αλληλεγγύη ή φιλανθρωπία;

Image

«Η φτώχεια και η απόγνωση επακολουθούν να μην είναι αρκετές για να γεννήσουν την κοινωνική επανάσταση. Πιθανόν να προκαλέσουν τοπικές εξεγέρσεις όχι όμως μεγάλες και πλατιά εξαπλωμένες μαζικές επαναστάσεις. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο οι άνθρωποι να εμπνέονται από ένα παγκόσμιο ιδεώδες ανεπτυγμένο ιστορικά μέσα στα ενστικτώδη άδυτα των λαϊκών αισθημάτων».

Είναι μύθος το ότι «όποιος πεινάει εξεγείρεται» ειδικά όταν αναφέρεσαι σε δυτικές κοινωνίες του εικοστού πρώτου αιώνα. Συνήθως το ένστικτο που αναπτύσσεται σε όσους βρίσκονται ή έχουν υπερβεί το όριο της πείνας και της ανέχειας είναι αυτό της επιβίωσης. Το δυνατότερο και πιο σκληρό ένστικτο του ανθρώπου. Το επόμενο στάδιο είναι αυτό της δημιουργίας αρνητικών συναισθημάτων. Σύγχυση, αποκαρδίωση, επιθετικότητα, και μέσω αυτών υποταγή, και τελικά παραίτηση από κάθε μορφή συλλογικής διεκδίκησης. Το άτομο επικεντρώνει όλη του την σκέψη και την ενεργητικότητα του στην εξεύρεση λύσης, έστω και προσωρινής, σε καθαρά ατομικό επίπεδο, οδηγούμενο είτε στον κοινωνικό κανιβαλισμό είτε στην πλήρη μοιρολατρική αποδοχή των κοινωνικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί. Παράλληλα με την εκβιαστική λογική του συμβιβαμού με έναν εικονικό «ρεαλισμό» έρχεται και η παραδοχή ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να επιβιώσει. Αυτός είναι ο «χρυσός κανόνας» πάνω στον οποίο εδραιώνει την ηγεμονία του ο νεοφιλελευθερισμός συνεπικουρούμενος από όλα τα κέντρα χειραγώγησης και διαμόρφωσης της λεγόμενης «κοινής γνώμης». Το ζητούμενο είναι να παραμείνει η κοινωνία τεμαχισμένη σε ακίνδυνες ή ευκόλως χειραγωγούμενες μονάδες οι οποίες διαμέσου του φόβου «για τα χειρότερα» θα σκύβουν υπομονετικά το κεφάλι. 

Συνέχεια

κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και αντίστασης.

solidarity6

Στο αρχικό στάδιο της πολύπλευρης κρίσης που βιώνει η Ελληνική κοινωνία, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αιφνιδιάστηκε πλήρως από την σταθερή δυναμική που ανέπτυξαν οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις του πιο «θορυβώδους» τμήματος της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Μετά την άγρια καταστολή των κεντρικών κινητοποιήσεων, το κίνημα των «ανοιχτών λαϊκών συνελεύσεων» της Πλατείας Συντάγματος σωστά συνειδητοποίησε ότι η δυναμική αυτή πρέπει να αποκεντρωθεί με στόχο να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας σε επίπεδο γειτονιάς. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια αυτόνομες συλλογικότητες αλληλεγγύης και αντίστασης σχεδόν σε κάθε Δήμο.  Μέχρι το στάδιο αυτό ο αιφνιδιασμός των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την κρίση κατέστη απόλυτος κυρίως από την ταχύτητα αυτοοργάνωσης και δράσης που επέδειξαν οι συγκεκριμένες συλλογικότητες.  

