αλληλεγγύη ή φιλανθρωπία;

Image

«Η φτώχεια και η απόγνωση επακολουθούν να μην είναι αρκετές για να γεννήσουν την κοινωνική επανάσταση. Πιθανόν να προκαλέσουν τοπικές εξεγέρσεις όχι όμως μεγάλες και πλατιά εξαπλωμένες μαζικές επαναστάσεις. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο οι άνθρωποι να εμπνέονται από ένα παγκόσμιο ιδεώδες ανεπτυγμένο ιστορικά μέσα στα ενστικτώδη άδυτα των λαϊκών αισθημάτων».

Είναι μύθος το ότι «όποιος πεινάει εξεγείρεται» ειδικά όταν αναφέρεσαι σε δυτικές κοινωνίες του εικοστού πρώτου αιώνα. Συνήθως το ένστικτο που αναπτύσσεται σε όσους βρίσκονται ή έχουν υπερβεί το όριο της πείνας και της ανέχειας είναι αυτό της επιβίωσης. Το δυνατότερο και πιο σκληρό ένστικτο του ανθρώπου. Το επόμενο στάδιο είναι αυτό της δημιουργίας αρνητικών συναισθημάτων. Σύγχυση, αποκαρδίωση, επιθετικότητα, και μέσω αυτών υποταγή, και τελικά παραίτηση από κάθε μορφή συλλογικής διεκδίκησης. Το άτομο επικεντρώνει όλη του την σκέψη και την ενεργητικότητα του στην εξεύρεση λύσης, έστω και προσωρινής, σε καθαρά ατομικό επίπεδο, οδηγούμενο είτε στον κοινωνικό κανιβαλισμό είτε στην πλήρη μοιρολατρική αποδοχή των κοινωνικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί. Παράλληλα με την εκβιαστική λογική του συμβιβαμού με έναν εικονικό «ρεαλισμό» έρχεται και η παραδοχή ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να επιβιώσει. Αυτός είναι ο «χρυσός κανόνας» πάνω στον οποίο εδραιώνει την ηγεμονία του ο νεοφιλελευθερισμός συνεπικουρούμενος από όλα τα κέντρα χειραγώγησης και διαμόρφωσης της λεγόμενης «κοινής γνώμης». Το ζητούμενο είναι να παραμείνει η κοινωνία τεμαχισμένη σε ακίνδυνες ή ευκόλως χειραγωγούμενες μονάδες οι οποίες διαμέσου του φόβου «για τα χειρότερα» θα σκύβουν υπομονετικά το κεφάλι. 

Συνέχεια

κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και αντίστασης.

solidarity6

Στο αρχικό στάδιο της πολύπλευρης κρίσης που βιώνει η Ελληνική κοινωνία, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αιφνιδιάστηκε πλήρως από την σταθερή δυναμική που ανέπτυξαν οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις του πιο «θορυβώδους» τμήματος της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Μετά την άγρια καταστολή των κεντρικών κινητοποιήσεων, το κίνημα των «ανοιχτών λαϊκών συνελεύσεων» της Πλατείας Συντάγματος σωστά συνειδητοποίησε ότι η δυναμική αυτή πρέπει να αποκεντρωθεί με στόχο να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας σε επίπεδο γειτονιάς. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια αυτόνομες συλλογικότητες αλληλεγγύης και αντίστασης σχεδόν σε κάθε Δήμο.  Μέχρι το στάδιο αυτό ο αιφνιδιασμός των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την κρίση κατέστη απόλυτος κυρίως από την ταχύτητα αυτοοργάνωσης και δράσης που επέδειξαν οι συγκεκριμένες συλλογικότητες.  

