Η «βίαιη ωρίμανση» της Αριστεράς

Πριν από λίγες μέρες άκουσα τον Γιάννη Δραγασάκη σε συνέντευξη του στο Ρ/Σ ΚΟΚΚΙΝΟ να χρησιμοποιεί την συγκεκριμένη έκφραση. Είναι πραγματικά ότι πιο ρεαλιστικό άκουσα τον τελευταίο καιρό. Να υποθέσω όμως ότι ο χρόνος πιέζει αφόρητα. Έχουμε στην διάθεση μας λιγότερο από ένα μήνα για να αποκτήσει σάρκα και οστά η συγκεκριμένη στρατηγική. Γιατί τώρα πια δεν μας φτάνουν μόνο οι ψήφοι αποδοκιμασίας κατά του μέχρι πρότινος κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Θα πρέπει να συνδυαστούν, να προστεθούν στην δυναμική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περισσότεροι ψήφοι επιδοκιμασίας μιας διεξοδικής και συγκεκριμένης εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.

Έχει ήδη διαμορφωθεί ένα πολιτικό μέτωπο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να «αναχαιτίσει» την δυναμική αυτή. Πρόκειται για μια ανήθικη, χωρίς πολιτικές αρχές, συκοφαντική επίθεση. Οι «λύκοι» επιχειρούν τώρα να φορέσουν τον μανδύα του «προβάτου». Όμως ο έλληνας πολίτης δεν είναι λωτοφάγος.

Οι «αιθεροβάμονες» προφανώς ξαφνιάστηκαν και από την γεμάτη εμπάθεια επίθεση του Κ.Κ.Ε. Τους καλωσορίζω στην σκληρή πραγματικότητα. Η εμμονή σε φαντασιακές λογικές ιδιαίτερα σε περιόδους βαθιάς κοινωνικής κρίσης αποδυναμώνουν οποιαδήποτε προσπάθεια ευρύτερης ανάλυσης της.  Εάν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις τα ποσοστά του Κ.Κ.Ε. στις επόμενες εκλογές θα αντιστοιχούν πλήρως με τον σκληρό και αδιαπέραστο πυρήνα των φίλων και μελών του κόμματος οπότε δεν ξέρω πόσο εποικοδομητικό θα είναι να επιμένει κανείς στην προοπτική μιας «κυβερνητικής συνεργασίας» με τους μηχανισμούς του Περισσού. Θα συμφωνήσω ότι οι αναφορές στην συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων πρέπει πρωτίστως να ακουμπούν στην «κοινή λογική» του αριστερού ψηφοφόρου.  

Κατά τα άλλα ο μόνος πραγματικός σύμμαχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στις επόμενες εκλογές είναι ο έλληνας πολίτης που πλήττεται άμεσα από τα αποτελέσματα των πολιτικών του μνημονίου. Αυτόν θα πρέπει να πείσει και σε αυτόν θα πρέπει να απολογηθεί για τυχόν παραλείψεις. Το απόλυτο όπλο στην επικοινωνία μαζί του είναι η κατάθεση της αλήθειας και η ανάλυση της σκληρής πραγματικότητας. Η αλήθεια ήταν ανέκαθεν επαναστατική και ο μόνος σίγουρος τρόπος για να οικοδομήσεις σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στην αριστερά και στον λαό.  Η ειδοποιός διαφορά της αριστεράς με το πολιτικό κατεστημένο της χώρας είναι ότι χωρίς την ενεργό συμμετοχή και στήριξη του απλού έλληνα πολίτη στο «κυβερνητικό έργο» μιας αριστερής πλειοψηφίας είναι σχεδόν ακατόρθωτο να συντελεστούν οποιεσδήποτε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει απόλυτη ανάγκη ο τόπος. Το «σχεδόν» έχει να κάνει με την πιθανότητα εγκαθίδρυσης στην εξουσία μιας κομματικής και γραφειοκρατικής νομενκλατούρας που θα διοικεί δήθεν στο όνομα του απλού λαού και θα παράγει μεταρρυθμιστικό έργο προς όφελος μιας νέας ολιγαρχίας άσχετα με την ονοματοδότηση που θα επιλεχθεί για να την καλύπτει. Αλλά ας μην κινδυνολογούμε τέτοιες ώρες.  

Ας πούμε λοιπόν στον κόσμο ότι πρέπει να γίνει ένα πλήρες σάρωμα στις επαχθείς νοοτροπίες τις οποίες εγκατέστησαν στην χώρα μας οι κυβερνήσεις των τελευταίων σαράντα (και βάλε) ετών. Ότι στην ουσία θα πρόκειται περί της απαραίτητης συνολικής επανεκκίνησης της σύγχρονης Ιστορίας της χώρας. Γιατί χωρίς αυτή την ολική επανεκκίνηση πολύ φοβάμαι ότι θα διαρραγούν οι όποιοι σύνδεσμοι μας ενώνουν με την ιστορική διαδρομή του λαού μας.  Ας μιλήσουμε για την ουσιώδη ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, για την σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα και την εργατική αριστοκρατία. Για την ανατροπή της σχέσης που διέπει σήμερα το κράτος με τον πολίτη, όπου στις μέρες μας το νεοφιλελεύθερο κράτος είναι ο εχθρός του πολίτη και ο πολίτης προσπαθεί να ξεφύγει και να ξεγελάσει του μηχανισμούς του αμυνόμενος απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των οικονομικών μέτρων. Ας του πούμε όμως ότι για να επανέλθουμε σε εποχές πραγματικής ανάπτυξης και ευημερίας θα πρέπει πρώτα να ισορροπήσουμε ως οικονομία στις παρούσες συνθήκες. Και ότι αυτό αποκλείει οποιοδήποτε σενάριο επιστροφής στην δραχμή ή εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί μια αδύναμη και απομονωμένη οικονομία, μη ανταποδοτική στον απλό ελληνικό λαό, όχι μόνο δεν θα μπορέσει να ισορροπήσει αλλά ούτε ακόμα και αυτά τα σύγχρονα σύνορα της χώρας δεν θα μπορέσει να διασφαλίσει στα πλαίσια ενός σκληρού γεωοικονομικού και γεωστρατηγικού ανταγωνισμού που εξελίσσεται στην ευρύτερη περιοχή μας. Η διαφορά με τον γεωοικονομικό πόλεμο του Γερμανικού πολιτικού και οικονομικού ιερατείου που μας απειλεί είναι ότι εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι δυνατόν να οργανωθούν οι απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες που θα αποτελέσουν ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης απέναντι στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα.

Ας απευθυνθούμε στον πολίτη για να του πούμε ότι εμείς σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε το σύγχρονο ελληνικό κράτος, λάφυρο ή δέσμιο των συμφερόντων του κόμματος που κυβερνά και ότι η κυβερνώσα αριστερά δεν θα δημιουργήσει νέες κομματικές στρατιές δημοσίων υπαλλήλων. Αντίθετα θα προσπαθήσει να οργανώσει καλύτερα και να αναβαθμίσει την λειτουργία του δημοσίου τομέα πάντα σε απόλυτη σύμπνοια και συνεργασία με τους εργαζομένους  και ότι θα φανεί αμείλικτη σε φαινόμενα διαφθοράς που στην ουσία αφαιρούν την δυνατότητα από τον παραγόμενο πλούτο του έλληνα πολίτη να αναδιανεμηθεί ισότιμα και ισόρροπα προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Γιατί η μεγάλη μάχη με τους βάρβαρους νεοκαπιταλιστές είναι η εξυγίανση και η ενδυνάμωση της λειτουργίας της δημόσιας σφαίρας απέναντι στα σχέδια  τους για πλήρη άλωση του δημόσιου κοινωνικού πλούτου.

Ας του πούμε ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν γίνονται οικονομικά θαύματα. Αλλά ότι σταδιακά μέσω ενός, επιτέλους, δίκαιου και μόνιμου φορολογικού συστήματος είναι δυνατόν ο κόσμος της εργασίας να ανακτήσει την αξιοπρέπεια του και την πίστη του σε μελλοντικούς σχεδιασμούς ειδικά σε ότι αφορά την νεολαία. Ότι προφανώς τα «χρυσά κουτάλια» του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ. μας τελείωσαν οριστικά και ότι η θεωρεία της «καμένης γης» που αναλάμβαναν ο ένας από τον άλλο δεν μας αφορά.  Ότι τα δανεικά πάνω σε δανεικά σε ότι αφορά την λειτουργία του ιδιωτικού αλλά και του δημόσιου τομέα είναι η σίγουρη συνταγή της καταστροφής. Ότι όταν δεν παράγεις και μόνο καταναλώνεις (με δανεικά και αυτό) δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να μην σκάσει η «φούσκα». Ότι η τακτική του «εύκολου και γρήγορου κέρδους» δεν μπορεί να συνεχίζεται διαχρονικά και να επικαλείται ως μέσο «ανάπτυξης». Ας προτάξουμε ως το απαραίτητο όπλο για την (οικονομική και πολιτιστική) παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας την δημιουργία μιας σύγχρονης «βαριάς βιομηχανίας» που κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να έχει άλλη μορφή από την ανάδειξη της παιδείας και τη ιστορίας αυτού του τόπου που θα πρέπει να αποτελέσουν το αναπόσπαστο κομμάτι μιας διαφορετικής, εναλλακτικής τουριστικής βιομηχανίας.

Η σύνεση και η μετριοπάθεια πρέπει να ακολουθεί κάθε μας βήμα ως κοινωνία από εδώ και πέρα. Η ανασυγκρότηση και η ανασύνθεση των λόγων και των έργων μας αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την ωρίμανση (βίαιη ή μη) της Αριστεράς. Το σίγουρο είναι ότι η μεγάλη μάχη για την Αριστερά θα κριθεί στο πεδίο της διαφορετικότητας που προκύπτει από την φιλοσοφία και την κουλτούρα της με στόχο την συγκρότηση μιας διαφορετικής κοινωνικής συνεκτικότητας από αυτή που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Καθαρά χέρια και καθαρές συνειδήσεις χρειάζεται να πρωταγωνιστήσουν στην μάχη αυτή. Σε καμία περίπτωση δεν θα είναι εύκολη. Θα αποτελέσει όμως τον μόνο σίγουρο δρόμο που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε τα δύο τελευταία χρόνια με ευθύνη του πολιτικού πτώματος του δικομματισμού και των οικονομικών συμφερόντων που βασίστηκαν πάνω σε αυτό.       

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s