί της σύμμαχοι ενστερνίζονται τις ίδιες ιδέες. Εαν ισχύει αυτό τότε είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από την Καγκελάριο. 

 

Η «βίαιη ωρίμανση» της Αριστεράς

Πριν από λίγες μέρες άκουσα τον Γιάννη Δραγασάκη σε συνέντευξη του στο Ρ/Σ ΚΟΚΚΙΝΟ να χρησιμοποιεί την συγκεκριμένη έκφραση. Είναι πραγματικά ότι πιο ρεαλιστικό άκουσα τον τελευταίο καιρό. Να υποθέσω όμως ότι ο χρόνος πιέζει αφόρητα. Έχουμε στην διάθεση μας λιγότερο από ένα μήνα για να αποκτήσει σάρκα και οστά η συγκεκριμένη στρατηγική. Γιατί τώρα πια δεν μας φτάνουν μόνο οι ψήφοι αποδοκιμασίας κατά του μέχρι πρότινος κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Θα πρέπει να συνδυαστούν, να προστεθούν στην δυναμική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περισσότεροι ψήφοι επιδοκιμασίας μιας διεξοδικής και συγκεκριμένης εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.

Έχει ήδη διαμορφωθεί ένα πολιτικό μέτωπο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να «αναχαιτίσει» την δυναμική αυτή. Πρόκειται για μια ανήθικη, χωρίς πολιτικές αρχές, συκοφαντική επίθεση. Οι «λύκοι» επιχειρούν τώρα να φορέσουν τον μανδύα του «προβάτου». Όμως ο έλληνας πολίτης δεν είναι λωτοφάγος.

Οι «αιθεροβάμονες» προφανώς ξαφνιάστηκαν και από την γεμάτη εμπάθεια επίθεση του Κ.Κ.Ε. Τους καλωσορίζω στην σκληρή πραγματικότητα. Η εμμονή σε φαντασιακές λογικές ιδιαίτερα σε περιόδους βαθιάς κοινωνικής κρίσης αποδυναμώνουν οποιαδήποτε προσπάθεια ευρύτερης ανάλυσης της.  Εάν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις τα ποσοστά του Κ.Κ.Ε. στις επόμενες εκλογές θα αντιστοιχούν πλήρως με τον σκληρό και αδιαπέραστο πυρήνα των φίλων και μελών του κόμματος οπότε δεν ξέρω πόσο εποικοδομητικό θα είναι να επιμένει κανείς στην προοπτική μιας «κυβερνητικής συνεργασίας» με τους μηχανισμούς του Περισσού. Θα συμφωνήσω ότι οι αναφορές στην συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων πρέπει πρωτίστως να ακουμπούν στην «κοινή λογική» του αριστερού ψηφοφόρου.  

Κατά τα άλλα ο μόνος πραγματικός σύμμαχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στις επόμενες εκλογές είναι ο έλληνας πολίτης που πλήττεται άμεσα από τα αποτελέσματα των πολιτικών του μνημονίου. Αυτόν θα πρέπει να πείσει και σε αυτόν θα πρέπει να απολογηθεί για τυχόν παραλείψεις. Το απόλυτο όπλο στην επικοινωνία μαζί του είναι η κατάθεση της αλήθειας και η ανάλυση της σκληρής πραγματικότητας. Η αλήθεια ήταν ανέκαθεν επαναστατική και ο μόνος σίγουρος τρόπος για να οικοδομήσεις σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στην αριστερά και στον λαό.  Η ειδοποιός διαφορά της αριστεράς με το πολιτικό κατεστημένο της χώρας είναι ότι χωρίς την ενεργό συμμετοχή και στήριξη του απλού έλληνα πολίτη στο «κυβερνητικό έργο» μιας αριστερής πλειοψηφίας είναι σχεδόν ακατόρθωτο να συντελεστούν οποιεσδήποτε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει απόλυτη ανάγκη ο τόπος. Το «σχεδόν» έχει να κάνει με την πιθανότητα εγκαθίδρυσης στην εξουσία μιας κομματικής και γραφειοκρατικής νομενκλατούρας που θα διοικεί δήθεν στο όνομα του απλού λαού και θα παράγει μεταρρυθμιστικό έργο προς όφελος μιας νέας ολιγαρχίας άσχετα με την ονοματοδότηση που θα επιλεχθεί για να την καλύπτει. Αλλά ας μην κινδυνολογούμε τέτοιες ώρες.  

