achtung…achtung…

Η φωτογραφία είναι από βιτρίνα ανθοπωλείου στη Φιλολάου. Την ανέβασε ο «Πιτσιρίκος» και η «αντιπληροφόρηση» στο fb.

Advertisements

ευρώπη, η επόμενη μέρα…

Τέλος εποχής για την ιστορική διαδρομή της «Ευρωπαϊκής ενοποίησης». Χαρές και πανηγύρια για το μαύρο παρασιτικό κεφάλαιο και τις ελευθεριάζουσες χρηματοπιστωτικές αγορές λόγω του κοινωνικού και οικονομικού «πολτού» πολλαπλών ταχυτήτων που αντικαθιστά με συνοπτικές διαδικασίες την ευρωπαική συλλογικότητα. Θα αγοράζουν φθηνά στις ευρωπαϊκές χώρες δεύτερης και τρίτης ταχύτητας την ίδια ώρα που θα συσσωρεύουν τα κέρδη τους στις Γερμανικές τράπεζες της πρώτης ταχύτητας. Η «υγειονομική οικονομική ζώνη» που διαμορφώνεται με έδρα το Βερολίνο σκοπό έχει να αποτελέσει  το πρωταρχικό σταθμό υποδοχής του λεηλατημένου εθνικού πλούτου των υποτελών χωρών, πλούτος ο οποίος στην συνέχεια  θα απορροφάται ως «πρώτη ύλη» από τις χρηματοπιστωτικές αγορές Δύσης και Ανατολής σαν απαραίτητη προϋπόθεση της ανακυκλούμενης συσσώρευσης κεφαλαίου και της αειφόρου κερδοφορίας. Περίπου όπως στα μέσα του 17ου Αιώνα τότε που ο καπιταλισμός, σε εμβρυακό στάδιο ακόμα, ανακάλυπτε στην Ήπειρο της Αμερικής τα απαραίτητα πρωτογενή εφόδια της αλματώδους ανάπτυξης του.

Το σχέδιο αυτό, εν μέσω διαχρονικής εκκρεμότητας που οδεύει τώρα προς την ολοκλήρωση του, δεν έχει ασφαλώς καμία απολύτως σχέση με όσα οι απλοί πολίτες της Ευρώπης ονειρεύθηκαν μετά την λήξη του Β Παγκοσμίου πολέμου. Δηλαδή μια ευρύτερη γεωγραφική ενότητα όπου οι χώρες που την συγκροτούν συμφωνούν σε ένα κοινό πλαίσιο αρχών για την μεταξύ τους πολιτική ισότητα στηριζόμενη στην Ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη, στην ευημερία των δημοκρατικών πολιτευμάτων και στις κοινές βάσεις ενός νέου πολιτισμικού πανευρωπαϊκού χάρτη. Με αυτή την κατά αρχάς συμφωνία επιχειρήθηκε να ξορκιστεί το φάντασμα του πολέμου, του φασισμού και της πείνας.

Προφανώς λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Ο νεοφιλελευθερισμός, με βάση την συμφωνία ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ήταν παρών σε κάθε καμπή της ιστορίας της. Δάνεισε τα χαρακτηριστικά του στην «λειτουργική άποψη» πάνω στην οποία χτίστηκε η Ενωμένη Ευρώπη, δηλαδή στην μονοδιάστατη οικονομική ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς ενώ οποιοδήποτε στοιχείο πολιτικής σύγκλισης υποβαθμίστηκε τεχνηέντως. Έτσι εξανεμίστηκαν τα όποια πολιτικά αποθέματα του Διαφωτισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη. Στην θέση αυτών των θεμελιακών ιδεολογικών υποδομών που αποτέλεσαν τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των ευρωπαικών λαών, ο παραδοσιακός καπιταλισμός ετοιμάζεται να παραδώσει την σκυτάλη της εξουσίας και τυπικά πλέον στον νεοφιλελευθερισμό ο οποίος με την σειρά του «εγγυάται» το πέρασμα της Ευρώπης και της κοινωνικής συνοχής των εθνών σε έναν σκληρό χρηματοπιστωτικό μεσαίωνα. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, δυστυχώς σε τροχιά αντίθετης κατεύθυνσης, γυρνώντας ολοταχώς προς τα πίσω με τέτοιο τρόπο ώστε οι εφαρμοσμένες σήμερα πολιτικές να θυμίζουν στερεότυπα του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος. Ο «πόλεμος» κάνει εκ νέου την εμφάνιση του στο γεωοικονομικό  πεδίο, πόλεμος ο οποίος πιθανά να προκαλέσει τον εκ νέου διαμελισμό της Ευρωπαϊκής οντότητας, εγκαινιάζοντας την περίοδο μιας νέας μεσαιωνικής πραγματικότητας με φτώχεια και αθλιότητα.

