τι θα πρέπει να περιμένουμε εαν γίνουν εκλογές.

Ο Νάρκισσος της μυθολογίας (εδώ σε λεπτομέρεια από πίνακα του Καραβάτζιο) ερωτεύτηκε το είδωλό του στα νερά μιας πηγής.

   Ας επιλέξουμε το υποθετικό σενάριο ότι, διαμορφώνεται, επιτέλους, το κατάλληλο σκηνικό για να προκηρυχθούν εκλογές. Καθώς η υπερψήφιση της νέας «Συμφωνίας των Βρυξελών» δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα εάν τελικά θα χρειαστεί απλή ή διευρυμένη πλειοψηφία για έγκριση από το κοινοβούλιο, ανοίγει ο δρόμος για την απέραντη «αερολογία» που θα προκύψει τις επόμενες μέρες μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΗΜ.ΣΥΜ. περί πολιτικών ευθυνών για την έγκριση ή της απόρριψη του σχεδίου «Εθνικής Συναίνεσης». Πιθανά όμως να ανοίγει ο δρόμος της «ηρωικής εξόδου» του GAP και της κυβέρνησης, δυστυχώς όχι με «ελικόπτερα» αλλά με την γνωστή και πάγια μέθοδο της διαδικασίας «λαϊκής εκτόνωσης».

Εκλογές λοιπόν.

Κάτω από τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες η συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί την τελική επιλογή  αναδίπλωσης του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, ενώ παράλληλα η επιλογή αυτή θα εμπεριέχει έντονα τα στοιχεία του ναρκισισμού, καθώς το πολιτικό σύστημα με το απαραίτητο προεκλογικό lifting  θα προσπαθήσει να πείσει τον οργισμένο έλληνα πολίτη ότι είναι ακόμα ζωντανό, ερωτευόμενο εκ νέου τον εαυτό του κοιτώντας την αντανάκλαση του ειδώλου του στην «πηγή». Οι εκ των «έσω» διαχειριστές προφανώς θα προσπαθήσουν να περιγράψουν το είδωλο αυτό ως την απεικόνιση ενός νέου, όμορφου και δυνατού αγοριού. Όσοι όμως βιώνουν τα αποτελέσματα της κρίσης προφανώς θα αντιληφθούν το ίδιο είδωλο ως έναν ρυτιδιασμένο, ξάγρυπνο βουρκόλακα.

Για τον λόγο ότι, η ιδέα για την συγκρότηση ενός «πλειοψηφικού αριστερού πόλου» δεν φαίνεται να κερδίζει έδαφος, είτε γιατί προβοκάρεται είτε γιατί δεν παλεύεται όσο επιθετικά θα έπρεπε, ο απλός κόσμος δεν νομίζω ότι έχει να περιμένει κάτι «εντυπωσιακό» από αυτή την διαδικασία. Κάτι δηλαδή, που να αντιστρέψει την πορεία σύγκρουσης της ελληνικής κοινωνίας με τα βράχια. Από την στιγμή που η όποια αναδιάταξη του «πολιτικού σκηνικού» δεν θα προκληθεί από τις επιλογές του Λαϊκού κινήματος, αλλά εναπόκειται πλέον στην διάθεση των διαχειριστών του, δεδομένου και της «θεματικής εκλογικής ατζέντας» που θα επιλεχθεί, καθώς τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα θα «ενταφιαστούν» αριστοτεχνικά, θα περιοριστεί στην «αλλαγή φρουράς» με τους ίδιους διαχειριστικούς όρους.  Όλα αυτά υπό την έννοια ότι οι καταστροφικές-αντικοινωνικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης αποτελούν ήδη «νόμους του κράτους» ενώ η καλπάζων κυβερνητική «αντιμηνονιακή Δεξιά» είτε αυτοδύναμη, είτε με «συμμαχίες», θα υιοθετήσει πλήρως και με περίσσια ευχαρίστηση όλα τα ψηφισμένα μέτρα. Και επειδή η κοινωνική βαρβαρότητα εμπεριέχεται στο DNA της πολιτικής της καταγωγής, πιθανά να ζήσουμε εφιαλτικότερες μέρες από τις τωρινές σε επίπεδο καταστολής και αυταρχισμού. Να σημειωθεί δε, ότι η ηγεσίας της «απαλλαγμένη» από το βάρος της υπερψήφισης του Μνημονίου, πατώντας στις γνωστές πατριδοκάπηλες θεωρίες της, αφενός θα έχει τουλάχιστον την σιωπηρή ανοχή ευρύτερου μέρους της κοινωνίας, αφετέρου μπορεί να ηγεμονεύει σε ένα ευρύτερο πολιτικό σχήμα «Εθνικής Συναίνεσης». Εάν αυτά επαληθευθούν τότε οι κοινωνικές συνθήκες που θα δημιουργηθούν θα είναι απρόβλεπτες για το Λαϊκό κίνημα με μεγαλύτερο φόβο την κατασταλτική απομόνωση του.

