βαδίζοντας προς το συνέδριο του συνασπισμού.

Γυρνώντας πίσω το ρολόι του χρόνου, ρίχνοντας μια ματιά στα γεγονότα  που έτρεξαν, συνειδητοποιούμε ότι ερχόμαστε από μακριά. Εκεί, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 60, στην αρχή μιας νέας διαδρομής, καταλάβαμε ότι έχουμε πολλά να συζητήσουμε, πολλά να ξαναδούμε, ακόμα περισσότερα να αναλύσουμε. Να εμβαθύνουμε, εμπνεόμενοι από τα νέα ιδεολογικά εργαλεία της εποχής εκείνης. Ο «παγκόσμιος Μάης του 68» μας ενέπνευσε, η εξελικτική πορεία του «υπαρκτού» μάς διαφοροποίησε από την καθεστωτική Αριστερά, η διαφαινόμενη-τότε- παγκόσμια περιβαλλοντολογική κρίση μας ευαισθητοποίησε και η επιτακτική ανάγκη για την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής Ευρωπαϊκής κοινωνίας μας μαζικοποίησε.

Στην ουσία μας ενέταξε στα νέα πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς που γεννήθηκαν τότε, σαν να ήταν ώριμα από καιρό. Στην κυριολεξία ένας οδυνηρός τοκετός, αλλά παρ όλα αυτά απαραίτητος. Η κουβέντα που ξεκίνησε τότε, ενηλικιώθηκε στην μέση περίοδο της μεταπολίτευσης και σήμερα αισίως έχει σαρανταρίσει. Forty something δηλαδή, για μια πολιτική ατζέντα που δεν προλαβαίνει να γεμίζει από την ιλιγγιώδη ταχύτητα των γεγονότων που την εφοδιάζουν.

  Σήμερα, η κουβέντα αυτή δομείται πάνω σε νέες βάσεις. Η δεξαμενή σκέψης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς –στο μέτρο του δυνατού με την συμμετοχή και των δικών μας σχημάτων-  αποθήκευσε και προσπάθησε να αφομοιώσει ιδεολογικά, την θεματική εξέλιξη αυτού του διαλόγου . Το περιεχόμενο εφοδιάστηκε από τις διασπάσεις των κομμουνιστικών κομμάτων, από την όξυνση της οικολογικής κρίσης, από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού εμβαθύνοντας την ανάλυση στα αίτια που την προκάλεσαν, από την πολιτική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την ανάπτυξη του παγκόσμιου Αριστερού κινήματος, τις δράσεις του διεθνούς κοινωνικού φόρουμ, αναζητώντας ταυτόχρονα ένα νέο εναλλακτικό πλάνο εσωτερικών λειτουργιών των πολιτικών σχημάτων της.  Προσπαθεί παράλληλα να επεξεργαστεί έναν νέο κώδικα επικοινωνίας με την κοινωνία και τις ανάγκες της όπως αυτές καταγράφονται σήμερα, διαχωρίζοντας την θέση της από ιδεολογικές προσεγγίσεις και πρακτικές που εκφράζονται από συντηρητικές δυνάμεις της Αριστεράς προσκολλημένες σε δοκιμασμένες και αποτυχημένες –επί της ουσίας- πολιτικές επιλογές του παρελθόντος. Προσπαθεί να ανανεώσει τα πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία της για να αντιμετωπίσει την ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού, που δρα παγκόσμια, επιμερίζοντας τα αποτελέσματα των πολιτικών του «τοπικά», διαλύοντας  κοινωνικούς ιστούς κρατών και ομοσπονδιών.

