οι νέες συλλογικότητες της εποχής μας.

Στην σημερινή εποχή, όπου οι πολιτικές και εκτελεστικές δομές της καπιταλιστικής εξουσίας συγκεντρώνουν την ισχύ τους σε οικουμενικούς-πανεθνικούς μηχανισμούς, η δημιουργία και ο συντονισμός πολλών τοπικών πυρήνων παραγωγής πρωτογενούς πολιτικής και «αντι-εξουσίας» πιθανά να αποτελέσει την απάντηση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Ο σχεδιασμός αυτός  θα πρέπει να αφορά το πέρασμα από την θεωρία στην πράξη δηλαδή σε έμπρακτες κινήσεις αλληλεγγύης, στην ουσία να παρέμβουμε στην κατάσταση των πραγμάτων, αλλά κυρίως να οργανώσουμε τις νέες συλλογικότητες που απαιτεί η εποχή μας. Συλλογικότητες οι οποίες μπορούν να προσφέρουν άμεσα την αλληλεγγύης τους στον πυρήνα του προβλήματος αλλά και να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής αντίστασης η οποία αποτελεί το ζητούμενο στις μέρες μας. Εάν «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», τότε όλοι εμείς που αποδεχόμαστε την ρήση αυτή δεν έχουμε παρά να οργανώσουμε τις προτεραιότητες και τους στόχους της «επόμενης μέρας». Στην ουσία καλούμαστε να αποδείξουμε εάν τα όσα πιστεύουμε και προτείνουμε μπορούν να αναδιαμορφώσουν εκ βάθρων το σύγχρονο κοινωνικό πεδίο.

Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά, δεν ξεσηκώνεται, και απλά πνίγει την οργή μέσα του, χωρίς βέβαια  να υποτιμώ τις μεγάλες κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν. Όμως, η μη οργανωμένη διαχρονικότητα της κινηματικής πίεσης αλλά κυρίως η έλλειψη της συνεχούς πρακτικής επικαιροποίησης των αιτημάτων μέσα από το διαφαινόμενο «πάγωμα» των λαϊκών κινητοποιήσεων απέδειξαν για μια ακόμη φορά την ανθεκτικότητα και την δυνατότητα σταθεροποίησης (έστω και προσωρινά) που διαθέτει το κυρίαρχο σύστημα απέναντι στις αυτοκαταστροφικές κυκλικές του κρίσεις και την ικανότητα να διαχειρίζεται μέσω της ανακύκλωσης του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί τις κοινωνικές αντιδράσεις που προκύπτουν σε αυτή την κρίσιμη καμπή της παγκόσμιας Ιστορίας. Το πρόβλημα σχετικά με την ανάδειξη της «κινηματικής λογικής» ως ηγεμονεύουσα άποψη, προσωπικά, το εστιάζω στο γεγονός ότι η πλειοψηφία της Ελλαδικής Μεταπολιτευτικής κοινωνίας είχε παραιτηθεί εθελοντικά από κάθε είδους αυτοοργάνωση σε πρωτογενές συλλογικό επίπεδο, παραχωρώντας ή και εκμεταλλευόμενη το δικαίωμα της εκπροσώπησης της σε πολιτικούς και οικονομικούς «εταιρικούς σχηματισμούς» ως απαραίτητο αντιστάθμισμα μιας επίπλαστης και φαντασιακής ευημερίας. Αυτό μπορεί να ήταν αρκετό σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, μόνο που η «ανάπτυξη» αυτή, πάντα βραχυπρόθεσμη, ήταν τόσο στρεβλή και είχε τόσο κοντά ποδάρια όσο το ψέμα της «καταναλωτικής αφθονίας» μέσα στο οποίο έζησε όλα αυτά τα χρόνια. Η συνειδητοποίηση ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι ξεκίνησε η «αντίστροφη μέτρηση» προκαλεί σοκ και δέος μπροστά στην παραδοχή ότι οι ατομικές λύσεις δεν επαρκούν πια για να σώσουν ακόμα και το ίδιο το άτομο που τις πιστεύει και τις επικαλείται καθώς το θεμελιώδες πρόβλημα της «αναδιανομής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου» ήταν, είναι και παραμένει απολύτως συμβατό με «συλλογικές λύσεις».

