συν…εννοήσεις

Εντάξει, η κατάσταση μου είναι δύσκολη. Το παραδέχομαι. Βρίσκομαι σε παραλήρημα. Σε μια εβδομάδα θα έχω σαλπάρει για την λεβεντογέννα Κρήτη και αυτοί οι γαμ·£♣∞  δείκτες του ρολογιού δεν λένε να τρέξουν λίγο πιο γρήγορα. Να ξεκολήσουν βρε παιδί μου. Μπαίνουμε στον Αύγουστο. Μήνας διακοπών. Εχω ραντεβού με την γρίππη στο νησί. Λέω να μην το χάσω. Ειλικρινά συγκινούμαι που τα πτηνά και οι χοίροι αποφάσισαν να μοιραστούν την γρίππη τους μαζί μας. Δείγμα της άψογης συνεργασίας που έχουμε με την φύση.

Επί του παρόντος όμως αναλογίζομαι τον απόηχο από τον «αφρό των ημερών», που προέκυψε από τα γεγονότα των δυο τελευταίων μηνών. Κείμενα, αναλύσεις, κόντρα αναλύσεις, θέσεις, αντιθέσεις, συνεδριάσεις ανοικτές και κλειστές, συνεννοήσεις, επικοινωνίες, παραιτήσεις, ανακαλέσεις παραιτήσεων, πλήθη ευσεβών που «κρατούν» με την αγάπη τους τον αρχηγό, εικονολάτρες μια άλλης εποχής. Μέλη-μη μέλη, «όντα ειδικού τύπου», κάρτες-μή κάρτες, κόμμα-μη κόμμα, δεκάδες ώρες ατελείωτων συζητήσεων, εν μέσω ξύλινης γλώσσας και τελεσιγράφων.

Ολο αυτόν τον «αφρό» αποφάσισα να τον «ντύσω» μουσικά. Να φτιάξω μία μουσική επένδυση στα γεγονότα που ζήσαμε και που ζούμε ακόμη. Εαν ρωτάτε, σας απαντάω ευθέως : Οχι ! Eίναι πρωί και δεν έχω πιεί τίποτα. Δεν είμαι φίλος του ποτού. Το καλύτερο παραλήρημα είναι αυτό που παράγει η αδρεναλίνη.

 Τρία μουσικά video θα σας παρουσιάσω. Το καθένα διηγείται την δική του ιστορία. Σε ορισμένα σημεία οι λέξεις δένουν απόλυτα με το περιεχόμενο των τωρινών εξελίξεων.

 Το πρώτο θέλω να αφιερώσω στoυς συμμετέχοντες σε ατέρμονες συζητήσεις «κλειστού επιπέδου» που διεξάγονται εντός των γενικών επιτελείων. Ασκήσεις επί χάρτου με φανταστικούς στρατούς. Ιδιαίτερα μετά την συνάντηση που έγινε (;) μεταξύ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ και ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ αφού προηγήθηκε τηλεφώνημα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗ.
Τι μπορεί να ειπώθηκε εκ μέρους του Προέδρου στον σύντροφο ΦΩΤΗ στη συγκεκριμένη συνάντηση; Στο video που ακολουθεί ! : …Με το κόκκινο σακάκι ο Πρόεδρος. Κάποια στιγμή στο πλάνο μπαίνει και ο ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ. Λίγο ζόρικος είναι η αλήθεια…κάνει επίδειξη δύναμης. Στο τέλος όμως υπάρχει το ανάλογο Happy end !

 

Και ο απλός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ; Τι λέει ; Πως αντιμετωπίζει όλες αυτές τις προσπάθειες «συνεννοήσεων» μεταξύ τάσεων και συνιστωσών; Μάλλον με μια δόση μοιρολατρισμού…

 

Σε όλους εμάς λοιπόν, τους αλαφροίσκιωτους, τους ακραίους, τα μέλη-μη μέλη, τους μη οπαδούς, τους μη εικονολάτρες, τους μη γραφειοκράτες και διαδρομιστές, σε όλους όσους προσπαθούν να βγάλουν ένα νόημα για το τι συμβαίνει, διάλεξα το καλύτερο! Γιατί σε αντίθεση με τις «κλειστές» συνεδριάσεις η δικιά μας «κουλτούρα των ανοικτών εκτάσεων» δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ από το μυαλό και την ψυχή μας …. we wern’t born to follow….