 Σε αυτό το σημείο εάν θέλουμε να αναλύσουμε βαθύτερα τον ορισμό της έννοιας «οικονομική κρίση» έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται σήμερα, πρέπει να  παραδεχθούμε ότι δεν πρόκειται περί συνηθισμένης κυκλικής κρίσης, για τον απλούστατο λόγο ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο στο παρελθόν εκφράστηκε μέσω του πεπερασμένου χρόνου εκδήλωσης και εξομάλυνσης του. Δηλαδή είχε αρχή και τέλος με καταμετρήσιμες «απώλειες» κατά την διάρκεια του. Σήμερα, λόγω της αναπτυξιακής ασφυξίας –σε τελικό στάδιο- των διεθνών αγορών, εξαιτίας της διαχρονικής πορείας ενός στρεβλού και αυτοκαταστροφικού τρόπου ανάπτυξης σε όλους τους παραγωγικούς τομείς, επικαιροποιείται με τον πιο σαφή τρόπο η δυσκολία αναπαραγωγής του καπιταλιστικού μοντέλου, που είναι η αέναη συσσώρευση του παραγόμενου πλούτου. Επιπλέον οι όποιες «απώλειες» δεν μπορούν να θεωρηθούν καταμετρήσιμες επειδή βρίσκονται σε ένα διηνεκές στάδιο εξέλιξης, εν μέσω ενός συνεχούς και ιδιότυπου «εμφυλίου πολέμου», ενώ τα όποια αποτελέσματα του, διαμορφώνουν συνεχώς την καθημερινότητα του παγκόσμιου πολίτη. Η μόνη εναπομείνασα πολιτική επιλογή του καπιταλιστικού συστήματος –εν ήδη προσωρινού «διεξόδου»- είναι η ολομέτωπη επίθεση στην τελευταία δεξαμενή του ευρύτερου κοινωνικού πλούτου, αυτή των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας, σαν τρόπος μερικής και βραχυπρόθεσμης ανάκαμψης των κερδών μέσω των διαθρωτικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, με μοναδικό στόχο τον επιμερισμό και την μετακύληση  των αποτελεσμάτων της οικονομικής ασφυξίας των αγορών, στις εργατικές παραγωγικές δομές και στα δικαιώματα των ασθενέστερων τάξεων της κοινωνίας.  Η τακτική αυτή επικαλύπτει οποιεσδήποτε δηλώσεις τεχνητής αισιοδοξίας, ότι βαδίζουμε σε εποχή θετικών πρόσημων στον δείκτη ανάπτυξης. Πολύ απλά γιατί οι συγκεκριμένοι δείκτες «ανάπτυξης» ενδιαφέρουν αποκλειστικά μειοψηφικά κοινωνικά στρώματα.  

 Επί του παρόντος, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, αποτελώντας τον φανερό αδύναμο κρίκο της αλυσίδας των υπό «ανάπτυξη» χωρών της ευρωπαϊκής ζώνης του Νότου, αναδεικνύοντας με σαφήνεια όλα τα χαρακτηριστικά ενός σκοτεινού οικονομικού κατά κεφαλήν μεγαλοϊδεατισμού, που εκδηλώθηκε σε ένα σαφέστατα πεπερασμένο στρεβλό περιβάλλον ανάπτυξης και οδήγησε στην παράδοση της αξιοπρέπειας του απλού Έλληνα πολίτη στα χέρια των διεθνών οικονομικών funds οργανώνοντας ένα νέο κερδοσκοπικό πάρτι. Μόνο που αυτό το μοντέλο αρχικά δεν είχε απ ευθείας αναφορά στον οικονομικό τομέα. Ξεκίνησε να «χτίζει συνειδήσεις» μέσω της ιδεολογίας και της κουλτούρας που έπρεπε να διαμορφώσει σε ενιαίο και «εθνικό» επίπεδο, ως αναγκαίο και ικανό όρο της απόλυτης επικράτησης του. Συνέχισε με την επικράτηση της νεοφιλελεύθερης πολιτιστικής νεοτερικότητας και ολοκλήρωσε επιτυχώς τον σχεδιασμό του με την πολιτική αφυδάτωση του πρωτογενούς κυττάρου. Ξεδιπλώθηκε έτσι, η χυδαιότητα του ατομικισμού, η επικράτηση του μοναδικού και ρεαλιστικού, του καταναλωτικού «απαραίτητου», της ανατριχιαστικής μετριότητας, του κοινωνικού τζόγου με το εύκολο όνειρο, η θεσμοποίηση του «δώρου» στους λειτουργούς του κομματικού κράτους, η ανοχή στον αρχηγισμό, τον ραγιαδισμό, τον εγκεφαλικό ενδοτισμό προς ίδιον όφελος του εποχιακού ψηφοφόρου, η ανάδειξη και η «νομιμοποίηση» μιας παράλληλης εικονικής πραγματικότητας στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου, εν μέσω ολοκληρωτικής απαξίωσης και αδιαφορίας για την συμμετοχή στα κοινά της «πόλις», με τελικό τίμημα την πλήρη επικράτηση πολιτικών και οικονομικών φέουδων με το απαραίτητο υπαλληλικό «περιβάλλον» τους.  
Ένας νέος «ανακτορικός πολιτισμός» γεννήθηκε, ενώ σε πλήρη διαδικασία διαμόρφωσης βρίσκεται η κοινωνική κάστα που θα έχει προνομιακά «δικαιώματα εισόδου» στα ανάκτορα, με σκοπό την αποκλειστικότητα στην διανομή του παραγόμενου πλούτου, που συσσωρεύεται σε κύρια βάση από τις κατώτερες τάξεις εκτός των τειχών, χωρίς την συμμετοχή των αυλοκολάκων, και μεταφέρεται στις αποθήκες του ανακτόρου, στην ακρόπολη, για την τελική αναδιανομή. Επιπλέον για να μην υπάρχουν «αναταραχές» στην διαδρομή, αναζητείται «εθνική συναίνεση συλλογικής σιωπής»,για να ξεπεραστούν οι «φτωχές σοδειές» του παρελθόντος, ενώ η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους τις διαχειρίστηκαν και όχι σε όσους τις «έσπειραν». Επιβάλλονται προγράμματα σταθερότητας με τελική κατάληξη την συρρίκνωση του δημοσίου τομέα μέσω της διόγκωσης του ιδιωτικού.