Πολύ γρήγορα η δυναμική αυτή προκάλεσε ρωγμές στους εγχώριους μηχανισμούς εφαρμογής των μνημονίων για τον λόγο ότι η κοινωνική αγανάκτηση απέκτησε μια μορφή μεθοδικότερης οργάνωσης. Αυτό συνέβη γιατί αυτές οι αυτόνομες συλλογικότητες κατάφεραν να οργανώσουν σε σύντομο χρόνο ένα γενικό (όχι σαφώς ιδεολογικά προσδιορισμένο) αντιμνημονιακό και αντικυβερνητικό πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε ένα κοινωνικό μέτωπο αλληλεγγύης άμεσα συνυφασμένο με τις πρωταρχικές ανάγκες εκείνων των κοινωνικών στρωμάτων που άρχισαν να βιώνουν την πολυεπίπεδη κατάρρευση των μέχρι τώρα συντεταγμένων σταθερών του κοινωνικού τους βίου. Η επιτυχία της «κοινωνικής γείωσης» οφείλεται στο γεγονός ότι απάντησαν στις απαιτήσεις των καιρών με την δημιουργία κοινωνικών ιατρείων, κοινωνικών παντοπωλείων, ανταλλακτικών παζαριών, ομάδων παρέμβασης στο διογκούμενο πρόβλημα των αστέγων, ομάδων ενημέρωσης και αντίστασης στο χαράτσι της ΔΕΗ, ομάδων υποστήριξης μεταναστών, όλες τους πολύχρωμες και πολυτασικές συλλογικότητες οι οποίες λειτούργησαν πάντα μέσα στα πλαίσια της ανοιχτής συμμετοχικής διαδικασίας.

Εάν προσεγγίσουμε, στην ολότητα του, την εξέλιξη του φαινομένου αυτού επιτρέπεται να μιλάμε αρχικά με όρους νίκης του κινήματος σε επιμέρους μάχες οι οποίες όμως θα πρέπει να συνεχισθούν με αμείωτη ένταση για να διαμορφωθεί ως νικηφόρο το τελικό αποτέλεσμα του κοινωνικού πολέμου που δεχόμαστε.  Αυτό που πρέπει να συνυπολογισθεί ιδιαίτερα είναι ο τρόπος απάντησης του κυρίαρχου συστήματος ο οποίος έχει να κάνει με την προσπάθεια μιας γενικής αναδίπλωσης του, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και προσβλέπει τόσο στην συστημική αφομοίωση των συλλογικοτήτων αυτών όσο και στην κοινωνική απομόνωση και περιθωριοποίηση όσων δεν θα ενταχθούν στην προοπτική αυτή. Απαραίτητη προϋπόθεση για την απώλεια της οικονομικής, πολιτικής και εθνικής κυριαρχίας  που προβλέπει το σημερινό κυβερνητικό «σχέδιο ανάπτυξης» είναι είτε η διάλυση είτε ο πλήρης έλεγχος όλων αυτών των προσπαθειών παραγωγής κοινωνικής πολιτικής «από τα κάτω».

Πρωτοπόρο ρόλο σε αυτή τη προσπάθεια (τα βαριά όπλα του συστήματος) παίζουν η Χρυσή Αυγή και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ειδικά τα ιδιωτικά). Σε αγαστή συνεργασία, ο στρατιωτικός επιχειρησιακός βραχίονας, το νεοφασιστικό αυτό μόρφωμα, αποπειράται να μολύνει με την συκοφαντία, το μίσος, το διχασμό και την ρατσιστική βία την προσπάθεια αντίστασης απέναντι σε ένα εξ ορισμού πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό status που διαμορφώθηκε αμέσως μετά από την πολιτική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Την ίδια στιγμή ο ιδεολογικός βραχίονας με την πλήρη εξαφάνιση κάθε αντίθετης, από τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας, άποψης  και την καθημερινή τρομακτική πλύση εγκεφάλου και διαστρέβλωσης της αληθινής είδησης αποπειράται να «νεκρώσει» τα κοινωνικά και πολιτικά αντανακλαστικά αντίδρασης του πανικοβλημένου έλληνα πολίτη. Παράλληλα προσπαθούν να «προσφέρουν» μια δήθεν αλληλεγγύη στα θύματα ενός κανιβαλικού κοινωνικό-πολιτικού συστήματος τα χαρακτηριστικά του οποίου οι ίδιοι διαμόρφωσαν. Ο ΣΚΑΙ που ανήκει στον ιδεολογικό βραχίονα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της γλοιώδους υποκρισίας.  