Εκεί όμως που υπάρχουν τα προβλήματα, εκεί ακριβώς βρίσκονται και οι λύσεις. Θα εκπλαγεί κανείς από το πόσα μπορεί να προσφέρει μια καλά οργανωμένη εναλλακτική συλλογικότητα σε τοπικό επίπεδο. Από το να συγκεντρώνει και να πηγαίνει τρόφιμα σε όσους τα έχουν ανάγκη είτε αυτοί είναι απεργοί, είτε απλά συμπολίτες μας που σε επίπεδο γειτονιάς δυσκολεύονται να επιβιώσουν, μέχρι το να παρεμβαίνει δυναμικά στα δημοτικά συμβούλια της πόλης και να ζητάει επιτακτικά την λήψη μια σειρά μέτρων που θα οδηγήσουν στην ανακούφιση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Από το να βρίσκεται δίπλα σε όσους επιχειρηθεί να κοπεί το ρεύμα μέχρι να προσφέρει πολιτιστικές εκδηλώσεις που δεν μετατρέπουν την ψυχαγωγία σε εμπόρευμα. Από το να δημιουργήσει κοινωνικό παντοπωλείο και να ασχοληθεί με το ανταλλακτικό εμπόριο, μέχρι να φτάσει σε ένα σημείο και σε συνεργασία με καθηγητές και γιατρούς να προσφέρει δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες. Από το να οργανώνει ανοιχτές συνελεύσεις σε γειτονιές και να δημιουργεί ομάδες εθελοντών που θα διαχειρίζονται τα προβλήματα, μέχρι να διοργανώνει χαριστικά παζάρια ανταλλαγής προϊόντων. Από το να αφυπνίσει την οικολογική συνείδηση ως απαραίτητη προϋπόθεση ενός διαφορετικού τρόπου αντίληψης του ευ-ζην μέχρι να προστατεύει δυναμικά τους δημόσιους χώρους από την περιβαλλοντική αλλοίωση και την εμπορική εκμετάλλευση.

Προφανώς δεν μιλάμε για κάποιου είδους «φωτισμένης μειοψηφίας» καθώς γενικότερος στόχος των πρωτοβουλιών αυτών είναι να βοηθήσουμε την επιστροφή του πολίτη στην πρωτογενή παραγωγή πολιτικής μέσα από αντι-ιεραρχικά σχήματα. Δηλαδή, ενεργοποιώντας την καθοριστική παρέμβαση του σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο ως προς την νέα συμμετοχική διαμόρφωση της καθημερινότητας του. Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκατασταθούν οι δύο απαγορευμένες λέξεις της εποχής μας η πολιτική και η αγορά, λέξεις οι οποίες έχουν αλλοιωθεί πλήρως από την φιλοσοφία της  κοινωνικής βαρβαρότητας που διέπει τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Πολιτική, όπως η λέξη αυτή αποτελεί την αδιάρρηκτη συνέχεια της ελληνικής λέξης πόλις η οποία ενσωμάτωσε την έννοια του πολίτη στην λογική του Δήμου και της άμεσης δημοκρατίας με τις όποιες αλλοιώσεις που προέκυψαν από την ιστορικής της διαδρομή προς εξέταση και ανάλυση, αλλά κυρίως την  λέξη αγορά που δεν είναι τίποτα άλλο από τον χώρο συνάντησης και συνάθροισης των πολιτών του Δήμου που επιθυμούν τον διάλογο και την κοινωνική επαφή. Δηλαδή εκεί που χτυπάει η καρδιά της πόλης και εκτός από οικονομικό κέντρο απλών καθημερινών συναλλαγών το σημείο ενημέρωσης και συζήτησης για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Πιθανά οι δύο αυτές έννοιες να αποτελούν τον χαμένο συνδετικό κρίκο που μπορεί να ενώσει και πάλι τον διαλυμένο κοινωνικό ιστό της σημερινής Ελλάδας. Γιατί ας μην γελιόμαστε, περί αυτού πρόκειται. Οι όποιες βάρβαρες και αντικοινωνικές πολιτικές προσπαθούν να επιβληθούν από τα πολλαπλά κέντρα εξουσίας  απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι να ολοκληρωθεί η διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας και η επακόλουθη πολτοποίηση του.

Εμείς απαντάμε με την ανάδειξη και την αξιοποίηση της δυνατότητας των δημόσιων χώρων να συνθέτουν απόψεις, ιδέες, και να εφαρμόζουν πρακτικές μιας ουσιαστικής κοινωνικότητας την οποία δυστυχώς έχουμε απολέσει. Ας έχουμε κατά νου ότι από εδώ και πέρα τη ζωή στις πόλεις και στο αστικό περιβάλλον θα πρέπει να την χτίζουν οι παρέες, οι ομάδες και οι νέες συλλογικότητες που δείχνουν την ικανότητα να πολλαπλασιάζονται και να δρουν μακριά από τα φώτα της δημόσιας πληροφόρησης σε πλήρη αντίθεση με τις γραφειοκρατικές διοικητικές υπηρεσίες και τις πολιτικές πλειοψηφίες που επιχειρούν να διαμορφώσουν τετελεσμένα γεγονότα τα οποία οδηγούν σε μια κατακερματισμένη και αδύναμη να αντιδράσει κοινωνία.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s