Μεταφέρουν έτσι με αυτόν τον τρόπο τον κοινωνικό πλούτο που δημιουργείται μέσω της αυξημένης ζήτησης κοινωνικών αναγκών στα θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Μας ζητούν να γίνουμε οι βαστάζοι μια άμαξας που οι πολλοί θα σπρώχνουν τις ρόδες ενώ οι λίγοι θα απολαμβάνουν την διαδρομή.

Εν μέσω ορυμαγδού δυσάρεστων κοινωνικών εξελίξεων, με νέες «φτωχές σοδειές» στο προσκήνιο, σκληρές και άνυδρες οι εποχές τριανταπέντε χρόνια τώρα, λες και αυτός ο τόπος πότε του δεν παρήγαγε τίποτα, ένα Αριστερό κόμμα ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ οδεύει σε έκτακτο συνέδριο. Υπάρχει κάτι πιο φυσιολογικό από αυτό; Στο να απαντάς στις προκλήσεις των καιρών; Θεωρώ πως όχι, γιατί είναι απόλυτη προτεραιότητα να συζητήσουμε συλλογικά και συντεταγμένα τις νέες εξελίξεις στην κοινωνία και να οργανώσουμε εκ νέου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την παρέμβαση μας σε αυτές. Ειλικρινά δεν βρίσκω άλλον τρόπο, πιο δημιουργικό δηλαδή, για να φανούμε χρήσιμοι και αλληλέγγυοι σε όσους επιχειρούμε να εκφράσουμε. Να γίνουμε επιτέλους συγκεκριμένοι και απόλυτα κατανοητοί στο τι λέμε και στο τι πρέπει να κάνουμε, εκτιμώντας εκ νέου τα συσσωρευμένα πολιτικά γεγονότα της τελευταίας τριετίας. Υπάρχει ορατός κίνδυνος ομφαλοσκόπησης και αποκοπής από τα τεκταινόμενα; Κίνδυνος εσωστρέφειας από τις τρίμηνες προσυνεδριακές διαδικασίες;

Ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε με ένα νέο ερώτημα: Υπάρχει πολιτικός χώρος που θέλει να αποτελεί ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας και έχει επιλέξει ως πολιτικό εργαλείο συνεννόησης την εσωστρέφεια; Φυσικά και όχι. Συνεπώς εάν επικαλούμαστε τον φόβο της εσωστρέφειας, είναι πιθανά γιατί την συναντάμε καθημερινά στο εσωτερικό μας, είναι υπαρκτή, και αποτελεί δυστυχώς για εμάς, συστατικό στοιχείο της εκφοράς του πολιτικού μας λόγου προς τα έξω. Ίσως γιατί πραγματικά συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός ορίζει απόλυτα και την ποιότητα της επικοινωνίας μας με τους Έλληνες πολίτες. Θεωρούμε απίθανο το γεγονός ότι έχουμε σταματήσει να εμπνέουμε –όχι μόνο τα δικά μας μέλη- αλλά κυρίως αυτούς στους οποίους απευθυνόμαστε; Είναι επαρκής ο όποιος εξωραϊσμός της δημόσιας εικόνας μας, από την καλή παρουσία –και όχι λειτουργία- της κοινοβουλευτικής μας ομάδας στην Ελληνική Βουλή; Από τις όποιες προσωπικές πρωτοβουλίες στελεχών μας στις εστίες των γεγονότων;

Όλα αυτά πρέπει να τα θεωρήσουμε αποσπασματικές ενέργειες. Το κεντρικό ζήτημα είναι η συλλογική ευθύνη. Και πόσο έτοιμοι είμαστε να την αναλάβουμε. Ευθύνη απέναντι στην έμπρακτη αλληλεγγύη που πρέπει να δείξουμε στην ξεχασμένη κοινωνία. Με την ανάδειξη καθημερινών πολιτικών που σηματοδοτούν σε πρακτικό επίπεδο τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θέλουμε να κτίσουμε. Με το να αντεπιτεθούμε ιδεολογικά στην νεοφιλελεύθερη πολιτιστική νεοτερικότητα, δημιουργώντας νέα συλλογικά υποκείμενα τοπικής εμβέλειας που να διαχειρίζονται την εναλλακτική μας πρόταση δοκιμάζοντας την χρηστικότητα της μέσα στον κόσμο και όχι ερήμην του.

Δεν αντέχω τον πειρασμό να περιγράψω μερικές δράσεις.

 Όταν πάμε σε ένα εργοστάσιο που τελεί υπό πτώχευση και κατάληψη από τους εργαζομένους, δεν φτάνει μόνο να τους «συμπαραστεκόμαστε» μπροστά στις κάμερες των τηλεοπτικών σταθμών, πρέπει να και τους προτείνουμε λύσεις. Εκεί μπαίνει σε λειτουργία ο ιδεολογικός μηχανισμός του κόμματος –εάν υπάρχει- και προτείνει όχι μια πρόσκαιρη βοήθεια από το κράτος ή την ελεημοσύνη από τον επιχειρηματία που έχει φυγαδεύσει τα κέρδη του σε τράπεζα του εξωτερικού, εν μέσω ιδιοποίησης κρατικών κεφαλαίων στήριξης, ή εν μέσω αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου από τον χρηματιστηριακό τζόγο, αλλά βοηθώντας στην οργάνωση και επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ίδιους τους εργαζόμενους με άμεση αναδιανομή των κερδών. Εκεί ζητάμε την κρατική βοήθεια για το νέο ξεκίνημα, με την δυναμική μας παρέμβαση μέσω του θεσμικού μας ρόλου, όταν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε το συγκεκριμένο πλάνο λειτουργίας.

Σε Δήμους και γειτονιές που ασφυκτιούν από την ανυπαρξία κοινωνικής ζωής, εκεί δημιουργούμε νέες αυτόνομες συλλογικότητες, που διαχειρίζονται μια καθημερινότητα αλληλεγγύης στις ανάγκες των μεταναστών, των άνεργων, των αποκλεισμένων από την κοινωνία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του ρατσισμού, ακόμα και με οικονομική στήριξη όσων την έχουν ανάγκη, μέσω της αυτοδιαχείρισης των καθημερινών εσόδων. Εκεί επικαιροποιούμε την δική μας κουλτούρα πάνω στον πολιτισμό, τις τέχνες, αναδεικνύοντας παράλληλα όλα τα τοπικά προβλήματα που δημιουργούνται από τους ανάλγητους διαχειριστές της τοπικής εξουσίας. Επαναφέροντας επί της ουσίας στο προσκήνιο, την αξία της συμμετοχής στην ανάπτυξη της κοινωνικής συλλογικότητας, σε αντίθεση με την διαλυτική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού που θέλει να κατακερματίσει σε μικρές, αδύναμες μονάδες τα συλλογικά υποκείμενα.