Η Μεσσιανική αντίληψη που επικρατεί στα πολιτικά διευθυντήρια της Ευρώπης προωθεί στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο την ηγεμονία του απόλυτου ατομικισμού, την παραίτηση από το συλλογικό γίγνεσθαι, επιδιώκει ένα νέο όρκο σιωπής, ενώ μετατρέπει την παθητικότητα σε μεταφυσικό και φαντασιακό αναπόφευκτο. Τα φαινόμενα αυτά ευνοούν την ραγδαία ανάπτυξη εθνικών αναδιπλώσεων, εθνικιστικών κινημάτων, κοινωνικού ρατσισμού και φασισμού. Βρισκόμαστε ήδη στο ενδιάμεσο στάδιο μιας εποχής η οποία γεννά συστήματα πολιτικής εκτροπής μέσω διορισμένων «μεταβατικών τοπικών κυβερνήσεων» που θα εδραιώσουν μια αυταρχική διοικητική οικουμενικότητα στη βάση των οικονομικών συμφερόντων των αγορών, διαδικασία από την οποία μόνο πολιτικές τερατογενέσεις μπορούμε να περιμένουμε. Στις περιφέρειες αυτής της οικουμενικότητας οι υποτελείς διοικήσεις των επαρχιών που θα αποτελούνται από εντεταλμένα πολιτικά όργανα και χρηματοδοτούμενα ιδεολογικά ιερατεία θα παίζουν τον ρόλο της σκιώδους τοπικής εξουσίας που θα ξεπουλάνε οποιαδήποτε πλουτοπαραγωγική πηγή. Προς απογοήτευση των τοπικών πληθυσμών ο πλούτος αυτός δεν θα κοινωνικοποιείται, δεν θα αναδιανέμεται αλλά θα κατευθύνεται προς τέρψη του αδηφάγου οικονομικού και πολιτικού διοικητικού κέντρου.

Οι εξελίξεις αυτές θα οδηγήσουν σε αντιδράσεις που πιθανά ούτε οι ίδιες οι κυρίαρχες αγορές μπορούν να προβλέψουν καθώς η λειτουργική παθογένεια τους σε σχέση με τις κοινωνικές μεταβολές αδυνατεί να αναλύσει την πολυπλοκότητα αυτών των εξελίξεων λόγω πλήρους ανυπαρξίας του κατάλληλου μεθοδολογικού εργαλείου που έχει αναφορά στην Πολιτική και Ιστορική επιστήμη. Όσοι αποτελούν το οργανικό σώμα της «φονταμενταλιστικής αγοράς» σε οποιαδήποτε βαθμίδα ιεραρχίας και εάν βρίσκονται υπόκεινται σε καθεστώς πλήρους σωματικής και ψυχικής εξάρτησης από το κέρδος σε κάθε μορφή του και με κάθε κόστος. Η «οικονομική ορθοδοξία» των ψεύτικων γκουρού, σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο κορπορατικό περιβάλλον, αντικαθιστά την γνώση με το ένστικτο. Μια νέα «θεολογία» προσπαθεί να ορίσει το μέλλον και να καπηλευτεί τις τύχες των λαών της Γηραιάς Ηπείρου.

τι θα πρέπει να περιμένουμε εαν γίνουν εκλογές.

Ο Νάρκισσος της μυθολογίας (εδώ σε λεπτομέρεια από πίνακα του Καραβάτζιο) ερωτεύτηκε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής.