Πολύ γρήγορα η δυναμική αυτή προκάλεσε ρωγμές στους εγχώριους μηχανισμούς εφαρμογής των μνημονίων για τον λόγο ότι η κοινωνική αγανάκτηση απέκτησε μια μορφή μεθοδικότερης οργάνωσης. Αυτό συνέβη γιατί αυτές οι αυτόνομες συλλογικότητες κατάφεραν να οργανώσουν σε σύντομο χρόνο ένα γενικό (όχι σαφώς ιδεολογικά προσδιορισμένο) αντιμνημονιακό και αντικυβερνητικό πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε ένα κοινωνικό μέτωπο αλληλεγγύης άμεσα συνυφασμένο με τις πρωταρχικές ανάγκες εκείνων των κοινωνικών στρωμάτων που άρχισαν να βιώνουν την πολυεπίπεδη κατάρρευση των μέχρι τώρα συντεταγμένων σταθερών του κοινωνικού τους βίου. Η επιτυχία της «κοινωνικής γείωσης» οφείλεται στο γεγονός ότι απάντησαν στις απαιτήσεις των καιρών με την δημιουργία κοινωνικών ιατρείων, κοινωνικών παντοπωλείων, ανταλλακτικών παζαριών, ομάδων παρέμβασης στο διογκούμενο πρόβλημα των αστέγων, ομάδων ενημέρωσης και αντίστασης στο χαράτσι της ΔΕΗ, ομάδων υποστήριξης μεταναστών, όλες τους πολύχρωμες και πολυτασικές συλλογικότητες οι οποίες λειτούργησαν πάντα μέσα στα πλαίσια της ανοιχτής συμμετοχικής διαδικασίας.

Εάν προσεγγίσουμε, στην ολότητα του, την εξέλιξη του φαινομένου αυτού επιτρέπεται να μιλάμε αρχικά με όρους νίκης του κινήματος σε επιμέρους μάχες οι οποίες όμως θα πρέπει να συνεχισθούν με αμείωτη ένταση για να διαμορφωθεί ως νικηφόρο το τελικό αποτέλεσμα του κοινωνικού πολέμου που δεχόμαστε.  Αυτό που πρέπει να συνυπολογισθεί ιδιαίτερα είναι ο τρόπος απάντησης του κυρίαρχου συστήματος ο οποίος έχει να κάνει με την προσπάθεια μιας γενικής αναδίπλωσης του, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και προσβλέπει τόσο στην συστημική αφομοίωση των συλλογικοτήτων αυτών όσο και στην κοινωνική απομόνωση και περιθωριοποίηση όσων δεν θα ενταχθούν στην προοπτική αυτή. Απαραίτητη προϋπόθεση για την απώλεια της οικονομικής, πολιτικής και εθνικής κυριαρχίας  που προβλέπει το σημερινό κυβερνητικό «σχέδιο ανάπτυξης» είναι είτε η διάλυση είτε ο πλήρης έλεγχος όλων αυτών των προσπαθειών παραγωγής κοινωνικής πολιτικής «από τα κάτω».

Πρωτοπόρο ρόλο σε αυτή τη προσπάθεια (τα βαριά όπλα του συστήματος) παίζουν η Χρυσή Αυγή και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ειδικά τα ιδιωτικά). Σε αγαστή συνεργασία, ο στρατιωτικός επιχειρησιακός βραχίονας, το νεοφασιστικό αυτό μόρφωμα, αποπειράται να μολύνει με την συκοφαντία, το μίσος, το διχασμό και την ρατσιστική βία την προσπάθεια αντίστασης απέναντι σε ένα εξ ορισμού πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό status που διαμορφώθηκε αμέσως μετά από την πολιτική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Την ίδια στιγμή ο ιδεολογικός βραχίονας με την πλήρη εξαφάνιση κάθε αντίθετης, από τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας, άποψης  και την καθημερινή τρομακτική πλύση εγκεφάλου και διαστρέβλωσης της αληθινής είδησης αποπειράται να «νεκρώσει» τα κοινωνικά και πολιτικά αντανακλαστικά αντίδρασης του πανικοβλημένου έλληνα πολίτη. Παράλληλα προσπαθούν να «προσφέρουν» μια δήθεν αλληλεγγύη στα θύματα ενός κανιβαλικού κοινωνικό-πολιτικού συστήματος τα χαρακτηριστικά του οποίου οι ίδιοι διαμόρφωσαν. Ο ΣΚΑΙ που ανήκει στον ιδεολογικό βραχίονα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της γλοιώδους υποκρισίας.  

Γενικά, μπορούμε να δεχτούμε ότι, ο φασισμός σαν κοινωνικό φαινόμενο δεν αποτελεί μονάχα ένα αυτόνομο πεδίο συγκρότησης πολιτικού υποκειμένου αλλά μια ευρύτερη κοινωνική νοοτροπία η οποία θέτει τις βάσεις της κοινωνικής «αποδοχής» του συγκεκριμένου υποκειμένου. Σε περιόδους ακραίας φτώχειας με στοιχεία ανθρωπιστικής κρίσης, η νοοτροπία αυτή επιτίθεται ως μεταδιδόμενος ιός μόλυνσης σε όλα τα υγιή κύτταρα της κοινωνίας.

