οι φυλές των γηπέδων και ο ρόλος της συντεταγμένης πολιτείας.

δεν ομιλώ, δεν βλέπω, δεν ακούω...


Πολλά γράφτηκαν και ακόμα πιο πολλά ειπώθηκαν για όσα συνέβησαν την περασμένη Κυριακή στο Ο.Α.Κ.Α.
Δεν ενδιαφέρομαι να περιγράψω τον ρόλο της ΕΛ.ΑΣ. και των Μ.Α.Τ. γιατί είναι σαν να σου δείχνουν το φεγγάρι και εσύ να κοιτάς το δάκτυλο. Περισσότερο δημιουργούν και συμμετέχουν στα επεισόδια παρά τα περιορίζουν. Για τις φυλές των γηπέδων αποτελούν το αναπόσπαστο
alter ego στην έλξη των αντιθέτων. Με ενδιαφέρει όμως ιδιαίτερα να εστιάσω στις λειτουργίες των Π.Α.Ε., της πολιτικής ηγεσίας και στις ευθύνες που προκύπτουν.

Θυμηθείτε πέρυσι, σχεδόν ένα χρόνο πριν, τα γεγονότα του τελικού κυπέλου Ελλάδος. Και τότε υποτίθεται πως η πολιτεία σε συνεργασία με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία θα νομοθετούσε, θα έβρισκε τους υπαίτιους, θα έκανε κάθαρση στο χώρο του ποδοσφαίρου. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος και συνέβησαν πολύ χειρότερα. Είναι δεδομένο ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας και δεν θέλει και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Η δυναμική του έχει ξεπεράσει την εξουσία της πάνω στον συγκεκριμένο χώρο προ πολλού. Δεν θέλει να το αντιμετωπίσει γιατί επί της ουσίας θα πρέπει να αναλύσει τα αίτια της ήττας του πολιτικού συστήματος στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο.

 Η προσωπική μου άποψη είναι ότι την αποκλειστική ευθύνη για την βία στα γήπεδα την έχουν οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες. Τα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών αυτών, ειδικά των λεγόμενων «μεγάλων ομάδων», εξαρτώνται  άμεσα από την δυναμική των οργανωμένων συνδέσμων οπαδών. Φυσικά κανείς από τις Π.Α.Ε δεν μπορεί να εναντιωθεί στους συνδέσμους αυτούς. Αποτελούν πλέον οργανωμένους στρατούς με συγκεκριμένη δομή και ιεραρχία. Παλαιότερα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80 οι οργανωμένοι οπαδοί αντιμετωπίζονταν από τους διοικούντες ως ένα «γραφικό φαινόμενο». Στην συνέχεια, με το πέρασμα των χρόνων και ενώ ο τρόπος οργάνωσης τους άλλαζε ραγδαία κατά τα αγγλικά πρότυπα, οι διοικούντες αποφάσισαν να τους «χρησιμοποιήσουν» για να εδραιώσουν την παρουσία τους στην προεδρία ή στην διοίκηση της ομάδας. Έγιναν οι «δικοί τους άνθρωποι». Στις μέρες μας ουδείς μπορεί να τους αντιμετωπίσει, καθώς η παρουσία ακόμα και των πιο μεγάλων επιχειρηματικών ή αθλητικών ονομάτων στα διοικητικά συμβούλια των Π.Α.Ε. εξαρτάται κυρίως από την συναίνεση των οργανωμένων οπαδών. Ποιος από όλους αυτούς που έχουν συμφέροντα από το ποδόσφαιρο και χρησιμοποιούν  το άθλημα για οικονομικούς ή πολιτικούς λόγους θα τολμήσει να εναντιωθεί ή θα αποπειραθεί να ελέγξει αυτούς τους συνδέσμους. Ένας βραχυπρόθεσμος ή μακροπρόθεσμος πόλεμος εναντίον του θα τον αναγκάσει σε παραίτηση αργά ή γρήγορα, πράξη αντίθετη με τα συμφέροντα του. Βέβαια οι Σύνδεσμοι αυτοί (κυρίως οι σκληροί πυρήνες τους) έχουν απωλέσει προ πολλού κάθε ίχνος ρομαντικών χαρακτηριστικών που διέπουν την σχέση ενός οπαδού με την ομάδα της καρδιάς του. Σε πολλές περιπτώσεις ενδιαφέρονται να συνδιοικούν με τους παράγοντες της ομάδας ή να επιβάλουν την δυναμική τους ως αναπόσπαστο κομμάτι στην λειτουργία της Π.Α.Ε.
Έτσι δημιουργείται μια σχέση ανοχής με πολύ λεπτές ισορροπίες. Κατά βάθος οι ίδιοι οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες εξέθρεψαν και ανέχτηκαν το συγκεκριμένο φαινόμενο με αποτέλεσμα μέσα από μια διαρκή εξελικτική-εκφυλιστική πορεία σύμφυτη με την κοινωνική κρίση των τελευταίων ετών να γιγαντώσει, να αυτονομοποιηθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από κάθε έλεγχο. 