   Ας επιλέξουμε το υποθετικό σενάριο ότι, διαμορφώνεται, επιτέλους, το κατάλληλο σκηνικό για να προκηρυχθούν εκλογές. Καθώς η υπερψήφιση της νέας «Συμφωνίας των Βρυξελών» δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα εάν τελικά θα χρειαστεί απλή ή διευρυμένη πλειοψηφία για έγκριση από το κοινοβούλιο, ανοίγει ο δρόμος για την απέραντη «αερολογία» που θα προκύψει τις επόμενες μέρες μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΗΜ.ΣΥΜ. περί πολιτικών ευθυνών για την έγκριση ή της απόρριψη του σχεδίου «Εθνικής Συναίνεσης». Πιθανά όμως να ανοίγει ο δρόμος της «ηρωικής εξόδου» του GAP και της κυβέρνησης, δυστυχώς όχι με «ελικόπτερα» αλλά με την γνωστή και πάγια μέθοδο της διαδικασίας «λαϊκής εκτόνωσης».

Εκλογές λοιπόν.

Κάτω από τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες η συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί την τελική επιλογή  αναδίπλωσης του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, ενώ παράλληλα η επιλογή αυτή θα εμπεριέχει έντονα τα στοιχεία του ναρκισισμού, καθώς το πολιτικό σύστημα με το απαραίτητο προεκλογικό lifting  θα προσπαθήσει να πείσει τον οργισμένο έλληνα πολίτη ότι είναι ακόμα ζωντανό, ερωτευόμενο εκ νέου τον εαυτό του κοιτώντας την αντανάκλαση του ειδώλου του στην «πηγή». Οι εκ των «έσω» διαχειριστές προφανώς θα προσπαθήσουν να περιγράψουν το είδωλο αυτό ως την απεικόνιση ενός νέου, όμορφου και δυνατού αγοριού. Όσοι όμως βιώνουν τα αποτελέσματα της κρίσης προφανώς θα αντιληφθούν το ίδιο είδωλο ως έναν ρυτιδιασμένο, ξάγρυπνο βουρκόλακα.

Για τον λόγο ότι, η ιδέα για την συγκρότηση ενός «πλειοψηφικού αριστερού πόλου» δεν φαίνεται να κερδίζει έδαφος, είτε γιατί προβοκάρεται είτε γιατί δεν παλεύεται όσο επιθετικά θα έπρεπε, ο απλός κόσμος δεν νομίζω ότι έχει να περιμένει κάτι «εντυπωσιακό» από αυτή την διαδικασία. Κάτι δηλαδή, που να αντιστρέψει την πορεία σύγκρουσης της ελληνικής κοινωνίας με τα βράχια. Από την στιγμή που η όποια αναδιάταξη του «πολιτικού σκηνικού» δεν θα προκληθεί από τις επιλογές του Λαϊκού κινήματος, αλλά εναπόκειται πλέον στην διάθεση των διαχειριστών του, δεδομένου και της «θεματικής εκλογικής ατζέντας» που θα επιλεχθεί, καθώς τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα θα «ενταφιαστούν» αριστοτεχνικά, θα περιοριστεί στην «αλλαγή φρουράς» με τους ίδιους διαχειριστικούς όρους.  Όλα αυτά υπό την έννοια ότι οι καταστροφικές-αντικοινωνικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης αποτελούν ήδη «νόμους του κράτους» ενώ η καλπάζων κυβερνητική «αντιμηνονιακή Δεξιά» είτε αυτοδύναμη, είτε με «συμμαχίες», θα υιοθετήσει πλήρως και με περίσσια ευχαρίστηση όλα τα ψηφισμένα μέτρα. Και επειδή η κοινωνική βαρβαρότητα εμπεριέχεται στο DNA της πολιτικής της καταγωγής, πιθανά να ζήσουμε εφιαλτικότερες μέρες από τις τωρινές σε επίπεδο καταστολής και αυταρχισμού. Να σημειωθεί δε, ότι η ηγεσίας της «απαλλαγμένη» από το βάρος της υπερψήφισης του Μνημονίου, πατώντας στις γνωστές πατριδοκάπηλες θεωρίες της, αφενός θα έχει τουλάχιστον την σιωπηρή ανοχή ευρύτερου μέρους της κοινωνίας, αφετέρου μπορεί να ηγεμονεύει σε ένα ευρύτερο πολιτικό σχήμα «Εθνικής Συναίνεσης». Εάν αυτά επαληθευθούν τότε οι κοινωνικές συνθήκες που θα δημιουργηθούν θα είναι απρόβλεπτες για το Λαϊκό κίνημα με μεγαλύτερο φόβο την κατασταλτική απομόνωση του.