Η απάντηση σε όλα αυτά πρέπει να είναι πολυεπίπεδη. Ασφαλώς θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο όλη η κινηματική εμπειρία στο χτίσιμο δομών αλληλεγγύης  του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά οι προσπάθειες μας θα πρέπει να επικεντρωθούν στην παραγωγή κοινωνικής πολιτικής, όχι συμπληρωματικής ως προς το κράτος, αλλά στο πλαίσιο της ανάδειξης και της καταγγελίας των ελλειμμάτων της κοινωνικής πολιτικής των κυβερνήσεων και της συγκρότησης στην πράξη μιας εναλλακτικής πρότασης για την ριζική μεταρρύθμιση της. Η περαιτέρω αναβάθμιση της «τεχνογνωσίας» ως απαραίτητη προϋπόθεση για το αποτέλεσμα και η αντίσταση απέναντι σε κάθε προσπάθεια συστημικής αφομοίωσης, αποτελούν δύο ακόμα βασικούς άξονες έτσι ώστε οι συλλογικότητες αυτές να αποτελέσουν το κοινωνικό εργαλείο ανατροπής των νεοφιλελεύθερων  πολιτικών. Η δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου που θα συντονίζει την καλύτερη συνεργασία μεταξύ των ομάδων αυτών θα διευκολύνει την συγκρότηση ενός κοινού ενιαίου μετώπου. Πρόκειται στην ουσία για μια οριζόντια πολιτική σχέση η οποία δεν αναπαράγει την παθητική σχέση μεταξύ του δότη και του δέκτη εν ήδη «φιλανθρωπίας», αλλά προσπαθεί να εντάξει ισότιμα τον δέκτη στην συλλογική δράση που αναλαμβάνουν οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες πολιτών.  

Αυτό όμως που αποτελεί την «μητέρα των μαχών» είναι η προσπάθεια αναχαίτισης της κατάρρευσης των δημιουργικών παραγωγικών τάξεων σε κοινά συντρίμμια και ερείπια. Σε μια τέτοια περίπτωση από τα συντρίμμια αυτά θα αναδυθούν πολιτικές τερατογενέσεις ως κυρίαρχες, εξέλιξη η οποία θα γυρίσει την χώρα δεκαετίες πίσω, πιθανά σε έναν νέο «Ελληνικό Μεσαίωνα».

Για τον λόγο αυτό οι συλλογικότητες αλληλεγγύης και αντίστασης θα πρέπει να επιδιώκουν ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, γιατί στην ουσία οι προοδευτικές, ριζοσπαστικές πολιτικές αντιλήψεις αυτό επιδιώκουν. Την ευρύτερη δυνατή ενότητα ενός κοινωνικού μετώπου που βρίσκεται απέναντι στις πολιτικές κοινωνικής κατεδάφισης που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση. Μόνο έτσι μπορούμε να ξηλώσουμε το μαύρο πέπλο της κατάθλιψης και του φόβου το οποίο έχει απλωθεί πάνω από την χώρα μας και να αναδείξουμε την δυναμική των συλλογικών διεκδικήσεων σε αντίθεση με την παθητική ατομικότητα που προωθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης οι οποίες προσπαθούν να διαλύσουν τους κατά τόπους κοινωνικούς ιστούς προς όφελος των συμφερόντων της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας.

 

 

ο Αντόνιο Γκράμσι και οι καταπληκτικές ομοιότητες με το σήμερα.

 Η κοινωνία έχει καταντήσει ένας απέραντος στρατώνας και σέρνεται από την ανευθυνότητα στο χάος και το μαρασμό: όλες οι δραστηριότητες των πολιτών ελέγχονται, ξεψαχνίζονται συστηματο- ποιούνται (!) και καταστρέφονται από το επίσημο κράτος. Ο αντισοσιαλιστικός μύθος του κράτους-στρατώνα έχει γίνει μια φοβερή ασφυκτική αστική πραγματικότητα, που σπρώχνει την κοινωνία σε μιαν άβυσο χάους, παραφροσύνης και φονικού μαρασμού. Μας έχουν αναγκάσει να φορέσουμε ένα ζουρλομανδύα, που μας φέρνει σε κατάσταση τρέλλας και παροξυσμού.

