Η αβάσταχτη αναγκαιότητα του ευρωπαϊκού είναι.

Image

Πολύς ο λόγος για την αβάσταχτη αναγκαιότητα του ευρώ και της Ενωμένης Ευρώπης. Ας ξεκινήσουμε από μια απλή παραδοχή, ότι δηλαδή οι πολιτικές επιλογές στον οικονομικό τομέα είναι αυτές που ρυθμίζουν την συμπεριφορά οποιουδήποτε νομίσματος. Δεν υπάρχουν κακά και καλά νομίσματα, σκληρά και μαλακά, εξαρτάται πάντα από την οικονομική συνταγή που θα επιλέξεις να εφαρμόσεις. Το νόμισμα αποτελεί ένα εργαλείο πολιτικής, το πιο δυνατό πιθανά, που μπορεί να γίνει είτε αναπτυξιακό είτε δολοφονικό. Εξαρτάται κύρια από το ποιες κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες διαχειρίζονται τις διαδρομές του. Ένα μαχαίρι μπορεί να το χρησιμοποιήσεις για να κόψεις το ψωμί που θα φας ή για να κόψεις τις φλέβες σου.

Των πολιτικών επιλογών προηγούνται οι μάχες των «συσχετισμών». Ο μηχανισμός που βγαίνει νικητής ηγεμονεύει ιδεολογικά την συμπεριφορά της οικονομίας. Άρα το κάθε νόμισμα στην ιστορική του διαδρομή συμμετέχει στην κίνηση των «αγορών» με βάση τα ταξικά συμφέροντα των νικητών. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το «νόμισμα» έχει ταξικό πρόσημο σε κάθε περίοδο της σύγχρονης Ιστορίας.
Είναι ανόητο όμως να θεωρούμε ότι υπάρχουν συσχετισμοί οι οποίοι δεν υπόκεινται στον νόμο της εξέλιξης, ότι δηλαδή επ άπειρον έχουν παγιώσει την ισχύ τους. Η άποψη αυτή είναι βαθύτατα συντηρητική και αντιβαίνει τον θεμελιώδη όρο περί κίνησης και εξέλιξης της Ιστορίας. Υπό αυτή την έννοια δεν θα έπρεπε ο καπιταλισμός να έχει αντικαταστήσει την φεουδαρχία αλλά ούτε και ο ίδιος ο καπιταλισμός να έχει μετεξελιχθεί από βιομηχανικό σε χρηματοπιστωτικό.

Συνέχεια

Advertisements

ευρώπη, η επόμενη μέρα…

Τέλος εποχής για την ιστορική διαδρομή της «Ευρωπαϊκής ενοποίησης». Χαρές και πανηγύρια για το μαύρο παρασιτικό κεφάλαιο και τις ελευθεριάζουσες χρηματοπιστωτικές αγορές λόγω του κοινωνικού και οικονομικού «πολτού» πολλαπλών ταχυτήτων που αντικαθιστά με συνοπτικές διαδικασίες την ευρωπαική συλλογικότητα. Θα αγοράζουν φθηνά στις ευρωπαϊκές χώρες δεύτερης και τρίτης ταχύτητας την ίδια ώρα που θα συσσωρεύουν τα κέρδη τους στις Γερμανικές τράπεζες της πρώτης ταχύτητας. Η «υγειονομική οικονομική ζώνη» που διαμορφώνεται με έδρα το Βερολίνο σκοπό έχει να αποτελέσει  το πρωταρχικό σταθμό υποδοχής του λεηλατημένου εθνικού πλούτου των υποτελών χωρών, πλούτος ο οποίος στην συνέχεια  θα απορροφάται ως «πρώτη ύλη» από τις χρηματοπιστωτικές αγορές Δύσης και Ανατολής σαν απαραίτητη προϋπόθεση της ανακυκλούμενης συσσώρευσης κεφαλαίου και της αειφόρου κερδοφορίας. Περίπου όπως στα μέσα του 17ου Αιώνα τότε που ο καπιταλισμός, σε εμβρυακό στάδιο ακόμα, ανακάλυπτε στην Ήπειρο της Αμερικής τα απαραίτητα πρωτογενή εφόδια της αλματώδους ανάπτυξης του.

Το σχέδιο αυτό, εν μέσω διαχρονικής εκκρεμότητας που οδεύει τώρα προς την ολοκλήρωση του, δεν έχει ασφαλώς καμία απολύτως σχέση με όσα οι απλοί πολίτες της Ευρώπης ονειρεύθηκαν μετά την λήξη του Β Παγκοσμίου πολέμου. Δηλαδή μια ευρύτερη γεωγραφική ενότητα όπου οι χώρες που την συγκροτούν συμφωνούν σε ένα κοινό πλαίσιο αρχών για την μεταξύ τους πολιτική ισότητα στηριζόμενη στην Ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη, στην ευημερία των δημοκρατικών πολιτευμάτων και στις κοινές βάσεις ενός νέου πολιτισμικού πανευρωπαϊκού χάρτη. Με αυτή την κατά αρχάς συμφωνία επιχειρήθηκε να ξορκιστεί το φάντασμα του πολέμου, του φασισμού και της πείνας.

Προφανώς λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Ο νεοφιλελευθερισμός, με βάση την συμφωνία ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ήταν παρών σε κάθε καμπή της ιστορίας της. Δάνεισε τα χαρακτηριστικά του στην «λειτουργική άποψη» πάνω στην οποία χτίστηκε η Ενωμένη Ευρώπη, δηλαδή στην μονοδιάστατη οικονομική ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς ενώ οποιοδήποτε στοιχείο πολιτικής σύγκλισης υποβαθμίστηκε τεχνηέντως. Έτσι εξανεμίστηκαν τα όποια πολιτικά αποθέματα του Διαφωτισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη. Στην θέση αυτών των θεμελιακών ιδεολογικών υποδομών που αποτέλεσαν τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των ευρωπαικών λαών, ο παραδοσιακός καπιταλισμός ετοιμάζεται να παραδώσει την σκυτάλη της εξουσίας και τυπικά πλέον στον νεοφιλελευθερισμό ο οποίος με την σειρά του «εγγυάται» το πέρασμα της Ευρώπης και της κοινωνικής συνοχής των εθνών σε έναν σκληρό χρηματοπιστωτικό μεσαίωνα. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, δυστυχώς σε τροχιά αντίθετης κατεύθυνσης, γυρνώντας ολοταχώς προς τα πίσω με τέτοιο τρόπο ώστε οι εφαρμοσμένες σήμερα πολιτικές να θυμίζουν στερεότυπα του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος. Ο «πόλεμος» κάνει εκ νέου την εμφάνιση του στο γεωοικονομικό  πεδίο, πόλεμος ο οποίος πιθανά να προκαλέσει τον εκ νέου διαμελισμό της Ευρωπαϊκής οντότητας, εγκαινιάζοντας την περίοδο μιας νέας μεσαιωνικής πραγματικότητας με φτώχεια και αθλιότητα.

Η Μεσσιανική αντίληψη που επικρατεί στα πολιτικά διευθυντήρια της Ευρώπης προωθεί στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο την ηγεμονία του απόλυτου ατομικισμού, την παραίτηση από το συλλογικό γίγνεσθαι, επιδιώκει ένα νέο όρκο σιωπής, ενώ μετατρέπει την παθητικότητα σε μεταφυσικό και φαντασιακό αναπόφευκτο. Τα φαινόμενα αυτά ευνοούν την ραγδαία ανάπτυξη εθνικών αναδιπλώσεων, εθνικιστικών κινημάτων, κοινωνικού ρατσισμού και φασισμού. Βρισκόμαστε ήδη στο ενδιάμεσο στάδιο μιας εποχής η οποία γεννά συστήματα πολιτικής εκτροπής μέσω διορισμένων «μεταβατικών τοπικών κυβερνήσεων» που θα εδραιώσουν μια αυταρχική διοικητική οικουμενικότητα στη βάση των οικονομικών συμφερόντων των αγορών, διαδικασία από την οποία μόνο πολιτικές τερατογενέσεις μπορούμε να περιμένουμε. Στις περιφέρειες αυτής της οικουμενικότητας οι υποτελείς διοικήσεις των επαρχιών που θα αποτελούνται από εντεταλμένα πολιτικά όργανα και χρηματοδοτούμενα ιδεολογικά ιερατεία θα παίζουν τον ρόλο της σκιώδους τοπικής εξουσίας που θα ξεπουλάνε οποιαδήποτε πλουτοπαραγωγική πηγή. Προς απογοήτευση των τοπικών πληθυσμών ο πλούτος αυτός δεν θα κοινωνικοποιείται, δεν θα αναδιανέμεται αλλά θα κατευθύνεται προς τέρψη του αδηφάγου οικονομικού και πολιτικού διοικητικού κέντρου.

Οι εξελίξεις αυτές θα οδηγήσουν σε αντιδράσεις που πιθανά ούτε οι ίδιες οι κυρίαρχες αγορές μπορούν να προβλέψουν καθώς η λειτουργική παθογένεια τους σε σχέση με τις κοινωνικές μεταβολές αδυνατεί να αναλύσει την πολυπλοκότητα αυτών των εξελίξεων λόγω πλήρους ανυπαρξίας του κατάλληλου μεθοδολογικού εργαλείου που έχει αναφορά στην Πολιτική και Ιστορική επιστήμη. Όσοι αποτελούν το οργανικό σώμα της «φονταμενταλιστικής αγοράς» σε οποιαδήποτε βαθμίδα ιεραρχίας και εάν βρίσκονται υπόκεινται σε καθεστώς πλήρους σωματικής και ψυχικής εξάρτησης από το κέρδος σε κάθε μορφή του και με κάθε κόστος. Η «οικονομική ορθοδοξία» των ψεύτικων γκουρού, σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο κορπορατικό περιβάλλον, αντικαθιστά την γνώση με το ένστικτο. Μια νέα «θεολογία» προσπαθεί να ορίσει το μέλλον και να καπηλευτεί τις τύχες των λαών της Γηραιάς Ηπείρου.