Για την ενότητα της Αριστεράς. Τρία «εάν» και τέσσερα «δια ταύτα».

Φίλοι αναγνώστες, σε δύο μέρες έχουμε εκλογές, εκλογές κρίσιμες για μια χώρα καθημαγμένη από το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα που δύο χρόνια τώρα συντρίβει όχι μόνο τον κόσμο της μισθωτής εργασίας αλλά και πρώην εύρωστα μεσαία στρώματα του τόπου, την πρώην αγέρωχη ραχοκοκαλιά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Η σχέση δε αυτής της παραγωγικής βάσης, αυτής της δομής, αλλάζει τόσο γρήγοραώστε το πολιτικό, κρατικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα τείνει να διαρραγεί με αποτέλεσμα η γενική κρίση να αναδύει νέα δεδομένα πρωτόγνωρα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, η μαρξιστική περιγραφή της βάσης και του εποικοδομήματος που υψώνεται, στην [αγαπημένη μου και αξεπέραστη]  εισαγωγή στην ‘’Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας’’ στην σημερινή Ελλάδα βρίσκει  ανάγλυφη εικόνα απελευθερωμένη από το λούστρο της μεταμοντέρνας μακαριότητας, της μεταολυμπιακής ηλιθιότητας και του ‘’ισχυρού’’ έθνους των απευθείας απογόνων των μαραθωνομάχων !

Μήπως έφτασε λοιπόν η ώρα της Αριστεράς ?

Κυβερνά η Αριστερά ή μήπως μόνο φωνάζει περικυκλώνει ‘’δικαιώνεται’’ ?

Πρέπει όχι μόνο να ενεργούμε από τα κάτω αλλά και από τα πάνω, από τα κάτω πάντοτε, από τα πάνω όταν είναι δυνατόν έγραφε ο έτερος κλασσικός [Λένιν…] αλλά τι θα άκουγε από τους έλληνες «λενινιστές» και αυθεντικούς ερμηνευτές δεν περιγράφεται.

 Άντε να κυβερνήσουμε λοιπόν χωρίς να πιάσουμε ψιλή φιλοσοφία αφού είναι γνωστό ότι η εξουσία έχει μορφή χελιού και ξεγλιστράει εύκολα , άλλωστε φιλοσοφία είναι η ιστορία στην πράξη όπως έλεγε [για να τριτώσει το  κακό]  και  ο Γκράμσι.

Να τελειώνουμε παιδιά, αν την Κυριακή οι δυνάμεις της Αριστεράς αποκτήσουν πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο να κάνουμε κυβέρνηση ή όχι ?

 Εγώ λέω ΝΑΙ  με κάποια προαπαιτούμενα που θα τους χωρέσουν όλους χωρίς να αρχίσουν τις γνωστές δικαιολογίες των τελευταίων σαράντα χρόνων…

Εάν δεχόμαστε ότι σοσιαλισμός σε μια χώρα [και τι χώρα…] δεν γίνεται.

Εάν δεχόμαστε ότι οι Ευρωπαϊκοί λαοί δυνητικά έχουν τις περισσότερες πιθανότητες για μια σοσιαλιστική αφήγηση στο μέλλον και η ιστορική προοπτική της πατρίδας μας είναι συνυφασμένη με την Ευρώπη, την κουλτούρα και την διαδρομή της.

Εάν θέλουμε να λερώσουμε τα χέρια μας όταν ο λαός μας το ζητάει, χωρίς να παριστάνουμε τους Πόντιους Πιλάτους [του Περισσού].

 Δια ταύτα αναχωρούμε εις τας Βρυξέλλας με συγκεκριμένες προτάσεις  με επίγνωση των συγκεκριμένων συσχετισμών, χωρίς μαξιμαλισμούς, παχιά λόγια και άλλα τέτοια ηρωικά.

Δια ταύτα οργανώνουμε την κυβέρνησή μας στο εσωτερικό, με έντιμους ανθρώπους που έχουν διάφανη ιστορία στο χώρο, ασκώντας πάντοτε ανοικτή διπλωματία σαν συνεπείς αριστεροί και εισάγοντας φυσικά τους κανόνες της δημόσιας λογοδοσίας.

Δια ταύτα επαναφέρουμε μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα προ του δεύτερου μνημονίου συμμαζεύοντας ταυτόχρονα κρατικές σπατάλες όλων των ειδών που είναι σύμφυτες με την ανάπτυξη και αναπαραγωγή της εργατικής αριστοκρατίας με την οποία πρέπει  να συγκρουστούμε στη βάση του δημόσιου συμφέροντος , δηλ. με λίγα λόγια , Ριζοφωτόπουλοι δεν είστε σύντροφοι.

Δια ταύτα πρέπει  να ’’ανακαλύψουμε’’ το 5% του πληθυσμού που θησαύρισε τα 25 τελευταία  χρόνια με τις ατελείωτες επιδοτήσεις, θαλασσοδάνεια ΕΣΠΑ κλπ, κλπ , συνεργαζόμενο με αυτό το κράτος/παρακράτος λάφυρο των νικητών του εμφυλίου.

Πρέπει να πληρώσουν ως το μέγιστο ‘’ισοδύναμο μέτρο’’ ανάμεσα σε άλλα ως μέγιστη μεταρρύθμιση που σπάει τα κόκαλα του πιο παρασιτικού κατεστημένου της Ευρώπης.

Όταν κάνουμε αυτά τα ολίγιστα, οι πολίτες θα μας στηρίξουν να πάμε παραπέρα.

Μπορούμε ???