Για το εάν και κατά πόσο θα «τεμαχιστεί» το «πολιτικό πτώμα» του ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει απευθείας την Ελληνική κοινωνία. Φυσικά, καλό θα ήταν τα αριστερά κόμματα να ενισχυθούν ακόμη περισσότερο από το εκλογικό σώμα, κυρίως από περιέργεια για το τι θα πράξουν εάν μεταμορφωθούν αιφνιδιαστικά σε «αποφασιστικής σημασίας» συντελεστές μιας απρόσμενης αναδιάταξης. Προσωπικά δεν είμαι σε αυτούς που πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα επανέλθει στα ποσοστά του 75 γιατί πολύ απλά αντιπροσωπεύει την κυρίαρχη κοινωνική κουλτούρα του πρόσφατος παρελθόντος. Πιστεύω δηλαδή ότι αυτό το «πολιτικό μόρφωμα»  δεν αποτελεί απλά ένα κόμμα αλλά πάνω απ όλα μια «κυρίαρχη νοοτροπία». Επιπλέον, σε μια τόσο συντηρητική κοινωνική πραγματικότητα με έντονα τα συμπτώματα πανικού όπως αυτή που βιώνει η Ελληνική κοινωνία σήμερα, οι όποιες εξελίξεις στο «κεντρικό ταμπλό» της πολιτικής σκηνής θα δρομολογηθούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι απολύτως χειραγωγημένες από την κυρίαρχη αστική τάξη. Όχι βέβαια ότι όλα βαίνουν πάντα όπως ακριβώς σχεδιάζονται ιδιαίτερα σε τόσο ρευστούς καιρούς.

 

Τι απομένει λοιπόν;

Αυτό που επιβάλλεται σήμερα να γίνει, επί της ουσίας μιλάμε για μονόδρομο, είναι η συμβολή όλων των αριστερών, προοδευτικών, ριζοσπαστικών δυνάμεων και των κοινωνικών κινημάτων, προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός «κοινού μετώπου» για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού ιστού της χώρας μας, έχοντας κατά νου την γενική (ελπίζω) παραδοχή ότι «ένας νέος κόσμος» δεν είναι εφικτό να χτιστεί πάνω σε «κοινωνικά ερείπια». Η ανασυγκρότηση αυτή πρέπει να γίνει όχι με όρους απλής «πολιτικής ηγεμονίας» αλλά κυρίως με όρους ιδεολογικής ηγεμονίας, όροι οι οποίοι θα αποτελέσουν την σταθερή βάση του νέου κοινωνικού οικοδομήματος.

Ζώντας σε εποχές πολιτικών «τερατογένεσεων», δηλαδή σε εποχές «Μεταδημοκρατίας», έχουμε σαφή δείγματα γραφής ότι, το νέο αυτό σύστημα δομείται αποκλειστικά πάνω σε οικονομικούς όρους έτσι όπως αυτοί εκπορεύονται από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Στην ουσία πρόκειται για μια «Θολή Δημοκρατία» όπου ο πάλαι ποτέ κυρίαρχος λαός θα έχει το δικαίωμα να εκλέγει ανά τακτά(;) χρονικά διαστήματα τους αντιπροσώπους του, θα πρέπει όμως παράλληλα να καταστεί εντελώς ανίκανος στο να αναλάβει κινηματικές δράσεις ώστε να είναι ο τελικός ρυθμιστής της δημοκρατικής εμβάθυνσης του πολιτεύματος. Δεν βιώνουμε απλά την κρίση της Δημοκρατίας, αλλά του τέλους του Δημοκρατικού πολιτεύματος έτσι όπως το γνώρισαν οι Δυτικές κοινωνίες. Από εδώ και πέρα όλο και περισσότερο το νεοφιλελεύθερο, νεωτεριστικό «κράτος» θα απομακρύνεται ταχύτατα από τους αυτονόητους δημοκρατικούς θεσμούς. Η οικονομία λοιπόν αντικαθιστά την πολιτική. Για αυτό και εμείς θα πρέπει να αντιστρέψουμε την εκπορευόμενη από τις αγορές λογική περί «τέλους της πολιτικής» με το να αποκαταστήσουμε πλήρως την αξιοπιστία των εννοιών «πόλις», «πολίτης», «πολιτική», ως έννοιες αδιάρρηκτες από την ιστορική διαδρομή της γένεσης της Δημοκρατίας αλλά και της ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού διαφωτισμού. Αυτό που θα πρέπει να παλέψουμε με νύχια και με δόντια είναι να ξαναβάλουμε τον «πολίτη» μέσω της συλλογικής συμμετοχής του στα κοινά στο επίκεντρο του πολιτικού συστήματος. Αντί δηλαδή η πλειοψηφία της κοινωνίας να αποτελεί μια αόρατη πολιτική συνιστώσα, να καταφέρουμε την ολική επαναφορά της  ως κυρίαρχη δύναμη στο πεδίο λήψης των πολιτικών αποφάσεων.