Για το εάν και κατά πόσο θα «τεμαχιστεί» το «πολιτικό πτώμα» του ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει απευθείας την Ελληνική κοινωνία. Φυσικά, καλό θα ήταν τα αριστερά κόμματα να ενισχυθούν ακόμη περισσότερο από το εκλογικό σώμα, κυρίως από περιέργεια για το τι θα πράξουν εάν μεταμορφωθούν αιφνιδιαστικά σε «αποφασιστικής σημασίας» συντελεστές μιας απρόσμενης αναδιάταξης. Προσωπικά δεν είμαι σε αυτούς που πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα επανέλθει στα ποσοστά του 75 γιατί πολύ απλά αντιπροσωπεύει την κυρίαρχη κοινωνική κουλτούρα του πρόσφατος παρελθόντος. Πιστεύω δηλαδή ότι αυτό το «πολιτικό μόρφωμα»  δεν αποτελεί απλά ένα κόμμα αλλά πάνω απ όλα μια «κυρίαρχη νοοτροπία». Επιπλέον, σε μια τόσο συντηρητική κοινωνική πραγματικότητα με έντονα τα συμπτώματα πανικού όπως αυτή που βιώνει η Ελληνική κοινωνία σήμερα, οι όποιες εξελίξεις στο «κεντρικό ταμπλό» της πολιτικής σκηνής θα δρομολογηθούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι απολύτως χειραγωγημένες από την κυρίαρχη αστική τάξη. Όχι βέβαια ότι όλα βαίνουν πάντα όπως ακριβώς σχεδιάζονται ιδιαίτερα σε τόσο ρευστούς καιρούς.

 

Τι απομένει λοιπόν;

Αυτό που επιβάλλεται σήμερα να γίνει, επί της ουσίας μιλάμε για μονόδρομο, είναι η συμβολή όλων των αριστερών, προοδευτικών, ριζοσπαστικών δυνάμεων και των κοινωνικών κινημάτων, προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός «κοινού μετώπου» για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού ιστού της χώρας μας, έχοντας κατά νου την γενική (ελπίζω) παραδοχή ότι «ένας νέος κόσμος» δεν είναι εφικτό να χτιστεί πάνω σε «κοινωνικά ερείπια». Η ανασυγκρότηση αυτή πρέπει να γίνει όχι με όρους απλής «πολιτικής ηγεμονίας» αλλά κυρίως με όρους ιδεολογικής ηγεμονίας, όροι οι οποίοι θα αποτελέσουν την σταθερή βάση του νέου κοινωνικού οικοδομήματος.

Ζώντας σε εποχές πολιτικών «τερατογένεσεων», δηλαδή σε εποχές «Μεταδημοκρατίας», έχουμε σαφή δείγματα γραφής ότι, το νέο αυτό σύστημα δομείται αποκλειστικά πάνω σε οικονομικούς όρους έτσι όπως αυτοί εκπορεύονται από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Στην ουσία πρόκειται για μια «Θολή Δημοκρατία» όπου ο πάλαι ποτέ κυρίαρχος λαός θα έχει το δικαίωμα να εκλέγει ανά τακτά(;) χρονικά διαστήματα τους αντιπροσώπους του, θα πρέπει όμως παράλληλα να καταστεί εντελώς ανίκανος στο να αναλάβει κινηματικές δράσεις ώστε να είναι ο τελικός ρυθμιστής της δημοκρατικής εμβάθυνσης του πολιτεύματος. Δεν βιώνουμε απλά την κρίση της Δημοκρατίας, αλλά του τέλους του Δημοκρατικού πολιτεύματος έτσι όπως το γνώρισαν οι Δυτικές κοινωνίες. Από εδώ και πέρα όλο και περισσότερο το νεοφιλελεύθερο, νεωτεριστικό «κράτος» θα απομακρύνεται ταχύτατα από τους αυτονόητους δημοκρατικούς θεσμούς. Η οικονομία λοιπόν αντικαθιστά την πολιτική. Για αυτό και εμείς θα πρέπει να αντιστρέψουμε την εκπορευόμενη από τις αγορές λογική περί «τέλους της πολιτικής» με το να αποκαταστήσουμε πλήρως την αξιοπιστία των εννοιών «πόλις», «πολίτης», «πολιτική», ως έννοιες αδιάρρηκτες από την ιστορική διαδρομή της γένεσης της Δημοκρατίας αλλά και της ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού και Ελληνικού διαφωτισμού. Αυτό που θα πρέπει να παλέψουμε με νύχια και με δόντια είναι να ξαναβάλουμε τον «πολίτη» μέσω της συλλογικής συμμετοχής του στα κοινά στο επίκεντρο του πολιτικού συστήματος. Αντί δηλαδή η πλειοψηφία της κοινωνίας να αποτελεί μια αόρατη πολιτική συνιστώσα, να καταφέρουμε την ολική επαναφορά της  ως κυρίαρχη δύναμη στο πεδίο λήψης των πολιτικών αποφάσεων.

