συν…εννοήσεις

Εντάξει, η κατάσταση μου είναι δύσκολη. Το παραδέχομαι. Βρίσκομαι σε παραλήρημα. Σε μια εβδομάδα θα έχω σαλπάρει για την λεβεντογέννα Κρήτη και αυτοί οι γαμ·£♣∞  δείκτες του ρολογιού δεν λένε να τρέξουν λίγο πιο γρήγορα. Να ξεκολήσουν βρε παιδί μου. Μπαίνουμε στον Αύγουστο. Μήνας διακοπών. Εχω ραντεβού με την γρίππη στο νησί. Λέω να μην το χάσω. Ειλικρινά συγκινούμαι που τα πτηνά και οι χοίροι αποφάσισαν να μοιραστούν την γρίππη τους μαζί μας. Δείγμα της άψογης συνεργασίας που έχουμε με την φύση.

Επί του παρόντος όμως αναλογίζομαι τον απόηχο από τον «αφρό των ημερών», που προέκυψε από τα γεγονότα των δυο τελευταίων μηνών. Κείμενα, αναλύσεις, κόντρα αναλύσεις, θέσεις, αντιθέσεις, συνεδριάσεις ανοικτές και κλειστές, συνεννοήσεις, επικοινωνίες, παραιτήσεις, ανακαλέσεις παραιτήσεων, πλήθη ευσεβών που «κρατούν» με την αγάπη τους τον αρχηγό, εικονολάτρες μια άλλης εποχής. Μέλη-μη μέλη, «όντα ειδικού τύπου», κάρτες-μή κάρτες, κόμμα-μη κόμμα, δεκάδες ώρες ατελείωτων συζητήσεων, εν μέσω ξύλινης γλώσσας και τελεσιγράφων.

Ολο αυτόν τον «αφρό» αποφάσισα να τον «ντύσω» μουσικά. Να φτιάξω μία μουσική επένδυση στα γεγονότα που ζήσαμε και που ζούμε ακόμη. Εαν ρωτάτε, σας απαντάω ευθέως : Οχι ! Eίναι πρωί και δεν έχω πιεί τίποτα. Δεν είμαι φίλος του ποτού. Το καλύτερο παραλήρημα είναι αυτό που παράγει η αδρεναλίνη.

 Τρία μουσικά video θα σας παρουσιάσω. Το καθένα διηγείται την δική του ιστορία. Σε ορισμένα σημεία οι λέξεις δένουν απόλυτα με το περιεχόμενο των τωρινών εξελίξεων.

 Το πρώτο θέλω να αφιερώσω στoυς συμμετέχοντες σε ατέρμονες συζητήσεις «κλειστού επιπέδου» που διεξάγονται εντός των γενικών επιτελείων. Ασκήσεις επί χάρτου με φανταστικούς στρατούς. Ιδιαίτερα μετά την συνάντηση που έγινε (;) μεταξύ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ και ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ αφού προηγήθηκε τηλεφώνημα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗ.
Τι μπορεί να ειπώθηκε εκ μέρους του Προέδρου στον σύντροφο ΦΩΤΗ στη συγκεκριμένη συνάντηση; Στο video που ακολουθεί ! : …Με το κόκκινο σακάκι ο Πρόεδρος. Κάποια στιγμή στο πλάνο μπαίνει και ο ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ. Λίγο ζόρικος είναι η αλήθεια…κάνει επίδειξη δύναμης. Στο τέλος όμως υπάρχει το ανάλογο Happy end !

 

Και ο απλός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ; Τι λέει ; Πως αντιμετωπίζει όλες αυτές τις προσπάθειες «συνεννοήσεων» μεταξύ τάσεων και συνιστωσών; Μάλλον με μια δόση μοιρολατρισμού…

 

Σε όλους εμάς λοιπόν, τους αλαφροίσκιωτους, τους ακραίους, τα μέλη-μη μέλη, τους μη οπαδούς, τους μη εικονολάτρες, τους μη γραφειοκράτες και διαδρομιστές, σε όλους όσους προσπαθούν να βγάλουν ένα νόημα για το τι συμβαίνει, διάλεξα το καλύτερο! Γιατί σε αντίθεση με τις «κλειστές» συνεδριάσεις η δικιά μας «κουλτούρα των ανοικτών εκτάσεων» δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ από το μυαλό και την ψυχή μας …. we wern’t born to follow….