Ο αγροτικός κόσμος και η αντιμετώπιση την προβλημάτων του, το συνεχώς διογκούμενο οικολογικό πρόβλημα, θα έπρεπε να είναι τα δικά μας προνομιακά πεδία παρέμβασης. Όλα αυτά ασφαλώς, προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός κόμματος που έχει δημιουργήσει συγκεκριμένους ιδεολογικούς θεματικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων παράγει πολιτική πολλές φορές «επί τόπου» συμμετέχοντας στην εξέλιξη των γεγονότων.

Να λοιπόν κάποιοι πρακτικοί τρόποι εξωστρέφειας. Τρόποι που μας διαχέουν στις εστίες των γεγονότων, στα πρωτογενή κύτταρα της κοινωνίας, χωρίς να μας εγκλωβίζουν σε μια άγονη διαχειριστική αναδιανομή της κομματικής εξουσίας και ανακύκλωσης των προσωπικών «κεκτημένων» επί των εδρών. Αναζητούμε τρόπους να φανούμε πιο ουσιαστικοί. Να αναπτύξουμε νέες εσωκομματικές συλλογικές λειτουργίες. Αποτελεί κοινή διαπίστωση η ανάγκη διαμόρφωση τους, μέσω της συγκρότησης μιας νέας πολιτικής πλατφόρμας με πυλώνες στήριξης τους άξονες ενός καινούργιου οργανωτικού πλάνου. Μόνο που αυτές οι νέες συλλογικές λειτουργίες επιβάλλεται να διαμορφωθούν μέσα από την συμμετοχή και των απλών μελών σε ένα ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό συνέδριο, συμβάλλοντας ισότιμα στην διαδικασία συγκρότησης και λειτουργίας αυτής της νέας πολιτικής πλατφόρμας. Η διαδικασία της μαζικής συμμετοχής ορίζει τον πολιτικό ηγεμονισμό και σκιαγραφεί την αίγλη  της πολιτικής απόφασης ενός συνεδρίου που θέλει να  επικαιροποιήσει την σχέση κόμματος-κοινωνίας. Εξάλλου οι ανάγκες της είναι αυτές που πρέπει να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα που θα συζητηθεί. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εξόχως εξωστρεφή διαδικασία, που νομίζω ότι όλοι μας την έχουμε ανάγκη. Είμαστε αρκετά ώριμοι στο να γνωρίζουμε το τι πρέπει να αποφύγουμε βαδίζοντας προς το συνέδριο. Ας προσανατολιστούμε κυρίως στο τι πρέπει να αναδείξουμε. Ας μην αναλωθούμε σε περιττές κινήσεις ανακύκλωσης του ήδη υπάρχοντος ανθρώπινου υλικού. Ας παραδειγματιστούμε από τις αποτυχημένες και πολιτικά ελλειμματικές επιλογές του παρελθόντος που επικαιροποιούν με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν τις κυκλοθυμικές διαλυτικές τάσεις επί του παρόντος. Ας εγγράψουμε στα πεπραγμένα μας μια ολική επαναφορά. Μια επανεκκίνηση ενός μακρόχρονου συνθετικού σχεδιασμού με θετικό πρόσημο στην πορεία ανάπτυξης του.

 Y.Γ.  Μοιάζει πολλές φορές σαν το τελικό επίδικο αυτό που διερωτάται η Ελένη Πορτάλιου: «Ποια ισότητα, ποια δικαιοσύνη, ποια αλληλεγγύη θα υπερασπιστεί μια αριστερά που δεν γνωρίζει τίποτε από ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη στο εσωτερικό της;

περισσότερα κείμενα για τον προσυνεδριακό διάλογο θα βρείτε εδώ http://dialogossynedrio.blogspot.com/

Advertisements

το αίσθημα του φόβου για το έκτακτο συνέδριο του συνασπισμού.

