Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές…οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες.

Image

 Χαρές και πανηγύρια εχθές το βράδυ στο ΣΚΑΙ και στο MEGA μετά την ψηφοφορία στην βουλή. Άνοιγαν σαμπάνιες και τα χαμόγελα περίσσευαν. Τα συγκεκριμένα δημοσιογραφικά πορνίδια σε πλήρη διάταξη θριαμβολογούσαν για το οριακό αποτέλεσμα ειρωνευόντουσαν και αναθεμάτιζαν όσους τόλμησαν να διαφοροποιηθούν ή να καταψηφίσουν.

Για να εξηγούμαι, δεν έχω απολύτως τίποτα με την συμπαθή κατηγορία των εκδιδομένων γυναικών. Αντιθέτως δέχομαι ότι ανακουφίζουν ένα τμήμα του αντρικού πληθυσμού και όχι μόνο αυτού. Είμαι σίγουρος επίσης ότι στην πλειοψηφία τους διαθέτουν καθαρή ψυχή.

Σε εντελώς αντίθετη πορεία τα γνωστά δημοσιογραφικά πορνίδια (αρσενικά και θηλυκά) έχοντας πουλήσει, στην κυριολεξία, την ψυχή τους στον διάβολο εκπορνεύονται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση προς όφελος των εργολάβων-αφεντικών τους τα οποία σε αγαστή συνεργασία με τους κυβερνητικούς εταίρους κατευθύνουν την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ολοταχώς σε έναν κοινωνικό και πολιτιστικό «μεσαίωνα». Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποκαλούν στις έρευνές τους την παρούσα χρονική περίοδο  «σκοτεινά χρόνια».

Μέσα από την ασφάλεια ενός ιδιότυπου «κοινωνικού θερμοκηπίου», αποκλεισμένοι σε ένα αεροστεγές εργασιακό περιβάλλον, διαστρεβλώνουν την αληθινή είδηση, ενώ προβάλλουν στον απομονωμένο και παθητικό τηλεθεατή μια εικονική πραγματικότητα. Ετοιμάζονται να ορίσουν, μεθοδικά και συντεταγμένα, την πολύ πιθανή μετεξέλιξη εσωτερικών ισορροπιών του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Προσπαθούν να προκαθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις οι οποίες όπως φαίνεται είναι όχι μόνο αναπόφευκτες αλλά και καλοδεχούμενες γιατί κερδίζουν λίγο ακόμα χρόνο πρόσδεσης στο άρμα της εξουσίας. Είναι φανερό ότι σκέφτονται βραχυπρόθεσμα και όχι μακροπρόθεσμα. Αυτό που τους απασχολεί είναι να κερδίσουν μια ακόμη μικρή πίστωση χρόνου για να «κλείσουν» και τυπικά οι εργολαβίες των αφεντικών τους.

Είναι διαφορετικό πράγμα να εκδίδεις μυαλό και ψυχή από το να αναγκάζεσαι να πουλήσεις μόνο το κορμί σου. Αυτές οι δημοσιογραφικές αρσενικές και θηλυκές πόρνες σύντομα θα καταλάβουν ότι σε καταστάσεις γενικευμένης κοινωνικής κρίσης εμφανίζονται πολύ επικίνδυνες ρηγματώσεις στα κοινωνικά θερμοκήπια που κατασκεύασαν και ότι το αεροστεγές περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν δεν θα μπορέσει να τους σώσει όχι μόνο από την οργή του κόσμου αλλά και από τα ίδια τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των αφεντικών τους. Για τα πορνίδια αυτά, για αυτούς του λάθρο-δημοσιογράφους, οι μέρες της αφθονία τους είναι μετρημένες.

Advertisements

οχι στο όνομα των αγώνων μας

  ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΑΓΏΝΩΝ ΜΑΣ! ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ!
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΘΩΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Η 5η Μαϊου θα μείνει στην ιστορία, αφ’ ενός ως η μέρα μιας απ’ τις μεγαλύτερες και πιο οργισμένες απεργιακές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης, και, αφ’ετέρου, ως η μέρα που ο εμπρησμός μιας τράπεζας κόστισε τη ζωή τριών αθώων ανθρώπων.
Βρεθήκαμε στη διαδήλωση της 5ης Μαϊου και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να φύγει το ΔΝΤ και να αποσυρθούν τα αντικοινωνικά μέτρα της κυβέρνσης. Όμως δεν έχουμε και δεν θέλουμε να έχουμε καμία απολύτως σχέση με τους αυτουργούς αυτής της δολοφονικής ενέργειας. Και για όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις, ούτε αυτοί θέλουν να έχουν σχέση με το μαζικό και οργανωμένο κίνημα, το οποίο πολλές φορές έχει πέσει θύμα της φυσικής βίας και εξουσιομανίας τους.

Όχι στο όνομά μας!

Γνωρίζουμε καλά ότι η κυβέρνηση, οι υποστηρικτές της (από τα ΜΜΕ ως την ακροδεξιά), καθώς και ανερχόμενοι επιχειρηματίες-Σωτήρες, όπως ο ιδιοκτήτης της τράπεζας, σκέφτονται πιο ψυχρά από εμάς: αυτό αποδεικνύουν οι δηλώσεις τους, με τις οποίες προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν τους 250.000 διαδηλωτές ως περίπου συναυτουργούς.
Γνωρίζουμε ότι η διεύθυνση της τράπεζας φέρει ευθύνες για το θάνατο των τριών εργαζομένων, τόσο γιατί τους υποχρέωσε να δουλεύουν την ημέρα της απεργίας, όσο και γιατί δεν φρόντισε, όπως καταγγέλλουν συνάδελφοί τους, για τα στοιχειώδη μέτρα πυρασφάλειας.
Γνωρίζουμε ότι η δολοφονική ενέργεια που κόστισε τη ζωή τριών ανθρώπων, θα χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιηθούν μέσα στην κοινωνία τα πιο αντικοινωνικά μέτρα που λήφθηκαν ποτέ από ελληνική κυβέρνηση μετά το 1974.
Τίποτα, όμως, απ’όλα τα παραπάνω δεν αρκεί για να μετριάσει τη θλίψη μας για την απώλεια και την οργή μας για τη δολοφονική ενέργεια εναντίον των τριών εργαζόμενων. Δεν μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη κοινωνία, ούτε με τυφλές εγκληματικές ενέργειες, ούτε αν αυτοί που αγωνίζονται δεν έχουν χώρο και χρόνο να πενθούν στο όνομα του αγώνα.
Την Τρίτη 11 Μαϊου, στις 7μμ, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα των πρωτοβάθμιων σωμματείων. Συγκεντρωνόμαστε στο σημείο της δολοφονίας για να διαμαρτυρηθούμε για το χαμό των τριών συμπολιτών μας. Ας είμαστε όλες και όλοι εκεί μ’ένα κερί, με ένα πλακάτ ή ένα πανώ ή απλώς με τη θλίψη και το θυμό μας. Στη συνέχεια πορευόμαστε προς την Βουλή. Ο αγώνας συνεχίζεται!