Αυτό το ευρύ κοινωνικό μέτωπο θα πρέπει να δημιουργηθεί αρχικά ως ο απαραίτητος μοχλός κοινωνικής αντίστασης, εξισορροπώντας την επιθετική πολιτική οποιασδήποτε κυβερνητικής εξουσίας, δυνητικά όμως με την απόκτηση δημιουργικής δυναμικής θα πρέπει να ασκήσει καταλυτική πίεση στα κόμματα της Αριστεράς ως προς την διαμόρφωση από κοινού μιας ηγεμονεύουσας πλειοψηφικής πρότασης λαϊκής εξουσίας. Η διαφορά από τις απόπειρες του παρελθόντος έγκειται στον τρόπο διαμόρφωσης αυτής της πρότασης που σαφώς θα ξεκινά και θα συγκροτείται από τα κάτω, από το ίδιο το «Μέτωπο» και τις κινηματικές του διαδικασίες, ενώ πολύ χρήσιμο θα ήταν να αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο ως προς την αναδιάταξη του Αριστερού πολιτικού δυναμικού καθώς σήμερα καμιά «ηγεμονεύουσα» αριστερή πολιτική δύναμη δεν είναι σε θέση να αναλάβει από μόνη της την ικανή και αναγκαία πρωτοβουλία για την δημιουργία αυτού του νέου, ενωτικού πόλου λαϊκής εξουσίας. Συνεπώς ο ρόλος αυτού του «Μετώπου» θα είναι διττός και έχει να κάνει, βραχυπρόθεσμα, με την οργάνωση της αντίστασης απέναντι στα στίφη των νεοφιλελεύθερων βαρβάρων (εγχώριων και διεθνών) που συνωστίζονται στην γραμμή εκκίνησης, μακροπρόθεσμα όμως με την κατάθεση στην κοινωνία, μέσω των αντιπροσώπων του, της πρότασης του για την Εθνική ανεξαρτησία μέσω της Λαϊκής κυριαρχίας.

 Πιθανά, σε εποχές γενικής λήθης και νεοφιλελεύθερου κοινωνικού κανιβαλισμού τα όσα γράφω να χαρακτηριστούν ως ανεφάρμοστα. Αυτό όμως που ζούμε τώρα, με έκανε να σκέφτομαι ότι για να είναι κάποιος ρεαλιστής στις μέρες μας πρέπει να διεκδικεί το «αδύνατο».

 

 

 

 

  

το «τέλος των ημερών»…

Τι παραπάνω, άραγε, να περιλαμβάνει μια επίσημη συντεταγμένη πτώχευση της χώρας, από τις καταστάσεις που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες; Με την κυβέρνηση να έχει επειδωθεί στην διαχείρηση ενός ακόμα «σεναρίου χρεοκοπίας», έχει κινητοποιήσει τις τελευταίες ώρες όλο τον πολιτικό μηχανισμό της και μέσω των ΜΜΕ επιτίθεται με λύσσα, σκορπίζοντας άπλετο τρόμο μέσω των δελτίων, εναντίον του Ελληνικού λαού που δέχεται απανωτά κτυπήματα, εισπράττοντας ένα συνεχόμενο σοκ και δέος.  

Ο υπουργός οικονομίας απειλεί με νέα μέτρα την κοινωνία, ενώ τα παπαγαλάκια της ενημέρωσης εγκαλούν την Κυβέρνηση επειδή οι «μεταρρυθμίσεις δεν προχωρούν«. Στην ουσία επειδή τα αφεντικά τους (εγχώρια και διεθνή) κρίνουν ότι υπάρχουν «καθυστερήσεις» στην «μοιρασιά» του δημόσιου πλούτου της χώρας. Εκρηκτικό πολιτικό μείγμα πραγματικά που θυμίζει ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. 