Advertisements

Μπύρα…

Κάνει ζέστη, το ξέρουμε όλοι, αλλά η ζέστη σε αυτή την χώρα δεν δικαιολογεί την συμπεριφορά μερικών ανθρώπων.

Μεσημεράκι, η ξανθιά, με τον γιό της κάτω απο την ομπρέλλα στην παραλία κάνει το ενα τσιγάρο μετά το άλλο και πίνει παγωμένες μπύρες. Αντρας δεν υπάρχει (καρατσεκαρισμένο), βέρα δεν υπάρχει και γενικώς «παίζει» κοιτώντας γύρω.

Σώμα φτιαγμένο στο γυμναστήριο, με ενα ελαφρύ μαύρισμα, πολύ προικισμένη απο την φύση και αρκετά προσκλητική, σηκώνεται, κάνει καμμιά βουτιά, καπνίζει το ενα τσιγάρο πισω απο το άλλο (ακομα και μέσα στη θάλασσα) και μετράς 1,2,3,4…5 μπουκάλια μπύρας. Σεκλέτια λές, νταλκάδες μεγάλοι…

Σε έχει δεί που την κοιτάς και εχεις καταλάβει οτι γουστάρει αλλα είσαι λίγο μπερδεμένος γιατι…ωραία γυναίκα ρε παιδί μου αλλα πολύ τσιγάρο και μπύρα μόνη της μεσημεριάτικα. Ε, οκ, γούστο της να μου πείς.

Τι θα γίνει θα αποφασίσεις τωρα αν σου αρέσει ή οχι ? Θα την κάνεις την κίνηση ?

Κανένα πρόβλημα, μην φοβάσαι καθόλου, θα σε βοηθήσει εκείνη αμέσως.

Το παιδί, γύρω στα 10, κάνει το λάθος και χωρις να το θέλει, χύνει την τελευταία μπύρα πάνω στα τσιγάρα της μαμάς.

Ε, ρε κι αρχίζουν να πέφτουν κάτι σφαλιάρες, κάτι σκαμπίλια (συνοδεύονται απο κοσμιτικά επίθετα)…ένα, δύο, τρία, έγινε η φάτσα του μικρού μπλε μαρέν…

Ζέστη ρε γαμώτο. Πολύ ζέστη. Κι αυτό σου βγάζει μιά ασεξουαλικότητα, μια υστερία…μιά ηλιθιότητα, που δεν σε αφήνει να καταλάβεις πότε γίνεσαι μαλάκας.

Και το χειρότερο είναι που συνεχίζεις να είσαι μαλάκας κι οταν δεν κάνει ζέστη…

o μοναδικός και το δικό του.

 Κάποιες στιγμές το μυαλό του ανθρώπου παίζει περίεργα παιχνίδια. Βλέπει αυτό που θέλει να δει και όχι αυτό που υπάρχει στα αλήθεια. Με τον ίδιο τρόπο που μια λευκή δέσμη φωτός διασπάται στα βασικά χρώματα περνώντας μέσα από το πρίσμα. Είναι η ανάγκη του καθενός απο εμάς να διαθέτει μια εναλλακτική διέξοδο από την μίζερη καθημερινότητα, η εμπλοκή σου σε μια ερωτική σχέση που εχει φθαρεί, η ενασχόληση σου με μια δουλειά που δεν σου αρέσει αλλά πρέπει να την κάνεις αναγκαστικά για να ζήσεις, με το αίσθημα της αντίθεσης από αυτό πού θα ήθελες πραγματικά να είσαι, εμφανιζόμενο ως κυρίαρχο. Σε τελική ανάλυση ο συμβιβασμός που πρέπει να κάνεις για να μπορείς να είσαι μέλος της κλειστής σου κοινωνίας  είναι μεγάλος. Για τους πιο ελαφροίσκιοτους το τίμημα είναι βαρύ. Ατέλειωτα βράδια ξαγρύπνιας με το καταραμμένο ΑΝ, πάντα έτοιμο να σε τρελάνει. Αυτοί που κοιμούνται δίπλα σου μπορεί να μην το καταλαβαίνουν. Αλλά για όλους εμάς έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να δωθεί η τελική μάχη επιβίωσης. Είναι κάτι σαν τις αναμετρήσεις των αρχαίων οπλιτικών φαλαγγών. Εάν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον εχθρικό στρατό στην κατά μέτωπο σύγκρουση, γυρίζεις πλάτη, τρέχεις αδιάκοπα με μόνο σκοπό να σώσεις την ύπαρξη σου. Δεν σε νοιάζουν τα υπόλοιπα, ασπίδες, όπλα, τα παρατάς, τα ρίχνεις κατά γης. Σε νοιάζει μόνο ο εαυτός σου. Δεν σε ενδιαφέρει καν τι θα πουν μετά, ότι γύρισες πλατη, πρέπει να συνεχίσεις να ζεις, είναι το ένστικτο της επιβίωσης που σε ωθεί να τρέχεις ασταμάτητα χωρίς να κοιτάς πίσω σου, δεν έχεις χρόνο για αυτό, πρέπει να εγκαταλείψεις το πεδίο άμμεσα πριν να είναι αργά. Δεν σε ενδιαφέρει διόλου αν τα αίματα τρέχουν σε ολο σου το κορμί, αν κρατάς τα εντόσθια σου έτοιμα να χυθούν έξω, από το κτύπημα του αντιπάλου. Ο στρατός σου υποχωρεί. Σαν σε τρελό παιδικό παιχνίδι βλέπεις μια διεύθυνση στον ορίζοντα και την ακολουθείς. Τρέξε ! Πριν οι ερινύες του αντιπάλου σε προλαβουν επειδή σε άφησε να ζήσεις!

  

Κανείς δεν μπορεί να το ορίσει αυτό. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει μέχρι που αφήνεις ελεύθερο τον ευατό σου να πάει. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει τι πρέπει να πιστέψεις και τι όχι. Η ανάγκη σου να αισθανθείς, ότι κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό συμβαίνει στην ζωή σου, ακόμα και εάν αυτό είναι εικονική πραγματικότητα κατευθύνει ολες τις κινήσεις σου. Κυρίως του μυαλού. Το σώμα έρχεται μετά, όπως πάντα καθυστερημένο. Οι κατευθύνσεις έχουν δοθεί, οι κτύποι της καρδιάς σου ανεξέλεγκτοι. Είναι πολύ αργά για να ελέγξεις το οτιδήποτε. Παραδίνεσαι στην μαγεία του ονείρου, στην μαγεία του ΑΝ. Οι αισθήσεις σου όλες λειτουργούν ενστικτωδώς, δηλώνουν υποταγή και ακολουθούν έναν τρελό χορό ερωτικής μέθης. Κάπως έτσι θα πρέπει να γιόρταζαν τις τελετές του θεού ΔΙΟΝΥΣΟΥ σκέφτεσαι. Δεν σε νοιάζει τίποτα. Μόνο το τώρα. Οι στιγμές που περνάνε φευγαλέα από μπροστά σου, νομίζεις ότι θα σε συντροφεύουν για πάντα. Δεν έχεις σκεφθεί ποτέ ότι κάποια μέρα “ οι αλήθειες σου θα σέρνονται στο πάτωμα γυμνές. “ Δεν έχεις σκεφτεί οτι μπορεί να βρεθείς στην άκρη του δωματίου σου…νύχτα…με ησυχία…κανένας δίπλα σου…όλοι κοιμούνται….σσσς ! Ησυχία μην τους ξυπνήσουμε….σσσς ! οι αλήθειες  χορεύουν, κλείνοντας σου το μάτι…μα καλά…πριν από λίγη ώρα σερνόντουσαν…τώρα χορεύουν; Μα φυσικά ανόητο παιδί….αφού τις άφησες να σέρνονται…πρέπει και αυτές να επιβιώσουν…αλήθειες είναι, σε χορό Διονυσιακής λατρείας βρίσκονται !

 

 

Και τότε αρχίζει η εποχή της τρέλας…κάτι σαν την εποχή του Υδροχόου….μα ακριβώς το αντίθετο. Είναι η ώρα της επιστροφής. Η χειρότερη ώρα. Το ταξίδι τελείωσε , μετατρέπεται σε εφιάλτη , όλα αναβάλλονται , όλα απομυθοποιούνται, όλα ξεφτίζουν μπροστά σου, μετατρέπονται σε ομίχλη, ξεθωριάζουν, σαπίζουν και μαζί με αυτά ένα μεγάλο μέρος του εαυτού σου. Ηταν αναπόφευκτο, έπρεπε να το περιμένεις, η απόδραση ηταν παροδική, δεν είχες την δύναμη να το μετατρέψεις σε τετελεσμένο γεγονός, δεν είχες την δύναμη να το μετατρέψεις σε αλήθεια . Σου δόθηκαν ευκαιρίες πολλές, αλλά δεν μπόρεσες. Μάλλον δεν είχες την δύναμη…την καρδιά….δεν ήσουν σίγουρος…φοβόσουν…λίγο ακόμα χρειάζομαι έλεγες….λίγο… τώρα ίσως;  Όχι καλύτερα αυριο! Λίγο πιο μετά….λίγο ακόμα χρόνο…λίγο ακόμα. Και οι μέρες έγιναν μήνες, οι μήνες έγιναν χρόνια, και εσύ ήθελες λίγο ακόμα…πολύ λίγο ναι…..καμιά δεκαριά χρόνια ισως ;  Εάν για σένα σημασία έχει μόνο η διαδρομή του ταξιδιού και όχι το τέρμα του δρόμου τότε όλα είναι καλα. Εχεις περάσει καλά. Αν όμως το τέρμα του δρόμου και το αποτέλεσμα της διαδρομής  μετράει περισσότερο, τότε ο εφιάλτης μόλις έχει ήδη ξεκινήσει. Εξαρτάται από πια οπτική γωνία βλέπεις το θέμα. Σημασία πάντα έχει και ο τρόπος του ταξιδιού…με δυσκολίες ; Με φόβους ; Θα αντέξεις τις επικίνδυνες στροφές ; Όλα αυτά παίζουν τον ρόλο τους. Εδώ λοιπόν τελειώνουν όλα. Τερματικός σταθμός που λένε….Παρακαλούνται οι επιβάτες να κατέβουν από την αμαξοστοιχεία. Αποχαιρετισμός στα όπλα.

 

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε ήδη εγκαταλείψει την προσπάθεια να διαβάσετε αυτό το εξαιρετικού κάλλους πόνημα. Δεν πειράζει. Δεν απευθύνεται σε όλους. Δεν παρουσιάζει κινηματικό ενδιαφέρον. Δεν ασχολείται με τις μάζες. Δεν είναι επαναστατικό μανιφέστο. Δεν θέλω κάτι ιδιαίτερο να πω, δεν επιθυμώ να σχολιάσετε καν.

 

 

 Ως επίλογο θέλω να μοιραστώ μαζί σας τον θαυμασμό που είχα, και που έχω ακόμη, για τον ΜΠΟΡΙΣ ΒΙΑΝ. Είναι η αποθέωση της διαφορετικότητας. Είναι οι σκοτεινές διαδρομές του μυαλού που ελάχιστοι τολμούν να εξερευνήσουν. Είναι απλά ο μοναδικός και το δικό του. Μην ανησυχείται όμως, δεν πρόκειται να φτύσω στους τάφους σας, ουτε να καθαρίσω τους κακομούτσουνους, θα ειμαι ο σκουληκοσκανδαλιάρης με το πλαγκτόν, θα αναζητώ πάντα τον χαμένο βαρώνο, εντός της γούνινης ωρίτσας, και επειδή ο έρως είναι τυφλός, θα βλέπω να χορεύουν το βάλς, παίζοντας το ρόλο του κομπάρσου, επειδή τελικά όλοι οι νεκροί έχουν το ίδιο δέρμα. Υποκλίνομαι !

 

 

I wasn’t born to follow

Oh I’d rather go and journey where the diamond crest is flowing and
Run across the valley beneath the sacred mountain and
Wander through the forest.
Where the trees have leaves of prisms and break the light in colors
That no one knows the names of. And when it’s time I’ll go and wait beside a legendary fountain
Till I see your form reflected in it’s clear and jewelled waters
And if you think I’m ready
You may lead me to the chasm where the rivers of our vision
Flow into one another… I will want to die beneath the white cascading waters
She may beg, she may plead, she may argue with her logic
And then she’ll know the things I learned
That really have no value in the end she will surely know
I wasn’t born to follow      

THE BYRDS