Πρωτοβουλία bloggers «Όχι στο όνομα των αγώνων μας – Όχι στο όνομά μας»

Facebook Group
tkoronakis.wordpress.com
Pangea
Poetry Bar Radio
Θέατρο Δρόμου
Anemos
potepote
me-to-zervo
Votanologio
salata-tv
manosbee
κόκκινο μπαλόνι
μετά την εφημερίδα

Η ανάπαυση του πολεμιστή…

Η ανάπαυση του πολεμιστή.

Οι πολιτικές εξελίξεις καθιστούν απαγορευτική την ανάπαυση του πολεμιστή ακόμα και για λίγες μέρες. Οι μόνοι οι οποίοι δείχνουν λίγο πιο χαλαροί είναι οι απλοί Ελληνες πολίτες που στην κάλπη αποδοκίμασαν συγκεκριμένες πολιτικές και βρίσκονται τώρα σε θέση αναμονής των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης. Χαρακτηριστική είναι για μια ακόμη φορά η αυξημένη αποχή, 500.000 λιγότεροι πολίτες ψήφισαν αυτή την φορά. Πριν κάποιοι ανεγκέφαλοι βιαστούν  να «πανηγυρίσουν» ας καταλάβουν πρώτα ότι βασικό συστατικό της ποιότητας στην Δημοκρατία είναι η συμμετοχή, όχι φυσικά μόνο στις εκλογές αλλά ΚΑΙ στις εκλογές. Εχω βαρεθεί να ακούω για τους «κακούς μηχανισμούς» που φταίνε για όλα. Κανείς όμως δεν λέει ότι τα στεγανά των μηχανισμών σπάνε μόνο με την ευρεία συμμετοχή σε διαδικασίες ελέγχου από όλους όσους νοιώθουν αποκλεισμένοι. Οσο το ξεχνάμε αυτό, τόσο οι μηχανισμοί θα συνεχίσουν να λειτουργούν ερήμην μας. Αυτός είναι ο ρόλος τους. 

Στην ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ τα ξυράφια (όπως αυτό που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία) ακονίζονται για τα καλά. Ετοιμάζονται για πάσα χρήση και προς κάθε κατεύθυνση. Αλοίμονο σε αυτόν που ανυποψίαστος θα κάτσει στην καρέκλα. Απόλυτα δεικτικό το πρωτοσέλιδο της «Αυριανής», της εφημερίδας που ακόμα και όταν τον υποστήριξε «γκρέμισε τον Καραμανλισμό», περί «μετατροπής της Ν.Δ. σε ΣΥ.ΡΙΖ.Α». Δείγμα το πως αντιλαμβάνεται η συγκεκριμένη φυλλάδα την πολιτική δημοσιογραφία.
Το πρόβλημα με την συντηρητική παράταξη δεν είναι ούτε ο φόβος της διάσπασης, ούτε η αναζήτηση του «Μεσία» που θα την βγάλει από την κρίση. Είναι η αδυναμία των στελεχών να αναλύσουν πολιτικά το αποτέλεσμα, δηλαδή να συζητήσουν πολιτικά, τα αίτια της μαζικής εγκατάλειψης των Ελλήνων πολιτών (περίπου 1.100.000 λιγότεροι ψηφοφόροι σε σχέση με το 2004). Ως εκ τούτου ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον χώρο αυτό είναι η συνολική απαξίωση του κόμματος της Ν.Δ. τόσο από την Ελληνική κοινωνία, όσο και από τα ίδια της τα στελέχη. Κάτι που φαίνεται ότι δεν μπορεί να καταλάβει η σημερινή ηγεσία της. Το γεγονός δηλαδή ότι η κρίση που εξελίσεται αποτελεί δομικό ιδεολογικό πρόβλημα της συντηρητικής παράταξης που στήριξε με τις επιλογές της  ένα σκληρό νεοφιλεύθερο πρόγραμμα εξουσίας. Σε κάθε περίπτωση είναι γνωστή η παραδοσιακή αδυναμία της «Δεξιάς παράταξης» να μιλήσει πολιτικά. Προτιμά να στείνει διαχρονικά μηχανισμούς παραγωγής αυταρχισμού και αλλαζονείας. Μηχανισμούς που αδυνατεί να ελέγξει ακόμα και όταν βρίσκεται στην κυβέρνηση (θυμηθείτε το περίφημο «επιτέλους ποιός κυβερνά αυτο τον τόπο;» ). Ιδανικός πολιτικός αυτόχειρας.