 

το κείμενο υπογράφει ο φίλος του blog  Aggelos

Advertisements

τσάμπα καίει η λάμπα;

Ρε, πάτε καλά όλοι σας εκεί πάνω; Κουμουνδούρου και Βαλτετσίου γωνία;
Ρε, τόσο πολύ εκτός κοινωνίας είσαστε;
Δεν μπορείτε επιτέλους να καταλάβετε πόσο βαρύ χειμώνα πρόκειται να αντιμετωπίσει η Ελληνική κοινωνία; Πόσο ανάγκη έχει μια ενωτική Αριστερή απάντηση στα αδιέξοδα της;
 

Σκεφτήκατε πολύ για να κάνετε αυτή την δήλωση;

«Eίναι έξω από κάθε προηγούμενο η προσπάθεια ενός στελέχους της Αριστεράς να επιβάλλει εκβιαστικά την υποψηφιότητά του. Και επιτέλους οι εκβιασμοί, οι μπλόφες, τα κόλπα της τελευταίας στιγμής δε μπορεί να έχουν σχέση με τη κουλτούρα της αριστεράς.»

« Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ εγγυάται την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ»  δικιά σου δέσμευση δεν ήταν αυτή πρόεδρε;

Πως και γιατί κατήντησε ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ένας διάλογος μεταξύ κωφών; Η μήπως μεταξύ «εκβιαστών»; Ο «εξαντλητικός διάλογος» τι απέγινε; Εξαντλήθηκε στην αναζήτηση προσώπων; Πολιτική διάσταση στον συγκεκριμένο «διάλογο» υπήρχε; Γιατί εαν υπήρχε το σίγουρο είναι ότι θα βρίσκαμε λύση.

Στους πιο δύσκολους και σκληρούς καιρούς από την εποχή της μεταπολίτευσης προσπαθείτε να αποδείξετε τι ακριβώς; Πόσο μεγάλο πολιτικό έλλειμμα υπάρχει; Ποιός θα είναι ο νέος σερίφης στην πόλη;

Απορώ γιατί γύρισα από την Κρήτη….

Αγρίμια και αγριμάκια μου…

Το Ιουλιανό πραξικόπημα κλιμακώνεται.

 Το απόγευμα της Παρασκευής, τέλη Ιούλη,  η κυβέρνηση άδραξε την «ευκαιρία» να καταθέσει στη Βουλή δύο πραξικοπηματικές τροπολογίες ντροπής για ψήφιση την επόμενη εβδομάδα.
Η μια εξ’ αυτών δίνει τη δυνατότητα στον Υπουργό Οικονομικών να εκποιεί και να εμπορευματοποιεί περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου με διαδικασίες έξω από κάθε νομιμότητα και η άλλη έρχεται να καταργγήσει τις διαιτητικές αποφάσεις συλλογικών συμβάσεων και στην ουσία να ακυρώσει τον ΟΜΕΔ, αν όχι και την ίδια την υπόσταση του συνδικαλιστικού κινήματος.

διαβάστε περισσότερα στο    I S K R A

για ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο.

σκέψεις και προτάσεις για μία πρόσκληση για συζήτηση.

 

Υπάρχουν ημερομηνίες τυπωμένες στα βιβλία της ιστορίας σαν ορόσημα, σαν σημεία τομής. Η 5/5/2010 θα αποτελέσει την ημερομηνία μιας νέας κατάστασης –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά– για την ιστορία της Ελλάδας και ίσως και της Ευρώπης. Θα μιλάμε διαφορετικά για το πριν και το μετά από αυτή την ημερομηνία.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ σχηματίζουν ένα νέο «καθεστώς» καταργώντας τη λαϊκή κυριαρχία. Η νέα συνθήκη-πολυνόμος, δηλαδή το αμετάφραστο κείμενο του ΔΝΤ και της ΕΕ, ψηφίστηκε μέσα σε λίγες ώρες από μία –στα όρια της νομιμότητας– κυβέρνηση, που έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τους ψηφοφόρους της και τις προεκλογικές δεσμεύσεις και υποσχέσεις της, όπως και από ένα ακροδεξιό κόμμα.

Βασική τους επιδίωξη είναι το γκρέμισμα καταχτήσεων και δικαιωμάτων ενός αιώνα, το πισωγύρισμα σε μια κοινωνία που –αν ολοκληρωθεί– θα θυμίζει την Ελλάδα του ’50 και του ’60, την Ελλάδα της μετανάστευσης, της φτώχειας, της «άπονης ζωής», του αποκλεισμού και της κοινωνικής πόλωσης. Μπορεί άραγε να επιβιώσει ο κόσμος της εργασίας, οι επαγγελματίες, οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι; Μπορεί η νεολαία να ονειρεύεται μια αξιοπρεπή ζωή; Οι υποσχέσεις που δίνει το νέο καθεστώς, μετά και από τη χρησιμοποίηση των ρημάτων «καταργώ» (δικαιώματα –καταχτήσεις) και «πουλώ» (δημόσια περιουσία –δημόσια γη), είναι είτε χρεοκοπία είτε τουλάχιστον 20ετή μέτρα και προγράμματα «σταθερότητας».

Όμως, στις 5/5/2010 εμφανίστηκε στο προσκήνιο μια ανεξάρτητη και «αυθαίρετη» μεταβλητή. Εμφανίστηκε πανελλαδικά ένας λαός με οργή, αγανάκτηση, θυμό, αντιμέτωπος συνολικά με το πολιτικό σύστημα και τις μέχρι τώρα εκπροσωπήσεις του. Ο κόσμος αυτός που την ίδια στιγμή αναρωτιέται τι να κάνουμε – πώς να τους σταματήσουμε – τι θα γίνει παραπέρα, είναι σήμερα πλειοψηφία, αλλά δεν έχει πολιτική έκφραση και εκπροσώπηση. Ταυτόχρονα  με την κρίση του πολιτικού τους συστήματος,  παρακολουθούμε  αναταράξεις, διαφοροποιήσεις σε όλα σχεδόν τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Η κρίση δεν θα αφήσει απείρακτο πολιτικό σύστημα  και πολιτικό προσωπικό, κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς θεσμούς και εκπροσωπήσεις.