Γενικά, μπορούμε να δεχτούμε ότι, ο φασισμός σαν κοινωνικό φαινόμενο δεν αποτελεί μονάχα ένα αυτόνομο πεδίο συγκρότησης πολιτικού υποκειμένου αλλά μια ευρύτερη κοινωνική νοοτροπία η οποία θέτει τις βάσεις της κοινωνικής «αποδοχής» του συγκεκριμένου υποκειμένου. Σε περιόδους ακραίας φτώχειας με στοιχεία ανθρωπιστικής κρίσης, η νοοτροπία αυτή επιτίθεται ως μεταδιδόμενος ιός μόλυνσης σε όλα τα υγιή κύτταρα της κοινωνίας.

Η απάντηση σε όλα αυτά πρέπει να είναι πολυεπίπεδη. Ασφαλώς θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο όλη η κινηματική εμπειρία στο χτίσιμο δομών αλληλεγγύης  του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά οι προσπάθειες μας θα πρέπει να επικεντρωθούν στην παραγωγή κοινωνικής πολιτικής, όχι συμπληρωματικής ως προς το κράτος, αλλά στο πλαίσιο της ανάδειξης και της καταγγελίας των ελλειμμάτων της κοινωνικής πολιτικής των κυβερνήσεων και της συγκρότησης στην πράξη μιας εναλλακτικής πρότασης για την ριζική μεταρρύθμιση της. Η περαιτέρω αναβάθμιση της «τεχνογνωσίας» ως απαραίτητη προϋπόθεση για το αποτέλεσμα και η αντίσταση απέναντι σε κάθε προσπάθεια συστημικής αφομοίωσης, αποτελούν δύο ακόμα βασικούς άξονες έτσι ώστε οι συλλογικότητες αυτές να αποτελέσουν το κοινωνικό εργαλείο ανατροπής των νεοφιλελεύθερων  πολιτικών. Η δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου που θα συντονίζει την καλύτερη συνεργασία μεταξύ των ομάδων αυτών θα διευκολύνει την συγκρότηση ενός κοινού ενιαίου μετώπου. Πρόκειται στην ουσία για μια οριζόντια πολιτική σχέση η οποία δεν αναπαράγει την παθητική σχέση μεταξύ του δότη και του δέκτη εν ήδη «φιλανθρωπίας», αλλά προσπαθεί να εντάξει ισότιμα τον δέκτη στην συλλογική δράση που αναλαμβάνουν οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες πολιτών.  

Αυτό όμως που αποτελεί την «μητέρα των μαχών» είναι η προσπάθεια αναχαίτισης της κατάρρευσης των δημιουργικών παραγωγικών τάξεων σε κοινά συντρίμμια και ερείπια. Σε μια τέτοια περίπτωση από τα συντρίμμια αυτά θα αναδυθούν πολιτικές τερατογενέσεις ως κυρίαρχες, εξέλιξη η οποία θα γυρίσει την χώρα δεκαετίες πίσω, πιθανά σε έναν νέο «Ελληνικό Μεσαίωνα».

Για τον λόγο αυτό οι συλλογικότητες αλληλεγγύης και αντίστασης θα πρέπει να επιδιώκουν ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, γιατί στην ουσία οι προοδευτικές, ριζοσπαστικές πολιτικές αντιλήψεις αυτό επιδιώκουν. Την ευρύτερη δυνατή ενότητα ενός κοινωνικού μετώπου που βρίσκεται απέναντι στις πολιτικές κοινωνικής κατεδάφισης που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση. Μόνο έτσι μπορούμε να ξηλώσουμε το μαύρο πέπλο της κατάθλιψης και του φόβου το οποίο έχει απλωθεί πάνω από την χώρα μας και να αναδείξουμε την δυναμική των συλλογικών διεκδικήσεων σε αντίθεση με την παθητική ατομικότητα που προωθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης οι οποίες προσπαθούν να διαλύσουν τους κατά τόπους κοινωνικούς ιστούς προς όφελος των συμφερόντων της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας.

 

 

πρωτοβουλία αλληλέγγυων πολιτών.

 

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 
Σάββατο 14/1,11.00πμ, γωνία Αγ.Αλεξάνδρου και Αλκυόνης, Παλαιό Φάληρο, παρέμβαση-ενημέρωση για το δικαίωμα της άρνησης στο χαράτσι που προκαλεί ηλεκτροπληξία και σε κάθε αντικοινωνικό μέτρο και φόρο.
 