Για τον άλλο «ένοικο της πολυκατοικίας» τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά όσο φαίνονται. Ο Γιώργος Καρατζαφύρρερ έχει προ πολλού ακουμπήσει ταβάνι με την reality show εμφάνιση του. Καταλαβαίνει ότι οι τελευταίες εξελίξεις αποτελούν χρυσή ευκαιρία διεμβόλισης του στελεχικού δυναμικού της Ν.Δ. και αναζητεί τον τρόπο να παρέμβει όσο πιο καταλυτικά γίνεται σε αυτές. Ομως, κάποια καλόπαιδα της παράταξης του (Βορίδης, Πλεύρης, Βελλόπουλος …και ολίγον Γεωργιάδης ) σκέφτονται ότι άρχισαν να ωριμάζουν οι συνθήκες για την δημιουργία ενός «καθαρού» ακροδεξιού κόμματος, αφού και κοινό υπάρχει έτοιμο με ανοιχτά αυτιά για να τους ακολουθήσει, αλλά και τα χρήματα από την κρατική επιχορήγηση των κομμάτων επαρκούν για να στηριχθεί μια τέτοια προσπάθεια. Προς το παρόν η μάχη γίνεται εντός του κόμματος για την ιδεολογική ηγεμονία του χώρου μέσω της στροφής της πολιτικής ατζέντας του ΛΑ.Ο.Σ. προς όλο και πιο ακροδεξιά κατεύθυνση. Αναμένεται κινητικότητα σε συνάρτηση πάντα με τις εξελίξεις στην ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Στο ΠΑΣΟΚ άρχισαν ήδη την προσπάθεια διαχείρησης της κυβερνητικής εικόνας από τα ΜΜΕ, ιδίως από την τηλεόραση, με την Χολυγουντιανού τύπου υπερπαραγωγή «πορεία προς τον λαό». Δείγμα αυτής της προσπάθειας απολαύσαμε με την επίσκεψη του πρωθυπουργού και μελών της κυβέρνησης στον Νομό Ηλείας με αφορμή τις προ διετίας καταστροφικές πυρκαγιές. Η επιχείρηση «σηκωμένα μανίκια» πρόκειται να μας απασχολήσει πολύ στο άμεσο μέλλον, όπως και η «Rock, αντισυμβατική, πρώην αριστερή» υπουργός Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης ΤΙΝΑ ΜΠΙΡΜΠΙΛΗ, η οποία «ακουμπούσε» τον χώρο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.
Σε ηλικία 24 χρονών, όταν το 1993 ο ΣΥΝ έμεινε εκτός βουλής, αποφάσισε ότι « Η μόνη μου συμβολή μπορεί να είναι η προσπάθεια μου να ξεφύγουμε από αυτή την μιζέρια που μας τρώει», σύμφωνα με επιστολή που είχε στείλει τότε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και η καλή εφημερίδα θυμήθηκε να το δημοσιεύσει λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της. Ετσι λοιπόν η «««συντρόφισσα»»» υπουργός θεώρησε πως ήταν περιττή η παρουσία της στην προσπάθεια ανασύνθεσης της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς και προτίμησε να ξεφύγει από την «μιζέρια που μας τρώει» ως συνεργάτης του Δήμου Αθηναίων επί εποχής Δημήτρη Καγκελόπουλου (ομολογουμένως φοβερή η περιβαλλοντική παρέμβαση με τα πράσινα κάγκελα), ολοκληρώνοντας την «συμβολή» της σαν στενός σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου. Ο αγώνας λοιπόν τώρα δικαιώνεται. Είναι περίεργο, γιατί για πολλούς από εμάς ο αγώνας συνεχίζεται. Μάλλον δεν μιλάμε για τον ίδιο Αγώνα. Καλή επιτυχία λοιπόν «««συντρόφισσα»»» και πρόσεχε εκεί στα ξένα που πας. Η άσκηση εξουσίας εμπεριέχει την πλήρη ανάληψη της ευθύνης των πολιτικών επιλογών. Δεν υπάρχει δεν ξέρω – δεν άκουσα. Εις το επανειδείν.

Και φτάνουμε σιγά σιγά σε αυτό που μας πονάει περισσότερο από όλα, στην Αριστερά. Υπερτασική, υποτασική, κοινοβουλευτική, εξωκοινοβουλευτική, κομμουνιστική, Ανανεωτική, ριζοσπαστική, στην όλη Αριστερά εμπάσει περιπτώσει. Σε απόλυτο αριθμό ψήφων ο μόνος χώρος που είχε αύξηση είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, περίπου 2.000 ψήφοι. 
Το Κ.Κ.Ε απώλεσε 67.000 ψήφους, η μεγαλύτερη απώλεια τα τελευταία δέκα χρόνια, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ με βάση την εικόνα αποσύνθεσης που παρουσίασε ένα μήνα πριν τις εκλογές  κατόρθωσε -γιατί περί κατορθώματος πρόκειται- να περιορίσει τις απώλειες του στις 45.000 ψήφους. Οπως και να το δούμε όμως το ποσοστό των πολιτών που επέλεξαν την Αριστερά μειώθηκε. Και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει. Ενας τέτοιου είδους προβληματισμός φαίνεται ότι αναπτύσεται σιγά αλλά σταθερά στο Κ.Κ.Ε. αν αληθεύουν οι πληροφορίες ότι επιστολές από απλά μέλη και οργανώσεις καταφθάνουν στον Περισσό, θέτοντας τον προβληματισμό για την ορθότητα των επιλογών της κομματικής γραμμής. Προφανώς η εμμονή στον «σύντροφο ΣΤΑΛΙΝ» και η συνεχής επωδός «ένας είναι ο εχθρός ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ» φαίνεται ότι πείθουν όλο και λιγότερα μέλη. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις διαστάσεις που θα πάρει το θέμα, προσωπικά πιστεύω ότι θα γίνει προσπάθεια από την ηγεσία να κρυφθούν τα προβλήματα προσανατολισμού της πολιτικής γραμμής «κάτω από το χαλί» για μια ακόμη φορά. Αυτό βέβαια δεν βοηθάει προς την κατεύθυνση της Αριστερής ενότητας, επιπροσθέτως αναπτύσει ακόμα περισσότερο τα ήδη υπερανεπτυγμένα σύνδρομα περιχαράκωσης και πολιτικού αυτισμού του Κομμουνιστικού κόμματος «εμείς, εμείς, οι μόνοι συνεπείς αυτής της γης».

Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ που κινήθηκε στα πλαίσια μιας αξιοπρεπέστατης πολιτικής επιβίωσης, φαίνεται ότι το στοίχημα είναι να κτίσουμε πολιτικά πάνω σε αυτό το ποσοστό και όχι να αποδομήσουμε εκ νέου την εικόνα μας. Να υπενθυμίσω το πολύ όμορφο σύνθημα στις ευρωεκλογές «Διάλεξε ζωή και όχι επιβίωση». Πάνω σε αυτό το μοτίβο πρέπει να κινηθούμε. Αρκετά ενθαρρυντικά είναι τα μηνύματα αφενός από την εξισορρόπηση της επιρροής μας μεταξύ της περιφέρειας και των μεγάλων αστικών κέντρων, αφετέρου της ανάδειξης μιας νέας ισχυρής προσωπικότητας, του Αλέξη Τσίπρα αλλά και της συλλογικής προσπάθειας που έγινε από όλα τα μέλη και τους φίλους. Η πτώση σε ψήφους προήλθε από τα μεγάλα αστικά κέντρα- εκεί που οι οικολόγοι παρουσίασαν μεγάλα ποσοστά-  ενώ στην περιφέρεια παραμείναμε σταθεροί και σε περιπτώσεις όπως το Ρέθυμνο, το Λασίθι, η Αρτα, η Ροδόπη και η Λάρισσα οι ψήφοι αυξήθηκαν. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στην περιφέρεια οι οικολόγοι καταποντίστηκαν. Σε κάθε περίπτωση πολύ θετικά είναι τα μηνύματα της ομόφωνης αποδοχής του Αλέξη Τσίπρα ως προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η ομόφωνη(!!!) επιλογή του πολιτικού κειμένου για την ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος από την πολιτική γραμματεία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, κείμενο το οποίο θα αποτελέσει βάση διαλόγου για τις πολιτικές κινήσεις και τις νομαρχιακές επιτροπές του κόμματος με καταληκτική ημερομηνία 24 και 25 Οκτωμβρίου στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Να μην ξεχνάμε και την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στα τέλη Νοεμβρίου και τις συζητήσεις για το μέλλον του ενωτικού εγχειρήματος που θα προηγηθούν. Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ διακρίνεται από μια έντονη κινητικότητα καθώς πολλά θέματα είναι ανοικτά και χρήζουν ιδιαίτερης ανάλυσης, κυρίως ιδεολογικής θα έλεγα. Καλό είναι να ξεκινήσει μια ανοικτή πολιτική συζήτηση γιατί στα κείμενα που διαβάζω χρησιμοποιούνται όροι οι οποίοι χρειάζεται να αναλυθούν περισσότερο. Π.χ. ποιός είναι ο «κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ» και ποιά η σχέση του με την οργανωτική δομή του χώρου έτσι όπως αυτή παρουσιάζεται σήμερα. Ποιά η σχέση του δηλαδή με την Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και σε ποιό βαθμό συμμετέχει και επηρεάζει τις αποφάσεις. Αλλο παράδειγμά : Τι ορίζουμε ως «ξεχασμένη κοινωνία», ποιά η κοινωνική της διαστρωμάτωση, ποιά η σχέση της με τον πολιτικό μας χώρο και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ΣΥΝ παλαιότερα αλλά και σήμερα παρουσιάζουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση βαθμό συσπείρωσης γύρω στο 65%; Να σημειωθεί ότι στις εκλογές που πέρασαν ο βαθμός συσπείρωσης κυμάνθηκε γύρω στο 60%. Τι θα πρέπει να είναι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ; Κίνημα η κόμμα; Να αναπτυχθούν αντανακλαστικά κινήματος και με ποιές διαδικασίες; Να γίνει κόμμα; Ποιές είναι οι διαφορές ανάμεσα σε ένα κίνημα και σε ένα κόμμα και ποιός ο ρόλος των συνιστωσών στις προωθητικές διαδικασίες;  Θα υπάρξουν μέλη και με ποιά ιδιότητα; Θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως «όντα ειδικού τύπου» όσοι δεν συμμετέχουν στις συνιστώσες; Είναι οργανωτικά επαρκής η τωρινή λειτουργία της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως ο «κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ» πρέπει να έχει πιο ενεργό ρόλο στις διαδικασίες; Αυτά και πολλά άλλα ανοικτά πολιτικά ζητήματα, πρέπει να συζητηθούν στην προσπάθεια μας να ακουμπήσουμε και να εμπνεύσουμε αυτούς για τους οποίους αγωνιζόμαστε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους. Ας μην αποκλείουμε την πιθανότητα πολύ γρήγορα αρκετός απλός κόσμος που ψήφισε ΠΑΣΟΚ για να «φύγει η δεξιά» και λόγω των συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που θα εφαρμοστούν, να ξαναμπεί στον πειρασμό να «κοιτάξει» προς τα εμάς. Είμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε την πιθανή απογοήτευση του; Υπάρχει σημείο επαφής με τους οικολόγους ;

Πιστεύω ότι βαδίζουμε ολοταχώς σε μια νέα πολιτική σελίδα του τόπου, ο εκλογικός νόμος θα αλλάξει, οι μεγάλες εκλογικές περιφέρειες θα συρρικνωθούν, η απλή αναλογική μπαίνει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, παρ’ όλα αυτά ο δικομματισμός χάνει αργά αλλά σταθερά και με τον ένα πυλώνα του να τρίζει συθέμελα, πρέπει να περιμένουμε πολιτικές αλλαγές καθώς η ρευστότητα είναι το κυρίαρχο συστατικό που διακρίνει την επόμενη μέρα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επόμενη μέρα της Αριστεράς. Θα μπορέσει επιτέλους να αναδειχθεί ως μια πειστική εναλλακτική πρόταση στην κοινωνία; ΙΔΩΜΕΝ…

ημερολόγιο καταστρώματος.

Βράδυ Πέμπτης 20 Αυγούστου.

Περασμένα μεσάνυχτα. Κάπου στην μέση της Κρήτης. Το θερμόμετρο καρφωμένο στους 18 βαθμούς. Αν δεν είχα το μπουκάλι την ρακί δίπλα μου θα χρειαζόμουνα μπουφάν. Στην αγκαλιά της απόλυτης ησυχίας. Μόνο το θρόισμα των νυσταγμένων φύλλων, η κουκουβάγια στο διπλανό δέντρο, το νερό που κυλάει στο ρυάκι, διακόπτουν τον ήχο της σιωπής. Ενα παραδοσιακό χωριουδάκι εξήντα ψυχών, το τελευταίο σπίτι στην άκρη του χωριού, σε μια μεγάλη αυλή γεμάτο οπωροφόρα δέντρα και παλιές θεόρατες Κρητικές ελιές, δίπλα σε ένα χιλιόχρονο Βυζαντινό ξωκλήσι.

Παλεύω με το χαρτί για να συγκεντρώσω τις αναμνήσεις μου. Κάθε χρόνο το ίδιο πράγμα. Σκαλίζοντας το μυαλό μου, όλο απίστευτες αντιθέσεις ανακαλύπτω στον τρόπο ζωής και στις συμπεριφορές των ντόπιων με όσους επιβιώνουν στου… «κερατά την πολιτεία». Δηλαδή στην Αθήνα. Στην πόλη του Διαβόλου. Ναι, αυτή είναι η «κωδική» ονομασία της πρωτεύουσας. Τι να του πείς ; Μήπως έχουν άδικο ;