Από την άλλη είναι προφανές ότι η Ε.Ε. μπαίνει ολοταχώς σε φάση διάλυσης εν μέσω κυβερνητικής κρίσης στην Γερμανία. Η κρίση αυτή είναι βαθύτατα πολιτική και δευτερευόντως οικονομική, αφού διαχρονικά η περιβόητη αυτορρύθμιση της αγοράς έχει παραπέμψει σε ρόλο απλού παρατηρητή των εξελίξεων τις κυβερνήσεις των μελών-κρατών. Στην ουσία τις έχει συνθλίψει.

Στην χώρα μας είναι η στιγμή όπου η σοσιαλδημοκρατία συναντά τον φασισμό. Δεν προκαλεί εντύπωση, είναι έμφυτη η τάση της αυτή, η Ευρωπαική ιστορία άλλωστε βρίθει παρόμοιων παραδειγμάτων από το παρελθόν. Λογικά σκεπτόμενος θα περίμενε κανείς ότι το Σαββατοκύριακο αυτό οι πλατείες της χώρας θα ήταν γεμάτες από αποφασισμένους πολίτες. Αντί αυτού δίνουμε ραντεβού για μετά από ένα Μήνα….

Πόσο ακόμα; Τι άλλο πρέπει επιτέλους να συμβεί σε αυτή την χώρα;

Εις οιωνός άριστος!

 
 «Το εκήρυξεν ο θείος Όμηρος προ ετών τρισχιλίων: Εις οιωνός άριστος!…Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης;
Ημύνθησαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους;
Άμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι επιστρατείαι, ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά. Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεωκοπίας.
Τις ημύνθη περί πάτρης;
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.
Και σήμερον, νέον έτος έρχεται. Και πάλιν τι χρειάζονται οι οιωνοί; Οιωνοί είναι τα πράγματα.
Μόνον ο λαός λέγει. Κάθε πέρσυ και καλλίτερα.
Ας ευχηθώμεν το ερχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον».
                                                                                
                                                                                Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
                                                                                (Εφ. «Ακρόπολις», 1 Ιαν. 1896)

αυτή η κυριακή ανήκει πάντα στους εφήμερους νικητές…

«θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τους εαυτούς μας»   

                                                                                           Τζωρτζ  Οργουελ – 1984

 

Φαντάζομαι, πως δεν συντρέχει ιδιαίτερος λόγος ανησυχίας. Η κυριακάτικη αρένα των εκλογών θα έχει μόνο νικητές. Ας τους απαριθμήσουμε

Καταρχήν, οι πολίτες που «δεν θα ψηφίσουν κανένα πούστη» απέχοντας διακριρικά ή αδιάκριτα, γεμίζοντας τις καφετέριες της πόλης. Χαρακτηριστική ατάκα της συγκεκριμένης άποψης (λέγεται πάντα σε συνδυασμό με υπεροπτικό ύφος):  «Εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική». Ισως, γιατί κανείς δεν τολμάει να παραδεχθεί ανοιχτά ότι «ασχολείται αυτή μαζί μας και διαμορφώνει τις ζωές μας, ερήμην μας». Υπάρχει βέβαια και η απογοήτευση. Η τελική νίκη των εξουσιαστών απέναντι στους εξουσιαζόμενους.

 Θα ακολουθήσει η κυβέρνηση που ναι μεν θα «λάβει το μήνυμα»  αλλά παράλληλα θα ευχαριστήσει τον Ελληνικό λαό για την  «ανοχή» που δείχνει στην προσπάθεια της. Έτσι δεν θα χρειαστούν νέες εκλογές, με περίοδο «παρατεταμένης αστάθειας» εν μέσω επιστολών σε διάφορες πρεσβείες. Ο Φόβος πάντα, θα φυλάει τα έρμα. Η καλύτερη προεκλογική συνταγή επιτυχίας για όλες τις αποτυχημένες και ανάλγητες κυβερνήσεις.