Αυτό το ευρύ κοινωνικό μέτωπο θα πρέπει να δημιουργηθεί αρχικά ως ο απαραίτητος μοχλός κοινωνικής αντίστασης, εξισορροπώντας την επιθετική πολιτική οποιασδήποτε κυβερνητικής εξουσίας, δυνητικά όμως με την απόκτηση δημιουργικής δυναμικής θα πρέπει να ασκήσει καταλυτική πίεση στα κόμματα της Αριστεράς ως προς την διαμόρφωση από κοινού μιας ηγεμονεύουσας πλειοψηφικής πρότασης λαϊκής εξουσίας. Η διαφορά από τις απόπειρες του παρελθόντος έγκειται στον τρόπο διαμόρφωσης αυτής της πρότασης που σαφώς θα ξεκινά και θα συγκροτείται από τα κάτω, από το ίδιο το «Μέτωπο» και τις κινηματικές του διαδικασίες, ενώ πολύ χρήσιμο θα ήταν να αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο ως προς την αναδιάταξη του Αριστερού πολιτικού δυναμικού καθώς σήμερα καμιά «ηγεμονεύουσα» αριστερή πολιτική δύναμη δεν είναι σε θέση να αναλάβει από μόνη της την ικανή και αναγκαία πρωτοβουλία για την δημιουργία αυτού του νέου, ενωτικού πόλου λαϊκής εξουσίας. Συνεπώς ο ρόλος αυτού του «Μετώπου» θα είναι διττός και έχει να κάνει, βραχυπρόθεσμα, με την οργάνωση της αντίστασης απέναντι στα στίφη των νεοφιλελεύθερων βαρβάρων (εγχώριων και διεθνών) που συνωστίζονται στην γραμμή εκκίνησης, μακροπρόθεσμα όμως με την κατάθεση στην κοινωνία, μέσω των αντιπροσώπων του, της πρότασης του για την Εθνική ανεξαρτησία μέσω της Λαϊκής κυριαρχίας.

 Πιθανά, σε εποχές γενικής λήθης και νεοφιλελεύθερου κοινωνικού κανιβαλισμού τα όσα γράφω να χαρακτηριστούν ως ανεφάρμοστα. Αυτό όμως που ζούμε τώρα, με έκανε να σκέφτομαι ότι για να είναι κάποιος ρεαλιστής στις μέρες μας πρέπει να διεκδικεί το «αδύνατο».

 

 

 

 

  

Advertisements

2 comments on “τι θα πρέπει να περιμένουμε εαν γίνουν εκλογές.

  1. Ο/Η N;ick λέει:

    Αγαπητέ Γιάννη,

    Διάβασα το άρθρο σου με μεγάλη προσοχή και ομολογώ, ότι ξαφνιάστηκα. Αρχίζουμε πλέον και μπαίνουμε σε «επικίνδυνα θεωρητικά μονοπάτια»… ¨¨Οχι ότι τα φοβάμαι, αλλά αισθάνομαι ακόμη να έχω ελλείψεις. Με το άρθρο σου ξεκινάς από τον Λένιν και τον Τρότσκι (η σημασία του κόμματος), περνάς από Γκράμσι και Πουλαντζά (ιδεολογική ηγεμονία, ο ρόλος του σύγχρονου αστικού κράτους) και καταλήγεις σε σύγχρονα θεωρητικά μοντέλα (κινήματα από τα κάτω – άμεση δημοκρατία) που ακόμη εγώ προσωπικά θεωρώ, ότι μένει να απαντηθούν για τη συμβολή τους, εκ του αποτελέσματος δυστυχώς.
    Είναι γεγονός ότι οι δυο μεγάλοι θεωρητικοί Λένιν και Τρότσκι ευτύχησαν να δουν τις θεωρητικές τους κατασκευές να επιβεβαιώνονται στην πράξη. Η κυρίαρχη σημασία του κόμματος στην ανάλυσή τους απαντήθηκε, όταν 250.000 οργανωμένοι μπολσεβίκοι επικράτησαν σε μια χώρα 250.000.000 !!. Εγώ από την πλευρά μου είμαι υποχρεωμένος προς το παρόν να θέσω μόνο ερωτήματα:
    1) Πόσο χρόνο χρειάζεται σε μια κοινωνία του Zeitgeist να κερδηθεί η ιδεολογική ηγεμονία;
    2) Τα κινήματα από τα κάτω και ο ακτιβισμός, πέρα από το να επιφέρουν χτυπήματα στο πτώμα του αστσμού, τι μπορούν να συνεισφέρουν σε επίπεδο οργάνωσης της νέας κοινωνίας και των απαραίτητων θεωρητικών επεξεργασιών;
    3) Μας ενδιαφέρει ναι η όχι η κατάληψη της εξουσίας ή στην διαδικασία για ιδεολογική ηγεμονία οι παλιοί θεσμοί θα εξαφανιστούν απλά κάτω από την πίεση της νεωτερικότητας;
    4) Πώς θα αντιδράσει ο παλιός κόσμος; Το θηρίο όταν πληγωθεί γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο και επιθετικό!
    5) Τέλος πώς προστατεύουμε τον κόσμο που συμμετέχει «από τα κάτω», όταν το παιχνίδι χοντρύνει;

    • Ο/Η yiannis63 λέει:

      Αγαπητέ Νίκο,
      Σχετικά με την επικράτηση των Μποσελβίκων προφανώς αναφέρεσαι σε γεγονότα αλλά και εξελίξεις που συνέβησαν σχεδόν ένα αιώνα πριν, σε κοινωνία οργανωμένη με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Καλό και χρήσιμο θα ήταν να σκεφτούμε το που κατέληξαν οι 250.000 μποσελβίκοι (οι μισοί εκτελέστηκαν) από την γραφειοκρατική κάστα καιτην νομενκλατούρα του κόμματος που συγκροτήθηκε διαχρονικά σε μηχανισμούς διαχείρισης της εξουσίας και οι οποίοι στην συνέχεια χωρίς την παραμικρή αντίσταση πέρασαν στην συγκρότηση με οικονομικούς και πολιτικούς όρους μιας κοινωνικής κάστας με ιδιαιτερα προνόμια.
      Προφανώς λοιπόν, αυτό που θα πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι κυρίως το να συμμετέχει ο αποκλεισμένος -απο την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου- πολίτης, εξ ονόματος του οποιου μιλάμε, σε όλες τις διαδικασίες εξέγερσης,ανατροπής και ολικής αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος. Η διαδικασία αυτή αποτελεί την «δικλείδα ασφαλείας» ότι οι μηχανισμοί θα ελέγχονται από τα κάτω και δεν θα δρούν ανεξέλεγκτα. Φυσικά και μας ενδιαφέρει η κατάληψη της εξουσίας όχι όμως «στο όνομα του Λαού » αλλά μαζί με αυτόν. Συμφωνώ ότι η νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα είναι αδυσώπητη με στόχευση στο κατακερματισμό της κοινωνίας έτσι ώστε να μην υπάρξει συλλογική αντίδραση. Εγώ αυτό που προτείνω είναι ο κοινός βηματισμός κινήματος και «κόμματος» έτσι ώστε να «κόψουν» από κοινού το νήμα του τερματισμού. Ούτε το ένα «μέσα» στο άλλο ούτε μακριά το ένα από το άλλο. Ομως, επειδή έχω από μικρός μια δυσπιστία στους μηχανισμούς που συκροτούνται για να διαχειριστουν την εξουσία κομματική ή κυβερνητική, θεωρώ ότι μόνο η μαζική συμμετοχή των εξεγερμένων στα κέντρα λήψης των πολιτικών αποφάσεων μπορούν να «σπάσουν» τους συγκεκριμένους μηχανισμούς και να εξασφαλίσουν μια δικαιότερη για όλους «επόμενη μέρα».

      Υ.Γ. Για το πόσο χρόνο θα χρειαστεί, φυσικά και δεν μπορώ να τον ορίσω, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι, οι επαναστάσεις που δεν στηρίξαν την ιδεολογική τους ηγεμονία επάνω στο πλειοψηφικό σώμα της κοινωνίας, στην συνέχεια διαχώρισαν την θέση τους από τις ανάγκες της και μετεξελίχθηκαν σε διεκπεραιωτές των συμφερόντων κοινωνικών μειοψηφιών. Προφανώς, «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s