Advertisements

ειμαι εγώ…16 χρονών.

Το video ανήκει στον … dragonflymed

Tα σημερινά παιδιά θα έπρεπε ήδη να είχαν εξεγερθεί εναντίον μας. Εναντίον της γενιάς των γονιών τους, μιάς γενιάς που σπατάλησε φυσικούς και οικονομικούς πόρους για να ζήσει καλύτερα από κάθε άλλη στην ιστορία.        Η γενιά μας δανείστηκε και από το μέλλον των παιδιών της για να αυτοχρημαδοτήσει την δική της, δίχως προηγούμενο, ευημερία. Εξαγόρασε τις σπατάλες της, χρεώνοντας τες στην δική τους πιστωτική κάρτα.
– Thomas Friedman, New York  Times 07.12.2008 –

« Είμαι εγώ ρε… και είμαι 16 χρονών. Πίσω από μια κουκούλα για να κρύβομαι από την ασχήμια που έχει το βλέμμα σας όταν με κοιτάτε. Ηρθα να σας αντιμετωπίσω. Στα ίσα. Δεν θέλω χάρες. Ξέρω τι κάνω. Εσείς πίσω από τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, εγώ πίσω από  την κουκούλα μου. Μαύρη ή κόκκινη δεν έχει σημασία. Το χρώμα δεν μετράει. Μόνο ένα χρώμα μετράει. Το χρώμα του αίματος στα ανοιγμένα κεφάλια μας. Σας το επιστρέφουμε πίσω. Δεν είμαστε έτοιμοι για «διάλογο» ακόμα. Δεν είμαστε έτοιμοι να μπούμε στην παραγωγή σας. Εχουμε χρόνια μπροστά μας πριν διαλυθούμε ψυχικά και σωματικά πίσω από ένα γραφείο. Εχουμε χρόνια μπροστά μας ακόμα πριν ζητιανέψουμε για δουλειά. Πριν παραδώσουμε την ψυχή μας στο αφεντικό. Πριν δούμε τα όνειρά μας να διαλύονται. Για αυτό σηκώνουμε τα χέρια ψηλά στον ουρανό. Οχι για να προσευχηθούμε, ούτε για να παραδοθούμε. Ποτέ !!!. Για να σου πετάξουμε την πέτρα της οργής από το σπασμένο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου. Γιατί όσο θα είσαι εσύ εκεί, να φυλάς αυτούς που μας βιάζουν καθημερινά, εγώ θα είμαι στο απέναντι πεζοδρόμιο, με την πέτρα και την μόλοτωφ στο χέρι. Και να ξέρεις θα σε περιμένω !
Μόνο που εγώ δεν κάνω στρατιωτικούς σχηματισμούς πρίν την επίθεση. Η δική μου επίθεση είναι αυθόρμητη, σαν σχέδιο αέρινης χορευτικής φιγούρας, πετώντας την πέτρα πίσω από  την ομίχλη των δακρυγόνων.