Η σημερινή συνέλευση της πρωτοβουλίας κατοίκων Παλαιού Φαλήρου «χωρίσθηκε» σε ομάδες αλληλεγγύης που θα κάνουν πράξη τους τομείς του κοινωνικού παντοπωλείου και ιατρείου, της εγκατάστασης των αστέγων της περιοχής σε επιλεγμένους χώρους του δήμου μας, την δημιουργία ιστοσελίδας για την καλύτερη επικοινωνία με τον κόσμο της ανυπακοής καί αντίστασης στην εξουσιαστική-οικονομική βαρβαρότητα, αλλά και της προσεχούς εκδήλωσης(στα τέλη του μήνα) με ανταλλακτικό παζάρι και συλλογική κουζίνα.
Στο συνολό της η συνέλευση της πρωτοβουλίας κατοίκων Παλαιού Φαλήρου θα παίρνει τις αποφάσεις για πολιτικές δράσεις, εκδηλώσεις-συζητήσεις, πολιτιστικά δρώμενα, ως ελάχιστη προσπάθεια για την ενεργοποίηση και συμμετοχή των συμπολιτών μας στον δημόσιο διάλογο και δράση ενάντια στον φόβο,στην αδράνεια,στον ατομισμό και στην απελπισία που προωθεί με όλο περισσότερη βία και καταστολή ο κατοχικός στρατός εξουσιαστών και κεφαλαίου.
 
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
Τό Σάββατο 14 Γενάρη, στίς 11.00πμ, μπροστά στην εκκλησία τού Αγ.Αλέξανδρου(συμβολή Αγ.Αλεξάνδρου καί Αλκυόνης) θα γίνει παρέμβαση-ενημέρωση στους πολίτες του Π.Φαλήρου για το δικαίωμα της άρνησης στο χαράτσι(το αίσχος που επιβάλλεται εκβιαστικά μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ, αύριο μέσω της εφορίας ή άλλου λογαριασμού «κοινωνικής παροχής» ή μέτρου) αλλά και της υπεράσπισης του δικαιώματος να έχουν ρεύμα οι συμπολίτες μας που βρίσκονται στο ακραίο σημείο επιβίωσης και αδυνατούν να πληρώσουν τα χρήματα της μέτρησης του ηλεκτρικού ρεύματος που για μια ακόμη φορά με το θράσος της αναλγησίας, Κράτος και διοίκηση της ΔΕΗ, αποφάσισαν πρόσφατα την τιμολογιακή του αύξηση!
 
Καλούμε το δημοτικό συμβούλιο στην επόμενη συνεδριασή του να πάρει θέση αποτροπής κάθε διακοπής της ηλεκτροδότησης για τους παραπάνω λόγους και τους εργαζομένους της ΔΕΗ (παράρτημα λεωφόρου Αμφιθέας,κατάστημα Καλλιθέας)να συμπορευθούν μαζι μας ώστε κανένας στο Π.Φάληρο να μην μείνει χωρίς ρεύμα πολύ περισσότερο τώρα που οι χαμηλές θερμοκρασίες δοκιμάζουν εξοντωτικά τις ευπαθείς και φτωχές ομάδες της κοινωνίας μας
 
ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ
ΚΑΘΕ ΧΑΡΑΤΣΙ ,ΚΑΘΕ ΑΥΞΗΣΗ ΣΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ,ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ
 
Κανένας μόνος του απέναντι στην βαρβαρότητα ,στην βία,στην τρομοκρατία και στην εξαθλίωση που απλώνουν κυρίαρχα γύρω μας οι βασανιστές και δυνάστες της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας
Κοινός ταξικός αγώνας με όλους τους/τις εργαζομένους-νες ώστε κανένας δίπλα μας απολυμένος,συνταξιούχος,άνεργος,άρρωστος,κανένας μα κανένας φτωχός και άπορος να μην μείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.
Κανένας συνανθρωπός μας που έχει ανάγκη να μην μείνει έξω από την προστασία και κάλυψη της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
Καμμία συναίνεση στην αντιλαϊκή κοινοβουλευτική ολιγαρχία Παπαδήμου,Παπανδρέου,Καρατζαφέρη και Σαμαρά
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ-ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ
 

οργανώνοντας μια νέα, εναλλακτική, κοινωνική αντίσταση.