Ας πούμε λοιπόν στον κόσμο ότι πρέπει να γίνει ένα πλήρες σάρωμα στις επαχθείς νοοτροπίες τις οποίες εγκατέστησαν στην χώρα μας οι κυβερνήσεις των τελευταίων σαράντα (και βάλε) ετών. Ότι στην ουσία θα πρόκειται περί της απαραίτητης συνολικής επανεκκίνησης της σύγχρονης Ιστορίας της χώρας. Γιατί χωρίς αυτή την ολική επανεκκίνηση πολύ φοβάμαι ότι θα διαρραγούν οι όποιοι σύνδεσμοι μας ενώνουν με την ιστορική διαδρομή του λαού μας.  Ας μιλήσουμε για την ουσιώδη ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, για την σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα και την εργατική αριστοκρατία. Για την ανατροπή της σχέσης που διέπει σήμερα το κράτος με τον πολίτη, όπου στις μέρες μας το νεοφιλελεύθερο κράτος είναι ο εχθρός του πολίτη και ο πολίτης προσπαθεί να ξεφύγει και να ξεγελάσει του μηχανισμούς του αμυνόμενος απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των οικονομικών μέτρων. Ας του πούμε όμως ότι για να επανέλθουμε σε εποχές πραγματικής ανάπτυξης και ευημερίας θα πρέπει πρώτα να ισορροπήσουμε ως οικονομία στις παρούσες συνθήκες. Και ότι αυτό αποκλείει οποιοδήποτε σενάριο επιστροφής στην δραχμή ή εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί μια αδύναμη και απομονωμένη οικονομία, μη ανταποδοτική στον απλό ελληνικό λαό, όχι μόνο δεν θα μπορέσει να ισορροπήσει αλλά ούτε ακόμα και αυτά τα σύγχρονα σύνορα της χώρας δεν θα μπορέσει να διασφαλίσει στα πλαίσια ενός σκληρού γεωοικονομικού και γεωστρατηγικού ανταγωνισμού που εξελίσσεται στην ευρύτερη περιοχή μας. Η διαφορά με τον γεωοικονομικό πόλεμο του Γερμανικού πολιτικού και οικονομικού ιερατείου που μας απειλεί είναι ότι εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι δυνατόν να οργανωθούν οι απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες που θα αποτελέσουν ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης απέναντι στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα.

Ας απευθυνθούμε στον πολίτη για να του πούμε ότι εμείς σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε το σύγχρονο ελληνικό κράτος, λάφυρο ή δέσμιο των συμφερόντων του κόμματος που κυβερνά και ότι η κυβερνώσα αριστερά δεν θα δημιουργήσει νέες κομματικές στρατιές δημοσίων υπαλλήλων. Αντίθετα θα προσπαθήσει να οργανώσει καλύτερα και να αναβαθμίσει την λειτουργία του δημοσίου τομέα πάντα σε απόλυτη σύμπνοια και συνεργασία με τους εργαζομένους  και ότι θα φανεί αμείλικτη σε φαινόμενα διαφθοράς που στην ουσία αφαιρούν την δυνατότητα από τον παραγόμενο πλούτο του έλληνα πολίτη να αναδιανεμηθεί ισότιμα και ισόρροπα προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Γιατί η μεγάλη μάχη με τους βάρβαρους νεοκαπιταλιστές είναι η εξυγίανση και η ενδυνάμωση της λειτουργίας της δημόσιας σφαίρας απέναντι στα σχέδια  τους για πλήρη άλωση του δημόσιου κοινωνικού πλούτου.

Ας του πούμε ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν γίνονται οικονομικά θαύματα. Αλλά ότι σταδιακά μέσω ενός, επιτέλους, δίκαιου και μόνιμου φορολογικού συστήματος είναι δυνατόν ο κόσμος της εργασίας να ανακτήσει την αξιοπρέπεια του και την πίστη του σε μελλοντικούς σχεδιασμούς ειδικά σε ότι αφορά την νεολαία. Ότι προφανώς τα «χρυσά κουτάλια» του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. μας τελείωσαν οριστικά και ότι η θεωρεία της «καμένης γης» που αναλάμβαναν ο ένας από τον άλλο δεν μας αφορά.  Ότι τα δανεικά πάνω σε δανεικά σε ότι αφορά την λειτουργία του ιδιωτικού αλλά και του δημόσιου τομέα είναι η σίγουρη συνταγή της καταστροφής. Ότι όταν δεν παράγεις και μόνο καταναλώνεις (με δανεικά και αυτό) δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να μην σκάσει η «φούσκα». Ότι η τακτική του «εύκολου και γρήγορου κέρδους» δεν μπορεί να συνεχίζεται διαχρονικά και να επικαλείται ως μέσο «ανάπτυξης». Ας προτάξουμε ως το απαραίτητο όπλο για την (οικονομική και πολιτιστική) παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας την δημιουργία μιας σύγχρονης «βαριάς βιομηχανίας» που κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να έχει άλλη μορφή από την ανάδειξη της παιδείας και τη ιστορίας αυτού του τόπου που θα πρέπει να αποτελέσουν το αναπόσπαστο κομμάτι μιας διαφορετικής, εναλλακτικής τουριστικής βιομηχανίας.

Η σύνεση και η μετριοπάθεια πρέπει να ακολουθεί κάθε μας βήμα ως κοινωνία από εδώ και πέρα. Η ανασυγκρότηση και η ανασύνθεση των λόγων και των έργων μας αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την ωρίμανση (βίαιη ή μη) της Αριστεράς. Το σίγουρο είναι ότι η μεγάλη μάχη για την Αριστερά θα κριθεί στο πεδίο της διαφορετικότητας που προκύπτει από την φιλοσοφία και την κουλτούρα της με στόχο την συγκρότηση μιας διαφορετικής κοινωνικής συνεκτικότητας από αυτή που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Καθαρά χέρια και καθαρές συνειδήσεις χρειάζεται να πρωταγωνιστήσουν στην μάχη αυτή. Σε καμία περίπτωση δεν θα είναι εύκολη. Θα αποτελέσει όμως τον μόνο σίγουρο δρόμο που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε τα δύο τελευταία χρόνια με ευθύνη του πολιτικού πτώματος του δικομματισμού και των οικονομικών συμφερόντων που βασίστηκαν πάνω σε αυτό.