Βρισκόμαστε στην κορύφωση του διαλόγου εντός του ΣΥΝ για την αναγκαιότητα σύγκλισης συνεδρίου. Το  Σαββατοκύριακο συνδριάζει η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή και προφανώς  το θέμα θα τεθεί προς ψήφιση. Για μια ακόμη φορά. Κάτω από  καλύτερες προυποθέσεις τώρα.

Προυποθέσεις που διαμορφώθηκαν ύστερα από το «ξελαρύγκιασμα» εδώ και μήνες των απλών μελών του κόμματος,  να απαιτούμε απλά το αυτονόητο. Να συζητήσουμε πολιτικά και να συναποφασίσουμε για την πορεία του χώρου μας εμείς τα μέλη. Τα απλά μέλη. Ε, πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει κανείς αυτό το πράγμα; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις το αυτονόητο; Οτι σε ένα κόμμα σαν τον ΣΥΝ και βάσει καταστατικού τα μέλη πρέπει να αποφασίζουν και να διαμορφώνουν τις πολιτικές επιλογές του κόμματος είτε με συνέδρια, είτε με δημοψηφίσματα.

Το τι δικαιολογίες κατά του συνεδρίου έχουν ακούσει τα αυτιά μου τον τελευταίο καιρό δεν περιγράφεται. Οτι «νέοι μηχανισμοί» θα δημιουργηθούν για να επισκιάσουν τους παλιούς. Ποιοί και για πιο λόγο βλέπουν τέτοιους εφιάλτες; Μα φυσικά όσοι βολεύονται από τον τρόπο λειτουργίας των σημερινών μηχανισμών. Οσοι βρίσκονται εντός του σκληρού πυρήνα. Υπάρχει φόβος (κατανοητός) ότι θα χαθούν οι «τίτλοι τιμής», θα χαθούν τα «κεκτημένα», θα «βομβαρδισθούν τα επιτελεία τους».

Μια σειρά από ανούσιες και α-πολίτικες αιτιάσεις. Φοβόμαστε εάν θα τηρηθούν οι δημοκρατικές  διαδικασίες στο δρόμο για το συνέδριο και ξεχνάμε εντελώς οτι οι σημερινές διαδικασίες και ο τρόπος λήψης των αποφάσεων, πολύ απέχουν από το να είναι δημοκρατικές. Περισσότερο θυμίζει ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί.

Ξεχνάμε…..και πόσα δεν ξεχνάμε…..ότι π.χ. στην πολιτική γραμματεία του κόμματος, εμείς το κόμμα που υποστηρίζει και προωθεί το γυναικείο ζήτημα, την ισότητα, τον φεμινισμό, διαθέτουμε μια (1) γυναίκα μέλος στα δεκαπέντε (15) μέλη της γραμματείας. Γιατί άραγε; Δεν υπάρχουν αξιόλογες συντρόφισσες; Γιατί δεν ισχύει και σε αυτό το επίπεδο η ποσόστωση των γυναικών; Ή μήπως η στελέχωση της γραμματείας αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο για τους προύχοντες των τάσεων και τα πολιτικά τους φέουδα;

Τι άλλο ξεχνάμε;  Κάτι βουλευτές που έχουν βγάλει ρίζες στα βουλευτικά έδρανα του Ελληνικού και του Ευρωπαικού κοινοβουλίου στο παρελθόν. Ασχέτως εαν έχουμε ψηφίσει την αρχή της εναλλαγής σε κοινοβουλευτικές θητείες και κομματικά όργανα.Ετσι είναι. Η εξουσία είναι γλυκειά σύντροφοι. Πάντα ήταν, γιατί παγιώνει πρόσωπα και τα τοποθετεί πάνω από το σύνολο. 