Είναι πέρα για πέρα φανερό ότι στην σημερινή εποχή της νεοφιλελεύθερης, κοινωνικής βαρβαρότητας πρέπει να απαντήσουμε με νέες μορφές πάλης, εναλλακτικές μορφές συλλογικής βούλησης, καινούργια πολιτικά υποκείμενα με στόχο την οργάνωση της κοινωνικής αντίστασης από τους πρωτογενείς πυρήνες παραγωγής πολιτικής δηλαδή τις γειτονιές. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα, όπως πολύ σωστά είχε ειπωθεί σε ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Γίνεται επίσης εύκολα αντιληπτό ότι με την πλειοψηφία της κοινωνίας ανέτοιμη να συμμετέχει στην λογική των κατευθείαν συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής, καθώς η συγκεκριμένη τακτική πρέπει να αποτελέσει την κορυφή της πυραμίδας και όχι την βάση της και η οποία καθίσταται αποτελεσματική μόνο όταν δεν περιορίζεται σε αραιές χρονικά εκρήξεις οργής αλλά παίρνει την μορφή της αντικατάστασης της καθημερινότητας μας, πρέπει να αναζητήσουμε τις υποδομές που θα οδηγήσουν το λαϊκό κίνημα στο σημείο 0.  Θεωρώ πώς μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, χωρίς να χρειαστεί αυτή τη φορά να κάνουμε πίσω, υπάρχει αρκετή διαδρομή που θα χρειαστεί να διανύσουμε καθώς αποδεικνύεται πως οι εξεγερσιακοί αυτοματισμοί δεν αποτελούν πανάκεια σε περιόδους έντονης κοινωνικής κρίσης. Αντιθέτως, φαίνεται ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας εμφανίζει ακραία σεχταριστικά αντανακλαστικά, αυτά της αδιαφορίας, της αυτοαπομόνωσης, της αναζήτησης ατομικών λύσεων μέσω μιας φοβικής παθητικότητας, νοοτροπίες που αποκτήθηκαν μεθοδικά και συντεταγμένα, συνδυασμένες με την ανάπτυξη ενός απροσδιόριστου εκδικητικού συναισθήματος πάνω στα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας, επικίνδυνα γενικευμένο και πολιτικά αποπροσανατολισμένο. Πιθανά το σενάριο που θέλει την «κατάρρευση των ανταγωνιζόμενων κοινωνικών τάξεων σε κοινά ερείπια»  να χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Αυτή η ρήση του Καρλ Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», μπορεί να αποδειχθεί προφητική, πράγμα που οι εργολάβοι της καθημερινότητας μας, Μπόμπολας, Αλαφούζος, Τεγόπουλος, Λαμπράκης, Ψυχάρης  και οι λοιποί συνοδοιπόροι τους δεν έχουν υπολογίσει στα σχέδια τους. Αυτό που αρνούνται πεισματικά να δουν είναι ο κίνδυνος της συνολικής κοινωνικής κατάρρευσης. Θεωρούν ότι δεν τους αγγίζει. Ή μάλλον για να το πω διαφορετικά εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να φροντίσουμε έτσι ώστε η κατάρρευση αυτή να αφορά μόνο αυτούς που με την «διαχείριση» τους δημιούργησαν την «κρίση». Γιατί εμείς, ο απλός κόσμος, ο απλός λαός, είμαστε αυτοί που παράγουμε τον πλούτο και τον οποίο στην συνέχεια, αφού κτυπηθούν στην ρίζα χρόνιες αντικοινωνικές νοοτροπίες, θα πρέπει να τον αξιοποιήσουμε και να τον αναδιανέμουμε προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας. Αυτό βέβαια θα συμβεί μόνο όταν σταματήσουμε να αποτελούμε μια σιωπηρή, παθητική πλειοψηφία, αλλά την δύναμη εκείνη που μαχητικά και με θόρυβο παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Γιατί πολύ απλά δεν μας αρμόζει η σιωπή.