Η κοινωνία αποδεσμεύεται έτσι από κάθε συλλογικό δεσμό και περιορίζεται μόνο στο πρωταρχικό στοιχείο της: το άτομο-πολίτη. Αυτή είναι η αρχή της διάλυσης της διαβρωμένης κοινωνίας από τα καταλυτικά  οξέα του ανταγωνισμού: δόντια δράκου  που έχουν σπαρθεί ανάμεσα στους ανθρώπους κι έρχονται να μεγαλώσουν τα ψυχικά τους πάθη, τα ατελείωτα μίση και τους άκαμπτους ανταγωνισμούς. Κάθε πολίτης έιναι ένα μονομάχος που βλέπει στο πρόσωπο των άλλων, εχθρούς που πρέπει να νικήσει ή να υποτάξει στα συμφέροντα του. Όλοι οι ανώτεροι δεσμοί αγάπης και αλληλεγγύης διαλύονται: από τις συντεχνιακές ενώσεις και τις κάστες μέχρι τη θρησκεία και την οικογένεια. Ο ανταγωνισμός έρχεται να εγκαθιδρυθεί σα θεμελιώδης πραχτική του ανθρώπινου γένους: το άτομο-πολίτης αποτελεί το κύτταρο μιας συγκεχυμένης κοινωνίας, ένα στοιχείο ανήσυχο και μη – οργανικό που δεν μπορεί να ενταχτεί σε κανένα οργανισμό. Πάνω σ΄αυτή την κοινωνική ανοργανικότητα και ανησυχία στηρίζεται ακριβώς η ιδέα της κυριαρχίας του νόμου, αντίληψη καθαρά αφηρημένη και δυνητική για την εξαπάτηση της καλής πίστης και της αθωότητας του λαού.

Η μαρξιστική κριτική της φιλελεύθερης οικονομίας αποτελεί την κριτική της αντίληψης για την αιωνιότητα των ανθρώπινων οικονομικών και πολιτικών θεσμών: είναι η αναγωγή στην ιστορικότητα και το τυχαίο κάθε γεγονότος κι αποτελεί ένα μάθημα ρεαλισμού για τους αφηρημένους ψευτο-επιστημονικούς υπερασπιστές των χρηματοκιβωτίων.

Οι συνθήκες ζωής του μισθωτού γίνονται χειρότερες από τις συνθήκες ζωής του σκλάβου και του δουλοπάροικου. Η πείνα του, η ανεργία του και ο κίνδυνος που αυτός διατρέχει να πεθάνει από ασιτία τον κάνουν επίσης έναν αριθμό στο παιχνίδι του καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Τα χρηματοκιβώτια φουσκώνουν με το αίμα των εργαζομένων και η λαμπρότητα του πολιτισμού που έχει πετύχει ο καπιταλισμός κρύβουνε μια τραγική πραγματικότητα από οδυνηρές σκιές, βαρβαρότητες και αδικίες δίχως όρια.

Το εργατικό κίνημα αποτελεί την πνευματική εξέργεση της ανθρωπότητας ενάντια στους νέους και ανελέητους φεουδάρχες του καπιταλισμού. Είναι η αντίδραση της κοινωνίας που ζητά να ξανασυκροτηθεί σε ένα αρμονικό οργανισμό αλληλέγγυο και τίμιο χάρη στην αγάπη και την συμπόνοια. Τον κοινωνικό ατομισμό έρχεται να βγάλει από την θέση του η οργάνωση. Μια νέα παγκόσμια τάξη έρχεται να αντιπαραταχτεί στην εκμετάλευση όλων των εθνικών αστικών τάξεων για να τους αποστερήσει τα μέσα παραγωγής και ανταλλαγής, την ατομική και εθνική ιδιοκτησία του εδάφους, των λιμανιών, των ποταμών, και των ωκενανών.

( Με την υπογραφή ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΡΑΜΣΙ, εφημερίδα » Αβάντι »   1 Ιούνη 1919, χρόνος 23ος και αριθμό φύλλου 151 ) – ΙΤΑΛΙΑ

 

επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε!!!