Δυστυχής πραγματικά όποιος θέλει απλά να κάνει τον «τουρίστα» στην Κρήτη. Οποιος δεν καταλαβαίνει που πατά και που πηγαίνει. Οποιος δεν αφήνει το τοπίο και την ιστορία να τον οδηγεί και τους ανθρώπους να τον συντροφεύουν. Οποιος δεν θέλει να ψάξει πέρα από τον οδηγό τουριστικής φιλοξενίας. Οποιος -για παράδειγμα- δεν έχει ακούσει τον ογδοντάχρονο Βαγγέλη να του διηγείται …«εγώ μικρός, Γιάννη παιδί μου, όταν έπαιζα λύρα στους γάμους εβούιζαν οι σφαίρες πάνω από το κεφάλι μου ωσάν τις μέλισσες».  Μου το λέει πάνω στην ρακί που πίνουμε κάθε καλοκαίρι, επί δέκα χρόνια τώρα. Ξεχνάει ότι μου το ξανάπε. Δεν χορταίνω να τον ακούω. Μου κάνει και παράπονα, πολλά, για τα νέα παιδιά που παίζουν λύρα. « Η λύρα πρέπει να κλαίει» είναι η μόνιμη επωδός του.  Εκνευρίζεται, σηκώνεται και φεύγει από τα πανηγύρια όταν δεί λαουτιέρη να κλέβει την παράσταση από λυράρη. Σκληροί άνθρωποι, δύστροποι, όπως ακριβώς πέρασε ολόκληρη η ζωή τους, στην μάχη με τον χρόνο, με την γη, με τις εποχές, με τις αλλαγές. Απαιτούν απόλυτο σεβασμό στον διαφορετικό τρόπο ζωής τους, στις αντιλήψεις τους, στις συνήθειες τους. Οταν βρεις το μυστικό της επικοινωνίας που κρύβεται στην λέξη σεβασμός, μάθε να ακούς και σκέψου πρίν μιλήσεις, τότε σου δίνουν την ψυχή τους. Είναι εκπληκτικό πραγματικά, το πόσο γρήγορα μπορούν να σε δεχθούν και άλλο τόσο να σε απορρίψουν.

Να, ας πούμε για παράδειγμα, το απόγευμα παρακολούθησα μια ακόμα παράσταση, κάτι ανάμεσα σε θέατρο του παραλόγου και κλασσικής παντομίμας, στην γεμάτη από βοκαμβίλιες  αυλή του ογδοντάχρονου  Θείου Αντωνάκη, που ενώ θα έπρεπε κανονικά να είναι κατάκοιτος από το μεγάλο πρόβλημα που έχει με τον «πόδα» του, εκείνος κάθε χαράματα είναι όρθιος, καβαλάει το τρακτέρ και πηγαίνει στα χωράφια του στο πίσω μέρος του βουνού, μετράει τα πρόβατα κάθε πρωί, μην έχουν κατέβει την νύχτα από τα χωριά του Μυλοποτάμου για να τα κλέψουν, ταίζει τα «οζά», επιθεωρεί τα αμπέλια του, ξεχορταριάζει τα περβόλια του, κολατσίζει την φρέσκια ντομάτα που κόβει από το μποστάνι του, με λίγο φρέσκο ζυμωτο ψωμί που έχει πάρει από το σπίτι, και αφού μεσημεριάσει παίρνει τον δρόμο της επιστροφής. Κάθε πρωί, επί εξήντα χρόνια. Βρέξει – χιονίσει.  Παλαιότερα με μουλάρι. Κάποιες φορές με άλογο.

αυλή3.

βοκαμβίλια2.

Αλλά ας ξαναγυρίουμε στο θέμα μας. Στην παράσταση που σας έλεγα λίγο πιο πρίν, συμμετείχαν εκτός του θείου Αντωνάκη και της θείας Βαγγελίτσας, ένα ακόμα ζευγάρι υπερήλικων, Ολλανδοί παρακαλώ, οι οποίοι έχουν αγοράσει σπίτι λίγο πιο κάτω από το χωριό και μένουν στην Ελλάδα μόνιμα τα τελευταία χρόνια. Οι Ολλανδοί φυσικά γνωρίζουν Αγγλικά. Ο Αντωνάκης και η Βαγγελίτσα όμως όχι. Ούτε λέξη. Και έτσι αρχίζει ο διάλογος του παραλόγου, η προσπάθεια επικοινωνίας με κινήσεις χεριών, σπασμένες λέξεις, μεμονωμένες φράσεις, οι οποίες στο τέλος οδηγούν σε ακατάπαυστα γέλια, τόσο εύκολα βγαλμένα από την ψυχή και των τεσσάρων υπερήλικων στην προσπάθεια τους να επικοινωνήσουν. Οταν βραδυάζει και βγαίνουν οι ρακές, σε λίγη ώρα η όλη υπόθεση θυμίζει ΡΟΚ συναυλία.
« Εγώ….αύριο…χωράφι… τρακτέρι….τούτ τούτ….» κάνει την κίνηση «πηγαίνω» με το χέρι.
« Τρακτέρι ; You mean….tractοr….;» κάνει την ίδια κίνηση.
«Αλογο….εσύ ξέρεις Α- λο- γο. ; » σηκώνεται από την καρέκλα και μιμείται την κίνηση του αναβάτη.
«Horse…..yes ! Horse…..how nice…» σηκώνεται και αυτός κάνοντας την ίδια ακριβώς κίνηση.
«Διάολε τις απολιμάρες σου για παιδί !!!»  λέει γελώντας τρανταχτά ο Αντωνάκης.
« geia soy Κύριε Antonis …geia….» τσουγκρίζει το ποτήρι με την ρακί ο Ολλανδός που σε λίγη ώρα έχει γίνει «ιπτάμενος».  Εντωμεταξύ….οι δύο κυρίες στις διπλανές καρέκλες, προσπαθούν να συννενοηθούν για τα φαγητά που μαγείρεψαν σήμερα.
«ντομάτα ; Εσύ ξέρεις ντομάτα ;» δείχνει ένα καλάθι με ντομάτες πάνω στο τραπέζι της αυλής.
«Τomatos….oh yes ! Very nice τomatos in Cretra.»
Kαι κάπως έτσι περνάει ολόκληρο απόγευμα μέχρι το βράδυ, με ρακές, ντοματούλα, αγγουράκι, φρέσκο τυρί, και γέλια, άφθονα και αβίαστα γέλια, ικανά να ξυπνήσουν και έναν νεκρό ακόμα.
Στην αρχή σκέφθηκα να τους βοηθήσω στην μετάφραση. Στην συνέχεια κατάλαβα ότι κανένας τους δεν ήθελε την βοήθεια μου. Δεν με είχαν ανάγκη. Και να φανταστεί κανείς ότι το «έργο» αυτό παιζόνταν όλο το καλοκαίρι. Ο ένας προσπαθεί να μάθει την διάλεκτο του στον άλλο. Το αγαπημένο τους παιχνίδι. Εν μέσω γέλιου και αφθονίας συναισθημάτων. Ανταλλάζουν και φαγητά. Οπως έκαναν παλιά οι γείτονες μεταξύ τους. Προτίμησα να κάτσω σε απόσταση, χωρίς να μιλάω, να τους παρατηρώ και να ακούω. Η επίδαυρος ωχριά….

Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τον τόπο αυτόν που έχει όλα τα χρώματα της ζωής. Για το πανέμορφο Αρκάδι, που η αρχαιολογική υπηρεσία, προσπαθεί να τσιμεντώνει τοίχους αντί να τους αναδυκνείει, για το πανέμορφο χωριό Μαργαρίτες, που αποτελεί αληθινό εργαστήριο κεραμεικής, για τα ορεινά χωριά του Μυλοποτάμου, για τα Ανώγεια και τα Ζωνιανά. ( Προσοχή όταν οδηγάτε εκεί, ο δρόμος είναι δικός τους όπως μου έχει δηλωθεί ! ).Για την Ακρόπολη της Αρχαίας Ελεύθερνας ( τελείωσαν τα κονδύλια κύριε υπουργέ; ). Για τα πανηγύρια στα ορεινά χωριά με παραδοσιακή Κρητική μουσική αποκλειστικά. Για πολλά μικρά και μεγάλα στιγμιότυπα της καθημερινής τους ζωής. Για την λατρεία στο κυνήγι, για την απέχθεια τους στα ψάρια (άρρωστος είσαι μωρέ και θες να φάς ψάρι;)
Για το ζευγάρι γεράκια που κάθε πρωί και απόγευμα πετούν κυκλικά πάνω από το χωριό αναζητώντας τροφή στους αγρούς, για την «παλιά βρύση» δίπλα στο ποτάμι, με τις άγριες φρασκομηλιές να ευωδιάζουν παντού. Με τους παραδοσιακούς γάμους του χωριού, όπου τα καλάζνικωφ «κελαηδάνε» όλη την νύχτα. Με το μοναδικό καφενείο στο χωριό (εφέτος άνοιξε  μετά από εικοσιπέντε χρόνια) παραδοσιακό, κτισμένο όλο με πέτρα, που εάν είσαι «χωριανάκι» θα έχεις την τύχη να δοκιμάσεις το εκπληκτικό «γαμοπήλαφο». Με την ζωή στο Ρέθυμνο να κυλάει, σε άλλους ρυθμούς μέρα-νύχτα.

Ειδυλλιακή περιγραφή ; Μάλλον καλοκαιρινή θα έλεγα, γιατί τον χειμώνα το τοπίο πέρνει την άγρια του όψη. Μαζί του και οι άνθρωποι. Το τοπίο καθορίζει την ποιότητα της ζωής και διαμορφώνει χαρακτήρες. Διαφορετικά στα ορεινά χωριά, διαφορετικά στον κάμπο. Το λεωφορείο στα ορεινά χωριά τον χειμώνα περνάει μια φορά την εβδομάδα.
« Και όταν χιονίζει ; »
« Ε ! Είμαστε αποκλεισμένοι όσο βαστεί το χιόνι…»

« Οταν κάποιος ηλικιωμένος πάθει κάτι ; »
« Ε ! Αντέχει όσο μπορεί ! ».
Σταράτες κουβέντες. Καμία υπερβολή.

Παρασκευή 21 Αυγούστου. Βράδυ.

Βρισκόμαστε στο πλοίο της επιστροφής. Αποχαιρετάμε το λιμάνι του Ρεθύμνου.

Ρέθυμνο.

Επιστρέφουμε στου «κερατά την πολιτεία».  Εχω να ανοίξω τηλεόραση και να διαβάσω εφημερίδες 15 μέρες. Είμαι σίγουρος ότι τίποτα δεν θα έχει αλλάξει. Το μάτι μου πέφτει στην τηλεόραση του πλοίου. Στο δελτίο ειδήσεων. Δηλώσεις του Περικλή Κοροβέση περί χρηματισμού του Ενιαίου Συνασπισμού από την SIEMENS στην συγκυβέρνηση το 89. Nαί, τελικά τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Φωτιά σε μια χαράδρα στην ΒορειοΑνατολική Αττική. Ελέγχεται πλήρως, δεν πρέπει να ανησυχούμε.
Ωρα 12.30. Βγαίνουμε έξω στο πλοίο για να απολαύσουμε την άγρια νύχτα του Αιγαίου, ενώ πριν απο λίγο αφήσαμε πίσω μας το Κρητικό πέλαγος. Ο Βοριάς λυσσομανάει, παρασύρει στο διάβα του ότι βρίσκει μπροστά του, καρέκλες, τασάκια, κάδους. Με δυσκολία στέκεσαι όρθιος, για να άναψεις τσιγάρο ούτε λόγος να γίνεται, προσπαθούμε να βρούμε μια γωνιά με απάγγειο. Τα μποφώρ χορεύουν σαν τρελλά, τα κύμματα κτυπούν το πλοίο με μανία, σαν να τσακώνονται, μα σαν να γνωρίζονται χρόνια. Κάπου μέσα στην απεραντοσύνη της θάλασσας, διακρίνεις φώτα ένος άλλου πλοίου με την ίδια ρότα. Είναι κι αυτό μια συντροφιά μέσα στο πηχτό σκοτάδι.

Σάββατο 22 Αυγούστου. Ξημερώματα.

Βρισκόμαστε στο «ειδυλλιακό» λιμάνι του Πειραιά. Αλλος αέρας. Νυσταγμένοι και βαριεστημένοι οδηγοί αυτοκινήτων περιμένουν την σειρά τους να βγούν από το λιμάνι. Φανάρια, κίνηση από τα πλοία που ξεφορτώνουν, κορναρίσματα. Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται. Στο βάθος καθώς διανύουμε την παραλιακή φαίνεται ένας τεράστιος μαύρος καπνός. Ανοίγω το ραδιόφωνο. Η ώρα έχει πάει 08.00. Καίγεται η ΒορειοΑνατολική Αττική. Είναι η φωτιά για την οποία εχθές το βράδυ «δεν έπρεπε να ανησυχούμε». Η κυβέρνηση του τριχίλιαρου το έκανε πάλι το θαύμα της. Προβλήματα στον συντονισμό των επίγειων και εναέριων δυνάμεων πυρόσβεσης.
Φτάνουμε στο σπίτι και ξεφορτώνουμε τα πράγματα. Λάδι για όλο το χειμώνα, κρεατικά – κοτούλες από την αυλή μας, κουνέλια από τον κήπο της κυρίας Γεωργίας και τρία λίτρα σπιτική ρακί. Ελπίζω να την βγάλουμε και αυτό τον χειμώνα. Ευτυχώς που υπάρχει η επαρχία για να μπορεί να τρέφεται η Αθήνα. Ακόμα γυρίζουν στο μυαλό μου τα λόγια αποχαιρετισμού το τελευταίο βράδυ στο καφενείο του χωριού από τον Κυρ-Γιάννη: « Πού πάτε ρέ ; Εκει πάνω θα πνιγείτε σαν τα κουνέλια ούλοι σας …»
Η δύναμη της συνήθειας Κυρ-Γιάννη… Η δύναμη της συνήθειας.