Ο ρόλος της πολιτείας στο συγκεκριμένο ζήτημα εκτός από «διακριτικός», είναι τουλάχιστον αόρατος για να μην πω ανύπαρκτος. Για να παρέμβει δραστικά το κράτος, δηλαδή η πολιτική ηγεσία και το πολιτικό προσωπικό θα πρέπει πρώτα απ όλα να εναντιωθούν στις πρακτικές και στις στρατηγικές των Π.Α.Ε που υποθάλπουν ή ανέχονται τα φαινόμενα οπαδικής βίας και αυτό δεν το θέλει κανείς γιατί οι ψήφοι που προέρχονται από τον συγκεκριμένο χώρο μπορούν να κρίνουν την θέση ενός βουλευτή, ενός δημάρχου ή ενός απλού δημοτικού συμβούλου. Επιλέγουν λοιπόν απλά να νομοθετούν για το θεαθήναι ενώ στην πράξη οι νόμοι αυτοί παύουν να ισχύουν.

Ένα απλό μέτρο που θα μπορούσε να θεσπίσει η συντεταγμένη πολιτεία είναι η υποχρεωτική κατάθεση στο αρμόδιο πρωτοδικείο του καταστατικού λειτουργίας των κεντρικών οπαδικών συνδέσμων. Εκεί προφανώς θα αναγράφονται και τα ονόματα των υπευθύνων, δηλαδή των μελών του Δ.Σ. που αντιπροσωπεύουν τους συγκεκριμένους συνδέσμους. Για να καταλάβετε πως λειτουργεί το σύστημα πρέπει να πούμε ότι, πριν από κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα ένα συγκεκριμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της εκάστοτε Π.Α.Ε αναλαμβάνει την ευθύνη για την διαχείριση και την απόδοση χιλιάδων εισιτηρίων μαζικά (ειδικά στα ντέρμπυ) στους κεντρικούς συνδέσμους των οργανωμένων οπαδών. Τα υπόλοιπα εισιτήρια διατίθενται σε απλούς μεμονωμένους φιλάθλους από τα ταμεία των Π.Α.Ε.  Ο συγκεκριμένος σύμβουλος της διοίκησης σε συνεργασία με τους υπαλλήλους που εργάζονται στο τμήμα διαχείρισης των εισιτηρίων μοιράζουν χιλιάδες εισιτήρια αποκλειστικά στα κεντρικά γραφεία των συνδέσμων αυτών, που αφορούν συγκεκριμένες θύρες, ενώ στην συνέχεια τα εισιτήρια αυτά μοιράζονται από τον κεντρικό σύνδεσμο στα τοπικά παραρτήματα (club) τους. Στην διαδρομή αυτή χάνεται κάθε έλεγχος. Το που ακριβώς καταλήγουν αυτά τα εισιτήρια προφανώς δεν ενδιαφέρει κανέναν γιατί όλοι εισπράττουν τα ποσοστά  από την πώληση τους και έτσι όλες οι πλευρές είναι ικανοποιημένες. Το θέμα είναι βέβαια ότι στην Π.Α.Ε. ξέρουν ακριβώς τα ονόματα αλλά και τις διευθύνσεις των ατόμων τα οποία αντιπροσωπεύοντας τους συνδέσμους πήραν αυτά τα χιλιάδες εισιτήρια. Είναι τα ίδια ακριβώς άτομα που μεσοβδόμαδα ή λίγο πριν τον αγώνα θα έρθουν στο τμήμα διαχείρισης να αποδώσουν το κόστος  των πωληθέντων εισιτηρίων.  Πως συμβαίνει λοιπόν όταν ξεκινάνε επεισόδια στις συγκεκριμένες θύρες στις οποίες διατέθηκαν εισιτήρια από συγκεκριμένους ανθρώπους μέσα σε συγκεκριμένους συνδέσμους ο αρμόδιος εισαγγελέας να μην μπορεί να σκεφτεί το εξής απλό, δηλαδή μια επικοινωνία με την Π.Α.Ε. που είχε την ευθύνη διεξαγωγής του αγώνα στο οποίο συνέβησαν τα επεισόδια για να πληροφορηθεί ποια φυσικά πρόσωπα είχαν την ευθύνη τόσο εκ μέρους  της Π.Α.Ε  όσο και εκ μέρους των συνδέσμων στην διαχείριση και στην διανομή των εισιτηρίων στις συγκεκριμένες θύρες. Είναι τόσο απλό. Συγκεκριμένοι άνθρωποι ανέλαβαν την ευθύνη και μοίρασαν τα συγκεκριμένα εισιτήρια σε οπαδούς που προσήλθαν στις συγκεκριμένες θύρες από τις οποίες ξεκίνησαν τα επεισόδια. Τι δεν μπορεί να καταλάβει η πολιτεία;