Μου προξενεί κατάπληξη (λέμε τώρα) το γεγονός ότι με νύχια και με δόντια οι σκληροί πηρύνες των δύο κυρίαρχων τάσεων (Αριστερό Ρεύμα και Ανανεωτική Πτέρυγα) και κυρίως τα στελέχη παλαιότερων γενεών αρνούνται πεισματικά την σύγκλιση συνεδρίου.  Στο μόνο που συμφωνούν απόλυτα. Στο μοναδικό λέμε! Τυχαίο;

Θέλαμε η νεολαία να αναλάβει σημαντικούς τομείς στην λειτουργία του κόμματος. Ναι το θέλαμε αλλά μέχρι του σημείου να μην θιγούν τα «κεκτημένα». Τους θέλαμε, αλλά να είναι υπό την επίβλεψη μας. Μην τυχόν έχουν γνώμη και άποψη που να διαφωνεί με την «επιτροπή σοφών γερόντων» του κόμματος. Επιδιώκουμε στην ουσία να τους μπολιάσουμε με την «δημοσιουπαλληλική νοτροπία». Να τους ουδετεροποιήσουμε. Να τους μεταβιβάσουμε όλη την χρόνια παθογένεια στις εσωτερικές λειτουργίες. Να τους αφυδατώσουμε πολιτικά. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του τρόπου λειτουργίας των μηχανισμών που διαχειρίζονται την εξουσία σε κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες.

Χαίρομαι ιδιαίτερα. Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο χαίρομαι που αυτή η σύγκρουση γενεών θα επιφέρει το μοιραίο. Αηδιάζω πραγματικά όταν ακούω απόψεις ανθρώπων με γεροντοκορίστικη νοοτροπία (ανεξαρτήτως ηλικίας) να σου λένε : «έχουν κολήσει καμιά αφίσσα στην ζωή τους που θέλουν και την εξουσία;»
Τους απαντάω: όχι ρε! Δεν είναι ανάγκη να έχουν κολήσει αφίσσες για να τους επιτρέπεται να σκέφτονται πολιτικά και να διεκδικούν την δική τους σφραγίδα στο βιβλίο της ιστορίας.  Δεν είμαστε ταμείο ενσήμων.

Και για να τελειώνουμε με το πανηγύρι του φόβου για την δημιουργία νέων μηχανισμών.

Οπιοσδήποτε έχει το δικαίωμα, από τον πρόεδρο μέχρι το πιο απλό μέλος, να συγκροτήσει πολιτική πλατφόρμα και να την θέσει στην κρίση του  σώματος των χιλιάδων συνέδρων. Εαν έχει τα πολιτικά κότσια (για να μην πώ κάτι άλλο) να εμπνεύσει τους συνέδρους με την πολιτική του άποψη τότε καλά θα κάνει να την στηρίξει μέχρι το τέλος.
Εκει κρίνονται οι πολιτικές απόψεις και η όποια δυναμική τους, σε ένα συνέδριο με ανοιχτές διαδικασίες ενώπιος -ενωπίου και όχι σε ερμητικά κλειστά γραφεία και σε δηλώσεις μπροστά στις κάμερες.

Ελπίζω τα μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής που θα ψηφίσουν την Κυριακή, να έχουν ακούσει την φωνή της βάσης από τις περιφερειακές συσκέψεις που προηγήθηκαν. Πραγματικά το ελπίζω.

έκτακτο παράρτημα…έκτακτο συνέδριο!

labyrinth12

Η είσοδος κατεύθυσνση, η έξοδος ολίσθηση.

Για το τέλος του θέρους φύλαγε την έκπληξη ο Αλέξης Τσίπρας. Στην συνεδρίαση της χθεσινής πολιτικής γραμματείας πρότεινε την διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του ΣΥΝ για τις 10 και 11 Οκτωβρίου. Εννοείτε βέβαια ότι το συνέδριο πρέπει να ξεκινήσει στις 9 Οκτωβρίου ημέρα Παρασκευή για οργανωτικούς λόγους. Πρόεδρε κοίτα λίγο το ημερολόγιο σου. Εκτακτα συνέδρια που να πραγματοποιούνται εντός διημέρου δεν υπήρξαν ποτέ.  