γιαγκούλας, νταβέλης, εγκληματικότητα και κράτος [από την φουστανέλλα στο τζην].

listosimoria1

Είναι τετριμμένο να πούμε ότι η έκρηξη των ληστειων [κυριως], ευνοει την αυξηση της καταστολης και της συσπειρωσης του »μεσου» πολιτη γυρω από το κρατος/νονο με τα γνωστα αποτελεσματα στο κοινωνικο και πολιτικο πεδιο. Σηματοδοτει όμως  ως αντικειμενικο χαρακτηριστικο  και μια μεταλλαγη της οργανωσης της κοινωνιας σε όλα τα επιπεδα εκφρασης της, από τις σχεσεις εξουσιας, τις ταξικες συμπλοκες, τις παραγωγικες σχεσεις και εν γενει τη φυση και τον χαρακτηρα των κοινωνικων σχεσεων από το οικονομικο πεδιο εως την κουλτουρα και τις διαπροσωπικες διαπλοκες και στασεις ζωης. Τα φαινομενα που ζουμε σημερα όχι μονο δεν επεσαν από τον ουρανο ,  αλλα προυπηρξαν στην Ελλαδα  με μεγαλη ενταση, από την ιδρυση του νεοελληνικου κρατους μεχρι τα μεσα του 20ου αιωνα.   Αφορμη  ,  η μη ενταξη στους κατασταλτικους μηχ/σμους παλαιων πολεμιστων κάθε ειδους από τη Βαυβαρικη διοικηση του Οθωνα  και η ακραια παραγωγικη ενδεια της χωρας.

Ομαδες από αυτους αποτελεσαν την πρωτη γενια ληστοκρατων, και την πιο »αθωα» ισως , αφου στην συνεχεια συνδεθηκαν με τσιφλικαδες για την κατατρομοκρατηση των φτωχων αγροτων, την παραστρατιωτικη ασπιδα διαφορων πολιτικων της εποχης και δυναμη κρουσης μεγαλοτσελιγγαδων για την βιαιη καταληψη πλουσιων αγροτολιβαδικων εκτασεων που ανηκαν σε μικρες ορεινες κοινοτητες για αιωνες, εγιναν όμως τροχοπεδη για την νεα δυναμικη αστικη ταξη  εως οτου μετα τους Βαλκανικους πολεμους [κυριως]  κυνηγηθηκαν απηνως από τις κυβερνησεις Βενιζελου.

Σπουδαια γεγονοτα αποτυπωθηκαν στο δημοτικο μας τραγουδι , με ολη την υπερβολη και τον θαυμασμο που χαρακτηριζει την δημωδη ποιηση.  Δειγματα των γεγονοτων αυτων είναι η εξαιρετικη περιγραφη της επιθεσης μεγαλοτσελιγκα από το Αγρινιο με τον ιδιωτικο του στρατο για την καταληψη της Κωστηλατας, περιφημου οροπεδιου των Τζουμερκων στα 2000 μ. υψομετρο, που αντιμετωπιστηκαν επιτυχως [από γυναικες μαλιστα…….] οπλισμενες με γεωργικα εργαλεια και τα γνωστα Ηπειρωτικα κοντοξυλα.  Θρυλικη παραμενει επισης και η ομαδα του Θυμιου Γακη , που απηγαγε την Ευδοκια Αβερωφ, κορη του πλουσιωτερου Μετσοβιτη τσελιγκα .  Τα λυτρα που εισπραχθηκαν, ισοδυναμουσαν το βαρος της Ευδοκιας σε χρυσες λιρες  όπως περιγραφεται στο εξαιρετικο τσαμικο »βασιλαρχοντισσα» που χορευεται ως τις μερες μας. Ενδιαφερον παρουσιαζει η συνεχεια της υποθεσης, καθως ο Γακης κατεφυγε στην Προυσσα, εγινε ο ιδιος τσιφλικας και μετα την αφιξη του Ελληνικου στρατου το 1919 οργανωσε »ιδιοις εξοδοις» παραστρατιωτικο σωμα εθελοντων. Μετα την καταστροφη του μετωπου πεθανε παμφτωχος στα Τρικαλα…. Διασημοι επισης ως τις μερες μας παρεμειναν οι Γιαγκουλας, Νταβελης, Κακαραπης, Αρβανιτακης, οικογενεια Κουμπαιων κλπ. Ο πρωτος απαγχονιστηκε μετα τους Βαλκανικους από το ειδικο σωμα του Χανιωτη λοχαγου Βολανη, ο δε Τακος Αρβανιτακης ξεσηκωσε σαλο στην Ευρωπη και προκάλεσε τον ναυτικο αποκλεισμο στον Πειραια [….]  αφου απηγαγε και τελικα δολοφονησε διπλωματες με τις οικογενειες τους που επισκεφθηκαν το Σουνιο να δουν την ανατολη του 1900. Στην ιστορια εμεινε ως η »Σφαγη στο Δηλεσι» και υπευθυνη θεωρηθηκε από τους Ευρωπαιους η Ελληνικη κυβερνηση για κακους χειρισμους αλλα και για υποπτες σχεσεις του λησταρχου με τον Υπουργο Στρατιωτικων Σκουζε.

Σηματοδοτηση της μεταφορας πλουτου από την υπαιθρο στην πολη και την αναπτυξη του καπιταλισμου στην χωρα , αποτελει και η πρωτη ληστεια τραπεζας στην Πρεβεζα από την συμμορια των Κουμπαιων με τα κλασσικα »τομυγκαν» της εποχης , τον δυτικο ρουχισμο των ληστων [γκρι κοστουμια , ρεμπουμπλικες κλπ. ], καθαρες απομιμησεις των Αμερικανων μαφιοζων, από ανθρωπους που μεχρι προτινος λυμαινονταν την Ηπειρωτικη υπαιθρο.

Φτανοντας μεχρι την κατοχη οπου το ΕΑΜ βρηκε απομειναρια ζωοκλεφτων κυριως, και ειτε με το καλο ειτε με το αγριο ενεταξε καποιους στον αγωνα. Συμβολικα αναφερω τη βιβλικη μορφη του μπαρμπα Τσεκουρα [φωτο Σ.Μελετζη] που αναδειχθηκε ενας από τους γενναιοτερους πολεμιστες της Ρουμελης. Τελικως αυτοι οι ανθρωποι υπηρξαν και εξεγερμενοι και εξουσιαστες  λαικοι αγωνιστες και οργανα του βαθεως κρατους , »αγιοι» και »διαβολοι» θυτες και θυματα του Ελληνικου κοινωνικου σχηματισμου . Κατι αναμεσα στην ρομαντικη εξιδανικευση του Γαλλου περιηγητη στο βιβλιο του  »Οι βασιλεις των ορεων» και των κρατικων εγγραφων της εποχης. Αναμενοντας το επομενο επεισοδιο στο σιριαλ  »Αφοι Παλαιοκωστα» ας αναλογιστουμε μηπως αποτελουν ένα απομειναρι από αυτό που αποκαλουν οι ιστορικοι  » Η Ληστοκρατια στην Ελλαδα».