Πολλοί στοχαστές, διανοούμενοι και πολιτικοί επιστήμονες στο παρελθόν προσπάθησαν να αναλύσουν τον ρόλο του κράτους και των λειτουργιών του κυρίως σε δημοκρατικά καθεστώτα δυτικού τύπου. Αρκετοί συνέπεσαν σε μια κοινή διαπίστωση ότι ο ρόλος αυτός έχει να κάνει με την εξισορρόπηση των κοινωνικών αντιθέσεων που προκύπτουν από τον πόλεμο μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας. Αυτό φαίνεται να ίσχυε μέχρι ενός βαθμού, με μεγάλες αποκλίσεις από κράτος σε κράτος, σε εποχές οικονομικής ανάπτυξης και σχετικής ευημερίας αλλά και με την «πίεση» από την ύπαρξη μιας πανεθνικής υπερδύναμης με αναφορά στον σοσιαλισμό, ενώ ταυτόχρονα μαζικά πολιτικά υποκείμενα εντός των δυτικών κοινωνιών εμπνεόντουσαν τουλάχιστον από το αρχικό όραμα της επικράτησης της.

Σήμερα, ο ρόλος του κράτους και των μηχανισμών του είναι ξεκάθαρος. Προστατεύει και οργανώνει την συσσώρευση πλούτου από την πλευρά του κεφαλαίου εντείνοντας τις κοινωνικές αντιθέσεις, επενδύοντας την ηγεμονία του μέσω εκτελεστικών μηχανισμών ιδεολογικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής καταστολής. Είμαστε υποχρεωμένοι, αρχικά, να ακολουθήσουμε μια πορεία εξισορρόπησης των πεπραγμένων.

Αντιστέκομαι σημαίνει δημιουργώ. Δημιουργώ νέες κοινωνικές δομές με τέτοιο τρόπο ώστε το κράτος και οι λειτουργίες του, αλλά κυρίως οι μηχανισμοί του, να βγουν από την μέση, να καταστούν άχρηστες. Περνώ τις λειτουργίες της κοινωνίας με την μέθοδο by pass. Οργανώνω σε επίπεδο γειτονιάς, πόλης και Δήμου, πρωτοβουλίες πολιτών με θεματικές ομάδες, πυρήνες κοινωνικής αντίστασης, ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις, που στόχο έχουν να αντιπροτείνουν και να διαχειριστούν μια διαφορετική λειτουργία της άμεσης καθημερινότητας.

Εάν το κράτος δεν θέλει να δώσει λύσεις στο πρόβλημα των αστέγων καταλαμβάνουμε δημόσιους χώρους και τους μετατρέπουμε σε σταθμούς υποδοχής. Εάν το κράτος, η Εκκλησία και οι «ροταριανοί όμιλοι» δεν θέλουν να σιτίσουν κανέναν άλλον εκτός από το πιστό «ποίμνιο» τους, δημιουργούμε συλλογικές κουζίνες όχι μόνο σίτισης αλλά συζήτησης και ενημέρωσης. Εάν το κράτος επιδιώκει μέσω των εργολάβων του μια μονομερή, εικονική, καθημερινή παραπληροφόρηση, εμείς δημιουργούμε ομάδες αντιπληροφόρησης και εναλλακτικής ενημέρωσης. Εάν το κράτος ευνοεί τον καταναλωτισμό και τον «ανταγωνισμό» της αγοράς μέσω της απόλυτης ελευθερίας και της αυτορύθμισης της, εμείς την απορυθμίζουμε με κοινωνικά παντοπωλεία και ανταλλακτικά παζάρια εξαφανίζοντας την ισχύ του χρήματος έστω και στον στενό μας κύκλο. Εάν το κράτος θέλει η διασκέδαση και η ψυχαγωγία να αποτελεί αποκλειστικά εμπορεύσιμο προϊόν για να ελέγχεται ευκολότερα, τότε εμείς καταλαμβάνουμε τις πλατείες της πόλης στήνοντας συναυλίες και κινηματογραφικές προβολές με ελεύθερη πρόσβαση για όλους. Εάν το κράτος και οι μηχανισμοί του, σε τοπικό επίπεδο, θέλουν να αποφασίζουν για τις ζωές μας εν κρυπτώ, μέσα από παρωδίες συνεδριάσεων δημοτικών συμβουλίων, τότε εμείς σπάμε τις ολιγαρχίες αυτές και με δυναμικές παρεμβάσεις συγκροτούμε επί τόπου ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις στον ίδιο χώρο που στεγάζονται οι συνεδριάσεις παίρνοντας ή επιβάλλοντας τις δικές μας αποφάσεις. Σε κάθε περίπτωση δεν τους αφήνουμε μόνους τους. Αντικαθιστούμε τις λειτουργίες τους. Εάν το κράτος και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχουν αποφασίσει να υλοποιήσουν την επιλογή της οικονομικής ολιγαρχίας ως προς την διαμόρφωση στρατιάς ανέργων και την μετατροπή τους σε μισθωτούς σκλάβους, τότε εμείς αναλαμβάνουμε  την διαχείριση των εργαλείων παραγωγής μέσω της αυτοοργάνωσης και αυτοδιεύθυνσης των εργαζομένων. Γιατί δεν φτάνει μόνο οι εργαζόμενοι να κλαίνε γοερά για τις χαμένες θέσεις εργασίας (π.χ. ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ) αλλά θα πρέπει να αποπειραθούν να κάνουν το επόμενο βήμα, να καταλάβουν το εργοστάσιο και να το δουλέψουν οι ίδιοι. Με παρόμοιο τρόπο οι αλληλέγγυοι δεν θα πρέπει να στέλνουμε μόνο τρόφιμα, αλλά δημιουργώντας αλυσίδες και οδοφράγματα να προστατέψουμε την απόφαση των εργαζομένων να κοινωνικοποιήσουν τον παραγόμενο πλούτο. Εκεί χρειάζονται οι πέτρες, οι μολότοφ και η γενικευμένη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Εκεί που παράγεται ο κοινωνικός πλούτος. Εκεί που μας κλέβουν αυτό που μας ανήκει. Εκεί και η τελική σύγκρουση μέχρι εσχάτων.