 Και όμως τίποτα απολύτως δεν πρόκειται να διαταράξει τις ισορροπίες του συστήματος αυτού. Σε μια παρωδία διαδικασίας η αθλητική δικαιοσύνη θα καλέσει την Π.Α.Ε που ευθύνεται για τα επεισόδια σε απολογία. Θα ακουστούν δικαιολογίες που υποβιβάζουν την νοημοσύνη του ανθρώπου. Όλοι θα τις ανεχτούν γιατί πρέπει να συνεχιστούν οι «παραγωγικές διαδικασίες». Η Π.Α.Ε. να πουλάει εισιτήρια και να έχει τον «διοικητικό» πυρήνα των οργανωμένων οπαδών ικανοποιημένο και οι σύνδεσμοι να βάζουν «καπέλο» στα εισιτήρια αποκομίζοντας ένα πολύ καλό ποσοστό κέρδους επιδεικνύοντας-υπενθυμίζοντας παράλληλα την δύναμη τους τόσο στους διοικούντες της ομάδας που υποστηρίζουν όσο και στους οπαδούς της αντιπάλου ομάδος. Θα ανακοινωθούν ποινές (χρηματικές και κάποιοι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών) που μετά από την συνηθισμένη έφεση της Π.Α.Ε που καταδικάστηκε θα πέσουν στο μισό. Πολύ σύντομα οι ίδιοι εκπρόσωποι των συνδέσμων θα πηγαίνουν στους ίδιους συμβούλους της Π.Α.Ε να παίρνουν τα ίδια εισιτήρια για τις ίδιες θύρες. Ουδείς διανοείται να σπάσει την αρχή της «ανωνυμίας». Κάτι σαν ομερτά καθετοποιημένη σε όλα τα επίπεδα.

Και η συντεταγμένη πολιτεία; Η πολιτική ηγεσία; Προφανώς και αυτή ικανοποιημένη εκφράζεται μέσω της απίστευτης δήλωσης του υπουργού πολιτισμού Κου Γερουλάνου ο οποίος στα τέλη Αυγούστου του περασμένου έτους, εν μέσω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, σε ερώτηση δημοσιογράφου απήντησε το εξής απλό:  «Μα είναι κοινωνική ανάγκη να ξεκινήσει άμεσα το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου». Είναι ανάγκη λοιπόν η συσσωρευμένη οργή του κόσμου και ειδικά της νεολαίας να ξεσπά με αυτό τον τρόπο σε συγκεκριμένους περιχαρακωμένους χώρους, στα γήπεδα, στο όνομα της ποδοσφαιρικής ομάδας στα ιερά και στα όσια του εμβλήματος της. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ομάδα, ο οργανωμένος σύνδεσμος μετατρέπεται σε «επαναστατικό υποκείμενο»  με χώρο δράσης αποκλειστικά το γήπεδο. Ο εχθρός είτε είναι ο αντίπαλος οπαδός είτε η ΕΛ.ΑΣ. ανάλογα με την περίπτωση.  Έτσι ακυρώνεται οποιαδήποτε ευρύτερη κοινωνική συνειδητοποίηση, οποιαδήποτε συλλογική και προσωπική ταύτιση όσων δρουν μέσω του συγκεκριμένου «υποκειμένου» με τις συλλογικές δράσεις αντίστασης του λαού και των εργαζομένων. Ο στόχος επετεύχθη. Όλοι ικανοποιημένοι. Και εις άλλα με υγεία… μέχρι τα επόμενα συνήθη γηπεδικά επεισόδια που για μια ακόμη φορά θα «χυθεί άπλετο φως», θα «μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο» και θα «αναζητηθούν οι υπεύθυνοι».

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s