 

 

αίμα καί αλληλεγγύη στόν εργαζόμενο Περικλή Μανιάτη.

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ, αρκετές μέρες μετά, η «παράπλευρη απώλεια» τής επίθεσης στό αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων στίς 14 Μάη εξακολουθεί νά βρίσκεται σέ σοβαρή κατάσταση λόγω τών εγκαυμάτων στό σώμα του.

 ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΙΜΑ (κάλεσμα σέ κάθε σκεπτόμενο, ευαίσθητο καί ελεύθερο άνθρωπο νά δώσει αίμα εθελοντικά γιά τόν Περικλή Μανιάτη/αιμοδοσία «Γιώργος Γεννηματάς» στήν οδό Μεσογείων ή από κάθε τμήμα αιμοδοσίας νοσοκομείου αναφέροντας μόνο ότι τό δίνει γιά τόν Περικλή Μανιάτη πού βρίσκεται στήν μονάδα Πλαστικής Χειρουργικής στό νοσοκομείο «Γιώργος Γεννηματάς» στήν Αθήνα)

 Ισως η πιό επιβεβλημένη στιγμή γιά νά μιλήσεις είναι όταν αντιλαμβάνεσαι τόν κυνισμό,τόν παραλογισμό καί τήν τυφλότητα πού συνεχίζει στήν ίδια συχνότητα μηδενιστικής απαξίωσης τής ανθρώπινης ζωής, παρά τήν τραγική εμπειρία γιά τό κίνημα μέ τούς 4 νεκρούς στήν τράπεζα «Μαρφίν»,στίς 5 Μάη τού 2010.

Κάποιοι στερούνται νόησης άρα καί αυτοκριτικής καί εξακολουθούν νά «παίζουν» μέ τά σώματα γύρω τους σάν τήν παιδική αρρώστεια μέ τά πλαστικά στρατιωτάκια, όταν φιλοεξουσιαστικές δράσεις όπως αυτή στίς 14/5/2011 στήν οδό Καλλιδρομίου στά Εξάρχεια τραυματίζουν τρείς απλούς πολίτες καί τόν ένα απ΄αυτούς τόν 48χρονο εργαζόμενο Περικλή Μανιάτη νά εξακολουθεί νά δίνει τόν δικό του κρίσιμο αγώνα γιά νά διατηρηθεί στήν ζωή, έχοντας «κληρονομήσει» από τό πέρασμα τής «αγωνιστικής δράσης»(εμπρησμός καί έκρηξη ντεπόζιτου αστυνομικού δικύκλου πού ήταν κοντά του) εγκαύματα Γ΄ βαθμού πού έχουν προκαλέσει μιά σειρά σοβαρών οργανικών προβλημάτων.

 Τήν ώρα πού ο αγωνιστής φοιτητής Γιάννης Καυκάς βγαίνει ζωντανός καί νικητής τής πάλης πού έδωσε γιά μέρες στήν εντατική μετά τόν άγριο ξυλοδαρμό του από βασανιστές τών ΜΑΤ στήν διαδήλωση τής 11ης Μάη,ο εργαζόμενος στήν λαϊκή αγορά Περικλής Μανιάτης πού προσπάθησε νά σώσει απ΄τήν φωτιά 55 χρονη πού πουλούσε λουλούδια σέ διπλανό πάγκο,νοσηλεύεται στήν πλαστική Χειρουργική τού «Γιώργος Γεννηματάς» έχοντας μεγάλη ανάγκη γιά αίμα.

 Ενα χρόνο ακριβώς μετά τό έγκλημα στήν «Μαρφίν» η πρέζα τής «ορθής αντίληψης»(πού όπως κάθε πρέζα σκοτώνει αργά ή γρήγορα) γιά τήν «δυναμική απάντηση στήν κυριαρχία» εξακολουθεί νά βασανίζει ανύποπτους πολίτες (πού δέν φέρνουν καμμία ευθύνη γιά τήν βαρβαρότητα καί τήν βία τών διαχειριστών καί εκπροσώπων τής «δημοκρατίας» πού ως τέτοια έχει παντού αδιέξοδα) αλλά καί νά «αυτοκτονεί» μέ τήν θανατερή ιδεοληψία της τό ίδιο της τό «πολιτικό υποκείμενο»(όπως θέλουν νά παρουσιάζονται στήν ανάληψη ευθύνης γιά τά γεγονότα)πώς η ανατροπή τού θεσμικού περιβάλλοντος καταστολής καί κρατικής τρομοκρατίας είναι υπόθεση «ρουτίνας» μερικών επιθέσεων σέ αστυνομικά τμήματα ή σέ «στρατηγικούς» συμβολικούς στόχους.