Ολα αυτά βέβαια θα συμβούν σε περίπτωση που η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το Σαββατοκύριακο, πάρει την απόφαση να υπερψηφίσει την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα. Για να εκριθεί η πρόταση απαιτείται η στήριξη από το 50% των μελών, δηλαδή από 63 μέλη. Τι γίνεται όμως σε περίπτωση που η συγκεκριμένη πρόταση δεν λάβει την απαιτούμενη στήριξη;

Εχω βάσιμες υποψίες (προσωπικές) ότι είτε εγκριθεί η πρόταση, είτε όχι, θα γίνει οπωσδήποτε έκτακτο συνέδριο. Γιατί αυτό ;

Γιατί πολύ απλά το καταστατικό του ΣΥΝ προβλέπει πως σε περίπτωση παραίτησης του Προέδρου του κόμματος προκηρύσσεται αυτομάτως έκτακτο συνέδριο. Κρατείστε το αυτό γιατί ίσως μας χρειασθεί από Δευτέρα.

Μέχρι πότε κάποιος που έχει επωμιστεί το μεγαλύτερο μερίδιο πολιτικής ευθύνης για την εκπροσώπηση του κόμματος στην Ελληνική κοινωνία, μπορεί να δέχεται συνέχεια και αδιαμαρτύρητα την απόρριψη των προτάσεων του από τα όργανα του κόμματος αυτού ;  Κυρίως από όσους τον προέτρεψαν και τον στήριξαν στην αρχή για να αναλάβει αυτή την ευθύνη ;

Το εκπληκτικό στην όλη υπόθεση είναι, ότι στην χθεσινή ψηφοφορία, οι υποτιθέμενες πλειοψηφίες και μειοψηφίες πήγαν περίπατο καθώς  – βάσει των τοποθετήσεων τους – τα μέλη της πολιτικής γραμματείας μοιράστηκαν ακριβώς στην μέση. Επτά μέλη υπέρ, επτά κατά. Ετσί λοιπόν το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται προμηνύεται ιδιαίτερα θερμό, σε μιά συνεδρίαση της Κ.Ε. ιδιαίτερα κρίσιμη για το μέλλον του κόμματος, καθώς αναζητούνται νέες ισορροπίες εντός των τοιχών.

Ο δε Αλέκος Αλαβάνος ο οποίος το τελευταίο διάστημα του αρέσει να μιλάει με τον τοίχο, για να ακούει την φωνή του να γυρίζει πάλι πίσω σε αυτόν, στο Ηράκλειο της Κρήτης που περιοδεύει δήλωσε πώς «Δεν ενδιαφέρουν την κοινωνία τα συνέδρια».  Αυτή η εκτίμηση δεν είναι λανθασμένη. Ιδίως στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, με τις συγκεκριμένες χρονικές και πολιτικές συγκυρίες. Το πρόβλημα όμως είναι υπαρκτό. Μπορούν τελικά έτσι όπως λειτουργούν αυτή την στιγμή ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να παρέμβουν δυναμικά στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που θα βρούμε μπροστά μας αυτόν τον χειμώνα;

Αυτό είναι το στοίχημα. Ναι στο έκτακτο συνέδριο λοιπόν, σε ένα συνέδριο συνθετικό και ενωτικό, χωρίς εσωστρέφεια. Να μην αναλωθούμε σε έναν αυτιστικό πολιτικό αγώνα ύπαρξης από την στιγμή που ο Θόδωρος Ηλιόπουλος κινδύνευσε να πεθάνει στην φυλακή μετά από 49 ημέρες απεργίας πείνας (απελευθερώθηκε σήμερα με βούλευμα) επειδή η αστική δημοκρατία λατρεύει την εκδίκηση,  250.000 χιλιάδες στρέμματα χάθηκαν στην κόλαση της φωτιάς επειδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις προώθησαν συστηματικά δασοκτόνους νόμους, 200.00 χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί από την αρχή του χρόνου επειδή οι τράπεζες «χωνεύουν τα λεφτά τους».

Συνέδριο ανοιχτό στην κοινωνία, συνέδριο για τις ανάγκες της κοινωνίας.