Βρισκόμαστε σ’ έναν κηρυγμένο πόλεμο, σε μια τεράστια μάχη, όπου το ζητούμενο είναι το πρόσημο που θα έχει η νέα κοινωνία και το νέο πολιτικό σύστημα, που θα προκύψει μετά την κρίση.

Οι παλιές ιδέες έχουν χρεοκοπήσει. Οι νέες ιδέες δεν έχουν εμφανιστεί. Δεν υπάρχει προς το παρόν μια συγκροτημένη, συνολική εναλλακτική λύση. Ακριβώς γι’ αυτό, η 5/5/2010 δεν ορίζει μόνο μια ιστορική στιγμή, αλλά αναδεικνύει και μια ευκαιρία για μια μεγάλης κλίμακας πολιτική, οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική αλλαγή. Απελευθερώνεται διαρκώς μια τεράστια λανθάνουσα ενέργεια που είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ένα νέο τοπίο, σε μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία, σε μια  ριζική αλλαγή.

Είναι κοινός τόπος, ότι το πρόβλημα δεν είναι τεχνικοοικονομικό αλλά πολιτικό, και η λύση του δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Κι αυτό γιατί έχει επιλεγεί και επιβληθεί μια πολιτική με βάση τα συμφέροντά τους και την εξυπηρέτησή τους, που εμφανίζεται σαν λύση-μονόδρομος στο οικονομικό πρόβλημα. Είναι εφικτή μια άλλη πολιτική που θα στηρίζεται στις ανάγκες και τα δικαιώματα των πολλών, επιμένοντας πως ο άνθρωπος είναι η λύση και η αξία και όχι το κεφάλαιο.

Ένα κρίσιμο ερώτημα για την αριστερά που θέλει να βλέπει προς  την κοινωνία και τις επιθυμίες της, που ακούει τα ερωτήματά της, είναι το αν αντιλαμβάνεται την  ευκαιρία για τη ριζική αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού τοπίου καλύπτοντας την έλλειψη   πολιτικού υποκειμένου ικανού και αποτελεσματικού να  συγκεντρώσει την τεράστια, αποσπασματική και αυθόρμητη δύναμη του λαού.

Έχουμε την πεποίθηση πως η αποτελεσματική απάντηση μπορεί να δοθεί από την συγκρότηση ενός πολιτικού αντιπάλου του «νέου καθεστώτος» που θα παλέψει για την πλήρη κατάργηση της συνθήκης ΔΝΤ-ΕΕ. Ένας πολιτικός αντίπαλος που θα στηρίζεται στις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θέλουν να συγκρουστούν με αυτό το «νέο κράτος». Αντιλαμβανόμαστε ότι  καμιά από τις σημερινές πολιτικές δυνάμεις δεν φαίνεται να μπορεί και να αρκεί να αυτοχριστεί το αντίπαλο δέος. Μπορεί όμως ο πραγματικός αντίπαλος και η εναλλακτική λύση να είναι ένα μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που συνδέονται, ενώνονται, οργανώνονται και αυτοοργανώνονται, που βρίσκονται μέσα στην κοινωνία,  μέσα στους ψηφοφόρους του δικομματισμού, στα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ στα πολιτικά υποκείμενα (ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.),  μέσα στην ανυπάκουη νεολαία του Δεκέμβρη, της επισφάλειας, του αντιεξουσιαστικού χώρου.

 Ένα Μέτωπο που οι  κεντρικοί πολιτικοί του στόχοι μπορούν και πρέπει να  συνδιαμορφωθούν και να συνεπεξεργάζονται διαρκώς από τους συμμετέχοντες και ενδεικτικά θα κινούνται σε ένα ελάχιστο  για την αρχή πλαίσιο που μπορεί να  είναι: α) Η συνολική ακύρωση της συνθήκης ΔΝΤ-ΕΕ. Η κατάργηση όλων των μέτρων. β) Κάτω η κυβέρνηση Γ.Α.Π. και το πολιτικό καρτέλ του νεοφιλελευθερισμού. γ) Ριζική αλλαγή και ανασυγκρότηση – ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό τοπίο με μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία.

Εκτιμούμε ότι το πρώτο βήμα  για την δημιουργία μετώπου πρέπει να αναλάβει άμεσα να το κάνει η αριστερά ( οργανωμένη και ανένταχτη)  αποφεύγοντας τους μικρούς και μεγάλους εμφύλιους της, τις ιστορικές της αναφορές και «δικαιώσεις» επιμένοντας κυρίως και αποκλειστικά στην ενότητα στη δράση της. Εκτιμούμε ότι τα προβλήματα της αριστεράς πρέπει να αντιμετωπιστούν τουλάχιστον σήμερα σε διαφορετική βάση. Στη βάση δημιουργίας του μετώπου, στη βάση συνδιαμόρφωσης των αγώνων του σήμερα, στη βάση της υπέρβασης των μικροκομματικών συμφερόντων, στη βάση της υπηρέτησης των αναγκών της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Ταυτόχρονα πρέπει να χτίζεται το μέτωπο των κοινωνικών δυνάμεων μέσα σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και με τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τους αγρότες, τη νεολαία, τους διανοούμενους με όλους όσους πλήττονται από τη ομολογούμενη χρεοκοπία

Έχουμε την γνώμη ότι πρέπει να δοθούν πολλές μάχες που θα συμπυκνώνονται σε έναν αγώνα με υπομονή και επιμονή, έναν ανυποχώρητο αγώνα χωρίς συνδιαλλαγή με τις υπεύθυνες για την κατάσταση δυνάμεις, χωρίς αυταπάτες για μικροαλλαγές και μικροβελτιώσεις, εκτιμώντας ότι οι αντίπαλες δυνάμεις συμπεριφέρονται σκληρά και θα συνεχίσουν ακόμα πιο άγρια. Αγώνας που δεν θα σταματήσει ούτε με την αντικατάσταση των αναλώσιμων πρωθυπουργών και κυβερνητικών σχημάτων, με την εμφάνιση ενός άλλου το ίδιο νεοφιλελεύθερου «κατοχικού καθεστώτος» που θα δρα για λογαριασμό των ξένων και ντόπιων χρηματοπιστωτικών και τραπεζικών συμφερόντων.