 Ο καθένας φυσικά είναι ελεύθερος (αφού αδυνατεί ή αδιαφορεί νά πάρει τά μαθήματα-παθήματα αυτής τής αποτυχημένης διαδρομής) νά ακολουθήσει τίς επιλογές του καί νά καεί μέσα στήν ιδεοληψία του.

Δέν έχει όμως δικαίωμα νά θυσιάζει καί νά καίει άλλους ανθρώπους γιά τά λίγα λεπτά μιάς φλόγας έξω απ΄τήν αλώβητη σιδερένια πόρτα τού συστήματος καί τού θεάματος.

 Οσα έγιναν στήν οδό Καλλιδρομίου στίς 14/5/2011 δείχνουν άλλη μιά φορά τήν περιφρόνηση στό Εμείς(μέ τόν ίδιο τρόπο πού τό κάνει ο χουλιγκανισμός,οι εγκληματικές συμμορίες καί μαφίες ,ο ίδιος ο παρασιτισμός καί μηδενισμός τής κάθε εξουσίας)πού δέν έχει μάτια γιά τήν ανθρώπινη ζωή παρά μόνο γιά τήν ολοκλήρωση τού «σκοπού».

Μέσα σέ ένα ασφυκτικό κλίμα οικονομικού τρόμου, εξαθλίωσης, ανασφάλειας καί απόγνωσης πού έχει καλλιεργήσει ο αντικοινωνισμός τού Κράτους ενάντια στήν πρόοδο, ανάπτυξη, πολιτισμό καί ευημερία τών πολιτών, οι πρακτικές αυτές (πού έχουν φυσικά πεθάνει,όπως καί η αντίληψη-φυλακή πού προσπαθεί νά τίς «αναστήσει» ως άλλη θρησκεία,μά όμως θρησκεία!) οδηγούν τήν κοινωνία στό άλλο άκρο (πού ως άκρο κι αυτό επωφελείται καί βολεύεται μέσα στήν συνολική κρίση συναντώντας τό άλλο του μισό στίς στάχτες τής Μαρφίν καί στήν Καλλιδρομίου) τής εθνικιστικής καί ρατσιστικής βίας πού χρησιμοποίησε τήν στυγερή καί αποτρόπαιη δολοφονία τού 44χρονου Μανώλη Καντάρη στήν γωνία 3ης Σεπτεμβρίου καί Ηπείρου γιά νά επιβάλλει από τό βράδυ εκείνο στό κέντρο τής Αθήνας τό μισητό σκηνικό φρίκης,τραμπουκισμού καί βίας μέ ομαδικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών.

Δέν είναι φυσικά ούτε θά είναι ποτέ ανθρώπινο,επαναστατικό ή αναρχικό, η πρόθεση καί ο σχεδιασμός νά κάψεις αστυνομικούς.

Πολύ όμως περισσότερο δέν θάναι ποτέ ανθρώπινο, επαναστατικό ή αναρχικό νά μένει πίσω τραυματισμένος βαριά ένας απλός ανύποπτος συνανθρωπός μας από τίς συνέπειες τής προχειρότητας καί τής ανοργανωσιάς μιάς κατά τά άλλα εξουσιαστικής δράσης πού έρχεται νά προστεθεί μαζί μέ παρόμοιες άλλες στό νά δώσει χέρι βοηθείας στήν προσπάθεια τού Κράτους νά ποινικοποιήσει όχι μόνο τούς αναρχικούς αλλά καί τό σύνολο τής συνοικίας τών Εξαρχείων ως «γκέττο εγκληματικών στοιχείων» αποσκοπώντας στήν υποβαθμισή της καί στήν επιβολή ειδικών μέτρων καί νόμων «τήρησης τάξης» στήν περιοχή.

 Η λαϊκή αγορά καί όσοι κινούνται μέσα σέ αυτήν δέν είναι «ασπίδα», δέν είναι «αόρατοι», δέν είναι «μάζα καί σωρός», δέν είναι μέ τό «έτσι θέλω» τού κάθε ασυνείδητου πολέμαρχου «περιφρούρηση» καί «κάλυψη» γιά νά αποχωρήσεις από τήν «μάχη» βολικά χωρίς απώλειες μετά τήν τελετή τού φετιχισμού τής βίας έξω από τό αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων.

Καί όσο κάποιοι δέν βάζουν φωτιά σέ εκτονώσεις χρήσιμες προβοκάτσιες γιά Κράτος, Καρατζαφέρηδες καί Χρυσαυγίτες τόσο άνθρωποι δικοί μας σάν τά θύματα τής Μαρφίν ή τής Καλλιδρομίου θά δολοφονούνται ή θά καίγονται μά πάντα σχεδόν όπως καί τώρα η ζωή τους θά μπαίνει σέ κίνδυνο.

Καί όσοι μέ τίς επιλογές τους συνεχίζουν νά παίζουν μέ τούς συνανθρώπους μας σάν τήν παιδική αρρώστεια μέ τά πλαστικά στρατιωτάκια, τόσο θά έχουν τούς αναρχικούς καί κάθε αγωνιστή, πάντα εναντιά τους.

 

 αναρχική συντροφικότητα καί αλληλεγγύη από τά Νότια στόν εργαζόμενο Περικλή Μανιάτη

 erozer2000@yahoo.gr

αλληλεγγύη στην δημοσιογράφο αγγελική χατζηδημητρίου και στην οικογένεια της.

(κι ομως τα ματια μου ειναι ακομη ανοιχτα και  φωναζουν)
 

ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ

 ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΚΑΙ Η

ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ?
 

Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ

ΠΟΤΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ
 

4,5 χρόνια μετά,η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου από τήν Χίο αντέχει,συνεχίζει καί επιμένει παρά τίς τραγικές αλλαγές καί ανατροπές πού προκάλεσε ξαφνικά στήν ζωή της καί στήν οικογενειά της ο παραλογισμός καί η βία ενός ιδιωτικού φύλακα στό εργοστάσιο τής ΔΕΗ αλλά καί η ανευθυνότητα ,η ολιγωρία καί αμέλεια γιατρών τού «Σκυλίτσειου» νοσοκομείου τής Χίου πού η «επιστημονική διάγνωση» πώς πρόκειται γιά ένα «ψυχολογικό σόκ» από τό επεισόδιο,κατέληξε νά είναι μετά από καθυστέρηση 15ωρών ένα βαρύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο.
΄Ηταν 8/4/06,όταν τό ξεκίνημα ενός ρεπορτάζ γιά βραχυκύκλωμα καί φωτιά στό εργοστάσιο τής ΔΕΗ στήν θέση Κοντάρι τής Χίου,εξελίχθηκε σέ «φωτιά» στό ίδιο σώμα τής Αγγελικής πού γιά 4,5χρόνια τώρα τήν έχει φυλακίσει στήν σιωπή καί στήν τετραπληγία.

Είναι 4,5χρόνια τώρα πού η Αγγελική δείχνει μέ τόν αγώνα της πώς τίποτα δέν μπορεί νά σταθεί εμπόδιο στόν άνθρωπο πού δέν παραιτείται γιά ζωή,δικαιοσύνη καί αξιοπρέπεια ,είναι η Αγγελική μιά δυνατή απόδειξη ενάντια στήν παθητικότητα καί στήν αδράνεια,αλλά καί αρκετές περιπτώσεις σάν εκείνη πού παρά τήν αναπηρία τους αρνούνται νά καθηλωθούν στό τείχος τής απογοήτευσης,τής απομόνωσης καί τού περιθωρίου πού σηκώνει γύρω τους ένα απάνθρωπο,εξουσιαστικό καί ανταγωνιστικό σύστημα.

Η δίκη πού ξεκίνησε επιτέλους αυτή τήν φορά στήν Χίο,μετά από αρκετές αναβολές στό παρελθόν,δέν μπορεί παρά νά έχει σάν τήν μόνη φυσική κατάληξη καί απόφαση τήν δικαίωση τής Αγγελικής πού αγωνίζεται νά σταθεί όρθια απέναντι στήν πληγή πού τής άνοιξαν εδώ καί 4,5χρόνια συμπεριφορές,στάσεις καί νοοτροπίες πού προέρχονται από μία τοξική πηγή πού δηλητηριάζει τήν ανθρώπινη ύπαρξη,μιά εστία μόλυνσης πού παράλληλα αναπαραγάγει ένα ταξικό σύστημα,εχθρικό,πολεμικό καί επιθετικό γιά τήν κοινωνική συμβίωση καί αλληλεγγύη.

Η Αγγελική Χατζηδημητρίου ,όπως καί όλα τά θύματα εργατικών «ατυχημάτων» ,οι απολυμένοι,οι άνεργοι,οι άστεγοι,οι μικροεπιχειρήσεις πού κλείνουν,όλος ο κόσμος τής μισθωτής σκλαβιάς καί ωμής εκμετάλλευσης πού σπρώχνεται μέσα στίς ειδικές συνθήκες σφαγής καί εξόντωσης από τήν συνδιαχείριση Κράτους,τραπεζών καί πολυεθνικών,νά ξέρουν πώς δέν είναι μόνοι τους,πώς η αναρχική συντροφικότητα καί ηθική κανέναν δέν θά αφήσει έξω από τήν αγκαλιά τής συμπαραστασής της καί τής στηριξής της απροστάτευτους στήν καταστολή,στήν τρομοκρατία,στήν φτώχεια,στήν εξαθλίωση καί στήν αδικία πού σπέρνει ο νόμος τής Βαρβαρότητας στό όνομα τής «δημοκρατίας»,τού «σοσιαλισμού»,τής «συναίνεσης» καί τής «ανάκαμψης τής οικονομίας»!

Μόνο μέσα καί μαζί μέ τούς άλλους ,μαζί θά μπορέσουμε νά περάσουμε σέ εκείνη τήν μέρα πού θέλουμε καί αγωνιζόμαστε νά έρθει,νά μήν αργήσει.
Εκείνη τήν μέρα πού τά βήματα καί η φωνή τής Αγγελικής,τής κάθε Αγγελικής από κάθε μεριά τής γής θά βρίσκονται στήν αρχή αυτής τής ατέλειωτης πορείας.

Απαιτούμε νά αποδοθεί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δικαιοσύνη σέ όσους έστειλαν τήν Αγγελική στήν αναπηρική καρέκλα,σέ όσους αναλογεί τό όποιο ποσοστό ευθύνης γιά τήν βαριά βλάβη τής υγείας της.

Απαιτούμε,είναι καί παλαιότερη θέση μας γιά τήν υπόθεση,η ΔΕΗ πού έχει εξοντώσει χρηματικά τούς εργαζόμενους μέ τά ληστρικά,πανάκριβα καί υπέρογκα τιμολογιά της,η ΔΕΗ πού ακόμα καί αυτές τίς σκληρές ώρες τής οικονομικής κρίσης γιά τόν λαό δέν διστάζει νά κατεβάσει τούς διακόπτες καί νά κόβει τό ρεύμα βυθίζοντας στό σκοτάδι καί στό κρύο χιλιάδες συμπολίτες μας ,η ΔΕΗ νά σταματήσει νά «κρύβεται» πίσω από έναν ιδιωτικό φύλακα(πού φυσικά έχει τεράστια ευθύνη γιατί άν δέν έδειχνε αυτόν τόν «υπαλληλικό ζήλο» μέ φανατισμό γιά τά συμφέροντα τών αφεντικών του,η Αγγελική δέν θά βρισκόταν σήμερα στήν δύσκολη αυτή κατάσταση,ούτε καί αυτός κατηγορούμενος σέ δίκη)καί νά πληρώσει όλα τά έξοδα γιά τήν νοσηλεία,θεραπεία καί οριστική αποκατάσταση τής υγείας τής Αγγελικής.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ,10/12/2010
erozer2000@yahoo.gr(επισυνάπτονται στήν αρχή όλα τά στοιχεία τού τραπεζικού λογαριασμού πού έκλεισε,αφού συγκεντρώθηκαν 1130 ευρώ ως ελάχιστη συμβολή οικονομικής βοήθειας στήν οικογένεια τής Αγγελικής)

σχετικές παλαιότερες αναφορές στήν υπόθεση

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=542818
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=614714
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=625793
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=626465
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=668231
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=559146
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1016131
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=980753
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=813400
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=687918