αφιερωμένο στον τάκη μπόσδα.

«Γνωρίζειν τας των πραγμάτων αιτίας» έλεγαν οι αρχαίοι. Μέσα σε έναν κόσμο που κινείται σε τόσο γρήγορους ρυθμούς, που η ομορφιά και η ασχήμια παντρεύονται καθημερινά, που φαίνεται τόσο ψεύτικος αλλά μπορεί να γίνει τόσο αθώος, όλοι εμείς…εμείς η αιτία και η αφορμή των πραγμάτων. Ανθρωποι με τόσο διαφορετικά DNA, άνθρωποι όλων των φυλών. Ανθρωποι με διαφορετικές προσωπικότητες, με διαφορετικά πολιτικά φρονήματα. Ανθρωποι-άνθρωποι-άνθρωποι.

Τι κινεί όμως, αυτό που μας ξεχωρίζει και μας τοποθετεί σε βαθμίδες στην πυραμίδα της ζωής; Ο χαρακτήρας μας; Οι δουλειές μας; Οι οικογένειες μας; Τα βιώματα μας; Το μυαλό μας; Ολα;
Αφού η γή είναι κυκλική γιατί όλοι εμείς δεν είμαστε η αγκαλιά της πιασμένοι χέρι-χέρι; Γιατί αφήνουμε τα ξαδέρφια της ντροπής να μπαίνουν ανάμεσα μας και να μας χωρίζουν τα χέρια; Να μας ξεχωρίζουν σε λευκούς και μαύρους; Σε Βαλκάνιους και Ευρωπαίους; Υπάρχουν άραγε οι άνθρωποι που λένε όχι, που παλεύουν για να ενεργοποιούν την ελπίδα και τα όνειρα; Εγώ λέω ότι υπάρχουν και όσα βιτριόλια να έχουν πέσει στα πρόσωπα αθώων γυναικών, ανδρών η παιδιών που ήρθαν για να αγωνιστούν για ένα καλύτερο αύριο, δεν θα μπορέσουν να «κάψουν» τις ελπίδες τους, τους αγώνες τους, τα όνειρα τους, τις αξίες, τις ευχές και τις προσπάθειες όλων αυτών των ανθρώπων που δουλεύουν τίμια για να αποκτήσουν μια αξιοπρεπή θέση σε αυτήν την ζωή και να μπορέσουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Να είναι άνθρωποι ! Ανθρωποι ρε παιδιά !!! Που δεν πετάνε βιτριόλι, δεν σκοτώνουν με όπλα η μαχαίρια, δεν κάνουν ψυχολογικό πόλεμο, δεν φυλακίζουν χρήστες, δεν περιθωροποιούν γέροντες.

Καμιά λέξη δεν χαρακτηρίζει το μαρτύριο αυτής της γυναίκας. Ακόμα και η ντροπή σαν λέξη «ντρέπεται» να περιγράψει αυτό το απάνθρωπο γεγονός. Κρίμα που λίγοι άνθρωποι στην αρχή το έφεραν στο φως της δημοσιότητος. Γιατί όλοι εμείς έπρεπε να είχαμε αφυπνιστεί και να το κοινοποιήσουμε με όλους τους τρόπους. Μπράβο τους όμως και μαγκιά τους, γιατί η κουλτούρα τους δεν ανέχθηκε το άδικο και το λάθος. Μπράβο σε αυτούς τους λίγους δημοσιογράφους που ασχολήθηκαν και το έβγαλαν στα ΜΜΕ.
Μπράβο σε όλους αυτούς που ανώνυμα και αθόρυβα έβαλαν χρήματα στον λογαριασμό που ανοίχτηκε για την ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ.
Μπράβο σε όλους αυτούς που δεν θα το «κουκουλώσουν» και δεν θα φοβηθούν να το γνωστοποιήσουν με οποιοδήποτε δημοκρατικό τρόπο. Ξυπνείστε ! Αφυπνιστείτε ! Πάρτε δύναμη από οτιδήποτε σας εξιτάρει σε αυτήν την ζωή. Γιατί αυτή η ζωή είναι μικρή, αλλά γίνεται τόσο μεγάλη όταν μπορείς να εξοντώνεις την μετριότητα, όταν μπορείς να υπερασπίζεσαι το σύνταγμα, όταν μπορείς να κάνεις καλό και να το προσφέρεις απλώχερα σε ανθρώπους που η ζωή δεν τους τα έφερε βολικά.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία το όνειρο και η ελπίδα. Αλλά προπάντός θέλει όλους εμάς να το κάνουμε πράξη. Οχι λόγια, όχι απραγματοποίητες υποσχέσεις, όχι φαναφαρισμούς, όχι ψέμματα…Πράξεις!!!
Εμείς αποτελούμε το κράτος, εμείς γεννάμε και το δικαίωμα. Τα δικαιώματα είναι η κληρονομιά των επόμενων που εμείς θα φέρουμε στον κόσμο. Η σωτηρία μας είναι η ακμή μας. Για έναν καλύτερο κόσμο που οφείλουμε στους εαυτούς μας σε αυτά τα δύσκολα χρόνια που διανύουμε.

                                                                                                                                                                «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ»

Χρησιμοποιώ αυτό το ψευδόνυμο για να τιμήσω έναν άνθρωπο που αγαπούσα πολύ και δυστυχώς χάθηκε πρόωρα και δεν είναι ανάμεσα μας. Εναν φωτισμένο άνθρωπο, δημοσιογράφο και λόγιο. Υπέρμαχο της δημοκρατίας, με εξαιρετική γραφή και «κοφτερό» μυαλό, μέλος της ΕΣΗΕΑ, του πειθαρχικού συμβουλίου, αρχισυντάκτη πολλών και γνωστών περιοδικών και εφημερίδων.
Δεν ξέρω εάν θα λείψεις στους άλλους, εμένα πάντως το μυαλό μου θα μείνει «ορφανό» χωρίς εσένα. Καλό σου ταξίδι θείε μου όπου και εάν βρίσκεσαι. Να μου φωτίζεις πάντα τον δρόμο έστω και από εκεί…

 
Αγαπητό «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ»  οι ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ   σε ευχαριστούν πολύ για την επιστολή σου.