Έχοντας επίγνωση  – και ας μας επιτραπεί  αυτό για το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς –  πως ούτε επαρκείς είμαστε, ούτε έχουμε όλες τις αλήθειες, γι’ αυτό και προσκαλούμε, γι’ αυτό και θα αγωνιστούμε με όλους τους τρόπους, σε όλη την Ελλάδα, για να δημιουργηθεί ένα Μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την αλλαγή.

 Είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να περιορισθεί η οπτική μας μέσα στον εθνικό χώρο. Απλώνει τη ματιά του στις γειτονιές της Ευρώπης και στις περιοχές του κόσμου που αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν παρόμοιες καταστάσεις, γνωρίζοντας ότι όσο περισσότεροι λαοί, όσα περισσότερα κινήματα εργαζομένων και νεολαίας συντονιστούν και παλέψουν, τόσο πιο καίρια και νικηφόρα θα είναι τα χτυπήματα στους διεθνείς και ντόπιους ραντιέρηδες αλλά και όσους σχεδιάζουν και επιθυμούν μια κοινωνία –παγκόσμια, περιφερειακά, εθνικά, τοπικά– όπου το 10% θα ευημερεί από την καταλήστευση του 90% που θα λιμοκτονεί.

Οφείλουμε όμως να καθοριστούμε και να λειτουργήσουμε με ένα δημιουργικό και πολύ συμμετοχικό τρόπο απαντώντας σε ερωτήματα γύρω από την ύπαρξη, τη δράση και τη στόχευσή μας, απαντώντας στην πράξη ερωτήματα όπως:

1. Ποιες δυνάμεις, πώς, με ποιες διαδικασίες μπορούμε να συνδεθούμε και να συνδέσουμε. Ποια συγκεκριμένα βήματα χρειάζεται να περπατηθούν για να συγκροτούμε το αντίπαλο δέος, αυτό το κοινωνικό και πολιτικό Μέτωπο.

2. Ποιες διαδικασίες, λειτουργίες, σχήματα και μορφές συγκρότησης, πανελλαδικά και τοπικά, σε χώρους δουλειάς, σπουδών, διαβίωσης, πολιτισμού, πρέπει να επιλεχθούν έτσι ώστε να δίνονται οι δυνατότητες δημοκρατικής, ουσιαστικής και αποτελεσματικής συμμετοχής και δράσης όλων όσων το επιθυμούν.

3. Με ποιες πρωτοβουλίες, κινήσεις, απευθύνσεις και με ποια συγκεκριμένα περιεχόμενα είναι δυνατόν σήμερα να συγκεντρωθεί κόσμος σε επιτροπές αλληλεγγύης αλλά και επιτροπές αντίστασης. Πώς μπορούν να συνδεθούν, να συντονιστούν ή και να ενωθούν οι υπάρχουσες επιτροπές και πρωτοβουλίες αντίστασης. Κυρίως, πώς θα ενισχυθεί η συγκέντρωση δύναμης αυτών των επιτροπών, η μαζική τους απεύθυνση, αποφεύγοντας την αποσπασματικότητα, τις πολλές άμαζες επιτροπές, τις κλειστές επιτροπές.

4. Ποια βήματα, ποιους σχεδιασμούς, ποιες εκτιμήσεις, ποιες πολιτικές στοχεύσεις πρέπει να συζητηθούν άμεσα για να προετοιμαστεί ένας ευρύτερος χώρος και κόσμος. Να παρθούν υπόψη τα σενάρια ελεγχόμενης ή απότομης χρεοκοπίας, οι επόμενες περιφερειακές-αυτοδιοικητικές εκλογές, μια κυβερνητική αλλαγή κ.ά.

Κ.Ο.Ε.

Ο πανδαμάτωρ χρόνος σύντροφοι.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τους μελοδραματισμούς και τις υπερβολές. Στην αίθουσα του συνεδρίου από τις ομιλίες των απλών μελών αλλά και των στελεχών και παρά τις όποιες εκκλήσεις για ενότητα φάνηκε καθαρά ότι υπήρξαν και υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές επιλογές τόσο από τους συντρόφους της αριστερής πλειοψηφίας όσο και από τους συντρόφους της ανανεωτικής πτέρυγας. Θεωρώ ότι οι συγκεκριμένες εξελίξεις ήταν ακατόρθωτο να αποτραπούν λόγω του γεγονότος ότι είχαμε να κάνουμε με καθαρά προειλημμένες αποφάσεις για αποχώρηση, τουλάχιστον από τον σκληρό πυρήνα της πτέρυγας. Η συνάντηση του Φώτη Κουβέλη με τον Αλέξη Τσίπρα την Παρασκευή απλά πιστοποίησε την αγεφύρωτη διαφορά των αντιπαρατιθέμενων απόψεων. Δεν γνωρίζω εάν τα απλά μέλη (σύνεδροι και μη) της ανανεωτικής πτέρυγας αιφνιδιάστηκαν από την ταχύτητα των εξελίξεων. Εάν αιφνιδιάστηκαν αυτό σημαίνει ότι ο ηγετικός πυρήνας της τάσης αποφάσισε πριν από τα μέλη, για τα μέλη και φυσικά ερήμην τους.

Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν παράγεις πολιτική με ανανεωτικά χαρακτηριστικά, ούτε βέβαια έχει κάποια σχέση με την ανανεωτική αριστερά, η συγκεκριμένη πρακτική της πτέρυγας. Απειλώντας την αριστερή πλειοψηφία του κόμματος ότι εάν δεν προχωρήσει σε διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποχωρήσουν όσοι διαφωνούν με τις επιλογές του συμμαχικού σχήματος. Νομίζω ότι η «κόκκινη γραμμή» του κειμένου της ανανεωτικής πτέρυγας αυτό τον σκοπό εξυπηρετούσε, έναν ανοιχτό πολιτικό εκβιασμό. Βέβαια, η συγκεκριμένη χρονική συγκυρία μετά τις νέες αποκαλύψεις  (salata TV) για τους όρους του δανεισμού της χώρας μας από την τρόικα, αποδεικνύει ότι προφανώς οι ιθύνοντες νόες της πτέρυγας είτε βρίσκονται σε κατάσταση σύγχυσης κλεισμένοι μέχρι πρότινος στα κομματικά γραφεία και δεν καταλαβαίνουν τι πρόκειται να συμβεί στην κοινωνία μετά το φθινόπωρο, είτε (τουλάχιστον οι βουλευτές) κρίνουν σωστό και χρήσιμο τον χειμώνα που έρχεται να συμμετέχουν σε κάποια «οικουμενική κυβέρνηση». Με αυτή την έννοια η επιλογή των συγκεκριμένων συντρόφων είναι απολύτως σεβαστή θα πρόσθετα δε ότι όπως ήρθαν τα πράγματα ήταν και αναγκαία.

Αν αποκωδικοποιήσουμε τις πραγματικά δύσκολες και φορτισμένες συναισθηματικά πρώτες στιγμές μετά την ανακοίνωση της αποχώρησης των συνέδρων της πτέρυγας από την αίθουσα του συνεδρίου, και σκεφτούμε ήρεμα και νηφάλια θα δούμε ότι η συγκεκριμένη απόφαση απελευθερώνει όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές από μια περαιτέρω πολιτικά αναποτελεσματική πορεία του χώρου μας και από φαινόμενα παραλυτικών ισορροπιών. Οι πολιτικές στοχεύσεις και προτεραιότητες ήταν σαφώς διαφορετικές. Θεωρώ ότι σε περιόδους έντονης κοινωνικής κρίσης και αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος, οι πολιτικές διαφορές οξύνονται και αποκτούν ειδικό βάρος στην άσκηση πολιτικής και στον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού υποκειμένου. Αρα καλό είναι πρώτα από όλα να είμαστε ειλικρινείς τόσο στις μεταξύ μας σχέσεις όσο και με τον εαυτό μας, εαν θέλουμε η όποια παρέμβαση μας στην κοινωνία να είναι αποτελεσματική.

Εύχομαι και θέλω να ελπίζω ότι οι σύντροφοι της Αριστερής πλειοψηφίας θα ασχοληθούν αποκλειστικά με το πως ο Συνασπισμός θα βρεθεί και πάλι μετά από μία περίοδο μακράς εσωστρέφειας, μαζικά και δυναμικά στις εστίες των γεγονότων. Τα θέματα που θα μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον είναι αμιγώς πολιτικά ακόμα και σε ότι αφορά τον νέο τρόπο οργάνωσης του κόμματος.

Από αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα, σε μια νέα κατάσταση με νέα καθήκοντα. Ας της δώσουμε την θετική ενέργεια που της ταιριάζει. Σε κάθε περίπτωση η ορθότητα των όποιων πολιτικών επιλογών δεν μπορεί παρά να κριθεί μόνο σε βάθος χρόνου. Με αυτή την έννοια…ο πανδαμάτωρ χρόνος σύντροφοι…ο πανδαμάτωρ χρόνος θα μας κρίνει όλους.    

ας βάλουμε επιπλέον χρώμα, περισσότερη έμπνευση.

 

Ένα περίεργο συναίσθημα με διακατέχει από την συμμετοχή μου στις τελευταίες κινητοποιήσεις. Ίδιοι άνθρωποι, ίδια πρόσωπα, λες και το προσκλητήριο εξαντλείται σε μια περιορισμένη ατζέντα καλεσμένων. Αυτό που λείπει από τις συγκεντρώσεις μας δεν είναι ούτε ο παλμός, ούτε η ένταση. Είναι το χρώμα, η αισιοδοξία, η έμπνευση, η αυτοοργάνωση.   Ορισμένες φορές έχω την αίσθηση ότι αποτελώ μέρος ενός ανθρώπινου συνόλου, που δυσκολεύεται να εκφράσει την συσσωρευμένη οργή του, να δώσει διέξοδο στην δυναμική του. Αντλώ αισιοδοξία από το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις μαζικοποιούνται όσο περνάει ο καιρός, ασχέτως εάν αυτό το φαινόμενο δεν το εισπράττει πολιτικά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο ΣΥΝ.

 Ίσως γιατί αργήσαμε –σπαταλώντας πολύτιμο πολιτικό χρόνο-στο να επεξεργαστούμε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλάνο- απάντηση στην επίθεση του φιλελευθερισμού σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, που εδώ και καιρό επιχειρεί να ανατρέψει χρόνιες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, προς όφελος της ομαλής λειτουργίας των αγορών και της περαιτέρω συσσώρευσης του κοινωνικού πλούτου στις δεξαμενές αποθήκευσης των κερδών τους. Απάντηση που θα έπρεπε να κινείται σε δυο άξονες, ιδεολογίας και πρακτικής. Επί του πρακτέου λοιπόν, θυμηθήκαμε ξανά μετά από χρόνια την «αυτόνομη παρέμβαση» ενώ ανακαλύψαμε πριν λίγο καιρό την ανάγκη δημιουργίας «δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ». Ο χρόνος όμως που χάθηκε μέχρι την «ανακάλυψη του τροχού» εκ νέου, είναι καθοριστικός και έχει να κάνει κυρίως με την διαχείριση της καθημερινής πολιτικής μας εικόνας στα μάτια της κοινωνίας.