Η αξιωματική αντιπολίτευση στην συνέχεια,  θα ερμηνεύσει το αποτέλεσμα ως ψήφο αποδοκιμασίας προς την κυβέρνηση. «Είμαστε έτοιμοι για τις ερχόμενες εκλογές, όποτε και εάν γίνουν αυτές» θα δηλώσει γεμάτος βεβαιότητα ο εκπρόσωπος του κόμματος. «Είμαστε σίγουροι ότι θα διαχειριστούμε καλύτερα τους όρους του μνημονίου. Διαθέτουμε την απαραίτητη, εμπειρία και  τεχνογνωσία, έχουμε δώσει δείγματα γραφής». Αυτό, βεβαίως, δεν λέγεται, απλά εννοείται.

Θα ακολουθήσουν τα υποσύνολα της Αριστεράς (όλα) που θα δηλώσουν για μια ακόμη φορά ότι, ο Ελληνικός λαός «αποδοκίμασε τις επιλογές της κυβέρνησης» ψήφισε αντιμνημονιακά και απομένει το πολυπόθητο «ραντεβού με τις μάζες» για το εκάστοτε υποσύνολο.

Όλοι όσοι θα συμμετέχουν σε ένα ακόμη «χαρούμενο Κυριακάτικο ξύπνημα» σε μια ακόμη «γιορτή της Δημοκρατίας», ελπίζω να καταλαβαίνουν ότι βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη περίοδο μεταβατικού σταδίου που αφορά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Θεωρώ, ότι αμέσως μετά τις εκλογές θα δρομολογηθούν εξελίξεις, από τις οποίες κανένας πολιτικός χώρος δεν θα μείνει ανεπηρέαστος. Όταν τρίζει ένας από τους δύο πυλώνες του πολιτικού συστήματος της χώρας, μοιραία, στον αντικριστό πυλώνα θα παρατηρηθούν φαινόμενα επικίνδυνων, για την σταθερότητα του οικοδομήματος, ταλαντώσεων.  

Η Αριστερά εντάσσεται, αυτή την στιγμή, στην θεωρία του «δημιουργικού χάους», καθώς το απόλυτο «Βig Bang» που επικρατεί στις τάξεις της πρόκειται να απελευθερώσει μπόλικη παραγωγική ενέργεια. Σχεδόν πάντα μετά την αποσύνθεση έρχεται η ανασύνθεση, αφού πρώτα μεσολαβήσει η λεγόμενη  «σκοτεινή περίοδος», η διάρκεια της οποίας, δυστυχώς, δεν είναι προβλέψιμη. Σε αυτή την σκοτεινή περίοδο πιθανά να παρατηρηθούν φαινόμενα θρησκευτικής διαμάχης: εικονομάχοι με εικονολάτρες και  ορθόδοξοι χριστιανοί εναντίον μονοφυσιτισμού και αρειανισμού.  

Σε κάθε περίπτωση θα χρειαστούν να χυθούν μεγάλες ποσότητες από μελάνι και φαιά ουσία στην προσπάθεια των «πολιτικών αναλυτών» να καταλάβουν «πως ψήφισε αυτή τη φορά ο κόσμος». Φυσικά, τα πιο χρήσιμα συμπεράσματα δεν θα ανακοινωθούν ποτέ.

Καλό θα είναι επίσης, να έχουμε κατά νου ότι, η πρόοδος σε επιμέρους τομείς της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας (π.χ. τεχνολογική πρόοδος) δεν συνεπάγεται αυτόματα την κοινωνία της ευημερίας και της ευμάρειας. Πιθανά, η «ανάπτυξη» να έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της και να χρειαζόμαστε μια σταθερή και ουσιαστική απο-ανάπτυξη.

 Ίσως το μέλλον μας, να σκιαγραφείται με ιστορικές συνταγές του κοντινού η απώτερου παρελθόντος. Δεν είναι αποδεδειγμένο ότι η Ιστορία πηγαίνει «μόνο μπροστά». Και να μην ξεχνάμε ότι, εάν ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η αρχή, ενώ το μνημόνιο η συνέχεια, η κατάληξη πιθανά να υπακούσει στους νόμους της  «λευκής πολιτικής καταιγίδας». Προς το παρόν βρισκόμαστε στο κέντρο αυτού του ακραίου «καιρικού» φαινομένου, για αυτό και η παροδική γαλήνη.

Ας κλείσουμε αισιόδοξα με μια παρότρυνση,  αναγκαία ευχή, η οποία ανήκει στον Οδυσσέα Ελύτη:

«Να είσαι η άμμος και όχι το λάδι στα γρανάζια του κόσμου».