xoros

Μάθε και κάτι άλλο. Οι δικές μας φωτιές δεν θα σβήσουν ήσυχα μέσα στην νύχτα των άλλων. Γιατί είναι οι δικές μας νύχτες. Νύχτες που θα σε κάνω να τις θυμάσαι για όλη σου την ζωή.
Μην με κοιτάς έτσι πίσω από την ασπίδα σου. Ξέρεις καλά ποιός είμαι. Ανήκω στο «περίσσευμα ανθρώπων» της κοινωνίας των βιτρινών. Ανήκω στους μη «ενσωματώσιμους» . Κινούμαι στο περιθώριο. Δέν έχει σημασία ότι δεν βλέπεις το πρόσωπο μου. Ούτε και εγώ βλέπω το δικό σου. Μόνο που εσύ όταν μου επιστρέφεις την πέτρα είσαι ο νόμιμος. Ο εντεταλμένος της Πολιτείας.  Ενας αριθμός με στολή. Ενώ εγώ είμαι ο «βάρβαρος» της στιγμής. Πως θα σου φαινόνταν εάν σου έλεγα ότι εμείς οι ανεπίσημοι «βάρβαροι» είμαστε η ταχύτερα αναπτυσώμενη κοινωνική τάξη του πλανήτη ε;  Οτι όσο υπάρχεις, θα υπάρχω με την σφιγμένη μου γροθιά υψωμένη μπροστά από την ασπίδα σου. Οτι στην ρίψη των δακρυγόνων σου, τα χέρια μου σε παράλληλη πορεία πρός το κάτω μέρος του σώματος μου θα σου δείχνουν τα γεννητικά μου όργανα. Οτι όλοι οι τοίχοι θα φέρουν την υπογραφή σου. Αντ’ αυτού…ΜΠΑΤΣΟΙ – ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ – ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.
Οι δεσμός μου με σένα, είναι πλέον «δεσμός αίματος». Στο υπόσχομαι ότι δεν θα χωρίσουμε ποτέ!. Το μίσος που θρέφω για σένα είναι μεγαλύτερο από την αγάπη για την προστασία του εαυτού μου. Ετσι και αλλιώς πάντα ήμουν ευάλωτος. Σε αυτό που έφτιαξαν άλλοι για εμένα χωρίς όμως εμένα. Δεν με έχουν βάλει στα σχέδια τους. Δεν χωράω. Δεν θα γίνω σωστό «εργαλείο» της αγοράς εγώ. Υπάρχουν πολλοί άλλοι που τρέχουν τα σάλια τους για αυτό. Που ικετεύουν γονατιστοί. Θυμίσου… ενώ είχες μπεί σε δύο σχολές, εσύ προτίμησες να καταγαγείς στο σώμα επειδή σου άρεσαν οι στρατιωτικές στολές από μικρός. Να έχεις γρήγορο και σίγουρο μεροκάματο. Το μεροκάματο του τρόμου. Να σώνεις βιτρίνες και τράπεζες, που για σένα θα αποδειχθούν αχρείαστες κακόμοιρε!. Η μόνη σου σχέση με την τράπεζα θα είναι να πάρεις καταναλωτικό δάνειο για ψώνια ή διακοπές. Καινούργια τηλεόραση για το σπίτι. Σκέψου ε ;  Η τράπεζα που προστατεύεις από εμένα που σπάω την βιτρίνα της, αυτή η ίδια τράπεζα, εαν δεν πληρώνεις την δόση σου κανονικά, θα σου πάρει την τηλεόραση, μπορεί και το σπίτι. Συνέχιζε να την προστατεύεις. Είπαμε είσαι ένας αριθμός με στολή. Οι αριθμοί δεν μιλάνε. Οι αριθμοί απαγορεύονται να  σκέφτονται. Οι αριθμοί απαγορεύονται να αισθάνονται. Τελειώνουν την «εργασία» τους και μετά όλο αγωνία γυρνούν σπίτι για να απολαύσουν οικογενειακή θαλπωρή. Η γυναίκα σου σε υποδέχεται όλο απορία.  » Τι έγινε; Πώς πήγε σήμερα;»   Σε ρωτάει ρε, τι θα της απαντήσεις;
«Σήμερα ήμουν πίσω…δεν συμμετείχα».  Σχεδόν πάντα η ίδια απάντηση…» Εγώ είμαι στους πίσω…»
Τι να πείς στην γυναίκα σου…ότι έδερνα μικρά κοριτσάκια….σαν τα παιδιά μας. » Εγώ είμαι στους πίσω…».
Και ξέρεις κάτι τελικά. Μπορείς και να έχεις δίκιο. Πάντα στους πίσω ήσουνα. Δίνοντας θάρρος στους μπροστά. Bγαίνεις από τους «πίσω» μόνο όταν είναι σίγουρο ότι θα δείρεις ανενόχλητος. Εχει άλλο ένα πλεονέκτημα όταν είσαι «πίσω». Τρέχεις πιο γρήγορα όταν γυρίζεις πλάτη. Σημείωσε αυτό που σου λέω. Θα σου χρειαστεί την επόμενη φορά που θα βρεθούμε παρέα. Πάντα να είσαι στους «πίσω».