 Στον ιδεολογικό τομέα, ούτε λόγος να γίνεται. Αποσπασματική έως πολιτικά ελλειμματική η εικόνα μας. Τα πολλαπλά κέντρα παραγωγής πολιτικής εξαντλούν την πρακτική τους στο επίπεδο των αέναων αντιπαραγωγικών συζητήσεων σε επίπεδο εσωκομματικών λειτουργιών. Είναι καιρός λοιπόν να αναλύσουμε ορισμένα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της λειτουργίας μας σαν αποτέλεσμα των παραπάνω στρεβλώσεων.

 Η «κυριακάτικη αυγή» και η «εποχή» -που πραγματικά αποτελούν πολύ αξιόλογη εκδοτική προσπάθεια- διαβάζονται από σχεδόν οκτώ χιλιάδες ανθρώπους σε πανελλαδικό επίπεδο, η δε καθημερινή κυκλοφορία της εφημερίδας μας φτάνει τα 2.500 φύλλα. Σημειώστε ότι μόνο τα μέλη του ΣΥΝ αριθμούν περίπου σε δεκαπέντε χιλιάδες. Ο ραδιοσταθμός «στο κόκκινο» που ξεκίνησε με μια αρκετά αξιόλογη ακροαματικότητα με πάνω από εκατό χιλιάδες μοναδικές επισκέψεις στην ιστοσελίδα του και κατά την περίοδο της νεολαιίστικης εξέγερσης τον Δεκέμβριο του 2008 κατάφερε να μπει σφήνα μέσα στην πρώτη δεκάδα της λίστας των ραδιοφωνικών σταθμών, σήμερα ενάμιση χρόνο μετά, βρίσκεται κάτω από το οριακό 1% ακροαματικότητα. Προφανώς οι «παρεούλες» που ανακυκλώνονται μεταξύ τους σε κάθε περιοδική αλλαγή του προγράμματος εφαρμόζοντας την κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία (εξαιρώ την καταπληκτική εκπομπή του Νίκου Φίλη)  επέφεραν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Όσο για το ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», με μια εκδήλωση-κατά μέσο όρο- κάθε μήνα , με το ζόρι, γατί αναφέρομαι στην κατάσταση των εκδηλώσεων πριν το 2008, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ως ένα άμεσο ιδεολογικό εργαλείο που θα χρησιμοποιήσουμε σαν απάντηση στην ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού.

 Διάλεξα να παρακολουθήσω, με μικρό κόστος είναι η αλήθεια, σεμινάρια πολιτικής φιλοσοφίας στην «στοά του βιβλίου» από τον καθηγητή-διανοούμενο Χρήστο Γιανναρά, λάτρη των «παραδοσιακών αξιών» του αστικού κράτους, με καθόλου καλή άποψη για τον πολιτικό μας χώρο (μας αποκαλεί εθνομηδενιστές), με μοναδικό σκοπό να ακούσω, να καταλάβω καλύτερα την επιχειρηματολογία της αντίθετης πολιτικής άποψης. Προβληματίζομαι, γιατί συνειδητοποιώ ότι η υποχώρηση μας κυρίως καταγράφεται στον χώρο της διανόησης, εκεί που κάποτε η Αριστερά είχε ρόλο διαμορφωτή της πολιτιστικής κουλτούρας αυτού του τόπου. Ανησυχώ όταν αισθάνομαι πόσο διεισδυτική στο κοινό είναι πλέον η ρητορεία του εθνοκεντρικού μοντέλου σαν προσπάθεια απευθείας απάντησης στις διεθνείς κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις. Και αναρωτιέμαι: Δεν θα μπορούσαμε άραγε εμείς σαν πολιτικός χώρος να διοργανώσουμε ελεύθερα σεμινάρια ιδεολογικής κατάρτισης προς τα μέλη μας με έναν Κώστα Βεργόπουλο, με έναν Αριστείδη  Μπαλτά, ή με έναν Γιάννη Δραγασάκη;

Δεν αντέχει ο προϋπολογισμός του κόμματος ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει και επί της ουσίας ομολογούμε αδυναμία ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα; Θα ήθελα επιπλέον να ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία φορά που οι αγαπημένες μας «τάσεις» προσέφεραν στον πολιτικό μας χώρο κάποια επεξεργασία πάνω σε καθαρά ιδεολογικό επίπεδο;

 Το να «βγούμε όλοι στους δρόμους» δεν είναι θέμα τεχνητής εντολής μέσω ενός πατήματος κουμπιού. Δεν είμαστε μηχανήματα, είμαστε άνθρωποι. Και μάλιστα ιδιαίτεροι άνθρωποι αφού πήραμε την απόφαση να ενταχθούμε στην Αριστερά. Μας αρέσει να εμπνεόμαστε από την λειτουργία του πολιτικού υποκειμένου στο οποίο συμμετέχουμε για να «βγούμε στους δρόμους». Η συγκεκριμένη πρακτική δεν πρέπει να αποτελεί μια «τεχνητή διαδικασία». Θα έλεγα μάλιστα ότι για να κάνουμε την διαδρομή της κεντρικής λεωφόρου θα έπρεπε πρώτα να έχουμε κάνει τις διαδρομές των πόλεων και των γειτονιών μας. Προφανώς δεν είναι θέμα μόνο προσώπων αυτή η «καθυστερημένη αντίδραση» που παρατηρείται. Δεν έχει να κάνει με τον πρόεδρο και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ακόμα και με τον Αλέκο Αλαβάνο που προσπαθεί να μας πείσει να μεταφέρουμε το ξεχασμένο αντίσκηνο που είχαμε στήσει στον Περισσό, στον χώρο της πλατείας των Εξαρχείων. Δεν έχει να κάνει καν με τον φόβο μήπως η δυναμική μας κινδυνεύσει να απορροφηθεί από τις προσυνεδριακές διαδικασίες.

