είναι εθνικό ότι είναι αληθινό…

Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση. Umberto Eco

Η όποια ισχύ της Δημοκρατίας πηγάζει από μια απλή αλλά ουσιαστική παραδοχή: Την δυνατότητα συμμετοχής και έκφρασης του πολίτη σε θέματα που αφορούν την διαμόρφωση της ζωής του, της καθημερινότητας του. Στην εποχή της «Μεταδημοκρατίας» στην οποία εισήλθε με πολύ βίαιο τρόπο η χώρα τα δύο τελευταία χρόνια φαίνεται ότι ακόμα και τα αυτονόητα σταμάτησαν να ισχύουν. Έχει παρατηρηθεί ότι στις χώρες που εμπλέκεται το Δ.Ν.Τ. η δυνατότητα του λαού να προσφύγει στην εκλογική διαδικασία έχει περιορισθεί στο ελάχιστο δυνατό.  Αυτό που προκαλεί εντύπωση (σχετική) είναι το γεγονός ότι σε αγαστή συνεργασία με τους κυρίαρχους Ευρωπαϊκούς μηχανισμούς αποπειράται να καταλυθεί ακόμα και το Φιλελεύθερο Ευρωπαϊκό αστικό σύστημα το οποίο σαφώς ορίζει ως την πιο ασφαλή μέθοδο για την επίλυση πολιτικών κρίσεων την προσφυγή στην ετυμηγορία του λαού. Κοινώς, αυτό που ακούγεται κατά κόρον τον τελευταίο καιρό : «στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» τείνει να μετεξελιχθεί σε «ακόμα και αν δεν υπάρχουν εμείς θα πρέπει να τα δημιουργήσουμε». 

 Aυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας την τελευταία εβδομάδα προφανώς δεν έχει σχέση με κανένα είδος Δημοκρατίας. Η όλη συζήτηση εξαντλείται στο θέμα των προσώπων που θα συγκροτήσουν μια κυβέρνηση διορισμένη και όχι εκλεγμένη ενώ καμία αναφορά δεν γίνεται στις πολιτικές αποφάσεις που θα παρθούν και που θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στον τρόπο διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση  θα επιβληθεί κυρίως από την πίεση που ασκούν τόσο οι περίφημοι πλέον «Ευρωπαϊκοί εταίροι» όσο και τα εγχώρια καθεστωτικά ΜΜΕ που καθημερινά λοιδορούν το ίδιο πολιτικό προσωπικό  το οποίο στην συνέχεια εγκαλούν για ολιγωρία στην συγκρότηση κυβέρνησης «Εθνικής σωτηρίας». Πρόκειται για θέατρο παραλόγου. Στην ουσία όσοι πολιτικοί χώροι και πρόσωπα εφάρμοσαν τις γνωστές διαχρονικές καταστρεπτικές πολιτικές καλούνται τώρα να μεταμορφωθούν σε «υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις» και να σώσουν την χώρα από την έλευση περίπου του «Αντίχριστου».  Στο μεταξύ υποχρεώνονται να υπογράψουν «δήλωση πολιτικής νομιμοφροσύνης» προς τους δανειστές της χώρας αποδεχόμενοι πλήρως όλους τους όρους μιας «αρχικής συμφωνίας» που ακόμα δεν έχει κοινοποιηθεί και που μέρος αυτής είναι υπό «σχετική διαπραγμάτευση». Αυτή η απίστευτα ταπεινωτική εξέλιξη για την ίδια την χώρα και το κυρίαρχο πολιτικό της σύστημα παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ ως «αναγκαίο κακό» με τα γελοία επιχειρήματα ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο», «δεν μας πιστεύουν πια».

Το γαϊτανάκι του φόβου και της υστερίας δεν έχει τελειωμό. Το καθεστώς της «τηλεοπτικής δημοκρατίας» ποτίζει καθημερινά όλα τα κύτταρα του ανθρώπινου εγκεφάλου με τις απαραίτητες δόσεις καταστροφολογίας δημιουργώντας παράλληλα μια εικονική πραγματικότητα στην οποία ο πολίτης με εκβιαστικό τρόπο αναγκάζεται να «συμμετέχει» χωρίς να του παρέχεται η παραμικρή δυνατότητα αντίδρασης, εγκαταλελειμμένος και απομονωμένος να συζεί με τους χειρότερους εφιάλτες του για τον ίδιο και την οικογένεια του. Έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο όπου η τηλεοπτική εικόνα ρυθμίζει απόλυτα την ψυχοσύνθεση του ατόμου. Επιχειρούν να δημιουργήσουν την κοινωνία του «πνευματικού ραγιαδισμού». Εννοείται, ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την αδιάρρηκτη ηγεμονία της εικόνας αυτής είναι οι οποιεσδήποτε «φωνές αντίστασης» από τον πολιτικό και ακαδημαϊκό κόσμο εντέχνως να εξαφανίζονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ επιβάλλοντας με αυτό τον τρόπο την απόλυτη ομοιογένεια του «παθητικού». Στο «κάδρο» υπάρχει άπλετος χώρος μόνο για όσες πολιτικές δυνάμεις  αυτοπροσδιορίζονται ως «υπεύθυνες», ανεξαρτήτως κοινοβουλευτικού μεγέθους και πολιτικής επιρροής στην κοινωνία, αρκεί να  δέχονται να «διερευνήσουν» την πιθανότητα στήριξης ή συμμετοχής τους σε μια κυβέρνηση που ακόμα και μισή ώρα πριν ανακοινωθεί, ο λαός δεν γνωρίζει τα πρόσωπα αλλά κυρίως τις πολιτικές που θα εφαρμοσθούν. Οργανώνεται έτσι ένας διάλογος μεταξύ κωφών και «προθύμων» τηλεοπτικών μαϊντανών οι οποίοι εκμεταλλεύονται στο έπακρο τα απαραίτητα «πεντάλεπτα διασημότητας» μαζί με την θλιβερή παρουσία ανδρείκελων ακαδημαϊκών – οικονομολόγων  οι οποίοι ομνύουν στην λογική του «αναπόφευκτου».

Ξεχνούν όλοι τους ότι ανάλογα «αναπόφευκτα διλλήματα» έθεσαν εν αμφιβόλω ακόμα και την εθνική υπόσταση της χώρας. Συνέπεια αυτού έχουμε σήμερα την πλήρη διαστρέβλωση στην καταγραφή της νεοελληνικής σύγχρονης Ιστορίας. Επίσης ξεχνούν αυτό που ο Διονύσιος Σολωμός ορίζει σαν αληθινό ότι δηλαδή η αλήθεια προέχει της προκατασκευασμένης πατριδοκαπηλίας. Γνωρίζουν πολύ καλά  το γεγονός ότι οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο  τους ξεπερνούν και ότι οι όποιες «αναδιπλώσεις» έχουν καταληκτική ημερομηνία ενώ προσπαθούν απεγνωσμένα να σώσουν το τομάρι τους από την οργή του απλού κόσμου. Είναι η ίδια πολιτική και οικονομική παρασιτική τάξη η οποία φέρει στο ακέραιο την διαχρονική ευθύνη όχι μόνο για την διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας  αλλά και για την εκ νέου πιθανή προέλαση  ενός καλυμμένου (αρχικά) εθνικισμού (ιδεολογικού και οικονομικού).

Η μοναδική ελπίδα του λαού μας είναι να «μάθει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθινό».

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s