Είναι προφανές ότι ο νεοφιλελευθερισμός και η κοινωνική βαρβαρότητα στερεώνουν την ηγεμονία τους πάνω στην βάση της κατακερματισμένης συλλογικότητας. Επενδύουν την ιδεολογική τους κυριαρχία στην επικράτηση του ατόμου αντί του συνόλου. Προτάσσουν μια γενική και αόριστη ατομική ελευθερία με ταυτόχρονη υποβάθμιση των δημοκρατικών συλλογικών θεσμών. Διαστρεβλώνουν την αληθινή έννοια του όρου «πολιτική» ώστε οι κατακερματισμένες ατομικότητες, αδύναμες και τρομαγμένες, εύκολα να εκχωρούν το δικαίωμα εκπροσώπησης τους σε κλειστές κοινοβουλευτικές κάστες. Όταν φτάνει η ώρα που εκπρόσωποι τους πρέπει να απολογηθούν για τα πεπραγμένα τους, τότε πολύ απλά «σιγά μην απολογηθούν σε κάθε τσόγλανο».

Για αυτούς τους λόγους δεν πρέπει να υποστηρίζουμε την «ελευθερία» γενικώς και αορίστως, αλλά την απελευθέρωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας που θα συναποφασίζει την διαμόρφωση της ζωής της μέσα από αμεσοδημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες. Διαδικασίες που συγκροτούν πολιτικούς, καλλιτεχνικούς, περιβαλλοντικούς, αντιιεραρχικούς και αντιεμπορευματικούς κοινωνικούς χώρους.  Τους χώρους εκείνους που θα προβάλλουν τον τρόπο οργάνωσης της αυριανής κοινωνίας. Εκείνους που θα ηγεμονεύσουν πολιτικά και ιδεολογικά στην συγκρότηση της. Ας τους προστατεύσουμε με την συμμετοχή μας και την διάθεση για σύνθεση απόψεων πάνω στην βάση της αντιμετώπισης του κοινού προβλήματος. Ας τους δημιουργήσουμε εκεί που δεν υπάρχουν ακόμα.

Το σημαντικό είναι να ξεκινήσουμε από το (Α) πριν φτάσουμε στο (Ω). Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η μαζικότητα στις δράσεις μας, είναι τα όπλα που θα χρειαστούμε για την αφύπνιση της κοινωνίας στην διαδρομή μας προς την εξέγερση και την ανατροπή.  