 Αυτά αποτελούν απλά τις αφορμές, τα συσσωρευμένα αίτια κρύβονται βαθύτερα. Προέρχονται σαφέστατα από το «πάγωμα» που αισθανόμαστε όταν βλέπουμε ότι οι εξελίξεις μας προσπερνάνε σε καθημερινό πλέον επίπεδο, είναι η συνολικότερη εικόνα που εμφανίζουμε σήμερα στην απογοητευμένη και διαρκώς αναδιπλούμενη με συμπτώματα αυτοαπομόνωσης Ελληνική κοινωνία. Η συνολικότερη διαχρονικά προβληματική μέθοδο ανάπτυξης και τρόπου παραγωγής πολιτικής της εικοσάχρονης πορείας μας. Οι επιμέρους νίκες του κινήματος ήρθαν όταν ξεπεράσαμε –για κάποιο καιρό έστω- τις οργανωτικές μας αδυναμίες και την ομφαλοσκόπηση. Όταν αποφασίσαμε να αφήσουμε τα γραφεία και να «κατεβούμε» στις εστίες των γεγονότων εφοδιάζοντας τα με παραγωγή πρωτογενούς πολιτικής. Όταν αποφασίσαμε να συντονίσουμε λόγο και δράση. Όταν αναπτύξαμε αντίλογο και διαμορφώσαμε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις. Για αυτό κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των Αθηναίων πολιτών, για αυτό επικοινωνήσαμε εκ νέου με την φοιτητική νεολαία. Κάτι που δεν κάναμε ως οφείλαμε σαν Αριστερό κόμμα στον συνδικαλιστικό χώρο. Εκεί δεν υπήρξε παραγωγή πολιτικής από μεριά μας.

 Τώρα τρέχουμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο από την αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια του τελευταίου διαστήματος. Η διαχρονική πορεία –είναι εδώ για να μείνει- της οικονομικής κρίσης, που καλό θα ήταν να ευχόμαστε να μην μετατραπεί σε ολοκληρωτική κοινωνική κρίση, γιατί τότε υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε απρόβλεπτες εξελίξεις που δύσκολα αντιμετωπίζονται, ίσως μας δώσει την ευκαιρία να κερδίσουμε λίγο από τον χαμένο χρόνο. Σε αυτό το σημείο ακόμα και εάν τα αριστερά κόμματα δεν είχαν ποτέ επινοήσει την συνεδριακή διαδικασία, εμείς σαν Συνασπισμός θα έπρεπε σήμερα να την εφεύρουμε. Τόσο ανάγκη έχουμε από ένα συνέδριο. Όχι βέβαια με διαδικασίες «εξωτερικού φρεσκαρίσματος του οικήματος» αλλά με μια εν γένει αλλαγή νοοτροπίας και λειτουργίας του ανθρώπινου δυναμικού που κατοικοεδρεύει στο οίκημα. Να μην φοβηθούμε να εφοδιάσουμε την θεματολογία της πολιτική μας ατζέντας από τις εξελίξεις στην κοινωνία, να διαμορφώσουμε την αριστερή απάντηση στην οικονομική κρίση με ένα νέο πολιτικό ντοκουμέντο που θα περιέχει συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις διεξόδου. Να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη δομικών αλλαγών στην καθημερινή λειτουργία του κόμματος, να αναβαθμίσουμε ποιοτικά τα «τεχνικά χαρακτηριστικά» της. Να σταματήσει η λειτουργία των πολλαπλών κέντρων παραγωγής παράλληλων πολιτικών εντός του κόμματος και να δομήσουμε έναν νέο τρόπο παραγωγής ιδεολογικής και πρακτικής δουλειάς από τις θεματικές επιτροπές του κόμματος αναβαθμίζοντας την λειτουργία τους. Να ξαναβρούμε την χαμένη εμπιστοσύνη ανάμεσα μας, αφήνοντας προς το παρών στην άκρη το πώς θα μετασχηματίσουμε άμεσα την Ελληνική κοινωνία σε σοσιαλιστική. Δυστυχώς δεν επίκειται σοσιαλισμός την επόμενη εβδομάδα στην χώρα μας. Ούτε και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο προβλέπεται αυτή η εξέλιξη στο άμεσο χρονικό διάστημα. Ας επικεντρωθούμε στην εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών στην χώρα μας, ας μπούμε στον κόπο να αναλύσουμε με ποιόν τρόπο η πολιτική σήψη του διπολικού μας συστήματος στηρίζει την άμυνα της σε θεωρίες περί απόλυτης ομοιομορφίας όλων των πολιτικών υποκειμένων σε επίπεδο ευθυνών, ας το συνδέσουμε με την επιχειρούμενη καταρράκωση του δημόσιου τομέα, τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από την ανεργία και τον αποκλεισμό της από την παραγωγική διαδικασία, την ιδεολογική αξιοποίηση της έννοιας του «έθνους» για μια ακόμη φορά, ως απαραίτητο εργαλείο διαθρωτικών καπιταλιστικών αλλαγών στον τόπο μας.

 Γιατί τελικά σοσιαλισμός με ανέχεια, πείνα και κοινωνική βαρβαρότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Αυτό που μπορεί να δημιουργηθεί είναι ένας νέος κοινωνικο-οικονομικός φασισμός. Έχουν γνώση οι φύλακες; Εάν ήμουν γιατρός θα δήλωνα «συγκρατημένα αισιόδοξος».

STRIKE BACK – ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ

Εργαζόμενοι/ες , έχουμε χίλιους λόγους όλοι και όλες να απεργήσουμε στις 24 Φλεβάρη.

Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου λίγες μέρες πριν τις εκλογές μας έλεγε ότι υπάρχουν χρήματα και λίγες μέρες μετά ανακάλυψε ότι τα ταμεία είναι άδεια. Τα χρήματα υπάρχουν όχι όμως για μας τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, αυτούς που τελικά τα έχουν ανάγκη αλλά για τις τράπεζες , τους εφοπλιστές, το ΣΕΒ και πρόσφατα ανακαλύψαμε και τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

Γιατί  δεν ευθυνόμαστε εμείς οι εργαζόμενοι για το έλλειμμα και το χρέος. Υπεύθυνοι είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που με τις πολιτικές τους τόσα χρόνια υπηρετούν και δεν φορολογούν το κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα ΜΜΕ, την εκκλησία, ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία και κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Γιατί δεν χρεοκοπήσαμε εμείς οι εργαζόμενοι αυτή τη χώρα αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική του συναινετικού δικομματισμού, που με ορόσημα (Ολυμπιάδα, ΟΝΕ κ.λ.π.) και μύθους επέβαλε παρατεταμένη λιτότητα και ληστεία σε βάρος μας. Τι έγινε με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, τη μεταρρύθμιση Καραμανλή και τώρα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας της κυβέρνησης Παπανδρέου; Ή μήπως χρεοκοπήσαμε από τον εργαζόμενο που πληρώνεται με το μπλοκάκι, τον εργάτη που αμείβεται με τον κατώτερο μισθό (628 ευρώ το μήνα), τον δάσκαλο που αμείβεται «υπερβολικά», τον συνταξιούχο των 486 ευρώ το μήνα, τον αγρότη που «κατασπαταλά» τις επιδοτήσεις ή μήπως από το μετανάστη που θεωρείται πολίτης β΄ κατηγορίας.

Γιατί αρνούμαστε την ευρωθηλιά του Συμφώνου Σταθερότητας που στήθηκε για να εξασφαλίσει τα κέρδη τους με αποτέλεσμα το διεθνές κεφάλαιο να κερδοσκοπεί με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους και οι εργοδότες και οι τραπεζίτες να είναι ευτυχείς με τη μείωση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών, τη διάλυση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.

Γιατί δεν αποδεχόμαστε το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας, τον τριπλό διεθνή οικονομικό έλεγχο και οικονομική κατοχή της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ζητούν – επιπλέον από τα αντεργατικά μέτρα που ήδη έχουν παρθεί – να μας κοπεί το δώρο των Χριστουγέννων, να απελευθερωθούν πλήρως οι απολύσεις και να υπάρξει νέα αύξηση του ΦΠΑ σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.

Γιατί εάν δεν τους σταματήσουμε, θα ακολουθήσουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα με περισσότερες απολύσεις, μεγαλύτερους έμμεσους φόρους, περισσότερους επισφαλείς εργαζόμενους, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Η οικονομία της χώρας μας θα καταψυχτεί και θα μπει σε πιο βαθειά ύφεση και η κοινωνία θα γίνει ένα απέραντο πτωχοκομείο με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους.

Γιατί δεν θα μας σταθεί εμπόδιο η δικομματική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), που έχει ταχθεί πλέον ανοιχτά με την κυβέρνηση, δεν οργανώνει αγώνες, δεν κάνει απεργίες, δεν εκφράζει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους, λειτουργεί ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης. Γιατί ο κ. Παπανδρέου , μας προκαλεί όταν λέει ότι η οικονομία δεν αντέχει μπλόκα, απεργίες, διαδηλώσεις και ότι αυτοί που αντιδρούν στα μέτρα της κυβέρνησης είναι οι βολεμένοι. Είναι βολεμένοι οι εργαζόμενοι στα stage και οι συμβασιούχοι, οι εργαζόμενοι με ενοικίαση, οι μερικά απασχολούμενοι, οι αμειβόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθούς πείνας; Είναι βολεμένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που ο μισός μισθός τους είναι επιδόματα; Είναι βολεμένοι οι αγρότες που πουλάνε το στάρι, το λάδι, το ρύζι με τιμές κάτω του κόστους για να θησαυρίζουν οι μεγαλέμποροι; Μήπως είναι βολεμένοι οι 750.000 άνεργοι που μόλις επιβιώνουν με 450 ευρώ το μήνα; Και τότε ο Μίχαλος του ΕΒΕΑ, οι μεγαλοεκδότες ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και εφοπλιστές σε ποια κατηγορία ανήκουν;

Γιατί το χρωστάμε στους αγώνες που έγιναν και δεν δικαιώθηκαν. Στις καθαρίστριες και στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στους ναυτεργάτες, στους couriers, στους εργαζόμενους με stage και στους συμβασιούχους, στους απολυμένους της ολυμπιακής και της κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά και σε χιλιάδες ακόμα. Γιατί η απεργία στις 10 Φλεβάρη ήταν η αρχή. Μπορούμε να νικήσουμε. Οι ενωτικοί αγώνες και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι μονόδρομος. Απαιτούμε: Πλήρη, σταθερή, ασφαλισμένη, αξιοπρεπή εργασία με μισθούς που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες για όλους και όλες. Είναι δικαίωμα μας! Στήριξη της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες τους εργαζόμενους/ες. Μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την οικονομική και κοινωνική στήριξη των ανέργων. Μαζικές προσλήψεις στο δημόσιο και ιδιαίτερα στην παιδία, υγεία, πρόνοια, προστασία του περιβάλλοντος. Δίκαιο φορολογικό σύστημα. Απόκρουση και ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων. Διεύρυνση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. να παρθούν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα τώρα! Να καταργηθούν το σύμφωνο σταθερότητας και το κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας.

ΣΤΙΣ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

                              ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