Εγω όμως φιλαράκο θα είμαι μπροστά. Γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω. Δεν με άφησαν να έχω κάτι για να φοβάμαι μήπως το χάσω. Εμαθα να ζω σαν μή «ενσωματώσιμος». Ενας από τους χιλιάδες αποκλεισμένους. Κάτσε και συζήτα πώς θα με περιορίσεις. Κατάργησε τα όλα. Νόμους και άσυλο. Φτιάξε άλλους νόμους για να με αντιμετωπίσεις. Φέρε και στρατό αν θέλεις. Γελάω μαζί σου. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να με εξαφανίσεις. Είμαι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας.  Είμαι σαρξ εκ της σαρκός σου. Κανένας από τους «ανάλυτες» σου δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι είμαι δημιούργημα σου. Εσύ με έφτιαξες. Εσύ μου έμαθες τι σημαίνει βία. Στην επιστρέφω στο ακέραιο. Είμαι αυτό που λένε όταν τρέχουν οι πολιτικοί να κάνουν δηλώσεις στις κάμερες. Ενας κουκουλοφόρος. Ενας υπονομευτής της Δημοκρατίας σας. Ενας εχθρός της έννομης τάξη σας. Ενας άθεος που γράφω συνθήματα στις εικόνες που φιλάει ο Εφραίμ σας. Ενας  προβοκάτορας που δεν ονειρεύομαι εκατομμύρια εκτελέσεις διαφωνούντων. Ενας απροσάρμοστος που δεν μπαίνω στην ουρά για να παίρνω μίζες. Είμαι μόνος μου. Κατά το δαίμονα εαυτού. Είμαι εγώ…σπορά της θλίψης και της οργής. Σας έχω όλους απέναντι μου. Εγώ και εσείς. Και μα τον δαίμονα…το χαίρομαι. Γιατί είμαι …16 χρονών…και σας γαμώ τα Λύκεια ! Ελάτε να μετρηθούμε. Εδώ είμαι ρε….«

000000001

o μοναδικός και το δικό του.

 Κάποιες στιγμές το μυαλό του ανθρώπου παίζει περίεργα παιχνίδια. Βλέπει αυτό που θέλει να δει και όχι αυτό που υπάρχει στα αλήθεια. Με τον ίδιο τρόπο που μια λευκή δέσμη φωτός διασπάται στα βασικά χρώματα περνώντας μέσα από το πρίσμα. Είναι η ανάγκη του καθενός απο εμάς να διαθέτει μια εναλλακτική διέξοδο από την μίζερη καθημερινότητα, η εμπλοκή σου σε μια ερωτική σχέση που εχει φθαρεί, η ενασχόληση σου με μια δουλειά που δεν σου αρέσει αλλά πρέπει να την κάνεις αναγκαστικά για να ζήσεις, με το αίσθημα της αντίθεσης από αυτό πού θα ήθελες πραγματικά να είσαι, εμφανιζόμενο ως κυρίαρχο. Σε τελική ανάλυση ο συμβιβασμός που πρέπει να κάνεις για να μπορείς να είσαι μέλος της κλειστής σου κοινωνίας  είναι μεγάλος. Για τους πιο ελαφροίσκιοτους το τίμημα είναι βαρύ. Ατέλειωτα βράδια ξαγρύπνιας με το καταραμμένο ΑΝ, πάντα έτοιμο να σε τρελάνει. Αυτοί που κοιμούνται δίπλα σου μπορεί να μην το καταλαβαίνουν. Αλλά για όλους εμάς έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να δωθεί η τελική μάχη επιβίωσης. Είναι κάτι σαν τις αναμετρήσεις των αρχαίων οπλιτικών φαλαγγών. Εάν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον εχθρικό στρατό στην κατά μέτωπο σύγκρουση, γυρίζεις πλάτη, τρέχεις αδιάκοπα με μόνο σκοπό να σώσεις την ύπαρξη σου. Δεν σε νοιάζουν τα υπόλοιπα, ασπίδες, όπλα, τα παρατάς, τα ρίχνεις κατά γης. Σε νοιάζει μόνο ο εαυτός σου. Δεν σε ενδιαφέρει καν τι θα πουν μετά, ότι γύρισες πλατη, πρέπει να συνεχίσεις να ζεις, είναι το ένστικτο της επιβίωσης που σε ωθεί να τρέχεις ασταμάτητα χωρίς να κοιτάς πίσω σου, δεν έχεις χρόνο για αυτό, πρέπει να εγκαταλείψεις το πεδίο άμμεσα πριν να είναι αργά. Δεν σε ενδιαφέρει διόλου αν τα αίματα τρέχουν σε ολο σου το κορμί, αν κρατάς τα εντόσθια σου έτοιμα να χυθούν έξω, από το κτύπημα του αντιπάλου. Ο στρατός σου υποχωρεί. Σαν σε τρελό παιδικό παιχνίδι βλέπεις μια διεύθυνση στον ορίζοντα και την ακολουθείς. Τρέξε ! Πριν οι ερινύες του αντιπάλου σε προλαβουν επειδή σε άφησε να ζήσεις!

  

Κανείς δεν μπορεί να το ορίσει αυτό. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει μέχρι που αφήνεις ελεύθερο τον ευατό σου να πάει. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει τι πρέπει να πιστέψεις και τι όχι. Η ανάγκη σου να αισθανθείς, ότι κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό συμβαίνει στην ζωή σου, ακόμα και εάν αυτό είναι εικονική πραγματικότητα κατευθύνει ολες τις κινήσεις σου. Κυρίως του μυαλού. Το σώμα έρχεται μετά, όπως πάντα καθυστερημένο. Οι κατευθύνσεις έχουν δοθεί, οι κτύποι της καρδιάς σου ανεξέλεγκτοι. Είναι πολύ αργά για να ελέγξεις το οτιδήποτε. Παραδίνεσαι στην μαγεία του ονείρου, στην μαγεία του ΑΝ. Οι αισθήσεις σου όλες λειτουργούν ενστικτωδώς, δηλώνουν υποταγή και ακολουθούν έναν τρελό χορό ερωτικής μέθης. Κάπως έτσι θα πρέπει να γιόρταζαν τις τελετές του θεού ΔΙΟΝΥΣΟΥ σκέφτεσαι. Δεν σε νοιάζει τίποτα. Μόνο το τώρα. Οι στιγμές που περνάνε φευγαλέα από μπροστά σου, νομίζεις ότι θα σε συντροφεύουν για πάντα. Δεν έχεις σκεφθεί ποτέ ότι κάποια μέρα “ οι αλήθειες σου θα σέρνονται στο πάτωμα γυμνές. “ Δεν έχεις σκεφτεί οτι μπορεί να βρεθείς στην άκρη του δωματίου σου…νύχτα…με ησυχία…κανένας δίπλα σου…όλοι κοιμούνται….σσσς ! Ησυχία μην τους ξυπνήσουμε….σσσς ! οι αλήθειες  χορεύουν, κλείνοντας σου το μάτι…μα καλά…πριν από λίγη ώρα σερνόντουσαν…τώρα χορεύουν; Μα φυσικά ανόητο παιδί….αφού τις άφησες να σέρνονται…πρέπει και αυτές να επιβιώσουν…αλήθειες είναι, σε χορό Διονυσιακής λατρείας βρίσκονται !

 

 

Και τότε αρχίζει η εποχή της τρέλας…κάτι σαν την εποχή του Υδροχόου….μα ακριβώς το αντίθετο. Είναι η ώρα της επιστροφής. Η χειρότερη ώρα. Το ταξίδι τελείωσε , μετατρέπεται σε εφιάλτη , όλα αναβάλλονται , όλα απομυθοποιούνται, όλα ξεφτίζουν μπροστά σου, μετατρέπονται σε ομίχλη, ξεθωριάζουν, σαπίζουν και μαζί με αυτά ένα μεγάλο μέρος του εαυτού σου. Ηταν αναπόφευκτο, έπρεπε να το περιμένεις, η απόδραση ηταν παροδική, δεν είχες την δύναμη να το μετατρέψεις σε τετελεσμένο γεγονός, δεν είχες την δύναμη να το μετατρέψεις σε αλήθεια . Σου δόθηκαν ευκαιρίες πολλές, αλλά δεν μπόρεσες. Μάλλον δεν είχες την δύναμη…την καρδιά….δεν ήσουν σίγουρος…φοβόσουν…λίγο ακόμα χρειάζομαι έλεγες….λίγο… τώρα ίσως;  Όχι καλύτερα αυριο! Λίγο πιο μετά….λίγο ακόμα χρόνο…λίγο ακόμα. Και οι μέρες έγιναν μήνες, οι μήνες έγιναν χρόνια, και εσύ ήθελες λίγο ακόμα…πολύ λίγο ναι…..καμιά δεκαριά χρόνια ισως ;  Εάν για σένα σημασία έχει μόνο η διαδρομή του ταξιδιού και όχι το τέρμα του δρόμου τότε όλα είναι καλα. Εχεις περάσει καλά. Αν όμως το τέρμα του δρόμου και το αποτέλεσμα της διαδρομής  μετράει περισσότερο, τότε ο εφιάλτης μόλις έχει ήδη ξεκινήσει. Εξαρτάται από πια οπτική γωνία βλέπεις το θέμα. Σημασία πάντα έχει και ο τρόπος του ταξιδιού…με δυσκολίες ; Με φόβους ; Θα αντέξεις τις επικίνδυνες στροφές ; Όλα αυτά παίζουν τον ρόλο τους. Εδώ λοιπόν τελειώνουν όλα. Τερματικός σταθμός που λένε….Παρακαλούνται οι επιβάτες να κατέβουν από την αμαξοστοιχεία. Αποχαιρετισμός στα όπλα.

 

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε ήδη εγκαταλείψει την προσπάθεια να διαβάσετε αυτό το εξαιρετικού κάλλους πόνημα. Δεν πειράζει. Δεν απευθύνεται σε όλους. Δεν παρουσιάζει κινηματικό ενδιαφέρον. Δεν ασχολείται με τις μάζες. Δεν είναι επαναστατικό μανιφέστο. Δεν θέλω κάτι ιδιαίτερο να πω, δεν επιθυμώ να σχολιάσετε καν.

 

 

 Ως επίλογο θέλω να μοιραστώ μαζί σας τον θαυμασμό που είχα, και που έχω ακόμη, για τον ΜΠΟΡΙΣ ΒΙΑΝ. Είναι η αποθέωση της διαφορετικότητας. Είναι οι σκοτεινές διαδρομές του μυαλού που ελάχιστοι τολμούν να εξερευνήσουν. Είναι απλά ο μοναδικός και το δικό του. Μην ανησυχείται όμως, δεν πρόκειται να φτύσω στους τάφους σας, ουτε να καθαρίσω τους κακομούτσουνους, θα ειμαι ο σκουληκοσκανδαλιάρης με το πλαγκτόν, θα αναζητώ πάντα τον χαμένο βαρώνο, εντός της γούνινης ωρίτσας, και επειδή ο έρως είναι τυφλός, θα βλέπω να χορεύουν το βάλς, παίζοντας το ρόλο του κομπάρσου, επειδή τελικά όλοι οι νεκροί έχουν το ίδιο δέρμα. Υποκλίνομαι !

 

 

I wasn’t born to follow

Oh I’d rather go and journey where the diamond crest is flowing and
Run across the valley beneath the sacred mountain and
Wander through the forest.
Where the trees have leaves of prisms and break the light in colors
That no one knows the names of. And when it’s time I’ll go and wait beside a legendary fountain
Till I see your form reflected in it’s clear and jewelled waters
And if you think I’m ready
You may lead me to the chasm where the rivers of our vision
Flow into one another… I will want to die beneath the white cascading waters
She may beg, she may plead, she may argue with her logic
And then she’ll know the things I learned
That really have no value in the end she will surely know
I wasn’t born to follow      

THE BYRDS