«χύτρα» αλληλεγγύης, συνάντησης και απάντησης στην κρίση.

«…η χύτρα πού βράζει καί βράζει,
η γνώση πώς πέρα απ τά βουνά θά ΄ναι πάντα
        άνθρωποι
η γνώση πώς θέλουμε κι άλλη γνώση-
πώς τά θέλουμε όλα….»
                 Τίτος Πατρίκιος
 
 
Δέν είμαστε η «συμπληρωματική κουζίνα» Κράτους , Εκκλησίας καί «φιλάνθρωπων σωματείων» πού μέ υποκρισία καί ιδιοτέλεια  προσφέρουν μέ τό κιλό  «δώρα από οίκτο καί ελεημοσύνη»
 
Δέν είμαστε η… «αλληλεγγύη» πού «κυκλοφορεί ευρέως» σάν πλαστικός Αη Βασίλης καί κρεμιέται σάν «στολίδι»  στό χριστουγεννιάτικο δέντρο,η… «αλληλεγγύη» πού τυπώνεται  ως χάρτινο περιτύλιγμα  γιά τό «κλίμα τών άγιων ημερών»   προτού καταλήξει σύντομα στό τέλος τής «παραμυθένιας γιορτής» στούς καταναλωτικούς λόφους τών σκουπιδιών
 
Γιατί ,
η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  μας χωρίς διακρίσεις  στούς ανθρώπους γύρω μας πού έχουν ανάγκη, είναι ταυτισμένη μέ τό πάθος καί τούς αγώνες γιά τήν ανατροπή ενός αντιδημοκρατικού καί αυταρχικού συστήματος πού εξαθλιώνει,τρομοκρατεί,απαξιώνει καί σκοτώνει τίς κοινωνίες καί τούς λαούς
 
Γιατί όσο υπάρχουν αναμεσά μας άνεργοι,απολυμένοι,άστεγοι,πεινασμένοι ή αυτόχειρες  κανείς μας ποτέ δέν θά υπάρξει ελεύθερος,κανείς από εμάς δέν έχει τίποτα αύριο «σίγουρο» καί «δεδομένο» από δουλειά,σπίτι,φαγητό,ακόμα καί τήν ίδια του τήν ζωή
 
Γιατί όσο  οι χορτασμένοι καί βολεμένοι θά μιλούν από τίς τράπεζες καί τά υπουργεία γιά «θυσίες»,»υπομονή» καί «συναίνεση» τόσο οι αλυσίδες καί τά καρφιά τής σκλαβιάς θά πέφτουν σάν σιδερένια βροχή γύρω μας καταπατώντας τόν χώρο,περιορίζοντας τήν ανάσα μας σέ στρατόπεδα συγκέντρωσης
 
Γι αυτό σέ περιμένουμε,
νά βάλουμε όλοι μαζί «ένα χέρι στήν προσπάθεια» ώστε νά ξεκινήσει σέ όλες τίς γειτονιές νά  βράζει η «χύτρα» γιά έναν άλλο Κόσμο αλληλεγγύης,ισότητας,αδελφοσύνης
 
Γιατί,
κανείς μόνος του απέναντι στήν  βαρβαρότητα τής πολιτικής-οικονομικής ολιγαρχίας πού επιδιώκει τήν αποξένωση,τήν υποταγή καί τήν εξοντωσή μας
 
Γιατί ,
στήν άγρια καί καταστροφική επέλαση τής κυριαρχίας τους μόνο  συλλογικά μπορούμε νά βάλουμε τέλος στόν χρόνο καί στήν δράση της
 
Γιατί,
ελπίδα υπάρχει όσο ποτίζουμε ενωμένοι τήν Γή,όσο δέν τήν αφήνουμε νά γίνει έρημος……..
 
 
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ,
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ,
ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ 24,ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΔΕΚΕΜΒΡΗ,ΑΠΟ ΤΙΣ 6μμ ΚΑΙ ΜΕΤΑ…..
(κάθε συνδρομή σέ ρούχα καί τρόφιμα γιά τούς σύγχρονους Αθλίους τής πόλης μας ευπρόσδεκτη,δέν δεχόμαστε σέ καμμία περίπτωση καί από κανέναν χρήματα)
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ- ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ.